Group Blog
 
<<
ตุลาคม 2553
 
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31 
 
4 ตุลาคม 2553
 
All Blogs
 
เรื่องสั้นชุด ความน่าจะเป็นหมา : ผมมีปัญหา

ผมมีปัญหา


อาจารย์อำนาจเป็นอาจารย์ที่ดุและเฮี้ยบที่สุด ในบรรดาอาจารย์ฝ่ายปกครองทั้งหมด โดยเฉพาะกับกฎะเบียบในเรื่องทรงผมของนักเรียน นักเรียนชายคนไหนที่ผมยาว จะต้องโดนกรรไกรของอาจารย์เสยจนหัวลายเหมือนม้าลาย แม้แต่บางคนที่ผมยังไม่ยาวมาก แต่ถ้าเห็นเป็นหัวดำๆอยู่ไกลๆละ เป็นต้องโดนแกตัดไม่มีเว้น กิตติศัพท์ความเฮี้ยบความเจ้าระเบียบจัดของอาจารย์อำนาจเป็นที่เลื่องลือในหมู่อาจารย์และนักเรียน ไปจนถึงผู้ปกครองของนักเรียน แม้แต่ผู้อำนวยการเองก็ยังรู้สึกกลัวแก ไม่มีใครที่กล้าหือกับแกเลยสักคน

วันนี้เป็นวันแรกของเดือน เป็นวันที่อาจารย์ฝ่ายปกครองจะทำการตรวจระเบียบการแต่งกายและทรงผมของนักเรียนมัธยมทุกชั้น ตามที่ได้นัดหมายไว้เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ใครที่แต่งกายผิดระเบียบ หรือทรงผมไม่ถูกระเบียบจะต้องถูกลงโทษด้วยการตี และโดนตัดผมไปตามระเบียบ

เล็ก เด็กชายคนหนึ่ง ท่าทางดูซึมๆนิ่งๆ ยืนอยู่ท้ายๆแถว รออาจารย์ฝ่ายปกครองซึ่งกำลังตรวจระเบียบของเพื่อนร่วมชั้นในแถวของเขาอยู่ ด้วยใจที่ระทึก อาจารย์คนที่ตรวจค่อยๆไล่ตรวจมาเรื่อยๆ ทีละคน จนใกล้จะถึงตัวเขา และอาจารย์คนที่กำลังตรวจนั้นไม่ใช่ใคร เป็นอาจารย์อำนาจนั่นเอง!

นักเรียนบางคนที่อยู่ข้างหน้าถูกตัดผมจนหัวลาย บางคนก็รอด จนมาถึงเล็ก เล็กคิดว่าตัวเองคงจะรอด เพราะไม่ได้ผมยาวอะไรมากนัก เพราะเพิ่งตัดมาไม่กี่อาทิตย์ แต่เขาคาดผิด ทรงผมของเขานั้นหาได้รอดพ้นจากเงื้อมมือคมกรรไกรมัจจุราชของอาจารย์คนนี้ไปได้ไม่ เขาสัมผัสได้ถึงแท่งเหล็กคมๆ ที่ประทับลงมาบนหัวเขาอย่างเย็นเฉียบและหนักสะท้าน บดบี้ขยี้ลงจนรู้สึกปานว่าหนังหัวจะหลุดออกไปจากศีรษะอย่างไงอย่างงั้น เล็กได้แต่ทำใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น

เล็กและกลุ่มเพื่อนๆ หลายคนต่างพากันไม่พอใจอาจารย์อำนาจ ต่างพากันจับกลุ่มนินทากันต่างๆนานาถึงความร้ายกาจของแก
“ผมข้าไม่ได้ยาวเลย โดนตัดเฉย ข้าว่าอาจารย์คนนี้มีอคติกับนักเรียนแน่ๆเลยว่ะ บ้าอำนาจชัดๆ”
“ข้าก็ว่างั้น จะเอาอะไรนักหนากับทรงผมเนี่ย”

