Group Blog
 
<<
มีนาคม 2558
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
9 มีนาคม 2558
 
All Blogs
 
..คืนวันที่หลงลืมจากปลายนิ้วที่เลอะเลือน..และ..จุด จุด จุด..(ตอนที่ 10)

.. 10 ..





ต้นไม้ที่ขึ้นตามธรรมชาติ..ชนบทจังหวัดต่างๆ..





ผมสงสัยมาหลายปีแล้ว..
ที่จังหวัดนครปฐมคือต้นอะไร..ต้นตาลหรือ..ถ้าเพชรบุรีนั้นแน่นอน..ไม่แน่หรอก..ผมไปนครสวรรค์ เข้าทางแยกอุทัยธานีผ่านอำเภอ หมู่บ้าน หุบเขา ไปโผล่ที่ลาดยาว..ระหว่างทางมีต้นตาลขึ้นเต็มไปหมด




เกี่ยวอะไรกับที่ผมจะเขียน?..เกี่ยวสิครับ..เกี่ยวกับชีวิตของยุ่นในตอนท้ายๆ ก่อนที่ผมจะไม่ได้ข่าว ไม่ได้พบเห็นเขาอีกเลย..เฉ้า..เคร้าคับ

เป็นอันว่าผมจะเขียนแบบเล่าและนิยายปนกันนะครับ..ไม่อย่างนั้นอธิบายได้ไม่ละเอียดเหมือนเหตุการณ์จริงที่เกิดขึ้นในอดีต



“กินข้าวหรือครับ?” จำได้ว่าร่างที่นั่งอยู่บนแผง หันหลังพิงเสาตลาดนั้นคือยุ่น

“ขะ..ครับ..” ยุ่นสะดุ้ง..วางชามข้าวซ่อนข้างตัว “คุณ..ตี๋”

“ยุ่น..” เจ้หุยเดินออกมาจากห้อง “เจ่เอาข้าวกับไข่มาเติมให้” เจ้หุยตักข้าวและไข่เจียวลงในชามข้าวที่ยุ่นค่อยๆ ยื่นให้

“หอมจัง..” ผมยิ้มให้เจ้หุย “ไข่เจียวใหม่ๆ หอมน่ากิน”

“ยุ่นเขาชอบกินข้าวกับไข่” เจ้หุยยิ้มตอบ “นกขุนทองยุ่น!” ขยี้หัวยุ่นแล้วเดินเข้าห้องไป

“ผมไม่ได้ชอบกินข้าวกับไข่ทอดเท่าไหร่หรอกครับ..คุณตี๋..” ยุ่นหันหน้ามาทางผม

“เรียกตี๋เฉยๆ ดีกว่า..” นั่งลงข้างยุ่น “ผมก็ชอบเหมือนกัน ข้าวกับไข่เจียว”

“กินบ่อยๆ..” ยุ่นยิ้ม..สายตาอยู่ก้ำกึ่งระหว่างผมกับชามข้าว “เบื่อเหมือนกัน..แต่..”

“วันนี้..” หยุดคิดหนึ่งวินาที “เป็นวันเสาร์ ไม่ได้ไปโรงเรียน..” ผมตัดสินใจพูดต่อ “ตอนเที่ยงจะพายุ่นไปกินก๋วยเตี๋ยวที่ตลาดท่ารถนะ”

“ไม่..ไม่ดีหรอก..แต่ก็ขอบคุณครับ..”

“อึ๊..อ๊ะ..อ๊ะ..” พรรณต้วมเตี้ยมออกจากร้าน..มาที่ผม

“ไปหาพรรณก่อนนะ..ไม่รู้ละ เที่ยงนี้พบกัน” คว้าพรรณขึ้นอุ้ม เดินกลับบ้าน

“ตี๋..” เสียงยุ่นแว่วตามหลัง




เที่ยงวัน..

