Valentine's Month


 
ยิปซีสีน้ำเงิน
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 14 คน [?]




Group Blog
 
 
มิถุนายน 2550
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
 
9 มิถุนายน 2550
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add ยิปซีสีน้ำเงิน's blog to your web]
Links
 

 
คื น แ ส ง จั น ท ร์ ข อ ง ห ม า ป่ า เ ป ลี่ ย ว

คื น แ ส ง จั น ท ร์ ข อ ง ห ม า ป่ า เ ป ลี่ ย ว





มันไม่ใช่เรื่องแปลกใช่ไหม…
ในค่ำคืนที่หัวใจคนเหงาและเดียวดาย
หมาป่าสาวเปลี่ยวตัวหนึ่ง
จะเดินทางเสาะหาแสงจันทร์อันอบอุ่น
……………………….
โน่น.. ทุ่งหญ้าแห้งฟางสีเหลืองปลิวฟุ้งกระจาย
น้ำในบึงเหือดหายด้วยเปลวโชนของแดดจ้า
ที่ๆ มันจากมาคือดินแดนของหมาป่าแสนเปลี่ยวเหงา

“เหมือนว่าโลกนี้ไม่มีใคร เหมือนว่าโลกนี้ไม่มีใคร..”

มันรำพึงรำพันเกลือกกลิ้งบนพื้นฟางหญ้าแห้ง
แม้ยามนี้ขาของมันจะเป็นแผลบาดลึก
เลือดและหนองไหลจากแผลที่แมลงวันตอมตาม
แต่ด้วยความชิงชังทุ่งหญ้าแห่งความโดดเดี่ยว
มันลุกขึ้นเดินทางต่อไปด้วยเสียงร่ำร้องของห้วงข้างใน

……………………………………



หมาป่าสาวเดินทางอย่างเหนื่อยอ่อน
มาถึงทุ่งหญ้าที่มีแสงจันทร์อาบแสงนวล …
บรรยากาศอบอุ่นอ่อนหวาน ดอกหญ้าปลิวไสวไปกับสายลมอ่อน
..โอ้ นี่คือทุ่งหญ้าแห่งแสงจันทร์ที่หมู่หมาป่าใฝ่ฝันถึง

หมาป่าหนุ่มตัวหนึ่งนอนอาบแสงจันทร์
ดูเหมือนมันจะยิ้มอย่างเป็นสุข
หมาป่าสาวเท้าเข้าไปใกล้ช้าๆ
รอยแผลที่เท้าบาดรูดไปกับคมหญ้า…
ก่อนที่จะเข้าไปถึงที่ๆ แสงจันทร์สาดส่องนั้น…
หมาป่าหนุ่มยันกายขึ้น หางของมันสั่นไกวไปมา

แต่แล้ว..มันก็ล้มทรุดลงนอนนิ่ง…หมาป่าสาวชะงัก
ก่อนจะวิ่งเหยาะเข้าไปถึงตัว มันก้มดมตามตัวหมาป่าหนุ่ม
แสงจันทร์นวลส่องฉายให้เห็นสายตาเจ็บปวด…
โอ้ .. ตามตัวของมัน เหวอะหวะเต็มไปด้วยแผลใหญ่
ตรงที่หัวใจปรากฎหลุมรูลึก หนอนไชชอนกินจนมองเห็นถึงโครงกระดูก

“ เธออยู่ได้อย่างไร….เธออยู่ได้อย่างไร!!! ”

หมาป่าสาวคร่ำครวญด้วยความรู้สึกอันรวดร้าว…
มันเลียแผลให้หมาป่าหนุ่ม…
น้ำตาหมาป่าสาวหล่นเปื้อนแผลไม่ขาดสาย



หมาป่าหนุ่มยกหัวขึ้นมาช้าๆ มันยิ้มอย่างพอใจ...
น้ำลายที่ข้างปากไหลยืดเปียกขนสีเทา…มันคำรามในคอ

“ในที่สุด..เธอมาถึงทุ่งหญ้าแห่งแสงจันทร์นี้จนได้
ฉันรอเธอ อ้อ ไม่ใช่..รอใครก็ได้ให้เข้ามายังที่แห่งนี้
หมาป่าเหงาตัวใดก็ได้…ที่จะเข้ามาติดกับดักแสงจันทร์
เธอไม่รู้หรอกหรือว่า ..กฎของหมาป่า น้ำลายที่เลียให้ผู้ใดแล้ว
จะต้องสืบทอดหมาป่าที่โดดเดี่ยว ณ ทุ่งแห่งแสงจันทร์นี้”

