Group Blog
 
<<
สิงหาคม 2556
 
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
 
24 สิงหาคม 2556
 
All Blogs
 

.... นอกคอก .... (บทที่ 30)




บทที่ 30





สองวันต่อมา..ดลไปเฝ้าพ่อที่โรงพยาบาลอย่างเคย พ่ออาการทรุดลงทุกที..แม่และดลใจคอไม่เป็นปกติ วิตกว่าจะเกิดอะไรไม่ดีขึ้น


ค่าใช้จ่ายในการรักษา..
ถึงแม้จะเป็นโรงพยาบาลของรัฐบาลแต่ก็มีค่าใช้จ่ายที่ต้องจ่ายเอง..ค่าเช่าบ้าน..ค่ากินอยู่ของทุกคน ทำให้แม่ต้องเร่งทำงาน ดลเองต้องออกจากบ้านแต่เช้ามืดเพื่อไปเปลี่ยนให้แม่กลับมาทำงาน



หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป ดลไม่ได้ไปโรงเรียนด้วยเหตุผลเดิม..น่าแปลกที่ไม่มีใครมาห่วงหา แม้แต่เก๋าก็พลอยเงียบหาย ดลไม่มีเวลาคิดถึงเรื่องนี้ การป่วยของพ่อและภาระของครอบครัวที่เพิ่มขึ้นทำให้ลืมเรื่องของตัวเองสนิท




และแล้ววันนั้นก็มาถึง


“แม่รีบมาโรงพยาบาลครับ..”
ดลโทรฯ หาแม่ที่ป้าข้างบ้าน “พ่ออึเป็นเลือดนองห้องน้ำ” ที่แย่กว่านั้นจากปากของหมอดลไม่กล้าบอกแม่


เกิด แก่ เจ็บ ตาย..ธรรมที่ได้ยินบ่อยๆ จากวิทยุและบางครั้งที่ทางโรงเรียนพาไปวัด..เกิด แก่..ดลไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่ เจ็บ ตาย ที่กำลังพบเห็นทำให้ดลกลัว..พ่อร้องครวญครางเพราะปวดในท้อง ถึงกับถามพระรูปหนึ่งที่นอนป่วยอยู่เตียงข้างๆ ว่าบาปมากไหมถ้าจะโดดลงจากระเบียงโรงพยาบาลเพื่อหนีความเจ็บปวด

หนุ่มหล่อที่คุณหมอใช้กระบอกฉีดยาดูดของเหลวจากสีข้างก็กำลังนอนหน้าคล้ำ..เมื่อวาน ตี๋น้อยคนหนึ่งยิ้มอายๆ เดินมานอนที่เตียงเสริมบนระเบียงหน้าห้อง..สายวันนี้ ญาตินำเสื้อผ้าคล้ายชุดงิ้วมาสวมให้..เขาสิ้นลมแล้วเพราะโรคไข้เลือดออก

ผิดไหมไม่รู้ที่ดลไม่ได้บอกแม่ว่าพ่ออาการหนัก..พ่อยังพูดได้ คุณหมอเข้ามาดูทุกระยะ ขณะที่แม่แทบไม่ได้นอนทั้งคืน..กำลังทำงาน และดลก็อยู่เป็นเพื่อนพ่อ

พ่อเรียกหาดลตลอดเวลา อีกคำนึ่งที่พ่อร้องหาคือ “แม่” แม่คนนี้คือย่าที่อยู่ต่างจังหวัด น่าแปลกที่พ่อไม่ร้องหาแม่ดลสักคำ




กว่าแม่จะมาโรงพยาบาลก็เกือบบ่าย พยาบาลกำลังเจาะท้องพ่อ..เสียงจ๊อกๆ ของน้ำเหลืองที่หยดลงถังฟังสยดสยอง

“ดลลงไปเดินเล่นข้างล่างก่อนก็ได้ หาอะไรรองท้องก่อนกลับบ้าน” แม่รู้ว่าดลยังไม่ได้กินข้าว และรู้อะไรบางอย่างจากคุณหมอก่อนเข้ามาหาพ่อ

“ผมกินข้าวกลางวันของพ่อแล้ว..พ่อไม่ยอมกินอะไรเลย”

