พฤศจิกายน 2551

 
 
 
 
 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
30
 
 
All Blog
..อยากประกาศให้โลกรู้...Pregnancy DiarY
หลังจากแต่งงานมาเกือบปี..(อีกไม่กี่วันเอง)..ฉันก็พบว่าร่างกายของฉันเริ่มจะเปลี่ยนไปนิดหน่อย นิดหน่อยขนาดที่ว่าถ้าไม่ใช่คนช่างสังเกต ก็คงไม่รู้สึกอะไรเลย...

ตั้งแต่แต่งงานมา ฉันก็คุมกำเนิดโดยใช้ยาเม็ด ทานได้สามสี่เดือน ฉันก็หยุด เพราะฉันเริ่มมีอาการต่อต้านยา ต่อมาก็เปลี่ยนยี่ห้อ แล้วก็มาหยุดยาเอาจริงๆจังๆเมื่อเดือนกรกฏาคม เป็นผลให้ประจำเดือนขาดเมื่อเดือนสิงหาคม (ผลจากการหยุดยา) ต่อมาเมื่อเดือนกันยายน ประจำเดือนก็มาตามปกติ และเดือนตุลาคม ก็มาตรงเวลาเป๊ะๆๆๆๆ

เมื่อถึงเดือนพฤศจิกายน ฉันก็เตรียมตัวเตรียมใจเอาไว้แล้ว เพราะไปเล่นซ่อนแอบกับสามีเอาวันที่ไข่ตกพอดี สังเกตได้จากตกขาว แม้ว่าฉันจะเป็นตกขาวอยู่เรื่อยๆ แต่ตกขาววันที่ไข่ตก มันจะเป็นเอกลักษณ์มากๆ ทำให้ไม่ต้องเดาก็รู้เลย..

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา เพื่อความชัวร์ ฉันตรวจโดยใช้ชุดตรวจด้วยตัวเอง ปรากฏว่า ผลออกมาเป็นเนกาทีฟ.. ฉันโล่งใจไปหน่อย ไม่ใช่เพราะไม่อยากมีลูก แต่ฉันเองยังต้องดูแลแม่ที่เป็นมะเร็ง ฉันต้องเข้าออก รพ. บ่อย และฉันไม่รู้ว่าฉันจะแพ้ท้องหรือไม่ ถ้าหากแพ้ขึ้นมาล่ะก็ จะกลายเป็นทั้งฉันและแม่ป่วย..

หนึ่งวันหลังจากตรวจ ฉันไปต่างจังหวัด เพื่อจัดการทำเรื่องขายบ้านที่นั่น และย้ายข้าวของของแม่กลับกรุงเทพฯ (ตั้งแต่ป่วย แม่ก็ย้ายราชการลงมาที่กรุงเทพฯเพื่อสะดวกต่อการรักษา) ฉันก็ไปยกโต๊ะ ตู้ เตียง แต่ละอย่าง ไม่ใช่เบาๆ แถมไปยืนสอยกล้วยไม้ของแม่ ก็ดันตกจากเก้าอี้ซะด้วย...

ก็ได้แต่บอกลูกว่า "ลูกเอ๊ย หนูเกิดเป็นลูกแม่ต้องอดทนนะลูก" (ทั้งๆที่ยังตรวจไม่เจอเลยนะนั่น)

ก่อนหน้าวันที่ประจำเดือนขาด ฉันสังเกตว่า หน้าอกตึงมากๆ ตอนแรกพยายามเข้าใจว่าอาจจะเป็นอาการก่อนมีประจำเดือน แต่สงสัยว่า ทำไมน้อ หน้าอกมันถึงได้คัด และใหญ่กว่าทุกครั้งที่เคยเป็น..แม้แต่สามียังทักเลย ว่าไปทำอะไรมา..ฉันก็บอกไปว่าเป็นอาการก่อนประจำเดือนน่ะ