…..หมาป่าสาวชะงัก นิ่งงัน ก้มหน้ากล้ำกลืนความรู้สึก
หมาป่าหนุ่มลุกขึ้นสะบัดขนท่วงท่าแข็งแรง…
ไม่มีร่องรอยแห่งความบาดเจ็บใดใด
มันเดินจากไปอย่างผู้ชนะในเกมแห่งโลกหมาป่า..

……………………………….

ท่ามกลางดวงจันทร์กลมนวล…
เสียงร้องโหยหวนของหมาป่าสาวดังก้องกลางทุ่งหญ้า
มันยืนทอดสายตาไปข้างหน้าด้วยความเจ็บปวด เดียวดาย..
รอวันที่หมาป่าเหงา ตัวใหม่มาเยือน…..

............................









Create Date : 09 มิถุนายน 2550
Last Update : 10 มิถุนายน 2550 7:40:35 น. 44 comments
Counter : 2060 Pageviews.

 
คุณยิปซีคะ
รู้สึกเหมือนตัวเองได้เลียแผลให้หมาป่าสาวนั้นแล้ว

ความหวังดีมันให้ผลตอบแทนที่โหดร้ายถึงเพียงนั้นเชียวหรือ

ค่ะ...อ่านแล้วเหมือนถลำลึกเข้าไปอยู่ในเหตุการณ์ด้วย
ใช้ภาษาสื่อความได้เยี่ยมเหมือนเดิมนะคะ


โดย: ชิงดวง วันที่: 9 มิถุนายน 2550 เวลา:21:32:55 น.  

 


“เหมือนว่าโลกนี้ไม่มีใคร เหมือนว่าโลกนี้ไม่มีใคร..”


หมาป่าสาวรำพึง รำพัน
ในยามนี้อาจจะใช่
เมื่อหมาป่าหนุ่มเดินจากไป

หมาป่าสาวยังมีแสงจันทร์นวลๆเป็นเพื่อนให้คลายเหงา
มีดวงดาวสุกสกาวส่งแสงสดใสไปทั่วท้องทุ่งอันเปลี่ยวดาย
โอ้..!! ใช่ เมื่อหมาป่าหนุ่มตัวนั้นเดินจากไป
ใช่ว่าจะไม่มีใครที่จะเดินเข้ามาหาเธอ

ชีวิตมันเป็นวัฏจักร มีพบมีพราก สลับกันไปไม่หยุดนิ่ง
เมื่อใดที่เธอท้อแท้ เมื่อใดที่เธอสิ้นหวัง
วันนั้นเธอคงตายไป พร้อมๆกับยังหายใจอยู่รวยริน

ลุกขึ้นมาสู้กะความเหงา ยิ้มรับความเปลี่ยวดาย
อย่างน้อยๆเธอก้อยังมีมันเป็นเพื่อนคู่กาย
ระหว่างที่ยังไม่มีใคร ..เดินทางมาเจอ..




ปล. คงไม่มีแววกวี อย่างสาวยิบซีสีน้ำเงิน แต่ชอบอ่ะ ชอบขีดๆเขียนๆเหมือนกัน แต่มันต้องแล้วแต่อารมณ์จะพาไป

หลับและฝันดีนะคะ แม่คนขี้เหงา




โดย: ดาวทะเล วันที่: 9 มิถุนายน 2550 เวลา:22:01:34 น.  

 


มาตอบว่า ไม่ใช่ค่ะ ^^
เป็นการมาบอกเล่าถึงหนังสือที่อ่านแล้วประทับใจน่ะค่ะ



โดย: printcess of the moon วันที่: 9 มิถุนายน 2550 เวลา:22:01:43 น.  

 


อ่านทบทวนแล้วได้คิดค่ะ
ยามที่เรารัก ยามที่เราหลง
เราไม่คำนึงถึงผลได้ ผลเสีย
ความรักมันไม่มีตราชั่ง ที่เที่ยงตรง
เราแค่ใช้ความรุ้สึกในการที่จะรักใครซักคนนึง

ใจฉันส่งถึงใจเธอ
ไม่รับรู้ความได้เปรียบเสียเปรียบ
มีแต่การให้
ให้อภัย ให้ความรัก ให้ความนับถือ ให้ความเอาใจใส่
ให้เวลา ให้ความเข้าใจ
ให้ ให้ และให้ แต่เธอคนเดียว



โดย: ดาวทะเล วันที่: 9 มิถุนายน 2550 เวลา:22:08:09 น.  

