แต่ละวัน...ในโลกของมนุษย์ล่องหน
Group Blog
 
 
ธันวาคม 2549
 
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31 
 
9 ธันวาคม 2549
 
All Blogs
 
เปลี่ยนอดีต

มัวรีน แอปเปิลฟอร์ท เปิดประตูออก ห้องประชุมขนาดเล็กนั้นว่างเปล่า เธอก้าวเข้าไปปล่อยให้ประตูปิดตามหลัง เธอลากเก้าอี้ออกมาและนั่งลง วันคล้ายวันเกิดที่ยี่สิบเก้าปีของเธอเพิ่งผ่านไปเมื่อวานนี้ มัวรีน แอปเปิลฟอร์ท มีผมสีน้ำตาลค่อนข้างแดงหยักศกตามธรรมชาติ รูปร่างของเธอสมส่วน ไม่อ้วนไม่ผอมจนเกินไป
หลังจากชั่วครู่หนึ่ง ประตูก็เปิดออกอีกครั้ง ชายหนุ่มผู้หนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับเครื่องมือบางอย่างในวงแขน เขามีผมสีน้ำตาลเรียบแปล้ ดูเหมือนผู้ชายจำพวกที่สูบไปป์ เขาดูประหลาดใจที่พบมัวรีน “คุณแอปเปิลฟอร์ท ใช่มั๊ยครับ ผมยังต้องติดตั้งเครื่องเปลี่ยนอดีต นี่ก่อน เออ...ผมชื่อไบรอัน ออร์”

เขายื่นมือข้างที่ว่างออกมาให้เธอสัมผัสมือเขาตอบ “ฉันคงมาเร็วไปหน่อยกระมัง” เธอเอ่ย

“ไม่เป็นไรครับ มาเร็วก็ดีกว่าไม่มา” เขาหัวเราะเบาๆ และวางเครื่องลงบนโต๊ะ จากนั้นเขาดึงสายเคเบิลออกมาและเสียบมันเข้ากับปลั๊กที่ผนัง “กรุณาย้ายมานั่งตรงนี้ครับ, คุณแอปเปิลฟอร์ท เราจะยังไม่เริ่มจนกว่าคุณจะพร้อม แต่ผมต้องปรับแต่งอะไรๆ อีกนิดหน่อยก่อนนะครับ” เขาดึงปุ่มสองปุ่มที่เครื่องและยื่นปลายอีกด้านที่มีลักษณะคล้ายที่รัดข้อมือให้เธอ

“เอาล่ะ ที่นี้ก็ต้องติดอุปกรณ์นี้ให้กับคุณ”

เธอเอ่ย “มันจะเจ็บมั๊ยค่ะ”

“ไม่เจ็บหรอกครับ, แม้แต่นิดเดียว กรุณาถอดนาฬิกาออกก่อนครับ” เขาพับแขนเสื้อรอบๆ ข้อมือของเธอ และรัดอุปกรณ์เข้าที่ข้อมือ เธอรู้สึกว่ามันนิ่มๆ แต่ก็แน่นเล็กน้อย เขากดคีย์บนแผ่นบางๆ เบื้องหน้า และดูที่จอภาพ

“คุณคงยังรู้สักวิตกอยู่บ้าง” เขาเอ่ย “การอาสาสมัครครั้งนี้เป็นไปด้วยการตัดสินใจของคุณเองรึเปล่า”

“ก็ไม่ทั้งหมดหรอกค่ะ พวกเขาบอกฉันว่าฉันอาจจะไม่ก้าวหน้าในบริษัทมากไปกว่านี้หากไม่...”

“หมายความว่าคุณไม่ต้องการที่จะทำ”

“ไม่หรอกค่ะ”

“แต่คุณต้องการที่จะทำงานเพื่อบริษัท เพื่อความก้าวหน้างั้นสิ”

“ค่ะ”

“ดังนั้นคุณก็เลี่ยงไม่ได้, ใช่มั๊ยละครับ”

“ค่ะ” เธอยิ้ม “นั่นเป็นสิ่งที่ฉันบอกคนอื่นๆ”

“คุณกำลังตกอยู่ในภาวะที่ขัดแย้ง”

“ขัดแย้งรึ”

“แต่คุณก็ทำได้เยี่ยม หรืออันที่จริงพวกเขาอาจไม่ได้สนใจหรอกว่าคุณจะก้าวหน้าหรือเปล่า” น้ำเสียงของเขาฟังดูน่าสบายใจ, และเธอรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น

“แล้วก็...เรามาคุยกันก่อน” เขาเกริ่น “มีอะไรที่ผมพอบอกคุณได้บ้าง”


