Group Blog
 
<<
กันยายน 2559
 
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930 
 
16 กันยายน 2559
 
All Blogs
 

ใจเจ๊ก บทที่ 12



นวนิยาย “ใจเจ๊ก”

โดย เดชาเวชชพิพัฒน์

บทที่ 12

“สวัสดีครับผมเป็นเพื่อนกับพรเพ็ญ เป็นคนจังหวัดเดียวกัน เรียนประถมมาด้วยกันขอเบอร์มือถือของเขาหน่อยสิครับ อยากคุยกับเขาเรื่องการเมือง”

ภูมิชัยพิมพ์ข้อความนี้ลงบน “กล่องข้อความ”สื่อสังคมออนไลน์ชื่อดังของกรองกาญจน์อีกทั้งยังแนบรูปถ่ายสมัยเป็นนักเรียนระดับประถมศึกษาลงไปอีกด้วยแม้เป็นรูปถ่ายกับเพื่อนผู้ชายล้วนๆ ที่บริเวณประตูทางเข้าโรงเรียนไร้แม้แต่เงาของพรเพ็ญเช่นที่เขียนอ้าง แต่ภูมิชัยคิดว่าช่วยทำให้คำขอของเขาดูน่าเชื่อถือขึ้น

ภูมิชัยไม่รู้ตัวว่าหัวใจกำลังเต้นแรงกว่าปกติอีกทั้งยังไม่สามารถบอกตนเองได้ ทำไมการขอหมายเลขโทรศัพท์มือถือผู้หญิงครั้งนี้พิเศษกว่าครั้งไหนๆเขาเคยจีบผู้หญิงหลายคนผ่านทางอินเทอร์เน็ต แต่ก็ไม่รู้สึกตื่นเต้นเท่าครั้งนี้ลุ้นให้ได้หมายเลขมือถือของพรเพ็ญยิ่งกว่าลุ้นให้ถูกเลขท้ายสามตัว

ก่อนหน้านี้เมื่อเขาเข้าหน้าเพจของพรเพ็ญแล้วเห็นรูปถ่ายคู่กับกรองกาญจน์ที่ป้ายสถานีรถไฟเขาก็บอกตนเองว่าผู้หญิงที่ดูท่าทางสนิทสนมกับพรเพ็ญคนนี้แหละ จะเป็นผู้ทำให้เขาได้หมายเลขโทรศัพท์ของผู้หญิงคนแรกที่ทำให้เขาเกิดความรู้สึกแปลกใหม่เป็นความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดกับใครมาก่อน

“กรองกาญจน์” ภูมิชัยอ่านออกเสียงเบาๆเมื่อเห็นชื่อผู้นำภาพขึ้นแสดงบนหน้าเพจของพรเพ็ญเขาเลื่อนเครื่องหมายไปที่ชื่อกรองกาญจน์แล้วกดที่ด้านซ้ายเมาส์หน้าเพจของกรองกาญจน์ก็ปรากฏขึ้นแทนภูมิชัยอ่านรายละเอียดส่วนตัวของกรองกาญจน์ก็รู้ได้ในเวลาอันรวดเร็วทั้งคู่เป็นเพื่อนร่วมคณะที่มหาวิทยาลัยดูจากรูปอื่นๆก็แสดงให้เห็นว่าทั้งคู่สนิทสนมกันเป็นอย่างยิ่งทำกิจกรรมด้วยกันหลายอย่าง เรียนด้วยกัน กินอาหารร้านอร่อยด้วยกัน ซื้อของด้วยกันไปเที่ยวต่างจังหวัดด้วยกันเพียงแค่นี้เขาก็เลื่อนเมาส์ไปกดปุ่มขอเป็นเพื่อนกับกรองกาญจน์ทันทีแถมยังโชคดีที่กรองกาญจน์ตอบรับเป็นเพื่อนภายในไม่ถึงหนึ่งนาทีเขาจึงสามารถพิมพ์ข้อความลงในส่วนที่มีเพียงผู้ส่งและผู้รับเท่านั้นที่เห็น