ต่อมา แม่ฉันเข้าโรงพยาบาลอีกครั้ง ด้วยเหตุฉุกเฉิน อาการลิ้นแข็งนิดหน่อย แต่ด้วยแม่มีโรคหลอดเลือดอยู่แล้ว ฉันเลยไม่วางใจ พาไปหาหมอดีกว่า (ผลปรากฏว่า แอดมิท 1 สัปดาห์ ฮ่าๆๆ) และในช่วงนี้แหละ ที่ฉันสังเกตว่า ทำไมฉันเหนื่อยง่ายจัง ง่วงและเพลียมากๆในช่วงสี่ถึงห้าโมงเย็น แล้วก็ฟุบหลับมันที่ข้างเตียงแม่นั่นแหละ...

นอกจากนี้ ก็มีเรื่องของอาหาร..ปกติฉันเป็นคนทานเยอะอยู่แล้ว แต่มีช่วงที่แม่ป่วยนี่แหละ มันเหนื่อย จนทานข้าวแทบไม่ลง แต่ช่วงสองสามวันนี้ทำไมหนอ ทานทั้งวันเลยจริงๆ เช้ามาก็หนึ่งมื้อ สายๆก็ไปทานที่โรงพยาบาล กลางวันเอาอีกสักจาน บ่าย ไอ้นั่นน่าทานไอ้นี่น่าทาน แล้วก็ทานเยอะมาก พอตอนเย็นก็เลยอิ่ม ทานข้าวไม่ลง (ซะงั้น)

ตกกลางคืน ปกติฉันนอนห้าทุ่ม เพราะดูละครจบ ก็อาบน้ำแต่งตัว นอนตอนห้าทุ่มพอดี แต่ช่วงนี้ นี่อะไร๊ ละครไม่ทันจะเริ่มเลย หลับแล้ว แล้วหลับสนิทด้วยนะ หลับไม่รู้เรื่องเลย...เหมือนเพลียมากๆ.. (แล้วก็ซกมก ไม่ได้อาบน้ำนอน)

ตอนแรกก็คิดว่าคงเหนื่อยจากการเข้าๆออกๆโรงพยาบาล แต่ก่อนหน้านี้ฉันก็เคยเข้าๆออกๆโรงพยาบาลหนักกว่านี้หลายครั้ง ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่..แล้วก็ได้ที่..ประจำเดือนขาดครับผม...

ฉันตั้งใจจะรอให้มันขาดสักสัปดาห์ก่อน แต่ใจร้อน ระหว่างเดินกลับจากโรงพยาบาล ก็ผ่านร้านขายยาบนสถานีบีทีเอส ก็แวะ...
"น้องคะ พี่ขอชุดตรวจครรภ์ค่ะ"

น้องผู้หน้าตาน่ารัก (เด็กสมัยนี้ทำไมหน้าตาพัฒนากันจังวะเนี่ย) ก็หยิบมาให้เลือก ปกติฉันจะใช้แบบหยด ครั้งนี้ไม่รู้คิดยังไง เอาแบบจุ่ม...

กลับมาถึงบ้าน เข้าห้องน้ำทันที แล้วจัดการตรวจ..ก็รู้แหละว่าตรวจตอนเช้าดีกว่า เพราะฮอร์โมนมันมีปริมาณสูงสุด แต่ฉันจะตรวจกลางคืน ใครจะทำไม (นั้น???) ก็ยังไม่ทันตั้งตัว มันขึ้นมาแล้วครับท่าน สองขีดดดดดดดดดดด..

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด

ความรู้สึกมันบอกไม่ถูกจริงๆค่ะ ตกใจด้วย ดีใจด้วย กังวลด้วย มันปนๆกันไปหมด ฉันจะบอกแม่ว่ายังไงดีน้า จะเอาไงดี จะให้แม่รู้ดีหรือเปล่า เพราะแม่ฉันเป็นคนวิตกจริต ยิ่งตั้งแต่ไม่สบาย จะยิ่งอาการหนักกว่าเดิม จะชอบกังวลว่าคนนั้นเป็นไง คนนี้จะเป็นยังไง แล้วยิ่งถ้ารู้ว่าฉันกำลังจะมีน้อง แม่จะกังวลเกินไปไหม ว่าจะทำให้ฉันไม่ได้พักผ่อน...

