space
space
space
 
สิงหาคม 2559
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
space
space
19 สิงหาคม 2559
space
space
space

บทเรียน บทที่ 1


คำเตือน เรื่องที่เราจะเขียนจากนี้ อาจจะดูดราม่าไปบ้าง คนที่ไม่ชอบดราม่า โปรดทำใจ ส่วนใคร sensitive ก้ออย่าคิดมาก เพราะทุกคนตอนนนี้มีความสุขกันดี เรื่องมันผ่านมานานแล้ว แต่ส่วนใครที่ไม่รุ้สึกอะไร เพราะคุณไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้ ก้อขอให้อย่าได้เจออะไรแบบนี้ค่ะ

เรามีน้อง 2คน แต่น้องที่ต่อจากเรา อายุห่างกันประมานปีครึ่ง ตั้งแต่เด้กคนก้อมักจะทักว่าเปนฝาแฝด แม่เล่าว่าฝรั่งขอถ่ายรุปด้วย ..สงสัยชอบ siamese twins มีคนเคยถามว่านิยามของน้องเราคนนี้คืออะไร ..เราตอบได้เลยว่า น้องเหมือนโสนน้อยเรือนงามของเรา ตั้งแต่เราจำความได้เราก้อมีน้องติดตัวมาเลย คือบางคนลูกคนแรก จะมีช่วงของการเปนลุกคนเดียวบ้าง ..แต่เรา ไม่มี เพราะตอนที่เปนลุกคนเดียวมันเด้กมาก จนไม่รุ้เรื่อง เราจัดได้ว่าเปนพี่มืออาชีพเลยทีเดียว เพราะโตมากะความเปนพี่มาทั้งชีวิต

เรื่องนี้เกิดขึ้นตอนเราอยุ่ ป.6 ช่วงป.6 มีเรื่องวุ่นวายเยอะมาก จำได้ว่า เพื่อนที่เรียนด้วยกันมาตั้งแต่ป.1 เค้าเปนคนที่ครอบครัวอบอุ่นในสายตาของเรามาตลอด แม่ของเค้าก้อมาส่งเค้าเรียนทุกวันนะ เพราะเราเหนสมาคมแม่บ้านจะยืนคุยกันเปนกลุ่มใหญ่มาก เพื่อฟังแม่ของเพื่อนคนนี้คุย แต่ช่วงป.6 เพื่อนเปนไรไม่รุ้ หายไปจากห้องเรียนบ่อยครั้ง แล้วครูก้อไปเจอว่าเพื่อนหมกตัวเองในห้องน้ำ แล้วสิ่งที่คาดไม่ถึงคือ มันบ่อยมาก จนครูต้องเค้นหาความจิง งงเลยว่าเพื่อนบอกมีปัญหาทางบ้าน ..แต่สุดท้ายเพื่อนก้อไม่หมกตัวแล้ว กลับมาร่าเริงเหมือนเดิม เจออีกที เหนใส่เสื้้อช้อป วิดวะของธรรมศาสตร์ ต่อมาก้อเปนเรื่องเพื่อนอีกคนชื่อ นัท ณัฐนันท์ นัทน่าสงสารอ่ะ เจอลิมชิมแปนซีที่รร.เลี้ยงไว้แบบไม่ได้ให้มันอยุ่ในกรง รื้อกระเป๋า ที่สำคัญขยี้สมุดเฟรนชิป ซะเละ วันนั้นจำได้ว่าอยุ่ในเหตุการณ์ด้วย โกรดลิงอ่ะ ส่วนเพื่อนอึ้ง ทำไรไม่ได้ โชคดีที่นัทไม่เปนไร และก้อเรื่องของเรา

วันนั้นน้องเราเก้บของไปขึ้นรถรับจ้างที่ต้องขึ้นกลับบ้านไม่ทัน เราก้อไปช่วยน้องเก้บของเข้ากระเป๋านะ สรุปตกรถทั้งคู่ น้องคนเล้กเลยกลับบ้านไปคนเดียวกะรถ จิงๆเรารอหน้ารร.ก้อได้ เด่วน้าคนที่ขับ ก้อจอดรถฝั่งตรงข้าม รร. แล้วเดินข้ามถ.มารับเรา แต่เราไม่อยากให้ใครก้อไม่รุ้มาจูงมือข้ามถนน เหนถ.ก้อไม่กว้างมาก (กว้างประมาน 6เมตร) แล้วก้อมีทางม้าลาย คือเราก้อข้ามเองมาตั้งแต่ ป.4 ได้ เลยคิดว่ามืออาชีพล่ะ แต่วันนั้นเราตัดสินใจผิด โลกสวยเกินไป ข้ามไปผ่าน 1ล้อค ไปหยุดยืนกลางถนน เพราะเราเหนมอไซด วิ่งมา แต่น้องเราสิ ..วิ่งเลย แล้วเหตุการณ์เกิดขึ้นเร้วมาก เหนอีกที น้องไปนอนดิ้น โอดครวญ พร้อมแผลเหวอะตรงขา เนื้อทะลักเลย คือเหมือนหมูบดที่เราเหนแบบนั้นเลย ..เหตุการณนี้้ทำเราหลับตาเปนเหน สยองไปนาน

