Group Blog
 
 
มกราคม 2548
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 
 
24 มกราคม 2548
 
All Blogs
 
1. วันสุดท้ายก่อนเหินหาว (ตอนที่ 2)

ผ่านขั้นตอนตรวจสอบต่างๆ เรียบร้อย ก็พร้อมจะขึ้นเครื่องแล้ว...

ตั้งแต่ผมทำงานมาสามปี ผมไม่เคยเห็นน้องสาวผมร้องไห้เลย ก็เพิ่งมีวันนี้แหละที่มันติดสอบตอนผมมาสนามบินพอดี แล้วยังไงกว่าจะสอบเสร็จ ก็มาส่งไม่ทันแน่ มันโทรมาลา เสียงสั่น สุดท้ายก็ร้องไห้ที่มาส่งไม่ได้ จนผมต้องบอกว่า ถ้าถึงออสฯแล้ว จะรีบโทรกลับไปหา แล้วก็หาเน็ตใช้ ไว้ส่งอีเมล์หามันบ่อยๆ...

ไม่น่าเชื่อว่า น้องสาวผมที่ดูห่ามๆ อยู่ด้วยกัน มีแต่เรื่องฮาๆ พอบทยังงี้ มันก็ร้องไห้เป็นเหมือนกันนะนี่นะ

อ้อ เด็กผู้หญิงซ้ายมือ ไม่ใช่น้องผมหรอกนะครับ เห็นทำหน้าบ้องแบ๊วดี ก็เลยเอามาใส่เฉยๆ น้องผม 18 แร้ว อิอิ

จะว่าไปแล้ว กว่าจะมาถึงวันนี้ได้ นึกย้อนกลับไป ก็ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นไปได้ นึกไม่ถึงว่าผมจะมีวันนี้ เพราะตั้งแต่เรียนจบ ผมไม่เคยคิดเรื่องเรียนอีกเลย ทำงานเท่านั้นที่ผมต้องการ แต่ก็มีวันหักเหจนได้

จากวันนั้นถึงวันนี้ หกเดือนพอดี ตั้งแต่วันที่ผมเริ่มหาข้อมูลในอินเตอร์เน็ตเกี่ยวกับการเรียนภาษาในต่างประเทศ จากคนที่ไม่รู้อะไรเลยจริงๆ ไม่รู้แม้กระทั่งว่า เขามีเอเจนซี่ดำเนินการให้ ทุกอย่างผมจึงต้องทำเองหมด ไม่ว่าจะเตรียมเอกสาร ทำพาสปอร์ต ติดต่อธนาคาร สถานทูตออสเตรเลีย ติดต่อโรงเรียน ฯลฯ ทำเองหมดเลย ดังนั้นใครที่คิดว่าตัวเองไม่รู้เรื่องอะไร แล้วกลัวว่าจะทำอะไรไม่เป็น กลัวจะมีปัญหา ก็ไม่ต้องกลัวแล้วนะครับ ดูผมเป็นตัวอย่างแล้วกัน เด็กบ้านนอกๆ โง่ๆ เกิดมาไม่เคยรู้แม้กระทั่งว่า จะขอวีซ่า ต้องเตรียมบัญชี ให้สถานทูตดูด้วย อย่างผมนี่ ยังมาได้เลยครับ


...


ขอกลับไปท้าวความที่มาที่ไปของผมสักนิดนึงนะครับ เผื่อว่าจะได้เข้าใจแนวคิดของผมมากขึ้น อาจจะมีอะไรคล้ายกัน แล้วช่วยสะกิดต่อมอยากของคนอ่านบ้าง

ผมเป็นเด็กอุดรครับ เกิดที่จังหวัดอุดรธานีโดยมีแม่เป็นคนคลอด เป็นเด็กบ้านนอกคอกนาโดยกำเนิด รักและผูกพันกับถิ่นฐานบ้านเกิดของตัวเองเป็นอันมาก และไม่เคยอายเลยที่จะมีใครเขาเรียกว่า "ไอ้ลาว" เพราะถึงจะเป็น "ไอ้ลาว" แต่ก็ไม่เคย ทำความเดือดร้อนให้ใคร

ผมเรียนชั้นประถม ที่โรงเรียนบ้านห้วยฮวกจอมทอง ห่างจากตัวจังหวัดประมาณ 100 กิโล ยังดีที่ยังมีถนนราดยางผ่าน ไม่ถึงกับทุระกันดารนัก หลังจากนั้นก็เข้าไปต่อระดับมัธยมในตัวจังหวัด ที่โรงเรียนอุดรพิทยานุกูล จนถึง ม.5 แล้วก็สอบเทียบไปเข้าเรียนวิทยาการคอมพิวเตอร์ ที่สถาบันราชภัฏมหาสารคาม พอจบมาก็ทำงานบริษัทอยู่ปีนึง เกิดเบื่อหน่าย ก็ลาออก มาทำงานส่วนตัวอยู่บ้าน (งานหลัก เล่นเน็ต ตอบกระทู้ งานรอง ทำเว็บ ติดต่อลูกค้า กักๆ)

ทำๆไป ก็มีความสุขดี เงินทองก็พอมีกินมีใช้ไม่ถึงกับลำบาก เรื่องเรียนต่อเหรอ กองไว้นั่นแหละ ไม่เคยคิด ขี้เกียจเรียน