เวลาเดียวกันกรองกาญจน์กำลังนั่งกินอาหารเช้าเพียงลำพังในห้องเช่าของพรเพ็ญเมื่อเช้าเธอตื่นสายจนไม่เจอกับเจ้าของห้องที่ออกไปทำงานแต่เช้าตรู่เห็นเพียงกระดาษเขียนข้อความแปะอยู่บนหัวเตียง

“ฉันออกไปทำงานก่อนนะ กุญแจห้องวางอยู่บนโต๊ะกินข้าว มีอาหารแช่แข็งกับผลไม้อยู่ในตู้เย็นเชิญตามสบายนะจ๊ะ ... เพ็ญ”

พรเพ็ญอ่านข้อความแล้วยิ้มบางๆจากนั้นจึงอาบน้ำแล้วกินอาหารเช้าแบบคนรุ่นใหม่อาหารแช่แข็งที่อุ่นด้วยเตาอบไมโครเวฟ แม้รสชาติสู้อาหารทำเสร็จใหม่ๆไม่ได้แต่ก็ยังดีกว่าปล่อยให้ท้องว่าง

กรองกาญจน์กินข้าวไปดูหน้าเพจสื่อสังคมออนไลน์ชื่อดังของตนไปใช้สมาร์ทโฟนที่สามารถเชื่อมต่อระบบ 3 จี ได้ทุกที่เมื่อเห็นชายหนุ่มหน้าตาดีชื่อภูมิชัยมาขอเป็นเพื่อนจึงกดรับทันทีโดยไม่สนใจว่าเป็นคนแปลกหน้าเธอคิดเพียงว่าอย่างน้อยก็ทำให้เพจของเธอมีสีสัน มีคนแปลกหน้าที่เป็นเพศตรงข้ามบ้างไม่ใช่มีแต่เพื่อนหรือคนรู้จักที่ส่วนใหญ่เป็นเพศเดียวกันส่วนชายหนุ่มผู้นี้จะมาดีหรือมาร้ายค่อยว่ากันอีกทีเธอมั่นใจว่าสามารถดูออกภายในเวลาอันรวดเร็ว โดยพิจารณาจากการใช้ภาษาหรือพิจารณาจากประเด็นที่เพื่อนใหม่คนนี้นำเสนอ หากเห็นว่าเป็นคนหยาบคาย มีพฤติกรรมส่อไปทางไม่เหมาะสมหรือแม้แต่ความคิดความอ่านไม่ตรงกันถึงตอนนั้นค่อยกดปุ่มเลิกเป็นเพื่อนก็ยังไม่สาย

กดปุ่มรับภูมิชัยเป็นเพื่อนได้ไม่นานกรองกาญจน์ก็ยินดีไม่น้อยที่เขาส่งข้อความมา แจ้งว่าเป็นเพื่อนกับพรเพ็ญรูปถ่ายที่เห็นป้ายชื่อโรงเรียนที่เพื่อนสนิทเคยศึกษานั้น ทำให้เธอตอบกลับไปทันทีแต่มีชั้นเชิง

“สวัสดีค่ะ ยินดีที่รู้จักนะคะว่าแต่เป็นเพื่อนกับเพ็ญแล้วทำไมไม่มีเบอร์มือถือเขาล่ะคะ”

ภูมิชัยรู้ดีว่ากรองกาญจน์กำลังเปิดใช้งานเพจของเธอเขาจึงนั่งรอให้เธอตอบกลับมา ไม่นานก็เห็นข้อความของกรองกาญจน์ จึงรีบพิมพ์ตอบกลับไป

