Group Blog
 
<<
สิงหาคม 2556
 
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
 
3 สิงหาคม 2556
 
All Blogs
 
อีกครึ่งหนึ่งของดวงวิญญาณฉันรออยู่...คนเคยรู้ใจคนเคยรู้จัก...เธอไปอยู่ไหน





29 ก.พ. 56

การได้มีใครสักคนให้รัก...มันเป็นเรื่องที่ดี

แต่การที่มีคนที่เรารัก...และเค้าก็รักเรามากเช่นกัน

มันคงเป็นสิ่งที่ดีกว่า

แต่...

ชีวิตคนเรา...ไม่มีอะไรแน่นอน

หากวันนี้เรารู้ใจตัวเอง...ว่ารักใคร

เราควรจะดูแลเค้าให้ดี...ทำในสิ่งที่อยากทำ...พูดในสิ่งที่อยากพูด

อย่ารอวันพรุ่งนี้

เพราะเราไม่สามารถจะรู้เลยว่า...อนาคตอะไรจะเกิดขึ้น




สิ่งเหล่านี้ฉันคิดได้และเข้าใจอย่างลึกซึ้งเมื่อไม่นานมานี้

อาทิตย์ที่ผ่านมา...

เป็นช่วงเวลาที่ฉันต้องเจออะไรหนักๆหลายอย่าง

และวันนี้ฉันจะต้องตื่นแต่เช้า...เพื่อไปทำงานที่นครนายก

โดยฉันจะต้องจัดการกับทุกสิ่งให้เรียบร้อย

มิฉะนั้น...

ใครจะคิดค่ะ ว่าตื่นเช้ามาจะได้เจอข้อความทักทาย

ที่อึ้ง พูดไรไม่ออก

04.00น.คุณชายซื่อบื้อของฉันสิค่ะ...เบื่อที่จะนอนที่บ้าน

เลยอยากจะเปลี่ยนบรรยากาศไปนอนเล่นที่รพ. ซะงั้น

เนื่องจากหายใจไม่ออก

และฉันก็ติดต่อคุณชายไม่ได้เลยตั้งแต่นั้น

อกอีแป้นจะแตก...เป็นอะไรมากไหมน้า...หือๆๆ

ฟ้าจะถล่ม...ดินจะทลาย...แต่ต้องทำเหมือนไม่มีไรเกิดขึ้น




ปฏิบัติหน้าที่ให้สำเร็จลุล่วง...ไม่ให้มีข้อผิดพลาดใดๆ

ตกเย็น...พี่ชายของคุณชายมาโพสต์ในเฟสว่า

คุณชายซื่อบื้อเป็นเส้นเลือดหัวใจตีบตัน...ต้องทำบอลลูนด่วน

เหมือนโลกหยุดหมุนไป5 วินาที...ทำอะไรไม่ถูก

เลยหาข้อมูลใน google ว่าไอ้โรคเส้นเลือดหัวใจตีบตันมันเป็นไง

อ่านไปก็คุยกับโบว์และพี่เล็ก((เป็นลูกพี่ลูกน้อง))

น้ำตาไม่รู้มาจากไหนมากมาย ไหลเป็นสายไม่ขาดตอน




ไม่นะ...อย่าเพิ่งเป็นอะไรตอนนี้...ได้โปรด

จะให้ฉันอะไรยังไงก็ได้...แต่อย่าเป็นอะไรนะ

คุณชายซื่อบื้อของฉัน

มีหลายเรื่องราวที่ฉันอยากบอกคุณ...อยากทำให้คุณ

อยากขอโทษคุณ

ฉันรู้ตัวดี...ว่าที่ผ่านมาฉันทำตัวงี่เง่ากับคุณมาก

แต่คุณก็ยังรัก...ยังยืนยันที่จะไม่ไปไหน

และเลือกที่จะรักฉันต่อไป

ฉันขอโทษ

ฉันเพิ่งรู้ตัวเองว่ารักคุณมากแค่ไหน...ก็วันนี้

วันที่ฉันไม่สามารถรับรู้เลยด้วยซ้ำว่า

คุณอยู่ที่ไหน...เป็นอย่างไรบ้าง

โชคดีนะคะ...ที่ฉันขอแอดพี่ชายของคุณชายซื่อบื้อเอาไว้

และพี่เค้าก็ออนมา...ฉันเลยรวบรวมความกล้า

และทักไปถาม...อาการ...รพ.

แต่ว่า...

ณตอนนั้นฉัน 2 จิต 2 ใจ

ใจหนึ่งอยากไปเยี่ยมคุณ...อยากไปดูแลคุณ

แต่อีกใจหนึ่ง...ฉันก็กลัว...กลัวว่าคุณจะโกรธ

เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมานั้น

คุณพูดเสมอว่า...อยากให้เรื่องของเราค่อยเป็นค่อยไป...อย่ารีบ

แต่สุดท้ายแล้ว...ฉันก็ตัดสินใจลางานครึ่งวันเพื่อไปเยี่ยมคุณ

รีบร้อนมาก...ไม่ได้เตรียมอะไรติดมือไปเลย

เลยไปแวะสอยของเยี่ยมแถวรพ.

