@ --รักแท้..ทำไมจะดูแลไม่ได้-- @

ครั้งแรก..กับรถเมล์

ไม่ใช่ขึ้นรถเมล์ครั้งแรก แต่เป็นสองประสบการณ์แรกในชีวิตที่เกิดจากการขึ้นรถเมล์

ครือว่า..อย่าหาว่างั้นงี้ ปกติไม่ค่อยใช้บริการขสมก.ซักเท่าไหร่ เพราะไม่ถนัดจริงๆ ไม่ได้กระ-แดะหรือดัดจริตแต่ประการใด

แต่เป็นเรื่องของภาวะอ่อนแอของกล้ามเนื้อแขนและขาที่ไม่สามารถห้อยโหนและทรงตัวในยานพาหนะที่มีการเหวี่ยงตัวอย่างกระโชกโฮกฮากขนาดนั้น

รวมถึงภาวะอ่อนบางของใบหน้า ที่ไม่สามารถทนรับความรู้สึกขณะวิ่งตามแล้วไม่ทัน โบกแล้วไม่จอด และอื่นๆ ได้

เอ..เหตุผลดูคุณหนูไงไม่ทราบ ช่างเหอะ เล่าเลยละกาน

ประสบการณ์แรก มีโอกาสได้นั่ง 178 (วนขวา) จากต้นสายที่ตลาดสุคนธสวัสดิ์ ขึ้นคนแรกเลย และก็นั่งอยู่อย่างนั้นคนเดียว จนคนขับกับกระเป๋าขึ้นมาและพร้อมจะออกรถ

คนขับหันมาถามว่า จะไปลงไหน ก็เลยบอกว่า นวมินทร์ 52
คนขับเลยบอกว่า งั้นไม่เข้านวลจันทร์นะ ตัดเข้านวมินทร์เลย
โอ้.เยส ได้เลยเพ่ ดีค่ะดี ไวดี

พี่เค้าไม่ได้อู้งานนะ เค้ามีเหตุผล เพราะวันนี้รถออกหลายคัน คันก่อนหน้าเขาเป็นรถฟรี คนเลยไม่ค่อยมาขึ้นคันเค้าอยู่แล้ว อีกอย่างรถติด วิ่งลัดๆ จะได้ถึงไวไว

ยังไงก็ได้เพ่ เจ็ดบาทห้าสิบตังค์ คุ้มอยู่แล้ว

แล้วข้าเจ้าก็ได้นั่งแบบวีไอพี บนรถส่วนตัวพร้อมคนขับคันใหญ่ที่สุดเป็นครั้งแรกในชีวิต โฮะ โฮะ

คิดว่าคงหาโอกาสแบบนี้ไม่ได้อีกแล้ว

ประสบการณ์ที่สอง วันนั้นกลับเส้นรามอินทรา รอรถหน้ารพ.สินแพทย์ (รึปล่าวหว่า) สาย 60 พัดลม มาจอดตรงหน้า คนไม่เยอะเท่าไหร่นิ โอ้ว..รถฟรีด้วย ขึ้นเลย ขึ้นเลย ครั้งแรกที่ได้ขึ้นรถฟรี

ได้นั่งและข้างๆ เป็นเด็กผู้ชายวัยประมาณเจ็ดแปดขวบ ตัวนิดเดียว

นั่งไปซักพัก
เด็กหันมาถาม "สองทุ่มหรือยังครับ"
งง แต่ตอบไปว่า "ทุ่มอยู่เลยจ๊ะ"
เด็กสานสัมพันธ์ต่อ "เนี่ยผมไปงานพระราชพิธีของพระพี่นางมา ยิ่งใหญ่อลังการมาก บลา บลา บลา.."

เด็กมันคิดไรกับเราปะเนี่ย ไม่ได้รู้จักมักจี่ เล่าซะเป็นตุเป็นตะ
ถามมั่งไหมว่าอยากรู้หรือเปล่า

เอ๊ะ หรือจะเป็นลูกนกต่อ คอยดีดยา แล้วมีพวกที่อยู่บนรถมาอุ้มไปเรียกค่าไถ่

ระหว่างกำลังสับสนงงงวย
ถึงบ้านพอดี

"พี่ลงก่อนนะ ไปละ"
กำลังก้าวเท้าจะลง
"น้า น้า.."
ใครเรียกใครฟระ..
คนหันมามองทั้งรถ
"กลับบ้านดีดีนะครับ"

โห..ซึ้งเลยอะ อวยพรเราอีก
เรารึหลงคิดว่าเป็นพวก 18 มงกุฏ
เลยขอบคุณน้องไป และยกมือบ๊ายบายกัน

เดินยิ้มเข้าบ้านเลยเรา

อย่างนี้ก้อมีด้วย ครั้งแรกในชีวิตกับมิตรภาพเล็กๆ บนรถเมล์

แต่..อุตส่าห์แทนตัวว่าพี่
ดันเรียกน้า..
อะนะ ถ้าเรียกป้านี่ มีเคือง

จบแย้ว สองประสบการณ์แรกในชีวิตกับรถเมล์
ขอบคุณที่อ่านจนจบจ้า




 

Create Date : 19 พฤศจิกายน 2551
5 comments
Last Update : 19 พฤศจิกายน 2551 23:12:42 น.
Counter : 355 Pageviews.

 

อ๋อ...อย่างนี้นี่เองที่เขาเรียกกันว่าแกคราวน้า คราวป้า

เจอตัวเป็นๆแระ!!!

 

โดย: เด็กเซเว่น 20 พฤศจิกายน 2551 8:39:41 น.  

 

หวัดดีครับผม

 

โดย: พยัคฆ์ร้ายแห่งคลองบางหลวง 20 พฤศจิกายน 2551 12:45:32 น.  

 

ที่จริงนั่งรถเมล์แล้วสนุกน้า
แต่ก็ไม่ชอบเหมือนกันตอนโบกแล้วไม่จอดเนี่ย
บางคันเห็นเราโบกแล้วมันยังไม่จอดเลย
อายชาวบ้านเค้า อิอิ

 

โดย: Fai_Cotton_lonely 20 พฤศจิกายน 2551 17:02:37 น.  

 

ป้าๆเดินดีๆนะระวังสดุด6ลม 555

 

โดย: kintaro IP: 124.120.207.60 20 พฤศจิกายน 2551 19:21:57 น.  

 

ดีจ้า

หน๊อย...มาเรียกเราว่าน้า เดี๋ยวปั๊ด พี่ก็พอย่ะ อิๆๆ

ที่ฮ่องกงเค้าให้เลี้ยงหมาในบางคอนโดเท่านั้นค่ัะ ก่อนซื้อคอนโดเราก็มักจะถามว่าเลี้ยงหมาได้มั๊ย

 

โดย: sailamon 22 พฤศจิกายน 2551 12:58:57 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


Valentine's Month


 
OkeyLa
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




...อดทนเวลาที่ฝนพรำ อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง อดทนเวลาที่ฝนจาง ฟ้าก็คงสว่างและทำให้เราได้เข้าใจ ว่ามันคุ้มค่าแค่ไหนที่เฝ้ารอ...


หลังไมค์ถึง OkeyLa
Group Blog
 
<<
พฤศจิกายน 2551
 
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30 
 
19 พฤศจิกายน 2551
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add OkeyLa's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.