“ผมไม่เจอเขานานเลยครับ ก็ตั้งแต่เขาย้ายไปอยู่กรุงเทพพอดีเพิ่งเจอเขาที่วัดโดยบังเอิญ เขามาทำบุญให้น้องชายซึ่งผมก็รู้จักดี ได้แต่ทักทายกันไม่มีโอกาสคุยกันเลยเพราะต่างคนต่างก็รีบถวายจังหันให้ทันเวลา”

กรองกาญจน์วิเคราะห์คำตอบของภูมิชัยอย่างละเอียดบอกตนเองว่าประการแรก ชายผู้นี้เป็นคนจังหวัดเดียวกับพรเพ็ญจริง ประการที่สองเขาเรียนประถมศึกษาที่เดียวกับพรเพ็ญจริง ประการที่สามเขาพูดจริงว่าเพิ่งเจอกับพรเพ็ญ ประการที่สี่ชายผู้นี้เป็นคนที่รู้จักเข้าวัดเข้าวาทั้งหมดนี้ทำให้เธอพร้อมจะบอกหมายเลขมือถือของพรเพ็ญ เพียงขออีกคำถามเดียว

“ทำไมไม่ขอเจ้าตัวที่เพจเขาล่ะคะ”

ภูมิชัยพิมพ์ตอบกลับอย่างคนสมองไว“เพื่อนเขาเต็มห้าพันแล้วครับ ผมเป็นแค่คนติดตาม คุยในกล่องไม่ได้”

กรองกาญจน์อ่านแล้วพยักหน้าช้าๆก่อนพิมพ์หมายเลขโทรศัพท์มือถือของพรเพ็ญลงไป

ภูมิชัยเห็นแล้วรีบบันทึกลงสมาร์ทโฟนของตนแล้วตอบกลับ“ไปม็อบบ่อยไหมครับ เห็นถ่ายรูปคู่กับหมวยที่สถานีรถไฟ”

กรองกาญจน์หัวเราะชอบใจชื่อเล่นสมัยเด็กของเพื่อนสนิทตั้งใจว่าจะเก็บไว้ล้อในทันทีที่เจอหน้ากัน เธอปิดปากหัวเราะไปพิมพ์ข้อความไป “เพิ่งมาวันแรกค่ะ ติดรถมากับยัยเพ็ญ หลังทำบุญที่วัดแล้วเขามาค้างที่บ้านหนึ่งคืนตอนนี้คุณอยู่ไหน มาร่วมม็อบด้วยกันสิ”

ประโยคสุดท้ายกรองกาญจน์ตั้งใจถามเพื่อรู้ความคิดเห็นทางการเมืองของคู่สนทนาหากเป็นฝ่ายตรงข้ามละก็ เธอพร้อมจะกดปุ่มเลิกเป็นเพื่อนทันทีแต่โล่งใจไม่น้อยเมื่อเห็นข้อความที่ตอบกลับมา

“ผมต้องช่วยพ่อแม่ขายของครับ ไปไหนไม่ได้เลย”

กรองกาญจน์ยิ้มบางๆก่อนส่งข้อความ“แหม เด็กดี ไม่รู้เลยนะว่ายัยเพ็ญมีเพื่อนเป็นลูกกตัญญูด้วย”

ภูมิชัยดูนาฬิกาข้อมือแล้วพิมพ์ข้อความ“ไม่เท่าไรหรอกครับ เอ่อ ผมขอตัวก่อนนะครับ ใกล้เที่ยงแล้วต้องรีบไปช่วยแม่”

“เกี่ยวอะไรกับตอนใกล้เที่ยงคะ” กรองกาญจน์อยากรู้จักเพื่อนของเพื่อนคนนี้อย่างพอสมควรรู้สึกว่าเขาน่าสนใจไม่น้อย

“แม่ผมขายข้าวแกงครับ”

“อ๋อ ถ้าเช่นนั้นก็เชิญค่ะ”

“บายครับ”

“บายค่ะ”