 
เศร้าแต่จริงจังคับ


โดย: Kurt Narris วันที่: 9 มิถุนายน 2550 เวลา:22:42:40 น.  

 
เรื่องนี้ช่างโหดร้ายเหลือเกิน ทำร้ายคนที่ทำดีกับเราได้ลงคออ่านะ


โดย: คุณย่า วันที่: 9 มิถุนายน 2550 เวลา:23:02:41 น.  

 
กฎไม่ได้บอกใช่ไหมว่าหมาป่าตัวก่อนจะต้องจากไป เป็นไปได้ไหมที่หลังจากฉันเลียแผลให้คุณแล้ว เราจะนั่งเหงาเคียงข้างกัน และคุณจะเลียแผลให้ฉัน เราจะเป็นเพื่อนกัน ต่อไปจะไม่มีใครต้องเหงาอีก


โดย: MoneyPenny วันที่: 9 มิถุนายน 2550 เวลา:23:03:45 น.  

 
โอ้โฮ...



เซอร์เรียลลิสม์ !


โดย: พ่อพเยีย IP: 124.121.22.245 วันที่: 10 มิถุนายน 2550 เวลา:0:17:08 น.  

 
คึ คึ
ครั้งแล้ว ครั้งเล่า
คนแล้ว คนเล่า
หมาป่าสาวเลียริมฝีปากเปื้อนเลือด กระหยิ่มยิ้มย่อง
เสร็จข้าอีกคนแล้ว เจ้าหมาป่าหนุ่มขี้เหงา...

บรื๋ออออออออออออออ


โดย: อินเดียน สีแดง IP: 125.24.47.197 วันที่: 10 มิถุนายน 2550 เวลา:0:58:42 น.  

 
อ่านแล้ว นิ่งอึ้งไปพักใหญ่ค่ะ

นี่แหละตัวฉันเอง
หมาป่าสาวตัวนั้น
ต่างกันเพียงแต่

ฉันไม่รอให้หมาป่าเหงาตัวอื่นใดมาเยือน
ฉันรอหมาป่าตัวเดิม ที่จากฉันไป
กลับมาเหงาอยู่กับฉันได้ไหม

ฉันยินดีเหงา ถ้าเหงาอยู่ข้าง ๆ เขาคนเดิม
....
...
...
...

ขอบคุณที่แวะไปเยี่ยมเยียนนะคะ


โดย: ฌาณชนก วันที่: 10 มิถุนายน 2550 เวลา:1:14:10 น.  

 
เคยเป็นค่ะ...

และทุกวันนี้ก็ยังหาผู้สืบทอดไม่ได้เลย

เพราะไม่อยากให้การรักษาบาดแผลให้หายนั้น เป็นการทำให้คนอีกคนต้องมาเจ็บโดยไม่ใช่ความผิดของเค้า

ขอ Add บล็อกนะคะ


โดย: Sassykik วันที่: 10 มิถุนายน 2550 เวลา:1:33:21 น.  

 
อรุณสวัดิ์เช้าวันหยุดครับ
สำหรับลุงกล้วยคิดว่าการแสวงหาบางครั้งก็สมหวัง บางครั้งก็ผิดหวังนะครับ ขอให้มีความสุขกับวันหยุดครับ


โดย: ลุงกล้วย วันที่: 10 มิถุนายน 2550 เวลา:5:09:13 น.  

 


สวัสดีครับ....
ทุ่งหญ้าแห่งแสงจันทร์ มันอยู่ที่ไหนเหรอครับ...
จะไปอยู่เป็นเพื่อนหมาป่าสาวตัวนั้น... แต่ ก่อนไป ขอสัญญากับตัวเองว่า จะไม่เลียแผลให้แก่เธอ เด็ด


โดย: เซียน_กีตาร์ วันที่: 10 มิถุนายน 2550 เวลา:7:20:03 น.  

