Group Blog
 
<<
กรกฏาคม 2551
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031 
 
31 กรกฏาคม 2551
 
All Blogs
 
พลาดไปแล้ว ฮือๆ

วันนี้ความรู้สึกตอนที่เขียน blog นี้บอกตรงๆ ว่า sad จริงๆๆ ฮือๆๆๆๆ
หลังจากที่รอการสัมภาษณ์จากนายจ้างนานแสนนาน ถ้าไม่เมล์ไปจี้ co-ordinator ที่เมกาก็คงเรื่องคงไม่ไปถึงไหนซะที โดยรอบนี้ได้สัมภาษณ์กะ General Manager ของ Savanah Marriott Riverfront Hotel,GA โดยมีเวลาเตรียมตัวสัมภาษณ์สองวัน แต่ในความเป็นจริงเตรียมตัวแค่สองชั่วโมง เพราะช่วงนี้เหนื่อยเหลือเกิน งานก็แสนจะยุ่ง วันนี้ก็ไม่ค่อยสบาย กลับบ้านก็อยากจะนอนซะแระ แต่ต้องโทรไปสัมภาษณ์ตอนสามทุ่ม ซึ่งตรงกับเวลาบ้านเค้า สิบโมง มีเวลาเขียนคำตอบตามตัวอย่างคำถามที่พี่เค้าให้มานิดหน่อย แต่ไม่ได้ท่องมาก

พอถึงเวลานัด อุปกรณ์ทุกอย่างพร้อม กระดาษคำตอบวางเรียงรายเต็มโต๊ะ แต่ ก็งงๆ ว่าคำถามไหนอยู่ตรงไหน เพราะเขียนมั่วมากโยงไปโยงมา คอมพิวเตอร์ เตรียมหาข้อมูลเผื่อต้อง search อะไรเพิ่ม โทรไปรอบแรกเจอ operator พูดเร็วมากๆๆ ฟังม่ะค่อยรู้เรื่อง เพราะมันเป็นลักษณะแบบที่เราโทรไปตามโรงแรมที่เมืองไทยหรืออะไรก็ตามที่มี Operator รับสาย she จะพูดเร็วมากเหมือนเครื่องจักรที่ถูกตั้งไว้ เพราะต้องพูดประโยคเดิมๆ ซ้ำๆวันละหลายร้อยรอบ เริ่มใจเสีย แต่ก็พูดๆไป Good morning, can I talk to Mr.Woolever???
แล้วเค้าก็พูดไรไม่รู้ blah blahh.....just a moment please เราก็รอเค้าต่อสายให้ ด่านต่อมาเจออีกคนนึง (ทำไมมันหลายชั้นอย่างนี้กว่าจะเจออีตา Brian เนี่ย) แล้วเจ๊คนนี้ก็พ่น blahh blahhhh.....Mr.Woolever do not come in yet,do you want to leave a message???? เราก็บอก No, thank you. I will call again later.

หลังจากวางสายก็ตั้งหลักโดยเมล์ไปหา พี่ co-ordinator ว่าเค้าไม่อยู่ทำไง พี่เค้าก็ไม่ได้ตอบมาทันที ซักพักก็เลยตัดสินใจโทรไปอีก

รอบนี้ก็ต้องผ่านด่านสิบแปดอรหันต์ของบรรดา operator เช่นเคย คราวนี้ก้ได้คุยกะ Mr.Brian Woolever แระ เย้ๆๆๆๆๆๆ แต่ๆๆๆๆๆๆ เค้าก็บอกเด๋วขอเปิด Speaker phone ก่อนนะจะมีคนสัมภาษณ์อีกคน แง่วๆๆๆๆๆๆ
T_T พี่ Co ไม่เห็นบอกเลย แต่เอาวะสู้ตาย ตา Brian รีบยิงคำถามแรกอย่างรวดเร็ว
- ชื่อเราออกเสียงยังไง 555 ก็แหงหล่ะเค้าไม่คุ้นเคยก็ชื่อไทยๆ อย่างเราๆ หลังจานั้นก็ยิงคำต่อมา- ทำอะไร ที่ไหน อย่างไร เราก็อธิบายไป blahh blahh

- ทำไมอยากร่วมโครงการนี้ เราก็บอกอยากไปเพราะไปแล้วได้เพื่อนได้ ประสบการณ์ดีๆ(แต่จริงๆที่เคยได้ ส่วนใหญ่จะเลวร้าย) และอื่นๆอีกมากมาก

- เคยมาเมกาป่าว เคยค่ะ แล้วทำงานที่ไหน Mc' ค่ะ

(ถึงตอนนี้เริ่มเหนื่อย เพราะถ้าใครเคยดูรายการ The weakest link กำจัดจุดอ่อนทางช่อง 3 แต่ก่อนคงพอนึกภาพออก ที่จะเจอคำถามต่อเนื่องไม่หยุด พอคนถึงถาม เราตอบ อีกคนถามต่อ ด้วยน้ำเสียงดุดัน โดยที่แทบจะไม่ได้หายใจ ที่สำคัญมันทำให้เราหาโพยไม่ทัน ลน ไม่รู้ว่าเอาคำตอบไว้ไหน แล้วก็จำไม่ได้ว่าจะตอบอะไร เพราะไม่ได้ท่องมาก ถึงกะเหงื่อตกเลยทีเดียว )

