Group Blog
 
<<
มีนาคม 2558
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
22 มีนาคม 2558
 
All Blogs
 
..คืนวันที่หลงลืมจากปลายนิ้วที่เลอะเลือน..และ..จุด จุด จุด..(ตอนที่ 16)




.. 16 ..





ชะตาชีวิตคน..บางทีถูกลิขิตไว้แล้วอย่างเลี่ยงไม่ได้..





ได้ดูละคร “บุษบาท่าเรือ” ..
ตัวละครตัวหนึ่งบอกให้ลูกสาวผลักดันชีวิตตัวเองขึ้นสูงจากที่เป็นอยู่..ส่วนตัวเธอคงจมอยู่ที่เดิมเพราะอายุและชะตาชีวิตที่ถูกลิขิตไว้แล้ว



อาจจะจริง..หรือไม่..ต้องคอยดู....ตามธรรมชาติ สิ่งที่เพิ่งเจริญเติบโต..นอกจากพื้นฐานและหนทางที่เป็นไปแล้ว..ถ้ามีความคิด มีความตั้งใจในการบริหารจัดการ..นั่นละคือหนทางให้ชีวิตสูงหรือต่ำจากที่ควรต้องเป็น



เกี่ยวอะไรกับเรื่องที่ผมเขียนหรือ?




ผลประกาศออกมาว่า
ยุ่นได้เข้ารอบห้าคน..ต้องไปร้องสดที่สถานีวิทยุเพื่อชิงตำแหน่งที่หนึ่ง

ความลับไม่เป็นความลับอีกต่อไป..ข่าวยุ่นไปประกวดร้องเพลงรู้กันทั่วตลาด..ใครๆ ต่างยินดีด้วย ทั้งข่าวเข้ารอบห้าคน และยินดีล่วงหน้ากับตำแหน่งชนะเลิศ..มีหรือที่พ่อผมและนายฮั้วจะไม่รู้..พ่อเฉยๆ แต่นายฮั้วออกอาการ

ชุดยีนส์เท่ห์ เข็มขัด รองเท้า..ฮั้วเป็นคนจัดเครื่องแต่งตัวให้น้องชาย..อาจเป็นได้ว่า นึกละอายใจที่ไม่เอาใจใส่ ปล่อยให้คนอื่นจัดการให้....นอกจากเรื่องเสื้อผ้าแล้ว มีอีกสองเรื่องที่สำคัญไม่แพ้กัน..สถานที่สถานีวิทยุนั้นตั้งอยู่..ฮั้วเป็นฝ่ายจัดการให้อีก

อีกเรื่อง..คนที่จะพาไป..เป็นผมอยู่แล้ว..ปัญหามีอยู่ว่าไม่ได้ประกวดวันเสาร์อาทิตย์..ผมต้องเทสท์เก็บคะแนนวิชาภาษาอังกฤษพอดี..ฮั้วมีกิจกรรมมหาวิทยาลัย..โชคดีที่นัดออกอากาศตอนบ่าย และผมเทสท์ช่วงเช้า




พักกลางวัน..ผมมุดรั้วโรงเรียนกลับบ้าน (หนีเรียน)..ยุ่นแต่งตัวรออยู่แล้ว..ผมไม่มีเวลาเปลี่ยนเสื้อผ้า จึงต้องไปทั้งชุดนักเรียนอย่างนั้น..ดีเหมือนกันเผื่อกลับถึงบ้านค่ำ พ่อเห็น จะได้อ้างว่าอยู่ช่วยงานที่โรงเรียน (ภารโรงกิตติมศักดิ์..แล้วจะเล่าให้ฟัง..หรือเล่าแล้วในเรื่องใดเรื่องหนึ่งที่ผมเขียน)


ไม่ยากนักที่จะไปให้ถึงสถานที่ประกวด..ถามเขาไปเรื่อย..ลงรถสายนั้น ต่อสายนี้..ยุ่นเหงื่อตก..เพราะชุดที่ใส่....ผู้เข้าประกวดทั้งห้าคนและกองเชียร์รวมอยู่ที่ห้องพักก่อนเข้าห้องส่ง..บางคนจำเราสองคนได้หันไปซุบซิบกัน..คงไม่พ้นเรื่องที่ยุ่นเกาะติดผมแจ..มองมากๆ ซุบซิบมาก..ผมนึกอยากโอบเอวยุ่นประชดให้ไม่เป็นอันเตรียมตัวร้องเพลง


เตรียมแผนเข้าห้องออกอากาศของยุ่นดีกว่าสนใจคนรอบข้าง..จากห้องพักเป็นห้องเล็กๆ คั่นก่อนเข้าห้องส่งอีกที..ในนั้นมีกรรมการบางคนคอยสังเกตการร้องอย่างใกล้ชิดนอกจากบางกรรมการที่ฟังผ่านลำโพงอยู่ด้านนอก

จากห้องพัก ผ่านเข้าห้องเล็กที่คั่นอยู่..ผมกะระยะให้ยุ่นอย่างแม่นยำตั้งแต่ผลักบานประตูเข้าไป..ยุ่นทำได้เรียบร้อยดี..แต่เมื่อผลักประตูห้องออกอากาศ..ทั้งๆ ที่ผมกะระยะ ทิศทางให้แล้ว..แต่โต๊ะเก้าอี้บางตัวที่ไม่อยู่ในสายตา และอุปกรณ์บางอย่างที่มองไม่เห็นทำให้เกิดอุบัติเหตุ



ความแตก..ยุ่นสะดุดโต๊ะ..ออกอาการเหวอเมื่อถูกซักถาม....ถึงยุ่นจะร้องได้ไพเราะเพียงไรก็ไม่ได้รับโอกาสให้แสดงฝีมือ..