 
สวัสดีค่ะคุณยิปซีสีน้ำเงิน
แว๊ปมาเป็นหมาป่าเปลี่ยวด้วยคนค่ะ


โดย: โอน่าจอมซ่าส์ วันที่: 10 มิถุนายน 2550 เวลา:9:16:06 น.  

 

อืมมม

เหมือนหมาป่าเป็นกระสือเลยเนาะ

หาผู้สืบทอดเนี่ย

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

การช่วยใครก็ตาม บางทีต้องคิดไตร่ตรองให้ดีก่อน
ถ้าช่วยเขาแล้ว ต้องเอาชีวิตเข้าแลก
คงต้องคิดอีกร้อยตลบว่า
ชีวิตเขากับเรา ใครอยู่บนโลกนี้จะคุ้มกว่ากัน
(คำตอบ ย่อมน่าจะเป็นเรา เนาะ)

ไหนล่ะ ลาว เอ๊ย ดาว ดาว ที่ชวนมาดูน่ะ
หลอกเขาอีกแล้วนา ตัวเองเนี่ย

อุอุอุ

มาตามคำชวนนะคะ
แล้วแวะไปชวนมาอีกนะ
เพราะไม่ค่อยแวะไปหาใครเลย
บ่มีเวลา + ขี้เกียจ

อิอิ


โดย: sunny-low วันที่: 10 มิถุนายน 2550 เวลา:9:29:13 น.  

 
มอบ ความหวังดี ..ความจริงใจ
สิ่งที่ตอบแทนกลับเจ็บปวด....อ้างว้าง
..................................

" ยิปซีสีน้ำเงิน "...ชื่อเท่มากๆ ครับ


โดย: พุกไม้ วันที่: 10 มิถุนายน 2550 เวลา:11:03:44 น.  

 
ตัวหนังสือถ่ายทอดอารมณ์เหงา เปลี่ยว ของความรู้สึกของหมาป่าออกมา
ได้ดีจริงๆ จ้ะ ..


โดย: JewNid วันที่: 10 มิถุนายน 2550 เวลา:14:02:55 น.  

 
ผมคิดว่าบางที...
เราต่างเป็นเหมือนหมาป่า

คือเฝ้าแต่เจ็บปวดกับบาดแผลในอดีต
เจ็บปวดกับบาดแผลในปัจจุบัน
และเจ็บปวดกับบาดแผลในอนาคตที่ยังมาไม่ถึง

ที่น่าเศร้าคือเรากักเก็บความเจ็บปวดนี้ไว้ที่ตัวเองคนเดียวยังไม่พอ
กลับส่งต่อไปยังคนที่อยู่ข้างหลัง

.....................................

“เหมือนว่าโลกนี้ไม่มีใคร เหมือนว่าโลกนี้ไม่มีใคร..”

จริงๆแล้วมีคนมากมายเรียงรายรอบกายเรา
แต่เราไม่เปิดใจให้คนเหล่านั้น
เข้ามายิ้มให้เรา
และเรา...
ก็ไม่คิดจะออกไปยิ้มให้กับคนแปลกหน้าเหล่านั้น

.......................................


ชอบเรื่องที่คุณเขียนมากครับ
ทำให้นึกถึงอดีตของตัวเอง

ปล.บางวันผมก็ว่างมากครับ
เวลาผมเหลือเยอะมากเลย แม้จะยุ่งเพียงใดก็ตาม


โดย: กะว่าก๋า (กะว่าก๋า ) วันที่: 10 มิถุนายน 2550 เวลา:17:11:33 น.  

 
สวัสดีค่ะ

อ่านแล้วก็สะท้อนใจนะคะ
น่าสงสารหมาป่าสาวตัวนั้น บางทีความหวังดีและสงสารของเรา
ก็ย้อนกลับมาทำร้ายเราได้เหมือนกัน ถ้าเราให้ผิดคน
แต่ถ้าเราไม่คิดมากอะไรและเห็นว่าการให้ทำให้เราเป็นสุข
ก็ควรจะทำนะคะ ผลที่กลับมาจะเป็นอย่างไรคงไม่สำคัญ
.................
เขียนได้ดีเหมือนเคยค่ะ อ่านแล้วพลอยคล้อยตามไปด้วยจริงๆ
ความรู้สึกวูบแรกเมื่ออ่านจบ สงสารหมาป่าสาวตัวนั้นจัง
................
นอนหลับฝันดีนะคะ


โดย: ฝากเธอ วันที่: 10 มิถุนายน 2550 เวลา:22:23:23 น.  