ส่วนที่ห้องพักครู เหล่าอาจารย์ต่างก็คุยกันเรื่องเด็กๆ ที่มีปัญหาเรื่องระเบียบความเรียบร้อยต่างๆ ต่างคนต่างก็บ่นกันไปต่างๆนานา อาจารย์อำนาจดูจะเป็นคนที่บ่นมากกว่าใครๆ
“นักเรียนเดี๋ยวนี้ ผิดระเบียบกันเยอะจัง ไม่รู้อะไรนักหนา เตือนกี่ที ว่ากี่ครั้ง ลงโทษยังไงก็ยังเป็นเหมือนเดิม น่าเบื่อจริงๆ”
“ดิฉันว่า ยังไงเด็กมันก็คือเด็ก ยังไงก็อย่างงั้น ค่อยๆพูดกับเขาดีๆ และใจเย็นๆ กับเขาก็ได้ พยายามให้เหตุผลกับเขาดีๆ ว่าทำไมเราจึงเป็นต้องตัดผม การตัดผมมีข้อดียังไง เราว่ายังไงเด็กๆก็ต้องฟังเหตุผลของเราบ้างล่ะ ลองนึกถึงตอนเราเป็นเด็กสิ ว่าเราเป็นยังไง” อาจารย์จริงใจ อาจารย์หญิงคนหนึ่งที่ดูจะใจเย็นและมีเหตุผลที่สุด
“ผมเห็นด้วยกับอาจารย์จริงใจนะครับ โอยคันหัวจัง สงสัยจะเป็นรังแค เห็นทีคงจะต้องไปตัดผมทรงเดี๋ยวกับนักเรียนแล้วมั้งเนี่ย ดูแลยากจังผมเนี่ย” อาจารย์พรชัย อาจารย์หนุ่มคนหนึ่งกล่าวเห็นด้วยกับอาจารย์จริงใจ พลางเอามือเกาศีรษะยิกๆ
“ผมไม่ใจเย็นแล้ว จะให้ใจเย็นได้ไง ในเมื่อเด็กสมัยนี้มันดื้อกันขนาดนี้ แล้วสัมยเด็กๆ ผมก็ไม่เคยเป็นคนไร้ระเบียบแบบนี้” อาจารย์อำนาจแย้งด้วยท่าทางเคร่องเครียด สีหน้าดูบึ้งตึง อาจารย์บางคนทำเป็นเออออเห็นด้วยกับแก แล้วก็นั่งทำงานของตนไปอย่างเงียบๆ

ตกเย็นวันนั้น อาจารย์อำนาจเก็บเอกสารและข้าวของจนเรียบร้อยเตรียมตัวที่จะกลับบ้าน ระหว่างที่เดินลงจากอาคารเรียน ก็บังเอิญเจอกับเด็กชายเล็ก บริเวณบันไดด้านล่าง เด็กชายเล็กมีท่าทีตื่นกลัว ทำท่าจะเดินออกไป แต่ไม่ทันการ อาจารย์อำนาจเดินเข้ามาถึงก่อน พร้อมกับลูบผมของเด็กชายที่มีรอยถูกตัดจนมีลายดำด่างเต็มไปหมด

เด็กชายเล็กยกมือไหว้ ก้มหน้านิ่งด้วยความกลัวและสั่นเทา เขารูสึกว่ามือที่กำลังลูบอยู่บนหัวของเขานั้น แทนที่จะเหมือนเป็นการลูบเบาๆด้วยความรักและเมตตา แต่มันกลับดูหนักอึ้งและเยือกเย็นดั่งมีก้อนหินหนักๆมาอยู่บนหัวเขา เขาอยากจะรีบๆ สะบัดตัววิ่งออกไปให้ไกล แต่ก็ไม่สามารถทำได้ อาจารย์อำนาจมองหน้าเขาด้วยแววตาพิจารณาอย่างถ้วนถี่บ่งบอกเหมือนว่าการลงโทษเขาไปเมื่อเช้านี้ ยังไม่เพียงพอสำหรับแก