วันนึง เกิดครึ้มใจ โทรกลับบ้านหาพ่อ พ่อก็ของขึ้นอะไรมาไม่รู้ ถามเรื่องเรียนต่ออีกแล้ว ไอ้เราก็ยิ่งไม่อยากเรียน บ่ายเบี่ยงต่างๆ นาๆ จนพ่อถามว่า ถ้าไปเรียนที่ออสเตรเลียล่ะ จะไปไหม หืมมมมมมม หูผึ่ง(นิดหน่อย)

แต่ก็นั่นแหละ ด้วยความที่รู้ว่า บ้านตัวเองไม่ได้ร่ำรวยอะไร ถ้าเกิดส่งลูกเรียนเมืองนอก ที่บ้านต้องจนกรอบเป็นข้าวเกรียบแน่ เข้าตำรา ขายนาส่งควายเรียน แบบนี้ไม่เอาดีกว่า ก็ยังคงบ่ายเบี่ยง ไม่อยากให้ที่บ้านเสียเงิน แต่แล้วสุดท้าย ก็ต้องคาคำพูดพ่อ แบบดิ้นไม่หลุด สรุปก็เลยต้องยอมจนได้

แต่ปัญหาใหญ่ก็คือ ยังไม่คัดทหารนี่สิ ยังไม่อยากคัดปีนี้เลย แต่พ่อกับแม่สั่งเลยว่า ให้ไปจับ(คัดทหาร)ปีนี้เลย ไม่ต้องผ่อนผันแล้ว ติดก็ติด จะได้จบๆไป จะทำอะไรก็จะได้ทำ ก็เป็นอันว่า "จำยอม"




"อยากไปเรียนภาษาที่บริสเบน ออสเตรเลีย จะต้องเริ่มต้นยังไงบ้างคะ รบกวนช่วยแนะนำด้วยค่ะ เอาตั้งแต่ต้นเลยนะคะ คือไม่รู้อะไรเลยจริงๆ ค่ะ"

โปรดสังเกต ใช้คำว่า "ค่ะ" เพราะเกรงว่า เป็นผู้ชายแล้ว จะไม่มีคนตอบ 555 นี่คือกระทู้ใน ห้องไกลบ้าน ของ pantip.com ห้องที่ครั้งนึงผมเคยพูดกับเพื่อนว่า "พวกบ้านี่แม่งคุยเหี้ยไรกันวะ ไม่เห็นรู้เรื่องเลย มันจะอยากดิ้นรนกันไปทำไมนักหนา เมืองน่งเมืองนอกเนี่ย เสียเงินเป็นแสนๆล้านๆ จบกลับมา เงินเดือนก็ไม่ต่างกะพวกไม่ไป" (มาถึงตอนนี้ ผมละอยากเอาหน้าซุกขี้ไก่ตาย เพราะความคิดแคบๆ ของตัวเองซะจริงๆ)

จากกระทู้นั้น นั่นเอง ก็มีพี่สาวใจดี ส่งอีเมล์มาคุยด้วย และก็เป็นคนเดียวนั่นแหละ ที่ติดต่อมา 555 คุยไปคุยมา จนจากคนที่ไม่รู้อะไรเลย ก็ได้ข้อมูลเกี่ยวกับการเรียนภาษาที่บริสเบน อย่างเพียงพอ ภายในเวลาเพียง 1 สัปดาห์ เท่านั้นเอง ต้องกราบขอบคุณพี่สาวคนนั้นมา ณ ที่นี้ด้วยคร้าบบบ

ตอนนี้สิ่งที่เหลืออยู่ก็คือ... ต้องรอดทหารเท่านั้น ความฝันจึงจะเป็นจริง...

-----------------------------------------------
อ่านเรื่องเล่า พร้อมภาพประกอบ ได้จาก
//dosday.com
เรื่องเล่าจากไดอารี่ชาวบ้านไกลของนายดอส
-----------------------------------------------



Create Date : 24 มกราคม 2548
Last Update : 15 กันยายน 2548 23:34:00 น. 2 comments
Counter : 394 Pageviews.

 
ความคิดของคุณดอสต่างกับของเรานะคะ
เรานี่อยากจะเรียนต่อต่างประเทศเลยตั้งเเต่อยู่มอ.5
ตั้งเเต่นั้นมาก็เข้าห้องไกลบ้านมาเรื่อยๆ
ช่วงเเรกๆนั้นยังมีลอกอิน จนนี่เรียนจบเเล้ว
กำลังว่าจะหาที่เรียนต่ออยู่เหมือนกันค่ะ

ป.ล. ต้องขอบคุณสำหรับข้อมูลที่สนุกเเละเป็นประโยชน์ค่ะ ^ v ^



โดย: yaoicuty วันที่: 12 เมษายน 2550 เวลา:10:16:21 น.  

 
เราเองก็เหมือนกันค่ะ เราไม่ค่อยมีความรู้อะไร
ก็เริ่มหาข้อมูลตั้งแต่ตอนเรียนปี 3 ตอนนี้จบ
ตอนแรกเราอยากไปเรียนที่อเมริกา แต่....
พอดีที่บ้านประสบปัญหาเล็กน้อย ถึงปานกลาง
เราเลยไม่อยากรบกวนที่บ้านมากนัก
เลยคิดว่าออสเตรเลียก็เป็นอีกทางเลือกที่น่าสนใจเนอะ

ปล.จากนี้ไปก็คงต้องรอดูแล้วล่ะค่ะว่าจะไปรอดหรือป่าว


โดย: amp_joe วันที่: 23 สิงหาคม 2551 เวลา:19:28:51 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

ดอส
Location :
Brisbane QLD Australia

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add ดอส's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.