 
เหงาและเศร้า
ชีวิตและชีวิต
ต่างโดดเดี่ยว
และเปลี่ยวดาย
กับบาดแผลซ้ำๆ เดิมๆ

อยากรู้เหมือนกัน...
แล้วใครจะเป็นหมาป่าตัวต่อไป...





โดย: pu_chiangdao วันที่: 10 มิถุนายน 2550 เวลา:23:48:53 น.  

 




สวัสดีตอนค่ำๆของ เนเธอร์แลนด์ นะจ้า


วัน เวลา อาจหมุนเวียนเปลี่ยนไป
แต่ไม่อาจเปลี่ยนความรู้สึกที่มีให้
ความ* คิดถึง ห่วงใย * เป็นเช่นไร
ก็ยังคงเป็นเช่นนั้นไม่แปรเปลี่ยน


** มีความสุขกับวันแรกของการทำงานนะจ้า **



ขอพูดแบบ ลุงกล้วยได้ป่าวอะจ้า


โดย: จอมแก่นแสนซน วันที่: 11 มิถุนายน 2550 เวลา:1:28:25 น.  

 
หมาป่าโดดเดียว........เดินเดียวในพงพี
กรงครอบ กรอบกายาเป็นหมาบ้าน
.............. ............
หมาป่า อยู่ป่า วิสัยป่า
วิญญาณโหยหาป่ากว้าง
ทุ่งร้าง...ชายเขา....ราวไพร
เสือกกายดิ้นรน...เป็นกบฏเพียงข้ามคืน
.......... ............ ..........
หมาป่าเปลี่ยวในพงไพร....เดียวดายแต่ไม่เหงา
หมาเจ็บร้าวในกรงเมือง...อิ่มพี...โหยไห้
หมาป่าเดียวดาย
วิญญาณตายวันตายพรุ่ง.....
หมาป่ากายแกร่ง....เปลี้ยร้างหัวใจ
........ ........... ..............
หมาป่าโดดเดี่ยว
ล้มตาย....โลกไม่สะเทือน....

ฝากหมาป่าเปลี่ยวไว้อีกตัวค่ะ แต่เป็นหมาป่าเปลี่ยวที่รำพึงไว้เมื่อ 15 ปีที่แล้ว วันเวลาผ่านไป....หมาป่าล้มตาย แต่วิญญาณหมาป่าตัวใหม่เกิดขึ้นตลอดเวลา จวบจน 15 ปีผ่านไม่มีหมาป่า ไม่มีตัวตน ไม่มีคนเหงา แต่เป็นคนเดียวดายที่ไม่เปลี่ยวใจ.....
ขออนุญาตไม่นอนเปลได้ไหมคะ....ที่บ้านยุงชุมคะมีเป็นสิบสปีชี่ส์เลย ไข้เลือดออก กับมาลาเรียกำลังระบาด จะผูกในห้องกลัวไม่ได้บรรยากาศ บิลด์อารมณ์ไม่ขึ้นค่ะ...


โดย: ปลายแปรง วันที่: 11 มิถุนายน 2550 เวลา:7:40:01 น.  

 
แวะมาขอบคุณที่แวะไปที่บล็ิอกค่ะ เลยได้อ่านเรื่องเศร้าๆแต่ภาษาละเมียดละไม แล้วจะตามมาอ่านบ่อยๆค่ะ


โดย: Thai Wahine วันที่: 11 มิถุนายน 2550 เวลา:9:48:03 น.  

 
"...ถ้ายังไม่มีความรัก
เรารู้แน่ว่าจะต้องอยู่อย่างเหงา...
...แต่ถ้าจะฝืนให้มีความรักให้จงได้
เราไม่รู้เลยว่าจะต้องทุกข์แบบไหนแน่..."

คงเหมือนหมาป่าบางตัวที่คิดแบบนี้.......


โดย: ดอกเสี้ยวขาว วันที่: 11 มิถุนายน 2550 เวลา:11:22:04 น.  

 
บล็อคสวย
เขียนดี


ชอบจ้ะ


โดย: ดาริกามณี วันที่: 11 มิถุนายน 2550 เวลา:15:25:43 น.  