ออกจากร้านอินเทอร์เน็ตแล้วภูมิชัยรีบกลับไปที่บ้านเพื่อรับมือกับลูกค้าตอนเที่ยงเขาช่วยแม่จนเกือบบ่ายสองแต่ทำอย่างป้ำๆเป๋อๆ ลูกค้าสั่งแกงไก่ก็ตักแกงเนื้อลูกค้าสั่งไข่เจียวก็ตักไข่ดาว โชคดีลูกค้าส่วนใหญ่เป็นคนง่ายๆผิดนิดผิดหน่อยแต่อร่อยเหมือนกันจึงไม่เป็นเรื่องมีเพียงรายเดียวที่เป็นข้าราชการสาวใหญ่ เดินถือจานข้าวราดแกงมาหยุดยืนที่หน้าตู้แล้วกล่าวยิ้มๆ

“แม่บัวทองฉันสั่งแกงคั่วหน่อไม้ดองของที่ฉันกินประจำ ทำไมตักแกงไก่หน่อไม้ให้ฉันล่ะจ๊ะ”

“อุ๊ยตายขอโทษที ทำจานใหม่ให้เดี๋ยวนี้ล่ะจ้ะ”

“แล้วจานนี้ล่ะจ๊ะใครจะกิน”

บัวทองเอียงศีรษะไปทางลูกชายที่ยืนข้างๆ“ให้คนตักผิดเขารับผิดชอบสิจ๊ะ”

ภูมิชัยรอจนลูกค้าซาลงจึงก้มหน้าก้มตากินข้าวราดแกงไก่จนหมดระหว่างนั้นก็นึกหาที่เหมาะๆ สำหรับคุยโทรศัพท์กับพรเพ็ญ ภูมิชัยไม่รู้ตัวเลยว่าอยู่ๆเขาก็กลายเป็นคนเรื่องมากขี้นมาได้คิดขนาดว่าขึ้นไปคุยชั้นบนก็เกรงพ่อแม่มาเห็นแล้วถามว่าคุยกับใคร ออกไปคุยหน้าบ้านก็เกรงเสียงรถราบนท้องถนนรบกวนเดินไปคุยในซอยแถวบ้านก็เกรงคนรู้จักมาเห็นแล้วถามซอกแซก

คิดอยู่นานภูมิชัยก็ขี่รถจักรยานยนต์ไปที่ประตูเมืองซึ่งอยู่ไมไกลเพราะเป็นบริเวณที่มีโอกาสน้อยที่สุดที่จะเจอคนรู้จัก แถมยังเงียบสงบ

บ่ายสองโมงแล้ว แต่พรเพ็ญเพิ่งจะลุกจากโต๊ะทำงานไปกินข้าวเที่ยงขณะกำลังก้าวลงจากตึก อยู่ๆก็มีสายเข้าแม้เป็นหมายเลขที่ไม่ได้บันทึกไว้แต่ความเป็นนักข่าวทำให้เธอกดปุ่มรับบอกตนเองว่าอาจเป็นแหล่งข่าวโทรเข้ามาให้ข้อมูลเด็ด

“สวัสดีค่ะ”

“สวัสดีครับ”

“ใครพูดคะ”

“ภูมิชัยครับ”

พรเพ็ญขมวดคิ้ว “ใครคะ”

“ก็เพิ่งเจอกันไง”

ในแต่ละวันนักข่าวอย่างเธอเจอคนมากมายจึงนึกไม่ออกแต่การที่เขารู้หมายเลขสมาร์ทโฟน ของเธอถือว่าไม่ธรรมดา จึงจำใจคุยต่อ “จำไม่ได้ค่ะ คุณมีธุระอะไรหรือเปล่าคะ”

“จำไม่ได้จริงๆเหรอ”

พรเพ็ญชักรำคาญจึงตัดบท“ถ้าคุณไม่มีธุระอะไรก็ขอตัวนะคะ”

“ผมติดตามเพจคุณอยู่”