คำถามต่อมา
- คาดหวังอะไรจากกการมาร่วมโครงการนี้ คิดออกม่ะจำที่เขียนไม่ได้ก็บอกแค่ว่า อยากเที่ยว อยากเรียนภาษา เรียนรู้การทำงานกะชาวต่างชาติ

- ทำไมอยากร่วมงานกะเรา ก็บอกว่าองค์กรเค้าใหญ่มีสาขาอยู่ทั่วโลก แล้วที่ savanah ก็รู้สึกจะตั้งในทำเลที่สวยน่าอยู่น่าไปเที่ยว

- แล้วหลังจากจบโปรแกรมจะอยู่ต่อหรือกลับบ้าน
55 เราก็บอกจะกลับมาเรียนต่อ ทั้งที่จริงอยากตอบว่า ถ้าให้อยู่ต่อก็อยู่ต่อเว้ย แต่ไมได้เด๋วเค้าคิดว่าเราจะเป็นโรบินฮูดส์

- คำถามเกือบสุดท้ายเค้าถามว่า โรงแรมในความหมายของเราคืออะไร
เหอะๆไม่ได้เตี๊ยมซะด้วย เราก็เลยตอบไปสั้นๆว่า It's like a home, have everything that you want. when you stay at the hotel it's like you stay at home. เฮอะๆ วกไปวนมา

- และสุดท้ายๆ สุด ทำไมเราต้องจ้างคุณ
เหอะๆ เขียนคำตอบไว้ซะสวยหรูเลย แต่หาไม่เจอจำไม่ได้ ก็เลยตอบสั้นตามเคย When I want to do anything I will do all the best. If you hire me I will do all the best too.

เฮ้อ คิดแล้วก็เจ็บใจตัวเอง ที่ทำได้ไม่ค่อยดี เตรียมคำตอบเอาวินาทีสุดท้ายไม่ท่องให้คล่อง อันไหนหาคำตอบไม่เจอก็เอ่อๆ อ่าๆ บางอันก็ตอบสั้นห้วนไป จนเค้าแบบ อ้าวตอบแล้วหรอ กะไว้ว่าสัมภาษณ์กะนายจ้างรอบเดียวให้ผ่าน เท่าที่ประเมินตัวเองวันนี้ เฮ้อเปอร์เซ็นที่จะไม่ผ่านสูงมาก ยังไงก้แล้วแต่รอฟังคำตอบจากพี่ Co พรุ่งนี้ ถ้าไม่ผ่านก็เอาไว้แก้ตัวคราวหน้าเว้ย...






>>>และแล้วทุกอย่างก็เป็นไปตามคาด หลังจากสัมภาษณ์ผ่านไป ประมาณ 2 ชม. พี่ Co ก็เมล์มาบอกว่าผลสัมภาษณ์ของเราห่วยมาก ถ้าคราวหน้าไม่ผ่านเนี่ยก้ไม่รู้จะหางานให่ได้อีกรึเปล่า ขู่อีก

รู้สึกหมดกำลังมาก เซ็งอ่ะ ยากว่ะ แต่จริงๆในใจลึกๆแล้วก็ยังไม่ถึงกับท้อแท้ เพราะเรารู้ตัวเองดีว่า ถ้าเราตั้งใจทำมันจริง มันไม่ได้ยากเลยเพราะอย่างน้อยเราก็ฟังคนสัมภาษณ์ออกหมด ว่าแม่งถามอะไร (ยกหางตัวเองนิดหน่อย ให้กำลังใจตัวเอง)




Create Date : 31 กรกฎาคม 2551
Last Update : 1 สิงหาคม 2551 19:03:51 น. 4 comments
Counter : 346 Pageviews.

 
พาไปหิมาลัย

Photobucket

Photobucket


โดย: Cheria (SwantiJareeCheri ) วันที่: 1 สิงหาคม 2551 เวลา:10:15:00 น.  

 
เหอะๆ สู้ต่อไปนะแก คนอื่นทำได้เราก็ทำได้
เป็นกำลังใจให้


โดย: Tuta IP: 68.158.110.100 วันที่: 2 สิงหาคม 2551 เวลา:21:27:37 น.  

 
Su su na ka.


โดย: CrackyDong วันที่: 4 สิงหาคม 2551 เวลา:4:34:05 น.  

 
สู้ๆน้า


โดย: bojung IP: 58.9.221.90 วันที่: 7 สิงหาคม 2551 เวลา:18:52:12 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

pittsburgh
Location :
ระยอง Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ทำอย่างที่อยากทำ

ThIs'S mY WaY

.

To love is to risk not being loved in return. To hope is to risk pain. To try is to risk failure, but risk must be taken, because the greatest hazard in life is to risk nothing.

 
Friends' blogs
[Add pittsburgh's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.