กลับถึงบ้านเกือบค่ำ..ตลอดทางไม่ได้พูดอะไรกันเลย..ผมอยากปลอบใจ แต่ไม่ได้ทำ กลัวยุ่นจะร้องไห้และยึดผมไว้เป็นที่ซับน้ำตา..เอาเข้าจริงๆ เมื่อเข้าบ้าน ลับตาคน..ผมเป็นฝ่ายดึงยุ่นเข้ากอด น้ำตาไหลเสียเองเพราะความสงสาร

“อย่าร้องไห้เลย..” สองมือยุ่นประคองหน้าผม “ผมเสียใจมากกว่าตี๋อีก..คิดมาตลอดทางว่าหวังอะไรเกินความเป็นจริง..” น้ำตาเริ่มไหลริน “ใครเขาจะอยากได้คนตาบอดไปร่วมงาน..คนตาบอดไม่มีใครต้องการ..” สะอื้น “ไม่มีใครรัก”

“กลับบ้าน เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนดีไหม?..” คลายยุ่นจากอก..รู้ว่าประโยคสุดท้ายยุ่นอ้อนผม..กลัวว่าความสงสารและความเคว้งคว้างของเราสองคนจะทำให้เกิดเรื่องไม่ดีขึ้น (ในสายตาคนอื่น..โดยเฉพาะพ่อและฮั้ว)

“ไม่อยากกลับไปพบใครๆ ที่จะหัวเราะเยาะใส่..” ยุ่นขืนตัวไม่ยอมออกห่าง “ให้ผมอยู่ที่นี่ก่อนนะ”

“อย่างไรยุ่นก็ต้องพบพวกเขาอยู่ดี ไม่วันนี้ก็พรุ่งนี้..เชื่อผมสิ กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน เดี๋ยวค่อยมาใหม่ก็ได้” รู้ว่าถ้าเข้าบ้านแล้วออกมาอีกไม่ได้


“ก๊อกๆ..”

“นั่นไง..พ่อกลับมาแล้ว..” ยุ่นยอมออกห่างให้ผมไปเปิดประตู “อ้าว!..ฮั้ว”

“ปิดห้องเสียด้วย..ปลอบใจกัน?..” เสียงเหยียดแกมประชดกลับมา “รู้ผลแล้วจากวิทยุ..ดีนะที่เขาไม่ได้พูดว่าผู้ประกวดตาบอด บอกแต่ว่าประสบอุบัติเหตุต้องออกจากการแข่งขัน”

“ขออั๊วอยู่ที่นี่ก่อน..” ยุ่นรู้ว่าพี่ชายมาตามกลับบ้าน “พ่อตี๋มาแล้วค่อยกลับ”

“เดี๋ยวพ่อก็คงกลับ..” ผมเป็นฝ่ายพูดขึ้น “ไม่นานหรอก..คุณฮั้วอยู่ด้วยก็ได้”

“โอ๊ย!..ใครจะอยากนั่งดูนายสองคนทำบ้าบอ..” ฮั้วผลุนผันออกไป..แค่อึดใจกลับเข้ามาใหม่ “อย่านะ!”

ฮั้วเดินเข้าเดินออกทุกห้านาที..ผมภาวนาให้พ่อกลับมาเร็วๆ ..ลืมนึกไปว่าเป็นคืนวันศุกร์ พ่อไม่กลับบ้านง่ายๆ

“อยู่ห่างๆ กันหน่อย..” ฮั้วอดไม่ได้

“ตี๋..” ยุ่นยิ่งขยับเข้าชิด..หมั่นไส้พี่ชาย คิดว่าตัวเองไม่มีอะไรจะเสียแล้ว..เดาล่วงหน้าได้ว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้นกับเขา

“ยุ่น!..” ฮั้วตวาด

“ยุ่น..” ผมกระซิบ (หวังว่ายุ่นจะเข้าใจ)..กอดตอบ..หมั่นไส้เหมือนกัน..ขนาดมองไม่เห็น ยุ่นยังเข้าใจความรู้สึกของพี่ชาย..แล้วที่เห็นอยู่เต็มสองลูกตา ทำไมจะไม่รู้ว่าฮั้วรู้สึกอย่างไร..ทำนองปากว่าตาขยิบ


“กอดกันเข้าไป..กอดเข้าไป..” ฮั้วเหลืออด..พาลหลุดปากประโยคที่ผมกำลังรับรู้อาการของยุ่น..ตัวสั่นกลั้นหัวเราะ..และช่วงท้องที่เต้นตุบๆ พร้อมระเบิด


“เดี๋ยวกางเกงยีนส์ของอั๊วก็เลอะหมดหรอก”







Create Date : 22 มีนาคม 2558
Last Update : 22 มีนาคม 2558 14:33:38 น. 1 comments
Counter : 314 Pageviews.

 
สองวันก่อน..ผมเขียนเสร็จ..ไฟตก..กะพริบ..หายหมด..

งอน!..งอนกระแสไฟ..กว่าจะหายงอน..วันนี้เขียนเสร็จ..ไม่เหมือนเดิมเลย..พอได้ครับ..



โดย: ดาเรน (ดาเรน ) วันที่: 22 มีนาคม 2558 เวลา:14:39:34 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

ดาเรน
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]




Friends' blogs
[Add ดาเรน's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.