พรเพ็ญเลิกคิ้วอย่างสนใจแม้มีคนติดตามเพจสื่อสังคมออนไลน์ของเธอหลายหมื่นคนแต่คนนี้อาจให้ข่าวอะไรเด็ดๆก็ได้คิดได้เช่นนี้จึงเดินตรงเข้าไปในสวนหย่อมที่อยู่ภายในสำนักข่าวทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้เหล็กใต้ต้นไม้ใหญ่

“แล้วไงคะคุณมีความเห็นอย่างไรบ้าง”

“ก็โอเคนะจัดว่าใช้ได้”

พรเพ็ญเม้มปากเมื่อได้ยินประโยคหลังบอกตนเองว่าคนที่โทรมาถ้าไม่เก่งพอตัวคงไม่ใช้คำๆนี้กับเธอ

“ใช้ได้”พรเพ็ญทวนคำ “แสดงว่ายังไม่ดีพอคุณมีอะไรแนะนำไหมคะ”

“ก็เอ่อ ก็ไม่มีนะ”

พรเพ็ญชักไม่แน่ใจแล้วว่าเธอคิดถูกเธออาจกำลังคุยกับวัยรุ่นที่พยายามทำตัวเกรียนกับเธอก็เป็นได้

“คุณรีบบอกธุระของคุณมาได้ไหมนี่ก็บ่ายสองแล้วแต่ฉันกำลังจะไปกินข้าวเที่ยง ถ้าไม่มีอะไรสำคัญก็ขอตัวนะคะ”

“เราเองหมวย”

พรเพ็ญแทบร้องกรี๊ดออกมาอุตส่าห์ไม่รีบไปกินข้าวเที่ยง ยอมทนหิวคุยด้วยเพราะคิดว่าจะได้ข่าวเด็ดที่แท้ก็เป็นไอ้คนบ้าเหยียดเชื้อชาติด้วยความโมโหหิวเธอจึงบอกตนเองให้ด่าอย่างสาสมเพื่อที่เขาจะได้ไม่กล้ามายุ่งกับเธออีก

“โธ่เอ๊ยนึกว่าใคร ที่แท้ก็ลูกแหง่เกาะพ่อเกาะแม่กินนั่นเอง”

“อ้าว หมวยว่าเราทำไมล่ะคุยกันดีๆ สิ”

“ใครอยากคุยกับแก”

“เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ”

“ใครเป็นเพื่อนแก”

“เรียนที่เดียวกันไม่เรียกว่าเป็นเพื่อนกันเหรอ”

พรเพ็ญเกาหัวจนเสียงดังแกรกๆ“แกจำไม่ได้เหรอว่าตอนเป็นเด็กน่ะ แกแกล้งฉันกับน้องชายทุกวันแบบนี้แกยังเรียกว่าเป็นเพื่อนกันอีกเหรอ”

“โธ่ เด็กมันจะไปรู้ประสีประสาอะไร”

“นั่นแหละ แสดงว่าพ่อแม่ไม่สั่งสอน”

“ทำไมต้องว่าถึงผู้ให้กำเนิดด้วยล่ะ”

พรเพ็ญรู้สึกตัวว่าพูดแรงไปจึงลดเสียง“เอาเป็นว่าฉันไม่อยากคุยกับแก แค่นี้นะ”

“เรื่องสมัยเด็กนะหมวยยังอุตส่าห์จำอีก ลืมๆมันบ้างเหอะ เดี๋ยวเป็นบ้า”

“ฉันลืมไม่ลงหรอกเพราะคนอย่างแกน่ะหายาก เหมือนพวกไดโนเสาร์ฟื้นคืนชีพขึ้นมา”

“ขนาดนั้นเชียวเหมือนตรงไหนเหรอ”

“ฉันไม่บอกหรอกไปคิดเอาเองเหอะ แค่นี้นะ แล้วไม่ต้องโทรมาอีก”

