ธันวาคม 2558

 
 
1
2
3
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
27
28
29
30
 
 
All Blog
พ่อของฉัน เป็นแค่เพียง คนธรรมดา
  ทันทีที่เสียงไม้เรียวกระทบแก้มก้น

ความเจ็บแสบแปลบปลาบ ก็วิ่งเข้าสู่ผิวหนังผ่านเข้าสู่ต่อมน้ำตาของฉัน

เจ็บมาก แต่ฉันไม่มีเสียงร้องใดๆเล็ดรอดออกมาจากไรฟันให้คนลงทัณฑ์ได้ยิน

" รู้ใช่ใหม ว่าโดนตีเพราะอะไร ? " 

ฉันเงียบ แต่ก็พยักหน้าอย่างช้าๆเป็นเชิงรับทราบความผิด

" รู้แล้ว ทีหลังจะทำอีกใหม ? "

ฉันสั้นหน้าตอบกลับ มือพลางลูบกดไปที่ก้นไปมา เพื่อให้ความเจ็บแสบบรรเทาเบาบางลง



" พ่อเคยบอกแล้วใช่ใหมว่า ของคนอื่นห้ามเอาเข้ามาในบ้าน หากเจ้าของเขาไม่ได้ให้ "

" นี่เจ้าของ เขามาตามเอาถึงที่บ้าน ทีเดียว ว่าเราไปลักขโมยของเขามา "

ฉันก้มหน้ารับฟังคำสั่งสอนของพ่อแต่โดยดี

" หากอยากได้ของเขานัก ถึงขนาดจะต้องไปลักขโมยของเขา ก็คงไม่ต้องส่งไปโรงเรียน "

" โรงเรียนเขาสอนคนให้เป็นคนดี ไม่ได้สอนให้ใครเป็นโจร "



ฉันก็เหมือนเด็กทั่วไป อยากมีอยากได้ของเล่นแปลกๆ ใหม่ๆ ที่เคยเห็นในหนังโฆษณา

แต่ครั้งนี้ฉันห้ามใจตัวเองไม่ไหวจริงๆ ถึงกับแอบเอาของเขามาเข้าบ้าน

เพื่อจะเสพสุขกับของเล่นชิ้นใหม่ราคาแพง ที่คิดว่าหากไปขอพ่อก็คงไม่มีทางได้แน่

แต่มาถึงตอนนี้ ฉันไม่อยากได้มันอีกแล้ว 

ไม่อยากโดนพ่อทำโทษแล้ว ไม่อยากเป็นโจร เหมือนกับที่พ่อว่า



ฉันจำภาพนั้นได้ดี พอพ่อรู้ว่าฉันไปลักขโมยของเล่นของเพื่อนมา

พ่อกำไม้เรียวอันใหญ่แน่น มือพ่อสั่น ด้วยความโมโห

ฉันรู้ดีว่า อะไรกำลังจะเกิดขึ้น ฉันลุกลี้ลุกลนหยิบของเล่นชิ้นงาม ส่งคืนเจ้าของ

ที่ยืนตาแดงร้องไห้อยู่ข้างแม่ของเขา

ปากของพ่อพร่ำขอโทษขอโพย แม่ของเจ้าของของเล่นอย่างถ่อมเนื้อถ่อมตัว

แต่สายตาก็แว๊บมาชำเลืองที่ฉันที่กำลังยืนตัวสั่นด้วยความกลัว เป็นนัยว่า " เดี๋ยวเจอกัน "

กลัวที่โดนเขาจับได้ว่าไปเอาของเขามา และที่สุดคือกลัวโดนพ่อตี



พ่อลงไม้เรียวที่ก้นของฉันไปกี่ครั้ง ฉันไม่ได้นับ

รู้แต่ว่า เจ็บและอายเหลือเกิน อายพ่อกลัวพ่อ

น้ำตาเด็กน้อยไหลออกมาเป็นทาง ปนความคิดที่ว่า หากรู้ว่าจะเป็นอย่างนี้

ฉันคงไม่เสี่ยงทำผิด จะไม่อยากได้ของใครอีก



หลังจากเหตุการณ์นี้จบลง

แม่บอกว่าคืนนั้น พ่อนอนไม่หลับทั้งคืน

พ่อพูดกับแม่ว่า " ฉันคงสอนลูกไม่ดีเอง ลูกถึงไปอยากได้ของคนอื่นเขา "