“ยุ่น..” ผมหุบปากแทบไม่ทัน..หลายคนนั่งล้อมวงรอบโต๊ะกินข้าว..เจ้หุย สามีเจ้หุย ยุ่น ชายและหญิงสูงอายุสองคน..เดาว่าคือพ่อแม่ของยุ่น

ยุ่นคงไม่ได้ลืมที่ผมนัดไว้เมื่อเช้า..

“อายุ่ง..” แม่ยุ่นตักกับข้าวใส่ชามของยุ่น “ตั้งใจกินหน่อย..หันไปทำไมหน้าบ้าน เดี๋ยวข้าวหกหรอก”

ผมหันหลังกลับบ้าน..ยุ่นคงไม่คิดว่าผมพูดพล่อยๆ..ลืมที่พูดไว้เมื่อเช้า..ถ้าคิด..ช่วยไม่ได้..ชั่งเถอะ




เย็นแล้ว..ผมนั่งทำการบ้านอยู่บนโต๊ะญี่ปุ่น ได้ยินเสียงอ๊ะๆ ของพรรณพร้อมเสียงฝ่ามือแปะปะมาตามประตูซึ่งเป็นฝาบ้านในตัว..นึกขำว่าพรรณจะมาอึ๊ใส่บ้านผมอีก..พี่ติ๋มก็ชั่งไม่ดูแลลูกเลย..หกล้มไปจะว่าอย่างไร..ผมคงโดนด้วย..ตัวต้นเหตุ

กำลังจะลุกขึ้นไปรับ..พอดีเสียงถึงประตูสองบานที่แง้มไว้

“พรรณหรือ?” ถามออกไปอย่างกับพรรณจะเข้าใจ

“อะ..แอ้ม..”

“หือ!..” ผมเริ่มงง

“อี๋..”..”ตี๋”..สิ้นเสียงที่สอง..ประตูแง้มกว้าง..ขาล่ำสองข้างยืนอยู่ที่ประตู..สูงขึ้นไป..พรรณยิ้มร่าอยู่ในวงแขนแข็งแรงของยุ่น

“ยุ่น!..” ตกใจ..แปลกใจพร้อมกัน “มาได้ไง..เดี๋ยวหกล้มทั้งสองคนหรอก”

“อี๋” พรรณเรียกผม

“ตี๋..” ยุ่นยิ้มพราย “ผมสอนให้เรียก ตี๋ แต่พรรณเรียก อี๋”

“แล้ว..” ผมควรจะทำอย่างไร “เข้ามาก่อนซิ” ชวนแล้วถึงนึกได้ ยุ่นจะเข้ามาได้อย่างไร..ไม่ใช่ห้องของเขา คงไม่รู้หรอกว่ามีอะไรขวางอยู่ตรงไหนบ้าง

“ครับ” ยุ่นรับคำ..แกะมือข้างหนึ่งออกจากพรรณยื่นมาข้างหน้า

“อ่อ..” ผมตรงไปกุมมือยุ่น ดึงเข้าบ้าน



“อย่างนี้ดีกว่าครับ..” ยุ่นเข้าประชิด มีพรรณอยู่กลาง..กลิ่นแป้งปะทะจมูก..ไม่รู้ยุ่นหรือพรรณที่เพิ่งอาบน้ำมา “เอามือผมไปจับศอกของตี๋ มันเป็นตำแหน่งที่ทำให้คนตาบอดเห็นได้ชัดพอกับคนนำทาง" (ประโยคนี้หินเคยพูดกับลาย ใน “หินสักลาย”)



ผมสะเทือนใจกับคำว่า “คนตาบอด” ที่ออกมาจากปากยุ่นอย่างชัดถ้อยชัดคำ..






Create Date : 09 มีนาคม 2558
Last Update : 9 มีนาคม 2558 18:44:36 น. 0 comments
Counter : 323 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

ดาเรน
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]




Friends' blogs
[Add ดาเรน's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.