Group Blog
 
<<
มีนาคม 2558
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
18 มีนาคม 2558
 
All Blogs
 
..คืนวันที่หลงลืมจากปลายนิ้วที่เลอะเลือน..และ..จุด จุด จุด..(ตอนที่ 15)




.. 15 ..





ผมเป็นคนอย่างนี้..





เชื่อคนง่าย..หูเบา..เสมอต้นปลาย..รักแล้วรักเลย



ผ้าเช็ดหน้าสักผืนไม่เคยทิ้งข้างทาง..สงสาร..แม้เลอะน้ำมูก สิ่งปฏิกูลของตัวเอง ต้องพากลับบ้านมาซักล้าง..จะใช้อีกหรือไม่ค่อยคิดอีกที..



วันรุ่งขึ้น..



เมื่อยุ่นถามเรื่องไปประกวดร้องเพลง..ผมจึงสลัดข้อความที่ได้ยินเมื่อคืนทิ้ง..เตรียมความพร้อมให้ยุ่น..เสื้อกางเกงเท่ห์ๆ ของผมยุ่นพอใส่ได้ แต่รองเท้าเล็กเกินไป..ยุ่นต้องใส่ของพี่ชาย..จะว่าไป..กางเกงยีนของผมไม่ใช่จะพอดีสำหรับยุ่น..เล็กไป..แต่ยัดได้ไม่เหมือนเท้า..ที่สำคัญ..อะนะ..กางเกงตัวเล็ก แล้วยัดของใหญ่เข้าไป..อ้า..คงเรียกคะแนนได้ดี..55



วันประกวด..ผมพายุ่นเดินข้ามคลองไปวัดประดู่..เดินไปเรื่อยๆ ถึงสามแยกท่าพระ..ขึ้นรถเมล์ไปถนนจรัลฯ..ละแวกอะไร สวรรค์ๆ นี่ละ (จำไม่ได้จริงๆ)

มีนักร้องสมัครเล่นมากมายที่บ้านหัวหน้าวง..หนาวๆ อยู่เหมือนกัน..ไม่ใช่หนาวว่าจะร้องสู้เขาไม่ได้..แต่หนาวที่จะทำการประกวดให้ตลอดรอดฝั่งโดยไม่มีอุปสรรค์หรืออุบัติเหตุเกิดขึ้น

ผู้ประกวดจะต้องเดินขึ้นบันไดไปบนเวทีเมื่อได้ยินขานชื่อเรียก..รับไมโครโฟนจากโฆษก..ซักถามพูดคุย แล้วจึงร้องเพลงที่บอกเอาไว้....การณ์เหล่านี้ผมนัดแนะยุ่นเรียบร้อยว่าควรทำอย่างไร

คงมีคนหมั่นไส้เหมือนกันที่ผมกับยุ่นเกาะกันแจ (ไม่มีใครรู้ว่ายุ่นมองไม่เห็น) คนอื่นเขานั่งรอเรียกขึ้นเวทีบนเก้าอี้หรือเดินเตร่ไปมาบริเวณงาน..ผมกับยุ่นยืนอยู่แทบชิดบันไดเวที..เว้นระยะห่างพอไม่ให้น่าเกลียด พร้อมคะเนก้าวเดินของยุ่นจากที่ยืนอยู่ไปถึงบันได



และแล้วถึงคิวยุ่น


ห้าก้าวถึงบันได..ขึ้นไปหกขั้น..ยุ่นทำได้เรียบร้อย..เดินไปตามเสียงเรียกสักสี่ก้าวจึงยื่นมือออกไป (ตอนนี้ถ้าคนสังเกต จะเห็นมือยุ่นสั่นเล็กน้อย) ผมภาวนาให้โฆษกยืนไมค์ให้ตามที่คิดไว้..เพราะกางเกงฟิตของยุ่นหรือไรไม่รู้ โฆษกลังเลมองสักอึดใจจึงยื่นไมค์ให้..โล่งเลยผม (ดีเหมือนกันที่นายคนนั้นมองกางเกง จึงไม่ทันสังเกตอาการเหว่อเล็กน้อยของยุ่น)


ยอยศพระลอ..ยุ่นสะกดคนได้ทั้งงาน..แม้แต่ผมที่เคยได้ยินเสียงร้องสด..ความไพเราะเพิ่มขึ้นมากมายเมื่อออกจากไมค์ (ความหวังเกิดขึ้น 90%)

สิ้นเสียงปรบมือและความเห็นสรุปของโฆษก..ผมเสียมารยาทตะโกนเรียกยุ่นเป็นไกด์นำทิศ..ยุ่นเข้าใจ..หันกลับตามเสียง จนถึงบันไดขั้นแรก..ไอ้บ้าคนหนึ่งร้องว่าใช่ (ผมเอง..ตอนนี้ใครๆ คงมองผมอย่างนั้น)..ยุ่นหยุดกึก..ทรงตัวตรงเดินลงมา..”หก”..คราวนี้ไม่ตะโกน..แค่บอกเฉยๆ เพราะผมยืนอยู่ข้างโคนบันไดนั่นเอง

ขณะยืนลังเลเพราะไม่รู้ผลคะแนนจะมาเมื่อไหร่..คนที่ยังไม่ได้ร้องมีอีกเยอะ..ถ้ารอจนครบทุกคนอาจถึงค่ำ..ดึก..แต่แล้วมีเสียงประกาศให้ผู้เข้าประกวดทุกคนกลับไปรอผลคะแนนจากสถานีวิทยุคลื่นเดิมที่รู้ข่าวการประกวด




ถึงบ้านเมื่อเย็นเกือบค่ำ..โล่งใจทั้งผมและยุ่น..หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ..ยุ่นคว้าตัวผมไปกอด..กระซิบบางอย่างที่หู..จักจี้..”รักตี๋”..ผมดันตัวยุ่นออกนอกประตู..ใกล้เวลานายฮั้วกลับบ้าน..พ่อผมกลับจากงาน..”ดีๆ นะ” ผมพูดใส่หูยุ่น


ความจริงผมยังไม่ดีเท่าไหร่กับยุ่น..เนื่องจากถ้อยคำสนทนาเมื่อคืน


ยุ่นไม่ถึงกับสกปรกอย่างผ้าเช็ดหน้า..แต่ยุ่นเป็นคน..คนตาบอด..น่ารัก..น่าสงสาร..คนที่ผมเคยรู้สึกดีด้วย..แม้ตอนนี้ก็ยังรู้สึกอย่างนั้น..


ผมคงต้องซักให้สะอาด..พับเก็บใส่ตู้ความทรงจำ..แล้วค่อยคิดอีกทีว่าจะกลับมาใช้อีกหรือไม่






Create Date : 18 มีนาคม 2558
Last Update : 18 มีนาคม 2558 14:19:30 น. 1 comments
Counter : 312 Pageviews.

 
รักยุ่นเหมือนกันนะ..



โดย: ดาเรน (ดาเรน ) วันที่: 18 มีนาคม 2558 เวลา:14:08:28 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

ดาเรน
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]




Friends' blogs
[Add ดาเรน's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.