“นายเล็ก ยังไม่กลับบ้านอีกเหรอ”
“กำลังจะกลับครับ” เด็กชายตอบ
“แล้วผมนี่จะไปตัดตอนไหน พรุ่งนี้ต้องโดนตรวจอีกทีนะ”
“ผมว่าจะไปตัดเย็นนี้ครับ”
“เย็นนี้น่ะ ตอนไหนล่ะ” อาจารย์ถามเหมือนคาดคั้น
“เดี๋ยวผมกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน ค่อยไปตัดครับ”
“ดี อย่าลืมก็แล้วกัน พรุ่งนี้ต้องเรียบร้อยนะ ถ้าไม่เรียบร้อย โดน!”

อาจารย์อำนาจสั่งกำชับด้วยท่าทางจริงจัง พร้อมกับเอามือบี้หัวเด็กชายเล็กเบาๆอีกครั้ง ก่อนเดินจากไป เล็กถอนหายใจด้วยความโล่งอก และรู้สึกเหนื่อยเหมือนกลั้นหายใจมานานแล้วได้มาหายใจปลดปล่อยออกมาอีกครั้ง

หลังจากกลับบ้าน เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว เล็ก ก็รีบเร่งที่จะไปที่ร้านตัดผมที่อยู่ใกล้ๆบ้าน ซึ่งอยู่ตรงหน้าปากซอย ระหว่างทางที่เดินไป สองข้างทางก็มีแต่คนมอง คนทัก หัวเราะขบขัน กับรอยบนหัวที่ถูกตัดไปด้วยความชอบอกชอบใจ ปนสมน้ำหน้า เล็กได้แต่รู้สึกอับอาย แต่ก็จำต้องทนเดินต่อไปให้ถึงยังร้านตัดผมให้เร็วที่สุด

เมื่อไปถึงตรงหน้าปากซอย เล็ก ยืนมองรถราที่วิ่งผ่านไปมา เพื่อรอที่จะข้ามถนนไปยังอีกฝั่ง ซึ่งมีร้านตัดผม ขณะที่กำลังรออยู่นั้นเอง มีคนๆหนึ่งเข้ามายืนอยู่ข้างๆเขาและโอบไหล่ เด็กชายเล็กหันไปมองก็ต้องสะดุ้งเฮือก เพราะเป็นอาจารย์อำนาจนั่นเอง เล็กรู้สึกเซ็งและเหนื่อยขึ้นมาทันทีเพราะไม่นึกว่าจะมาเจอกับแกอีก

“กำลังจะไปตัดผมใช่มั้ย” อาจารย์ถามเล็ก
“ครับ”
“อย่างนั้นก็ดีละ เธอไปตัดผมให้เสร็จ ส่วนครูจะนั่งรออยู่ฝั่งนี้ ตัดเสร็จแล้วเดินมาให้ครูตรวจเลย เข้าใจมั้ย” อาจารย์วัยห้าสิบสั่งเด็กชาย พลางนั่งลงที่ม้านั่ง ที่อยู่ใกล้ๆนั้น
เด็กชายเล็กรับคำ ด้วยความรู้สึกที่ไม่ค่อยยินดีเท่าไหร่ ในความที่อาจารย์แกเอาจริงเอาจังขนาดนี้ เขาไม่เข้าใจเลยว่า กับแค่เรื่องผมแค่นี้ ทำไมต้องจริงจังกันอะไรมากมาย และไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ที่แกเคี่ยวจัดถึงต้องมาตรวจอะไรกันขนาดนี้ด้วย
“จริงจังขนาดนี้ ไม่ตัดหัวกันไปเลยละ” เล็กแอบบ่นในใจ