 
คุณยิปซี

ขอบคุณที่แวะไปเยี่ยมนะคะ..เรื่องหมาป่านี้มันทั้งเศร้าและน่าสงสารแต่มันก็มองได้หลายแง่เหมือนกันนะ คล้ายคนโง่และอ่อนแอย่อมตกเป็นเหยื่อของคนฉลาด

แต่เราว่าคนดีตกเป็นเหยื่อของพวกฉวยโอกาสมากกว่า เอ้าวิจารณ์กันไปถึงนั่น ฮิฮิ


โดย: Lioness วันที่: 11 มิถุนายน 2550 เวลา:17:42:20 น.  

 
แหะแหะ
คุณยิปซีสีน้ำเงินเจ้าขา
คนนั้นเค้าฝากมาบอกค่ะว่า
"เขาเขียนอยู่ในกุลสตรี"ค่ะ
มิใช่ขวัญเรือน

สงสัยว่า....
อาจจะต้องปิดบล็อกที่นี่แล้วค่ะ
นับวันก็มีผู้เข้าไปทักทายน้อยลงทุกวัน
ถ้าปิดบล็อกแล้ว....
อาจไม่ได้แวะมาทักทายกันแล้วนะคะ


โดย: สเลเต วันที่: 11 มิถุนายน 2550 เวลา:22:15:53 น.  

 
มาผูกเปลดูหมาป่ารำพันค่ะ คุณยิปซีสีน้ำเงิน

สวัสดีค่ะ


โดย: สีน้ำฟ้า วันที่: 11 มิถุนายน 2550 เวลา:23:39:29 น.  

 
กะว่าก๋า
มาขอบคุณ
ยิปซีสีน้ำเงิน



โดย: กะว่าก๋า (กะว่าก๋า ) วันที่: 12 มิถุนายน 2550 เวลา:10:08:39 น.  

 
ถามโลกหล้า รัก คือวัตุใด


สวัสดีครับ
มาเยี่ยมหมาป่าสาวเปลี่ยวครับ...


โดย: เซียน_กีตาร์ วันที่: 12 มิถุนายน 2550 เวลา:10:22:32 น.  

 
Loneliness and sadness are different.
you can lonely but don't sad ( a long time )
Because , sometime the loneliness can help you found yourself.


โดย: seaman IP: 218.90.236.54 วันที่: 12 มิถุนายน 2550 เวลา:11:06:06 น.  

 
แวะมาบอกคุณยิปซีฯค่ะว่า...
ใจจริงแล้วไม่อยากหนีไปไหนหรอกค่ะ
เพราะรักที่นี่...
แต่นับวันๆ.....
เพื่อนบล็อกหนีหายไปไหนกันหมดไม่ทราบ
เพื่อนบล็อกที่แอดๆไว้9ใน10คน
ไม่ได้เขียนบล็อกอีกแล้วค่ะ
เราก็ไม่รู้จะแวะไปทักทายใคร
เลยแอบไปมีบ้านหลังใหม่ที่โน่น
มีเพื่อนใหม่ค่อนข้างเยอะ....
แต่เราก็ยังไม่คุ้นกับที่โน่นเช่นกันค่ะ
จุ๊....จุ๊....
อย่าเอ็ดไปนะคะ
เราว่าบล็อกที่นี่ทำง่ายมากเลยค่ะ
แล้วก็มีลูกเล่นอะไรให้ทำบล็อกได้สวยๆ
มีเพื่อนใจดีคอยอธิบาย
เวลาที่เราทำบล็อกไม่เป็น
หรือไม่เข้าใจอะไร
และที่นี่มีเพื่อนที่มีน้ำใจ
แต่ถ้าเราขียนบล็อกแล้ว
กลายเป็นบล็อกร้าง
เราก็ไม่รู้จะเขียนบล็อกไปทำไม
เพราะการทำบล็อกแต่ละครั้งของเรานั้น
ใช้เวลาค่อนข้างมาก