" ถ้าเรามีเงินมากพอ ลูกๆคงมีอะไรพร้อมกว่านี้  "

ฉันฟังแม่พูดแล้วน้ำตาตกใน รู้สึกบาปกรรมแท้ ที่ทำให้พ่อเสียใจ



ครอบครัวเราเป็นคนจน ฉันรู้ดี แต่โดยรวมเราก็มีความสุขดี แม้จะไม่มีเหลือเฟือเหมือนใครๆ

แต่สิ่งที่พ่อของฉันพร่ำสอนเสมอคือ  เราจนนะลูกแต่เราไม่เคยไปอยากได้ของใคร

เพราะทุกๆคนเขาก็รัก เขาก็หวงของของเขากันทั้งนั้น

หากมีใครมาลักขโมยของที่เรารักไป เราก็คงเสียดายเสียใจเหมือนกัน

และการลักขโมยของคนอื่นนั้นมันเป็นบาป ต้องชดใช้หนี้เขาไม่มีวันจบ



จากวันนั้นฉันตั้งใจแน่วแน่ว่า จะไม่ทำให้พ่อเสียใจอีก

แม้ว่าฉันจะอยากได้ของอะไรๆแค่ไหน ก็จะไม่ลดค่าของตัวเองไปเป็นขโมยขโจร

ไม่เอาความรักของพ่อ ที่เมตตาสั่งสอนอบรมให้ฉันเป็นคนดี ไปเหยียบย่ำทำลาย

เพียงเพราะความโลภอยากได้อะไรๆที่มันยังไม่ใช่ของๆเรา


แค่ฉันเคยพลาดพลั้ง ทำให้พ่อน้ำตาตกมาแล้ว ก็รู้สึกแย่เต็มที



ถึงวันนี้ฉันจะกลายเป็นพ่อคนแล้ว

แต่ฉันยังไม่เคยลืม สิ่งที่พ่อได้เคยปลูกและฝัง คุณธรรมความดีเอาไว้

คำสอนของพ่อยังเป็นเหมือนเครื่องเตือนใจให้ฉัน ระวังสำรวมความอยากในใจ

ให้รู้จักรักษา ค่าของคน เอาไว้แม้ว่าเราจะยังไม่พร้อมไปเสียทุกอย่าง

คำสั่งสอนจากปากของ ผู้ชายธรรมดาๆคนหนึ่ง ยังทำให้ฉันจดจำได้จนถึงวันนี้

และได้ถูกถ่ายทอดเอาไว้เป็น มรดกความดี สู่ลูกๆของฉันต่อไป



ฉันเข้าใจแล้วว่า สิ่งเล็กๆที่ยิ่งใหญ่ เป็นอย่างไร

ซึ่งมันไม่จำเป็นเลยที่จะมาจาก ผู้ที่สูงส่งทรงภูมิ ที่ไหน

แต่มันเกิดขึ้นได้จาก ผู้ชายธรรมดา ที่ชื่อว่า พ่อของฉันเอง..





เนื่องในวโรกาสวันเฉลิมพระชมน์พรรษาของ พ่อหลวงของเราชาวไทย

ผู้เขียนขอน้อมถวายพระพร ขอให้พระองค์จงเจริญพระชนมพรรษายิ่งยืนนาน

ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อมขอเดชะ



ขอขอบคุณเจ้าของภาพสวยๆทุกภาพครับ





Create Date : 04 ธันวาคม 2558
Last Update : 4 ธันวาคม 2558 20:07:00 น.
Counter : 2888 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

BlogGang Popular Award#13



นายสมมุติ
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 20 คน [?]