เธอมองดูเขา เขาดูซื่อๆ เธอถาม “ทำไมคุณถึงเข้ารับการรักษานี้ล่ะ ถ้าคุณเคยทำอย่างนั้น และหากถ้าคุณจำได้”

“โอ, ผมจำได้ดี เมื่อหลายปีก่อนผมพูดอะไรบางอย่างกับแฟนสาวของผม แม้ว่าผมจำคำพูดเหล่านั้นไม่ได้แล้ว แต่มันคอยรบกวนผมตลอดมา ผมนั่งลงและคิดไปว่า ‘พระเจ้าช่วย, ผมหวังว่า ผมไม่ได้เอ่ยถ้อยคำเหล่านั้นกับเธอ’ ”

“และตอนนี้คุณจำมันไม่ได้แล้ว”

“ไม่หรอก, เพราะว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น”

“แต่คุณสามารถจดจำความทรงจำนั้นนี่ค่ะ”

“นั่นเป็นสิ่งที่แสดงให้เห็นว่าการรักษานี้ได้ผล”

“แล้วถ้าหากฉันไม่มีอะไรที่เหมือนกับที่คุณเล่ามาล่ะ ถ้าหากว่าไม่มีสิ่งใดที่คอยรบกวนฉันเมื่อฉันนึกถึง”

“คุณอาจจะต้องประหลาดใจ คนทุกคนมักจะต้องมีสักสิ่งหนึ่งซ่อนอยู่”

“แต่ฉันคิดว่าคงไม่มีหรอก ฉันมีชีวิตที่สงบมาก”

“ชีวิตในวัยเด็กก็มีความสุขดีงั้นรึ”

“โอ, ใช่ คุณพ่อของฉัน—พ่อผู้ให้กำเนิดฉัน—”

“พ่อรึ”

“ท่านทิ้งฉันไปตอนฉันอายุเพียงแค่หนึ่งปี, แต่ท่านมาตามหาฉันพบเมื่อฉันโตขึ้นมากแล้ว, และตอนนี้เราก็มักจะทานมื้อเย็นด้วยกันแทบทุกวัน ท่านดีมาก, เป็นผู้ชายที่สุภาพมาก ที่จริงแล้วท่านรักฉันมาก ดังนั้นแม้ว่า— แม้ว่า—”

เขารอ

“ทำไมฉันรู้สึกปวดๆ ที่ศีรษะ”เธอร้อง

เขาก้มมองที่แป้นคีย์ “คุณต้องการพบหมอมั๊ย”

“ทุกๆ การทดสอบ มักจะมีหมออยู่เสมอ”

“มันก็สมเหตุสมผลดีไม่ใช่รึ อันที่จริง ผมไม่เห็นว่าคุณจะเสียหายอะไรตรงไหน หากคุณพบบางสิ่งบางอย่างที่ต้องการแก้ไขดังเช่นคนอื่นๆ หรือหากคุณไม่พบ มันก็ดีกว่าซะอีก หรือคุณคิดว่ายังไงล่ะ”

เธอรีรอ “แล้วคุณล่ะ คุณแก้ไขชีวิตของคุณเมื่อไหร่---”

“หือ!”

“มันไม่ได้ทำให้อะไรๆ เปลี่ยนไปหรอกรึ ไม่ใช่กับคุณนะ, กับคนอื่นๆ”

“ผมตามไม่ทัน คุณหมายความว่า...”

“สมมตินะ, อย่างเช่น, คุณมีคนรัก, ผู้หญิง, และมีความสัมพันธ์ที่เลวร้าย ซึ่งตอนนี้คุณย้อนกลับไปแก้ไข นำเธอออกจากชีวิตของคุณ, ถูกมั๊ย”

“ครับ” เขาดูไม่ค่อยสบายนัก

“แล้วก็, หลังจากที่คุณทำในสิ่งนั้น, สมมุติว่าเธอพบกับใครบางคน และอาจจะมีลูกด้วยกัน เด็กนั่นไม่ได้ คงอยู่ ก่อนหน้านี้ หรือสมมุติว่า คุณได้ฆ่าใครสักคน, และคุณหวังว่าคุณไม่ได้ทำ ดังนั้นคุณจึงแก้ไขในสิ่งนั่น, ทำให้สิ่งต่างๆ เปลี่ยนไป คนที่ตายไปแล้วกลับมามีชีวิตอยู่, แล้วเธอจะเป็นตัวจริง หรือเป็นเพียง—อีกรูปแบบหนึ่งของ ผี”