ตอนแรกตั้งใจว่า
จะเพิ่มกลุ่มบล็อกอีกบล็อก
แล้วจะย่อยงานจาก"เยี่ยมเรือน เยือนอดีต"
มาใส่ไว้และแบ่งปันให้อ่านกัน
เพราะเราเสียดายภาพค่ะ
ถ่ายมาเป็นร้อยๆภาพ
และภาพสวยๆทั้งนั้น
แต่เวลาลงในนิตยสาร
ลงได้ไม่กี่ภาพ
และเหลือภาพเล็กนิดเดียว
เอาไว้...เราจะลองตัดสินใจใหม่อีกครั้งนะคะ
ว่าจะอยู่ต่อหรือจะไปที่โน่นเป็นการถาวร
แต่ถ้าเราไปแล้ว...
เราต้องคิดถึงคุณยิปซีฯแน่เลยค่ะ

ป.ล.อ่านหนังสือ
"ดอกไม้ วันวารและความทรงจำ"แล้วยังคะ
วิจารณ์ด้วยสิคะ
อยากได้คำวิจารณ์มากเลยค่ะ


โดย: สเลเต วันที่: 12 มิถุนายน 2550 เวลา:11:35:07 น.  

 
หมาป่าสาวหายไปไหนเนี่ย...


โดย: pu_chiangdao วันที่: 12 มิถุนายน 2550 เวลา:11:50:05 น.  

 
อ่านเรื่องหมาป่าไปแล้ว....

ชอบในรีวิววัดสวนแก้วค่ะ (มาเม้นท์หน้านี้ผิดกติกาหรือเปล่าคะ) ไม่เคยรู้มาก่อนว่าเดี๋ยวนี้บ้านเราไปถึงไหนแล้ว ปกติไม่ค่อยเข้าวัดด้วยมังคะ..

ชอบจังเลยค่ะ ไอเดียของพระพยอมท่านน่าเลื่อมใสแท้ ๆ


โดย: fudge-a-mania IP: 58.159.153.34 วันที่: 12 มิถุนายน 2550 เวลา:12:03:01 น.  

 
ขอบคุณที่แวะไปที่บล็อกครับ

ที่อ่านๆข้างบน
หมาป่าหลอกกันเห็นๆ
ติดนิสัยคนมาแหง๋ๆ

นึกว่าจะเป็นเรื่องรัก
แต่หักมุมซะงั้น หุๆ


โดย: ถ่านหินจำศีล IP: 58.136.219.221 วันที่: 12 มิถุนายน 2550 เวลา:12:22:39 น.  

 
วันนี้มาขอบคุณสำหรับกำลังใจและความห่วงใย

ที่มีให้แม่เราและเรา แม่อ่านที่เราพริ้นท์กำลังใจจากเพื่อนๆไปให้

แม่น้ำตาซึมเลย ขอบคุณมากๆค่ะ


โดย: เพียงแค่เหงา วันที่: 12 มิถุนายน 2550 เวลา:13:31:33 น.  

 
" นางน่อยน้อย " เป็นคำเรียกชื่อที่อุบลฯ ค่ะ...อยู่กทม. เรียกหนูนีล...เหม่ง บางตามอัทยาศัยคนที่เรียกค๊า


โดย: หนูนีล (นางน่อยน้อย ) วันที่: 12 มิถุนายน 2550 เวลา:21:38:41 น.  

 
ชอบบรรยากาศในภาพที่ 2 ฝันเห็นบ่อยๆ


โดย: ลุงแมว วันที่: 12 มิถุนายน 2550 เวลา:21:58:23 น.  

 
Seaman

โอ้ คุณล่องเรือกลางทะเลลึก
มาถึงฝั่งชมดาวที่นี่ได้อย่างไรกัน...
ติดตามจากที่บล็อกมาชารีมาตั้งแต่แรกแล้วล่ะค่ะ
ฟังเรื่องเล่าจากกลางทะเล
ก็ให้ระลึกไปถึง ดิโอลด์แมนแอนด์เดอะซี ไปโน่นเลย

...เรื่องความเดียวดาย
เราคงเป็นหมาป่าที่หายเหงาไปเลยล่ะค่ะ
ถ้าเทียบกับชายจากบ้านกลางทะเลไกลเช่นคุณ
...........
ขอบคุณมากค่ะที่มาทักทายกัน
ขอให้คุณได้มาอยู่ในอ้อมกอดภรรยาและลูกโดยไวนะคะ