ในที่สุดฉันก็ตัดสินใจบอกแม่...คำแรกที่แม่พูดหลังจากที่รู้ก็คือ

"กินเข้าไปสิ กินเข้าป๊ายยยย โค้กน่ะ เป๊บซี่น่ะ กินไปเล้ยยยยย"

(แน้ ด่าเราอีก)

ตกเย็น ฉันฟุบหลับข้างเตียงแม่(เหมือนเดิม) แม่ลุกนั่ง แล้วกระเถิบมาหาฉัน แม่ลูบหัวฉัน แล้วพูดว่า

"ตัวเท่าลูกหมา จะมีน้องซะและ"

ฉันรับรู้ได้ถึงความรัก ความเอ็นดูจากแม่ แม่ดูเป็นสุขใจมากที่สุดนับจากวันที่ไปงานรับปริญญาฉันเมื่อหลายปีมานี้ แม่ไม่มีแววกังวลใจเลย ตรงกันข้ามเสียอีก แม่ดูมีกำลังใจมากขึ้น ดูสดใสขึ้น ดูมีความหวังมากขึ้น

ฉันเคยเข้าใจว่าฉันรู้ดีว่าความรักที่แม่มีให้ฉัน มันมากมายล้นฟ้าแค่ไหน
ฉันเคยเข้าใจว่าฉันก็รักแม่ไม่น้อยไปกว่าที่แม่รักฉัน
ฉันเคยเข้าใจว่าฉันรู้ดีว่าแม่ผูกพันและอยากอยู่ใกล้ๆฉันแค่ไหน

แต่วันนี้ฉันเข้าใจแล้ว ว่าทุกอย่างที่ฉันเคยคิดเคยเข้าใจ มันยังได้ไม่ถึงครึ่งของความรักความห่วงใยที่แม่มีให้ฉันมาตลอด ตอนแม่รู้ว่าแม้ท้องฉัน ก็คงรู้สึกแบบที่ฉันกำลังรู้สึกตอนนี้เหมือนกัน มันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก และบรรยายไม่ได้จริงๆ นี่ขนาดเพิ่งแค่ตั้งท้องฉันยังรู้สึกขนาดนี้ แล้วจนกระทั่งลูกโตจนเกือบสามสิบปีแล้ว แม่ของฉัน จะรักและห่วงใยฉันมากแค่ไหน..

ที่ฉันเคยเข้าใจมา..ฉันเข้าใจผิดไปแล้วจริงๆ...

วันนี้ นอกจากเรื่องชีวิตน้อยๆในท้องฉันแล้ว อีกเรื่องที่ฉันอยากประกาศให้โลกรู้ก็คือ "ฉันรักแม่ที่สุด"



Create Date : 29 พฤศจิกายน 2551
Last Update : 27 กุมภาพันธ์ 2552 13:53:30 น.
Counter : 491 Pageviews.

10 comments
  
ถูกต้อง

คำว่า "แม่" นั้นเหนือคำบรรยาย

ดีใจด้วย จ๊ะ
โดย: บ้าได้ถ้วย วันที่: 29 พฤศจิกายน 2551 เวลา:7:35:48 น.
  
ดีใจด้วยนะคะจะมีน้องแล้ว
หนูก็อยากมีมั่งเหมือนกันแต่มันยังไม่ถึงเวลาของหนู อิอิ
หนูเห็นด้วยกับพี่นะคะ
ไม่มีใครดีกับเรารับเรามากไปกว่าแม่แล้ว
ขอให้มีความสุขมากๆนะค้า
โดย: Fai_Cotton_lonely วันที่: 29 พฤศจิกายน 2551 เวลา:8:40:17 น.
  