เด็กชายเล็กเดินข้ามไปยังร้านตัดผม ตามที่อาจารย์สั่ง เวลาผ่านไปสักพัก มีชายวัยรุ่นคนหนึ่งเดินมายืนอยู่ข้างๆอาจารย์อำนาจด้วยท่าทางแปลกๆ ไว้ผมกระเซอะกระเซิง สวมแว่นตาดำ ดูแล้วเหมือนวัยรุ่นขี้ยาทั่วไป ที่มือหิ้วถุงใส่กล่องสี่เหลี่ยมใบหนึ่ง มองซ้ายมองขวา เพื่อที่จะข้ามไปยังอีกฝั่ง แต่ยังไม่ทันได้ก้าวขา ก็ได้ยินเสียงอาจารย์อำนาจเอ่ยขึ้นมา

“ไว้ผมยาวขนาดนี้ ทำไมไม่ตัดบ้าง”
ชายวัยรุ่นหยุดกึกหันไปมองอาจารย์รุ่นพ่อ ซึ่งมองมายังเขาด้วยท่าทีที่ไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย อาจารย์อำนาจมองดูผมของชายวัยรุ่นด้วยความรู้สึกมันเขี้ยว ผมที่ยาวเฟื้อยรุงรังนั้นดูขัดหูขัดตายิ่งนัก
“ไม่อยากตัด พอใจ มีปัญหาอะไรมั้ย”
ชายวัยรุ่นว่าด้วยความขุ่นเคือง พร้อมกับจะทำท่าจะรีบข้ามไปยังอีกฝั่ง
“นายน้อย อย่านึกนะว่าครูจะจำเธอไม่ได้”

อาจารย์อำนาจลุกขึ้นพูดตวาดใส่ ชายวัยรุ่นนั้นคือนายน้อยศิษย์เก่า ที่อดีตคือเด็กชายน้อย ผู้เคยถูกอาจารย์อำนาจลงโทษเมื่อตอนเป็นเด็กนักเรียน โดยเฉพาะเรื่องผม ที่เขาโดนเป็นประจำ เขาไม่พอใจและไม่ชอบอาจารย์อำนาจตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา นายน้อยลุกลี้ลุกลน รีบวิ่งข้ามไปยังอีกฝั่งหนึ่ง รีบเอาถุงกล่องไปวางไว้หน้าร้านทำผมซึ่งอยู่ข้างๆกับร้านตัดผมที่เด็กชายเล็กเข้าไปตัด แล้วรีบวิ่งหนีไป อาจารย์อำนาจมองตามด้วยความโกรธ โดยไม่ได้สังเกตถุงกล่องที่วางอยู่หน้าร้านนั้น

พอดีกับที่เด็กชายจุลเดินออกมาจากร้านตัดผมหลังจากตัดผมเสร็จแล้ว เพียงไม่กี่วินาทีก็เกิดระเบิดเสียงดังสนั่นไปทั้งหน้าร้านตัดผม อาจารย์อำนาจล้มฟุบลงกับพื้นฟุตบาท เสียงกรีดร้องและโวยวายดังขึ้นไปทั่วบริเวณ อาจารย์อำนาจค่อยๆเงยหน้า ลุกขึ้นมาจากพื้น แต่ต้องตกใจช็อคสุดขีด เมื่อพบเห็นบางสิ่งบางอย่างที่อยู่บนพื้นตรงหน้าของเขา มันคือศีรษะของเด็กชายเล็ก ที่ขาดกระเด็นข้ามมาเพราะแรงระเบิด อาจารย์อำนาจรู้สึกชาไปทั้งตัวทำอะไรไม่ถูก ตามองค้างอยู่ที่ศีรษะนั้น แววตาของเด็กชายเล็กดูนิ่ง มองตรงมายังอาจารย์อำนาจเหมือนกำลังจะบอกว่าได้ตัดผมเสร็จแล้ว อาจารย์อำนาจมองภาพนั้นสักพักก็ฟุบหมดสติไป