“งั้นออกไปสูดอากาศที่ระเบียงสักหน่อย ในนี้มีแต่กลิ่นยา” แม่ดันดลออกนอกห้อง.น้ำตาเอ่อ

“แม่ร้องไห้ทำไม?” ดลเฉลียวใจหันไปมองทางเตียงพ่อ..หมอและพยาบาลกำลังรุมอยู่..แม่มองตามแล้วกลับดึงดลเข้าไปหาพ่อ

พ่อทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวด ตาเหลือก ดิ้นไปมา..คุณหมอหันมาปรึกษากับแม่เบาๆ แม่นิ่งคิดสักครู่ ลูบหัวพ่อแล้วจึงพยักหน้ากับหมอ

พ่อสงบลงเพราะคุณหมอฉีดยานอนหลับให้..ดลมารู้ทีหลังว่าพ่อไม่มีโอกาสรอดชีวิต..ยานอนหลับนั้นทำให้พ่อไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย

ดลเพิ่งแน่ใจว่าพ่อรักเขามากเมื่อตอนใกล้จะสิ้นชีวิต ทั้งจากการร้องหาเมื่อยังพอมีสติ หรือเมื่อเขากอดพ่อตอนวาระสุดท้าย..มีปฏิกิริยาโต้ตอบจากพ่อที่ไม่มีใครสังเกตเห็น




แอ๊วร้องไห้มากกว่าใครเพราะสนิทกับพ่อ..ขิงร้องไห้ตามแต่ไม่ลึกซึ้งกับความตายเท่าไหร่..แม่ร้องฮือๆ ตาแดง น้ำตาไหลทั้งวัน..ดลเสียใจพอกับแม่แต่เก็บอาการ เว้นแต่ครั้งใดแว่วเสียงพ่อเรียกน้ำตาดลไหลพราก

แม่ฝากร่างพ่อไว้ที่โรงพยาบาล ติดต่อหาวัดเรียบร้อยจึงกลับไปรับ..วัดใกล้บ้านติดกับโรงเรียนน่าจะสะดวกที่สุด แต่วัดนี้ไม่มีการเผาศพ





“ดล!” เสียงใครคนหนึ่งจากแถวนั่งด้านหลัง

ดลไม่ได้หันไปมอง..ถึงแม้จะเป็นการบวชหน้าไฟให้พ่อแต่ก็ต้องอยู่ในความสำรวม อีกอย่างเป็นเพราะนาทีนี้ดลไม่มีจิตใจนึกถึงอะไรนอกจากพ่อผู้จากไปและครอบครัวที่ยังเหลืออยู่

พิธีส่งพ่อขึ้นสวรรค์เป็นไปอย่างเงียบๆ มีผู้มาร่วมไว้อาลัยไม่กี่คน..ดล แม่ และน้องๆ นั่งเฝ้าหน้าเมรุจนเกือบค่ำ

“กลับบ้านกันเถอะ พรุ่งนี้เช้าค่อยมาเก็บกระดูก” แม่ลุกจากเก้าอี้สองสามตัวที่เหลืออยู่

“แม่กลับกับน้องก่อน ผมจะนั่งดูพ่ออีกสักพักแล้วค่อยกลับ”

“พ่อขึ้นสวรรค์ไปแล้ว..” แม่ลูบหัวโล้นเลี่ยนของดล “ไม่อายหรือหัวเหม่งอย่างนี้..แม่ลืมหยิบหมวกมาให้”

“ไม่ครับ..” ดลเอื้อมกุมมือแม่บนหัว “ไม่มีใครมอง ไม่มีใครสนใจผมหรอก” แวบหนึ่งดลคิดถึงเพื่อนและใครบางคนที่หายไป

“สวัสดีค่ะพี่” ขิงกราบสวยงามบนตักดล

“ฮะ..ฮะ..” ดลอดหัวเราะน้องคนเล็กไม่ได้ “พี่สึกแล้วไม่ต้องกราบหรอก”




“ทำไมจะไม่มีใครสนใจ” เสียงในความมืด

“หือ!..อะไร?..” ค่อนข้างตกใจ..ดลอยากถามว่า ใคร มากกว่า

“เราเอง..” เก๋าออกมาจากเงามืด

“นาย!..” ดลยกมือขึ้นกุมหัว..นึกอาย

“ไม่นึกว่านายจะมีทุกข์มากมายขนาดนี้..” เก๋าลากเก้าอี้นั่งข้างดล “เราไม่รู้จะติดต่อนายได้อย่างไร..” ดึงมือดลลงจากหัวแล้วกลับลูบเล่นเอง “ฮะ..ฮะ..ลื่นดีจัง..ฮะ..ฮะ..”

