Group Blog
 
<<
ตุลาคม 2553
 
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31 
 
6 ตุลาคม 2553
 
All Blogs
 
เรื่องสั้นชุด ความน่าจะเป็นหมา : จุดมุ่งหมา(ย)

จุดมุ่งหมา(ย)


“ลูกเรือที่อยู่บนดาวสีเขียวนั่นตายหมดแล้ว เราต้องออกไปจากที่นี่ ไปให้เร็วที่สุด”
จอห์น ลูกเรือของยานสำรวจโคโมโด 98 พูดเสียงสั่นด้วยท่าทางหวาดกลัวสุดขีด หลังจากหนีกลับมาขึ้นยานแม่ หลังการใช้ยานลูก ลงไปสำรวจดาวเคราะห์สีเขียว ร่วมกับเพื่อนลูกเรือคนอื่นๆ แต่มีเพียงเขาเท่านั้นที่รอดกลับมา

“เกิดอะไรขึ้น นายพลจอห์น”
ผู้พันสมิทธ หัวหน้าคณะสำรวจเอ่ยถามขึ้น ด้วยความตื่นตกใจ หลังภาพสัญญาณที่ส่งมาจากยานลูก ได้หายไปเมื่อก่อนหน้า
“ตัวสาหร่าย ไม่ใช่สิ มันเป็นอะไรสักอย่าง ลักษณะสีเขียว มันมาเกาะกินพวกเราไปจนหมด ทุกอย่างเร็วมาก หากมันไปโดนตัวใคร คนนั้นก็ถูกเขมือบไปทีละนิดอย่างรวดเร็ว”
จอห์นพูดเสียงหอบ
“เราต้องรีบทิ้งยานลำเล็กของผม แล้วระเบิดทิ้งไป มันอาจเกาะยานมาด้วย”
“มันเกาะคุณมาด้วยหรือเปล่า”
“ถ้ามันเกาะผมมา ผมคงไม่เหลือแล้ว”
สมิทรนิ่งเงียบ ครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไป
“ไปทำยังไงกัน ถึงได้โดนอย่างนั้นมา เราทำอะไรไม่เคยผิดพลาด พวกคุณทำพลาดอย่างนี้ได้ยังไง ทำไมไม่ระวังกัน”
“เราไม่ได้ประมาท ไม่ได้ตั้งใจให้ผิดพลาด มันเป็นเหตุสุดวิสัย คุณไม่ไปเอง คุณไม่รู้หรอกว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง”
“ยังไงเราต้องนำเจ้าสาหร่ายตัวสีเขียวนั่น กลับไปด้วย”
“จะบ้าหรือไง”
“คุณไม่มีสิทธิ์มาพูดแบบนี้กับผม ผมขอสั่งคุณให้ไปนำสาหร่ายนั่นกลับมาเดี๋ยวนี้”
“ผมกลับไปผมก็ตายสิ”
“ไม่ตายหรอกน่า คิดมากไปได้”
“คุณก็ลงไปเองสิ”
“ผมเป็นหัวหน้าคุณ คุณเป็นลูกน้องผม เพราะฉะนั้น คุณต้องเป็นคนไป”

“แล้วถ้าผมตายล่ะ”
“......ไม่ตายหรอกน่า......”
“รู้ได้ไงวะว่าไม่ตาย ก็เห็นๆอยู่ว่าลูกเรือเราตายหมดแล้ว”
“เอาอาวุธไปด้วยสิวะ”
“อาวุธทำอะไรมันไม่ได้หรอก เราสู้มันไม่ได้ มันมีเยอะมาก”
“เยอะมากตรงไหน คุณคิดมากไปรึเปล่า”
“หัวหน้าก็ลงไปดูเองสิวะ จะได้รู้เองว่าเป็นยังไง ไม่ใช่มาว่ามาสรุปเอาเองแบบนี้”
“ผมเป็นหัวหน้า คุณเป็นลูกน้องคุณน่ะแหละต้องลงไป”
คนเราก็อย่างนี้ ชอบยึดตัวเองเป็นใหญ่ โดยไม่คำนึงถึงความรู้สึกของคนอื่นว่าจะเป็นยังไง แถมยังไม่ยอมรับความเป็นจริงซะอีก