“เราเหมือนไดโนเสาร์ตรงไหนไม่เข้าใจจริงๆ”

“พวกโบราณไงทำอะไรโบราณๆ แบบที่คนสมัยนี้เขาไม่ทำกัน”

“เธอหมายถึงเรื่องที่เราไม่ได้ทำงานเป็นลูกจ้างเหรอ”

“นั่นมันเรื่องของเธอฉันไม่สนหรอก แต่หมายถึงเรื่องที่เธอเหยียดเชื้อชาติคนอื่น”

“อ๋อนึกออกแล้ว เรื่องที่เรียกหมวยกับไอ้ตี๋ว่าลูกเจ๊กน่ะเหรอ”

พรเพ็ญเม้มปากแน่นก่อนกล่าวเสียงเขียว “นั่นแหละ”

“ไม่เห็นต้องโกรธเลยก็พวกเธอเป็นเจ๊กไม่ใช่เหรอ”

ถึงตอนนี้ ความโกรธของพรเพ็ญขึ้นไปถึงจุดสูงสุดเธอยิงประโยคเด็ดอย่างช้าๆ ชัดๆ

“คำก็เจ๊ก สองคำก็เจ๊ก ฉันจะบอกให้นะ ถึงจะเป็นเจ๊กฉันก็ไม่ใช่เด็กเก็บมาเลี้ยงอย่างแก” 




 

Create Date : 16 กันยายน 2559
1 comments
Last Update : 16 กันยายน 2559 18:41:10 น.
Counter : 600 Pageviews.

 

ดีจ้า มาทักทายนะจ้ะ sinota ซิโนต้า Ulthera สลายไขมัน SculpSure เซลลูไลท์ ฝ้า กระ Derma Light เลเซอร์กำจัดขน กำจัดขนถาวร รูขุมขนกว้าง ทองคำ ไฮยาลูโรนิค Hyaluronic คีเลชั่น Chelation Hifu Pore Hair Removal Laser freckle dark spot cellulite SculpSure Ultherapy กำจัดไขมัน adenaa ลบรอยสักคิ้วด้วยเลเซอร์ ลบรอยสักคิ้ว Eyebrow Tattoo Removal เพ้นท์คิ้ว 3 มิติ สักคิ้ว 3 มิติ
ให้ใจหายใจ สุขภาพ วิธีลดความอ้วน การดูแลสุขภาพ อาหารเพื่อสุขภาพ ออกกำลังกาย สุขภาพผู้หญิง สุขภาพผู้ชาย สุขภาพจิต โรคและการป้องกัน สมุนไพรไทย ขิง น้ำมันมะพร้าว ผู้หญิง ศัลยกรรม ความสวยความงาม แม่ตั้งครรภ์ สุขภาพแม่ตั้งครรภ์ พัฒนาการตั้งครรภ์ 40 สัปดาห์ อาหารสำหรับแม่ตั้งครรภ์ โรคขณะตั้งครรภ์ การคลอด หลังคลอด การออกกำลังกาย ทารกแรกเกิด สุขภาพทารกแรกเกิด ผิวทารกแรกเกิด การพัฒนาการของเด็กแรกเกิด การดูแลทารกแรกเกิด โรคและวัคซีนสำหรับเด็กแรกเกิด เลี้ยงลูกด้วยนมแม่ อาหารสำหรับทารก เด็กโต สุขภาพเด็ก ผิวเด็ก การพัฒนาการเด็ก การดูแลเด็ก โรคและวัคซีนเด็ก อาหารสำหรับเด็ก การเล่นและการเรียนรู้ ครอบครัว ชีวิตครอบครัว ปัญหาภายในครอบครัว ความเชื่อ คนโบราณ

 

โดย: สมาชิกหมายเลข 4061181 25 สิงหาคม 2560 13:07:30 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


dejaboo44
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add dejaboo44's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.