หลังจากวันนั้น อาจารย์อำนาจก็ยังเป็นอาจารย์ฝ่ายปกครองอยู่ ถึงแม้จะยังรู้สึกเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ก็พยายามเข้มแข็งต่อสู้ต่อไป นิสัยทุกอย่างทุกอย่างก็ดูเปลี่ยนไป กลายเป็นคนมีเหตุผลมากขึ้น ผมของอาจารย์อำนาจนั้นค่อยๆ ร่วงไปจนหมดหัว จนต่อมาก็มักจะโดนพวกนักเรียนแอบล้อเรื่องผมอยู่บ่อยๆ แต่สิ่งที่แปลกไปกว่านั้นก็ก็คือ ชีวิตหน้าที่การงานของแกนั้นเจริญก้าวหน้าดีขึ้นเรื่อยๆ อย่างประหลาดไม่น่าเชื่อ
“อะไรที่ตึงมากเกินไปนั้นก็ไม่ดี หย่อนเกินไปก็ไม่ดี ทุกอย่างต้องอยู่บนความพอดี และต้องไม่มีอคติมาเกี่ยวข้อง ความรุนแรงไม่ใช่สิ่งที่นำมาใช้ในการแก้ปัญหาได้”
อาจารย์อำนาจบอกกับตัวเองในใจ พร้อมกับลูกผมเด็กชายคนหนึ่งเบาๆด้วยความเอ็นดู

นายน้อย หลังจากที่ก่อคดีวางระเบิดร้านทำผม ด้วยเหตุที่ไม่พอใจที่เจ้าของร้านทำผม ทำผมให้ไม่ดี ทำให้แฟนเลิกกับเขา จนมีปากเสียงรุนแรงกับเจ้าของร้าน แต่เขามารู้ทีหลังว่า ที่แฟนบอกเลิกนั้น ไม่ใช่เป็นเพราะทรงผม แต่เป็นเพราะนิสัยที่ไม่ดีของเขานั้นนั่นเอง ที่ทำให้แฟนทนไม่ได้ น้อยหนีไปกบดานที่อื่นเพื่อหนีการจับกุมของตำรวจ แต่ตำรวจก็สืบตามไปจนเจอที่กบดานของเขาจนได้ ระหว่างการจับกุมน้อยยิงต่อสู้ และหนีเข้าป่าไป ระหว่างที่หนี ผมที่ยาวรุงรังของน้อยดันไปเกี่ยวกับกิ่งไม้เข้า จะดึงยังไงก็ดึงไม่ออก ระหว่างที่พยายามดึง ตำรวจก็ตามมาทัน น้อยจึงยิงต่อสู้ทั้งที่ผมติดอยู่อย่างนั้น ตำรวจจึงต้องทำการวิสามัญน้อยจนเสียชีวิตลงตรงนั้นเอง

“ตายเพราะผมแท้ๆ เลย” นายตำรวจคนหนึ่งพูดขึ้นมา ระหว่างที่จัดการทุกอย่างเสร็จและมานั่งพักกัน
“นึกถึงผม ก็นึกถึงอาจารย์คนหนึ่งสมัยเรียนขึ้นมาทันทีเลยว่ะ สมัยเรียนนี่สุดยอดมากขอบอก แต่ก็ได้ดีมาทุกวันนี้เพราะอาจารย์คนนี้นี่แหละ”
“เหรอสุดยอดยังไงวะเล่าให้ฟังหน่อย แล้วอาจารย์คนนี้เป็นใคร”
“อาจารย์คนนี้ชื่อ อาจารย์อำนาจ…”





Create Date : 04 ตุลาคม 2553
Last Update : 4 ตุลาคม 2553 14:02:03 น. 0 comments
Counter : 218 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

freepark
Location :
บ้าน Antarctica

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




สวนนี้ ปลูกเรื่องราวต่างๆ
Friends' blogs
[Add freepark's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.