“เฮ้ย!..” บทบู้เริ่มกลับมา

“กลับบ้านเถอะ..” เก๋ามองหวาดๆ ขึ้นไปบนปล่องเมรุ “พ่อนายยิ่งไม่ชอบเราอยู่”




“นายหายไปไหนเกือบเดือน” ดลซ้อนจักรยานเก๋ากลับบ้าน

“พอดีพ่อมีงานติดพันเราเลยติดอยู่ด้วย..ที่ใต้” เก๋าเอี้ยวตัวตอบ

“ขาดเรียน..” ดลพูดขึ้นลอยๆ เพราะไม่มีอะไรจะพูด..จะถาม จะต่อว่าก็กลัวเรื่องวกเข้าตัว

“นายก็ขาดเรียนเหมือนกัน..” เก๋านึกเวทนา..เอื้อมมือซ้ายจับมือดลโอบรอบเอว “แต่นาย..”

“ถึงอย่างไรนายก็มาแล้ว..” อารมณ์ไหนไม่รู้..ดลก้มลงจุ๊บต้นคอเก๋าที่แนบอยู่ตรงหน้า “ถ้าไม่มาเราคงต้องเดินกลับบ้านมืดๆ..วัดอยู่ในสวนลึก..น่ากลัว”

“โดนผีหลอกแน่..อึ๊..อือ..” เก่าเสริม..เขิน..หน้าแดง

“เออ..” ดลนึกได้ว่าเก๋าพูดบางอย่างค้างอยู่ “นายพูดอะไรหรือก่อนที่เราจะขัดจังหวะ”

“จะพูดว่า..ถึงเราขาดเรียนเหมือนกันแต่ได้เรียนมากกว่านายสองวัน”

“อะไร..ยังไง..ไม่เข้าใจ” ดลบีบพุงเก๋า

“สองวันแล้วที่เรามาโรงเรียน..”

“ใจดำ!..” ปล่อยมือจากเอวเก๋า “ไม่มาหาเรา ไม่สงสัยว่าทำไมไม่มาเรียน”

“ขอโทษ..” เก๋าคว้ามือดลกลับไปที่เดิม “ใครจะรู้ว่าเกิดอะไรอย่างนี้ขึ้น”

“คนเราถ้ารักกันจริงจะเกิดอะไรหรือไม่เกิดอะไรก็ต้องคิดถึงกันสิ”

“ก้อ..ไม่ได้รักสักหน่อย” เก๋าแหย่

“เฮ้ย!..” ดลโดดลงจากจักรยานกะทันหัน..แรงผลักทำให้รถเสียหลักลงข้างทาง

“โอย..โอย..” เก๋านอนแอ้งแม้งใต้จักรยาน

“เก๋า!..” ดลตกใจ รีบยกจักรยานขึ้น

“โอย..” เก๋าสำออย “ก็อย่างนี้ไง..” กอดคอดลที่ก้มลงประคอง “เรากลัวอารมณ์นาย กลัวนายโกรธที่หายไป และอายด้วยที่ว่าจะคอยดูแลแต่หายไปเฉยๆ..” แนบจมูกบนแก้มดล “ไม่โกรธเราใช่ไหม?”

“อือ..” ดลไม่ได้โกรธ แต่สงสัยว่าสองวันที่โรงเรียนเก๋าระแคะระคายเรื่องเขากับพี่ไกบ้างหรือเปล่า

“นี่หรือไม่โกรธ..” เก๋าสังเกตได้ “ตอบแบบไร้อารมณ์”

“แล้วอย่างนี้..” ดลรู้สึกตัวว่าเมื่อกี้เฉยเมยจริง แต่ยังลังเลใจ

“อย่างนี้..อย่างไหน?”