ได้กระเช้าดอกไม้สีสดใสกับแบรนด์ซุปไก่สกัด

ไม่อร่อย...แต่มีประโยชน์ต่อสุขภาพ

ไม่ค่อยถูกใจเท่าไรแต่ก็โอเคอยู่

โดยมีโบว์((ลูกพี่ลูกน้อง))ไปเป็นเพื่อน

เพราะว่าไปไม่ถูกอะ...แห่ะๆๆ

กล้าๆกลัวๆ...แต่เอาวะ...ไหนๆ ก็มาถึงขนาดนี้แล้ว

เดินตรงเข้าไปถามที่เคาเตอร์ลูกค้าสัมพันธ์

แต่ความโก๊ะไม่ทิ้งลายค่ะ...ไปถูกชั้นนะค่ะ

แต่ดันฉลาดไปฝั่งเด็กอ่อน...ไอยะ

ถอยทับกลับมาตั้งหลักหน้าลิฟต์อีกครั้ง

มะกี้ไปทางขวา...คราวนี้ก็ต้องไปทางซ้ายใช่ไหมค่ะ

แต่ว่า...แอบสงสัยนิดนึงว่ารพ. นี้เค้ามีอะไรกับร้านประตูรึป่าวน้า

ประตูอย่างเยอะเลย...เปิดไปแล้ว...ยังมีอีกประตูหนึ่ง

แล้วเราก็เจอกับพี่พยาบาลคนสวย((ช่วยชีวิต))

สอบถามได้ความก็มุ่งตรงไปยังจุดหมาย

ต่างคนต่างโผล่หน้ามาเจอกัน...ป่ะพอดีเป๊ะ...ตกใจมาก

โผล่ไปดูมีใครอยู่ด้วยไหมน้า...โย๊ะๆๆไม่มี เสร็จเรา

สภาพแบบว่าสายโน้นนี่เต็มไปหมดเลย

นอนคนเดียวคงเหงาแย่เลย

คุณชายซื่อบื้อเอื้อมมือมาจับฉัน

ในจุดนี้...ไม่มีคำพูดใดๆ...ฉันก็สัมผัสได้ว่า

คุณรักฉันมากแค่ไหน

และเหมือนจะตอกย้ำให้ฉันรู้ใจตัวเองมากขึ้นว่า

ฉันก็รักคุณมากเช่นกัน

((บรรยากาศในตอนนั้นเหมือนในหนังเลย...คุณชายซื่อบื้อของฉันหวานกับเค้าก็เป็นแห่ะ))

แต่ด้วยความที่คุณนอนอยู่ห้องccuรพ.จำกัดเวลาเข้าเยี่ยม

หือหือ...ยังไม่อยากลับเลย...ทำไงดี

เก็บภาพเป็นที่ระทึกหน่อยแล้วกัน...แชะแชะ แชะ

เอะ...ใครมายืนข้างหลังเราหว่า

งะ...พี่ชาย...เค้าดูแปลกใจนิดหน่อย...ว่าอีนี่เป็นใครอิอิ

ก็ไม่รู้จะทำไงต่อดี...เลยตัดบทลากลับเลยดีกว่า

ทั้งที่ใจจริงๆ...ไม่อยากลับเลย...อยากอยู่ด้วยตลอด

หลังจากออกจากรพ. มีภารกิจต้องไปซื้อของขวัญ

ไปเยี่ยมน้องเบสลูกแม่ตูน

ที่เพิ่งลืมตาดูโลกได้ไม่กี่วัน

อารมณ์ล่องลอย...เดินไปเรื่อยๆ

ไปเจอน้องมิ้กกี้...ทำให้คิดถึงคุณ

เลยซื้อมาเป็นกำลังใจ...เผื่อคนป่วยจะหายเร็วๆๆ

เป็นห่วงมากรู้ไหม...

และวันนี้...อาจจะเป็นวันที่ฉันมั่นใจในความรู้สึกของตัวเองมากขึ้น




ทุกครั้งที่ฉันร้องไห้จนจมทะเลน้ำตา
เหว่ว้าและเคว้งคว้างกลางผู้คน เจ็บจนไม่อยากหายใจ
ถูกรักทำร้ายจนเปราะบาง ขอบฟ้าความหวังซีดจางเหลือเกิน
แต่บอกกับใจไม่หยุดฝันอธิษฐานในกาลนิรันดร์
อย่าหยุดศรัทธาสักวันคงได้พบเธอ
อีกครึ่งหนึ่งของดวงวิญญาณฉันรออยู่
คนเคยรู้ใจคนเคยรู้จัก จำฉันได้ไหม เราเคยพลัดพรากกัน
หากเธอกับฉันสวนทางกันในความฝัน
อยากให้สายตาเราได้จ้องกัน
และให้เธอบอกฉัน ว่าฉันข้ามเวลาเพื่อมาพบเธอ






 





เราจะข้ามเวลามาพบกัน - ก้อย รัชวิน






Create Date : 03 สิงหาคม 2556
Last Update : 3 สิงหาคม 2556 16:04:56 น. 0 comments
Counter : 375 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

ไม่มีใครรู้
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Google
Friends' blogs
[Add ไม่มีใครรู้'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.