แล้วมอไซด์แวนซ์ (อายุ 18ได้มั้ง) ก้อเดินมาต่อว่า ว่าวิ่งตัดหน้ารถมาได้ไง เรานึกไรไม่ออกยังเด้ก ก้อเลยบอกว่า เค้าเปนลูกมีพ่อมีแม่นะ คือนึกไรไม่ออก แต่ไม่ใช่ว่าเปนเด้กจรจัดล่ะกัน ครูพละเราวิ่งมาหาเราบอกให้พาน้องไปรพ. ครูพุดง่าย แต่เราเด้ก จะพาน้องที่บาดเจ้บไปไง แล้วแผลน้องก้อสยองมากก โชคดีมีรถตู้อยุ่คนนึงมา..คุณทหาร ท่านลงมาพันแผลน้องเพราะเลือดน้องไหลไม่หยุด (กัวน้องจะโคม่าอ่ะ เสียเลือดเยอะ) และพาไป รพ.ที่ใกล้ที่สุด ถึงรพ. คุณทหารบอกให้เราโทแจ้งพ่อ แม่ เราก้อทำตาม โทไปบอกพ่อ พ่อบอกจะรีบไปหาที่รพ. แต่เราดันมาห่วงน้องอีกคนว่าจะเปนไงบ้าง เลยเรียคุณทหารไป ท่านก้อเลยไปส่งให้ถึงบ้าน แต่กลับไม่เจอใครแล้ว สวนกันพะดี เพราะแม่รีบพาน้องออกมาจากบ้านทันที และไปเจอพ่อที่ รพ.เพราะไม่นึกว่าเราจะกลับมาบ้าน แต่พอพ่อ แม่ ไม่เหนเราที่รพ.ก้อเลยโทมาขอให้เพื่อนบ้านที่หลานเค้ามาเล่นที่บ้านเราทุกวัน ช่วยรับเราไปอยุ่ด้วยก่อน แล้วคุณทหารก้อจากไป ..อยากขอบคุณ คุณทหารทุกท่านมากค่ะ จำได้ว่ามี 3ท่าน เปนระดับผุ้ใหญ่ท่านนึง และคุณทหารที่อายุ 20ปลายๆท่านนึง และขับรถอยุ่อีกท่านค่ะ ขอบคุณมาก ถ้าวันนั้นไม่ได้ท่านทั้งหลาย น้องคงแย่

เพราะเราเพิ่งรุ้จากพ่อว่า ตอนถึงรพ. รพ.ยังไม่ทำไร จนกว่าจะมีคนมาเซนต์จ่ายค่ารักษาพยาบาล ทั้งๆที่เราก้อรักษาที่ รพ.นั้นตั้งแต่เด้กเล้กๆเลย ประวัติเปนปึ้ง ยังกัวว่าเราจะเบี้ยว ..ปล่อยน้องเจ้บไปอยุ่นาน

บทเรียนเลย ข้ามถนนต้องจับมือน้องทุกครั้ง ไม่ปล่อยด้วย จนกว่าน้องจะพร้อมข้ามเอง

น้องเราแผลยาวร่วม1ไม้บรรทัดได้ หมอปลอบแม่ว่า อีกหน่อยแผลจะเหลือเท่าไม้ขีดไฟ แต่วันนี้แผลไม่ดูน่ากัวแบบเดิมแล้ว คือเดิมเปนแผลรั้งๆ แบบไฟไหม้ เหนทีไรก้อรุ้สึกเจ้บปวด ตอนน้องแข่งฟุตบอล เหนแผลแล้วรุ้สึกเจ้บ แต่ดีนะน้องเราไม่กัวมอไซด์ ยังนั่งซ้อนมอไซด์ได้ แต่เรา..ไม่นั่งคร้าบบบ เพราะสัญญากะพ่อ แต่ไม่ใช่เพราะเรื่องนี้นะที่พ่อไม่ให้นั่งมอไซด์ แต่เปนเพราะตอนมัธยม รร.ต้องเข้าซอย แล้วมีอุบัติเหตุเกี่ยวกะมอไซด์ ได้ตลอด คุณพ่อเลยขอร้อง ส่วนเราคุณลูกเกี่ยวก้อยสัญญาว่าไม่นั่ง ไม่ว่าจะไกลขนาดไหน เดินๆๆๆอย่างเดียวเท่านั้น


Create Date : 19 สิงหาคม 2559
Last Update : 19 สิงหาคม 2559 20:56:15 น. 0 comments
Counter : 264 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ
space

สมาชิกหมายเลข 2938038
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]






space
space
[Add สมาชิกหมายเลข 2938038's blog to your web]
space
space
space
space
space