“อย่างนี้ไง!..” ดลสวมกอด..กอดฟัดเหมือนเก๋าเป็นตุ๊กตาหมีตัวหนึ่ง..ใจคิดว่าเก๋าสมควรได้รับสิ่งนี้..ถึงเขาจะดูไม่มีค่าที่เป็นฝ่ายเริ่ม แต่คนอื่น คนที่ไม่สมควรได้รับกลับได้ไปจากเขามากกว่านี้..ช่างเถอะถ้าจะไร้ค่าดลก็ยอม

“เฮ้ย!..” เก๋าประหลาดใจ “เป็นอะไรไป..ฮะ..ฮะ..” กอดตอบ..กระซิบข้างหู “ดลคิดถึงเราจนเป็นบ้าหรือ?”

“อือ..ใช่..” กอดเก๋าแน่นขึ้น

“อย่างนี้ค่อยชื่นใจหน่อย..สมกับวีรกรรมของฮีโร่เก๋าเมื่อสองวันก่อน”

“วีรกรรมอะไรหรือ?” ดลคลายอ้อมกอด..สิ่งที่ระแวงอยู่โหมทวี

“อ้าว!..ซะงั้น..” แขนข้างหนึ่งตวัดดลเข้าหา อีกข้างยกขึ้นงอศอกเบ่งกล้าม “ฮีโร่เก๋าผู้พิทักษ์ดล”

“บอกก่อนวีรกรรมอะไร..” ดันตัวเก๋า “ไม่งั้นไม่ให้กอด”

“ฆ่าคน!..” เก๋ายิ้ม ทีเล่นทีจริง

“ฆ่าคน..” รู้ว่าเก๋าพูดเล่นแต่ก็อยากรู้ต่อ “ฆ่าใคร?”


คำตอบที่ทำให้ดลเสียววาบไปทั้งตัว “ไอ้คนที่ใส่ร้ายดล..ไอ้พี่ ม.5 คนนั้น!”





 

Create Date : 24 สิงหาคม 2556
8 comments
Last Update : 24 สิงหาคม 2556 12:02:16 น.
Counter : 1366 Pageviews.

 

หายไปนานครับ..

วุ่นวายในชีวิตพอๆ กับนายดล..

พยายามเขียนวันและบรรทัดสองบรรทัดครับ..

ดาเรน..

 

โดย: ดาเรน (ดาเรน ) 24 สิงหาคม 2556 11:45:05 น.  

 

รอมานาน ยินดีต้อนรับการกลับมานะ

 

โดย: alexander IP: 122.155.44.229 24 สิงหาคม 2556 17:23:05 น.  

 

ไม่เห็นมาลงนานเหมือนกันนะคะ
เดาว่าเก๋ารู้เรื่องพี่คนนั้นแล้วล่ะ
ท่าทางจะจัดการให้ดลแล้วด้วย หุหุ

 

โดย: lovereason 25 สิงหาคม 2556 11:25:22 น.  

 

......

 

โดย: me IP: 58.9.47.1 31 สิงหาคม 2556 15:23:24 น.  

 

การจะทำอะไรต้องมีแรงดลใจ..

การเขียนเรื่องของผม..ไม่มี..

จะทำอย่างไรดีถ้าเขียนไม่ออกอีก..

เรื่องแรกที่เขียน "ของขวัญวันเปิดเทอม" เพราะอยากเป็นนักเขียน..

ต่อๆ มาอยากมีหนังสือของตัวเอง..ไม่มี..

ขณะนี้..เฉยๆ ครับ..ไม่มีอะไรเลย..

รออยู่ว่าจะมีอะไรที่ทำให้เขียนได้อีก..

พยายามแล้ว..สองบรรทัดก็ตัน..

รอก่อนนะครับเพื่อนๆ..

 

โดย: ดาเรน IP: 124.122.57.116 12 กันยายน 2556 9:04:12 น.  

 

รออยู่นะ

 

โดย: me IP: 58.9.140.174 22 กันยายน 2556 19:26:05 น.  

 

โดนลักพาตัวหรือป่าวคะ

 

โดย: Me IP: 171.96.240.72 3 พฤษภาคม 2557 21:46:04 น.  

 

กลับมาอ่าน..สนุกดีเหมือนกัน..
ดล..

 

โดย: ดาเรน IP: 171.97.145.245 29 มกราคม 2558 18:36:26 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


Valentine's Month


 
ดาเรน
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]




Friends' blogs
[Add ดาเรน's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.