“เท่าที่ผมทราบ, เธอเป็นตัวจริง คุณรู้มั๊ย เขาบอกอะไรกับเราบ้างระหว่างการฝึกอบรม, เขาบอกเราว่า คุณจักไม่สร้างสิ่งใดๆ ขึ้นมาใหม่ คุณเพียงแต่เคลื่อนย้ายจาก เส้นเวลา หนึ่งยังอีกเส้นหนึ่งเท่านั้น ที่ซึ่งคุณไม่ได้พูดสิ่งใดที่โง่ๆ กับแฟนสาวของคุณ ไม่ได้ดื่ม และตกลงจากราวบันได, อะไรก็ตาม ดังนั้น, ในเส้นเวลาใหม่นี้ คุณจักพบผู้คนต่างๆ ซึ่งคุณอาจไม่เคยพบเจอในที่เดิม แต่พวกเขาก็เป็นตัวจริงเช่นเดียวกับคุณ หรืออะไรก็ตามที่มีความหมายเช่นนั้น”

หลังจากเวลาชั่วครู่ เขาจ้องดูที่เครื่อง เขาเอ่ย ”อัตราการเต้นของชีพจร ของคุณกำลังไปได้สวย เจ้าสิ่งนี้มันรบกวนอารมณ์คุณรึเปล่า”

“เปล่าค่ะ ถ้าหากว่าฉันจะทำ, ใช่ ฉันจะทำ ฉันต้องทำอย่างไรบ้าง”

“เพียงแค่คุณคลายความกังวล และค่อยๆ ทวนความจำ เริ่มต้นจากสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้, แล้วค่อยๆ ย้อนกลับไป และย้อนไปมากขึ้นๆ แล้วคุณก็จะรู้เองเมื่อคุณเจอบางสิ่งที่คุณต้องการจะเปลี่ยนแปลง, ถึงแม้ว่ามันจะถูกปิดกั้นอยู่ก็ตาม”

เครื่องเริ่มส่งเสียงคราง ห้องดูเหมือนจะลาดเอียงลงและมืดขึ้น ราวกับว่ากลีบของความมืดที่โปร่งใสกำลังคลี่คลุมเธอ เธอปิดตาลง มันเหมือนราวกับกำลังตกเข้าไปในเงาของภาพที่สว่างขึ้นสลับกับดับวูบ, แต่ไม่มีสิ่งใดที่จะต้องแก้ไขหรือปรับเปลี่ยน มันเป็นเพียงแสงจันทร์และเงาของมัน, ย้อนกลับไปสู่วันเกิดในขวบปีแรกของเธอ วันที่พ่อขี้เมาช้อนตัวเธอขึ้นมาด้วยเท้า และเหวี่ยงเธอ ตกลงไปในความมืดอันแสนเย็นยะเยือก

ไม่มีสิ่งใดที่จะต้องแก้ไขที่นั่น, หรือไม่ก็ อาจมีบางคน, อาจเป็นพ่อของเธอ, ได้ทำการแก้ไขช่วงเวลาชั่วครู่นั้นเรียบร้อยแล้ว

ออร์กำลังก้มอยู่เหนือตัวเธอ “คุณแอปเปิลฟอร์ท” เธอลืมตาขึ้น “คุณยังสบายดีมั๊ย”

“ฉันรู้สึกปวดศีรษะเอามากๆ” เธอบอก

“มันเกิดขึ้นเป็นบางครั้ง” เขานั่งลงอีกครั้ง

เธอหยิบที่รัดแขนออก, ยืนขึ้น และเดินไปเปิดประตู “นอกเหนือจากสิ่งนั้นแล้วละก็, ฉันสบายดี” เธอกล่าวทั้งที่ยังหันหลังให้ “คุณก็เช่นกัน, ไม่ใช่หรือ”

“ครับ”

“งั้นสิ, มันควรจะต้องดี, ไม่ใช่หรือ”

ออร์ พยายามมองหาความผิดปกติของเธอ “คุณแอปเปิลฟอร์ท, คุณแน่ใจนะว่า คุณยังสบายดี”

“โอ, แน่สิ หรือถ้าหากว่าไม่—” เสียงของเธอแว่วมาจากหลังประตูที่ปิดลง “—มันจะเป็นไรไปล่ะ” ●

________________________________________
จากเรื่อง “Life Edit”
แต่งโดย Damon Knight
Hartwell "Year's Best SF" Selection




Create Date : 09 ธันวาคม 2549
Last Update : 9 ธันวาคม 2549 22:51:19 น. 0 comments
Counter : 200 Pageviews.

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

demerzel
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add demerzel's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.