อ่านแล้วตื้นตันใจ คิดถึงแม่จังเลยคะ

ขอให้สุขภาพแข็งแรงทั้งว่าที่คุณยาย ว่าที่คุณแม่ แล้วก็ว่าที่คุณลูกที่อยู่ในท้องนะคะ
โดย: mook (haiti ) วันที่: 30 พฤศจิกายน 2551 เวลา:1:28:21 น.
  
สวัสดีค่ะ

ยินดีด้วยนะคะ อ่านแล้วซึ้งใจมากในความรักของแม่ค่ะ ขอให้สุขภาพแข็งแรง ทั้งคุณแม่ คุณลูก และคุณยายนะคะ
โดย: กิ่งลีลาวดี วันที่: 13 มกราคม 2552 เวลา:13:12:29 น.
  
ได้เลยจ้า เราก็เก็บของตัวเองเป็นเพื่อนเราแล้ว อิอิ มีอยู่คนเดียว (ไม่มีใครคบ)

ตอนนี้อาการตัวเองเป็นไงมั่ง ช่วงนี้เราไม่ค่อยสเบยเลยอ่ะ เพราะปวดหัว เวียนหัวด้วย และเบื่ออาหารด้วย กังวลว่าลูกจะหิว

โดย: เจ้าแม่แฟชั่น วันที่: 1 กุมภาพันธ์ 2552 เวลา:22:19:26 น.
  
อิอิ วันนี้ดีหน่อยแฮะ
ไม่ค่อยเวียนหัวเท่าไหร่
เพราะก่อนจะลุก จากที่นอน เราให้สามีไปเอาขนมปังกรอบมาให้

แล้วค่อยๆ ลุกจากเตียง
ปรากฎว่า ไม่เวียนหัวเลย
วันนี้ก็เลยสามารถเข้าบล็อคตัวเองได้
แล้วเม้นท์ คคห ได้บ้าง

ดีแล้วที่ตัวเอง พ้นช่วงวิกฤตไปแล้ว
เราก็ได้แต่ภาวนาให้ผ่านไปเร็วๆ
เพราะอยากทานอาหารที่มีประโยชน์อ่ะ
ตอนนี้ ทานแต่อะไรก็ไม่รู้ พอให้อยู่ท้อง

และแอบทานไอติมทุกวันเลย
เหอๆ
โดย: เจ้าแม่แฟชั่น วันที่: 8 กุมภาพันธ์ 2552 เวลา:0:05:55 น.
  
เจ้าของกระทู้ น่ารักมาก ๆ เลยค่ะ
โดย: aswished IP: 124.121.32.94 วันที่: 10 กุมภาพันธ์ 2552 เวลา:12:46:19 น.
  
แวะมาอ่าน ครับ

ซึ้งใจมาก ๆ น้ำตาไหลเลย ฮือ ๆ แม่ครับ
โดย: อุชิวากะ วันที่: 24 กุมภาพันธ์ 2552 เวลา:14:40:16 น.
  
ถึงช้าไปหน่อย แต่ข้อความโดนใจ ซึ้งมากมายค่ะ เลยขอมาลงชื่อคนซึ้งใจด้วยคนค่า

ชอบประโยคนี้มากๆเลยค่ะ >>>
แม่ลุกนั่ง แล้วกระเถิบมาหาฉัน แม่ลูบหัวฉัน แล้วพูดว่า

"ตัวเท่าลูกหมา จะมีน้องซะและ"

โอ้ยย น้ำตาจะไหลค่ะ
โดย: แครอท วันที่: 26 กุมภาพันธ์ 2552 เวลา:19:37:43 น.
  
I am glad to meet you here,our baby gonna be come the same month August. Hope your mum will get better soon.

Take care
Nat
โดย: Rosecottage IP: 125.26.142.239 วันที่: 28 กุมภาพันธ์ 2552 เวลา:14:34:42 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

BlogGang Popular Award#13



elin
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]



New Comments