“เราล้มเลิกโครงการนี้เถอะ กลับโลกของเรา แล้วหาวิธีการกันใหม่”
จอห์นพูดขอร้อง

“ไม่ได้ โครงการต้องดำเนินต่อไป เราต้องทำเพื่อโลกของเรา ถ้าเราหยุด โลกของเราก็จบ เราจะเห็นแก่ตัวอย่างนี้ไม่ได้” สมิทธถอนหายใจ
“เราต้องนำสาหร่ายนี้กลับไปยังโลก เพื่อช่วยมนุษยชาติ”
“ถ้าเรานำสาหร่ายนรกนี่กลับไป ได้ตายกันหมดทั้งโลกแน่” จอห์นน้ำเสียงจริงจัง
“เราไม่ได้เห็นแก่ตัว แต่มันไม่มีทางแล้ว เข้าใจมั้ย มันจบแล้ว ไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้ว มนุษย์เราต่างหากที่ทำตัวเอง เห็นแก่ตัว ทำลายสิ่งแวดล้อม ทำลายธรรมชาติ”
“ผมขอสั่งให้คุณลงไปเดี๋ยวนี้”
“ไม่ไปโว้ย อยากได้มันมานัก ก็ไปเอาเองเลย ผมขอลาออกแต่เพียงเท่านี้ ผมจะกลับบ้าน”
สมิทธต่อยจอห์นล้มลงไป จอห์นลุกขึ้นมาจะโต้ตอบ แต่ถูกถีบและกระทืบไม่ยั้ง จอห์นสลบไป และถูกนำตัวไปขังไว้ในห้องแห่งหนึ่งที่ท้องยาน

ผู้พันสมิทธสั่งให้เจ้าหน้าที่บังคับยานลงไปสำรวจดาวเคราะห์สีเขียวอีกครั้ง แต่เมื่อไปถึงท่าจอดยานลูก ก็พบว่าสาหร่ายสีเขียวเกาะอยู่เต็มไปหมดทั่วยาน ผู้พันสมิทธจึงสั่งให้นำสาหร่ายเขียวนั้นมาใส่หลอดแก้วเพื่อนำไปค้นคว้า ส่วนยานถูกปล่อยทิ้งออกไปและระเบิดทิ้ง

จอห์นค่อยๆรู้สึกตัวขึ้นมา พบว่าตัวเองถูกขังอยู่ จึงพยายามหาทางหนี บังเอิญเขาเชี่ยวชาญด้านวงจรไฟฟ้า จึงใช้ความสามารถ เปิดประตูออกมาได้ จอห์นวิ่งไปที่ห้องเครื่อง เห็นผู้พันสมิทธกับผู้ช่วย อยู่ในห้องแล็ปของยาน มีขวดสาหร่ายสีเขียววางเรียงรายอยู่เต็มไปหมด จอห์นตัดสินใจไปที่ท่าจอดยานลูก อีกฝั่งหนึ่ง เอาระเบิดเวลามาต่อวงจรเข้ากับยานแม่ ส่วนตัวเองรีบเข้าไปในยานลูก ขึ้นขับหนีออกไป

ที่ยานของจอห์น บนหน้าจอมอนิเตอร์ ตัวเลขกำลังนับถอยหลังไปทีละนิด จอห์นเฝ้ามองอย่างระทึกใจ เขาจะไม่ยอมให้ยานแม่ไปถึงยังโลกเด็กขาด เพราะนั่นหมายถึงหายนะของมนุษยชาติ จึงจำเป็นต้องใช้ระเบิดเวลาทำลายยานแม่ทิ้ง เหลือเวลาอีกแค่สิบวินาทีเท่านั้นยานก็จะระเบิด
9...8...7....6....5....4....3....2....1.....
ตูม!
ยานของจอห์นแหละละเอียดเป็นชิ้นๆ ด้วยอานุภาพของระเบิดที่ถูกยิงมาจากยานแม่

“โชคดีนะครับ ที่เราตัดวงจรระเบิดได้ทัน” ผู้ช่วยกล่าวกับผู้พันสมิทธ หลังจากตัดสัญญาณวงจรระเบิดที่จอห์นได้ต่อไว้ เอาไว้ได้หวุดหวิด ก่อนที่ยานแม่จะถูกระเบิดเป็นชิ้นๆ
ผ่านไปนานหลายชั่วโมง เหลือเวลาอีกไม่นาน ยานก็จะกลับถึงยังพื้นโลก ผู้พันสมิทธเดินไปยังห้องแล็ปเพื่อดูว่าสาหร่ายที่อยู่ในห้องมีปฏิกิริยาอย่างไร

ผู้พันสมิทธมองผ่านกระจกห้องแล็ป เห็นสาหร่ายสีเขียวแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วทั้งห้อง รวมถึงร่างของผู้ช่วย ที่นอนดิ้นพร่าดไปมาอยู่บนพื้น !!!
ยานลูกถูกใช้ไปหมดแล้ว หมดหนทางที่จะหนี
ผู้พันสมิทธนั่งลงที่ห้องควบคุมยานด้วยความรู้สึกเหนื่อยอ่อน มองผ่านกระจกใสของยาน เห็นดาวเคราะห์สีฟ้าลูกกลมๆ อยู่ข้างหน้าไม่ไกล ได้แต่หวังว่า เขาคงจะได้กลับลงสู่พื้นโลก สู่บ้านหลังสีฟ้านั้นอย่างปลอดภัย โดยที่เจ้าสาหร่ายเขียว จะยังไม่แผ่มาถึงยังตัวเขาเสียก่อน





Create Date : 06 ตุลาคม 2553
Last Update : 6 ตุลาคม 2553 13:31:24 น. 0 comments
Counter : 225 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

Valentine's Month


 
freepark
Location :
บ้าน Antarctica

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




สวนนี้ ปลูกเรื่องราวต่างๆ
Friends' blogs
[Add freepark's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.