ปล.รีบส่งรูปให้พี่ปอนด่วนซิคะ รอชมกันอยู่ค่ะ

................................
สเลเต จ้ะ
เป็นเรื่องเศร้านะ สำหรับการเริ่มต้น
ที่สุดท้ายก็ต้องมีสิ้นสุด
เรื่องบล็อกนี่ เราก็คาดว่าสุดท้ายก็เป็นเช่นนั้น
สเลเตทำบล็อกมานาน แรกเริ่มก็คงเหมือนเรา
แต่วันหนึ่งก็ต้องอิ่มตัว เป็นธรรมดา เป็นธรรมดา...
เราเข้าใจความรู้สึกและความเป็นไปของสเลเตนะคะ
...................
เอาเป็นว่าไม่ว่าจะอยู่ที่นี่ หรือที่ไหน
เราก็จะติดตามทักทายกันนะ
(เนชั่นก็เนชั่น เราจะไม่บ่นแล้วล่ะจ้ะ)
ขอให้สเลเตคิดตัดสินใจแบบสบาย ๆเถอะนะ
อย่ายึดติดสิ่งใดมากเลยเนอะ (บอกตัวเราเองด้วย)
.....................
หนังสือสเลเต เราก็ตะหงิดๆอยากหามาอ่านมากๆ
เดี๋ยวต้องไปดูที่สนพ.ที่พิมพ์อีกทีค่ะ
ขอบคุณสำหรับมิตรภาพนะคะ
...................
ขอบคุณทุกคนที่มาชมดาวด้วยนะคะ


โดย: ยิปซีสีน้ำเงิน วันที่: 12 มิถุนายน 2550 เวลา:22:26:36 น.  

 
สวัสดีค่ะ คุณยิปซีสีน้ำเงิน

อ่านภาษาสวย ๆ ที่เขียนได้ดีเหลือเกิน ชอบการวางเรื่องและจบแบบคาดไม่ถึง ตัวหนังสือละมุนละไมดีนะคะ
ภูเพยียขอเวลาอ่านงานในบล็อกคุณก่อนค่ะ อาจจะหลายวันหน่อย แต่เห็นหลายกระทู้น่าอ่านมาก และรู้สึกอบอุ่นกับมิตรสหายของคุณที่นี่ด้วย

ขอบคุณมากนะคะที่ไปเยี่ยมบ้าน ภูเพยียไม่เคยเขียนอะไร ต้องเริ่มเขียนเรื่องใกล้ตัวก่อน คงจะง่ายที่สุด เพราะข้อมูลมันจริง ยากแต่ตอนเรียบเรียงนี่แหละค่ะ ไม่รู้ว่าจะเขียนอะไรก่อน -หลัง

ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ





โดย: ภูเพยีย วันที่: 13 มิถุนายน 2550 เวลา:9:31:06 น.  

 
แวะมาพักเที่ยงจ้า
ชอบหนูแกละชุดชมพูจัง น่ารักน่าเอ็นดู
ของจุ๊กจิ๊กแบบนั้นทำกะเขาไม่ค่อยเป็นหรอก...ถนัดเล่นหนังบทโหด กะบทนางอิจฉามากกว่าน่ะ
เอนพุงแล้วค่อยว่ากันใหม่เนอะ ตาห้อยแล้วล่ะ


โดย: ปลายแปรง วันที่: 13 มิถุนายน 2550 เวลา:12:00:04 น.  

 
ชอบเมฆ
แต่ทำไมนอนดูผีเสื้อล่ะครับ อิอิอิ



โดย: กะว่าก๋า (กะว่าก๋า ) วันที่: 13 มิถุนายน 2550 เวลา:12:00:12 น.  

 



กลับมาจากเชียงใหม่แล้วค่ะ มารายงานตัว คิดถุง คิดถึงมากมาย

แอบมาเป็นหมาป่าเดียวดายค่ะ



โดย: เปิ้นบอกว่าจะมาขอ วันที่: 13 มิถุนายน 2550 เวลา:12:07:42 น.  

 
สวัสดีจ้า....
ขอบคุณค่ะที่แวะไปเยี่ยม.....
....................

เขียนหักมุมและ
ได้ขอคิด...มากมาย

ไม่ขอเป็นหมาป่าทั้งสองตัว...
ไม่มีใครไม่เจ็บปวด....

ขอเป็นคนนั่งอ่านเรื่อง...
เฉยๆดีก่าค่ะ....
ขอ add ละกันนะค่ะ..ขอบคุณค่ะ่


โดย: iamorange วันที่: 13 มิถุนายน 2550 เวลา:13:59:29 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ
 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.