o หัวใจบอบบาง สร้างมาเพื่อเธอ o
Group Blog
 
 
กรกฏาคม 2555
 
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
20 กรกฏาคม 2555
 
All Blogs
 
ระริน ตอนที่ 3 (ยังหาชื่อเรื่องที่เหมาะสมไม่ได้คะ)

แสงอาทิตย์สาดส่องเข้ามาในห้องระรินยามเช้าเหมือนเช่นทุกวัน วิหกส่งเสียงร้องเซ็งแซ่ วันนี้เป็นอีกวันที่อากาศสดใสในรุ่งอรุณยามเช้า หญิงสาวบิดตัวลุกขึ้นมาจากเตียงอันอ่อนนุ่ม ไม่จำเป็นที่หญิงสาวจะต้องเร่งรีบไปไหน ระรินยังไม่เคยเริ่มทำงานเพราะเธอเพิ่งเรียนจบจากมหาวิทยาลัยมาไม่นานเท่าไหร่นัก หญิงสาวในชุดนอนบางพริ้วสีครีมอ่อนเดินมายังโต๊ะเขียนหนังสือส่วนตัวเล็กๆสีขาว มีคอมพิวเตอร์โน้ตบุควางอยู่ เธอค่อยเลือนเก้าอี้และหย่อนสะโพกงอลงามของเธอลง ระรินชอบการท่องเว็บเป็นอย่างมากเพราะเธอเหมือนได้ท่องโลกกว้างทั้งๆที่ไม่ต้องออกไปไหน สิ่งแรกที่ระรินทำคือการเช็คอีเมลล์ มีอีเมลล์ขยะมากมายอยู่ในกล่องจดหมายของเธอ ระรินไม่สนใจอะไรมากนัก  แต่มี 1 อีเมลล์ที่สะดุดตาเธอเข้าอย่างจัง

 

 

 

ถึง ระริน

 

 

สวัสดีครับ คุณรินเป็นอย่างไรบ้างครับ เห็นหายเงียบไป ผมสบายดีครับ มีงานมากมายที่ผมต้องทำ ผมต้องสอนหนังสือเด็กทุกวัน สนุกมากครับ เด็กๆที่ผมสอนเป็นเด็กอนุบาล ผมจึงต้องออกแรงมากเป็นพิเศษ บางวันผมกลับจากทำงานและหลับยาวเลยครับ พรุ่งนี้เป็นวันหยุดของผม  หากคุณรินว่าง ผมอยากชวนคุณรินไปทานอาหารด้วยกัน ถ้าคุณรินตกลง โทรกลับผมด้วยนะคะ

 

 

มาร์ติน

 

 

หญิงสาวได้อ่านจดหมายจากช่วยหนุ่มลึกลับที่เธอเจอในคืนนั้น หญิงสาวเริ่มรู้สึกปั่นป่วนในใจกับอีเมลล์ที่เธอได้รับ หากนี้จะเป็นจุดเริ่มต้นที่จะทำให้เธอเจอคนที่ใช่ คงจะดีไม่น้อย ระรินให้คำตอบตัวเองในใจของเธอแล้ว เธออืมมือไปหยิบโทรศัพย์มือถือส่วนตัว กดโทรออกหามาร์ตินทันที

 

“ ตู๊ด..........สวัสดีครับ มาร์ตินพูดสายครับ”

 

“สวัสดีคะ ระรินเองนะคะ ยังจำกันได้ไหมเอ่ย”

 

“คุณริน จำได้ครับ จะลืมคุณได้ยังไงล่ะครับ”

 

“รินได้รับอีเมลล์คุณ วันนี้รินว่างคะ”

 

“งั้นคุณริน ตอบตกลงผม ผมจะไปรับคุณรินนะครับ”

 

“ได้คะประมาณเที่ยงนะคะ ขอรินเตรียมตัวก่อนคะ”

 

“ครับ คุณรินส่งแผนที่บ้านคุณรินมาให้ผมทางอีเมลล์หน่อยนะครับ”

 

“แน่นอนคะ”

 

 

หญิงสาววางสาย อมยิ้ม กระโดดโลดเต้นเหมือนเด็กๆ เธอตื่นเต้นไม่น้อยที่จะได้ออกเดทกับหนุ่มลูกครึ่งสุดเท่และอ่อนโยนคนนี้ สาวน้อยร่างบางลุกไปยังตัวเสื้อผ้า เลือกชุดที่เธอมีอยู่ ชุดแล้ว ชุดเล่าออกมาลอง แต่ยังไม่มีชุดไหนถูกใจเธอซักที ในที่สุดระรินก็หยิบชุดแซกด์เข้ารูปน่ารักลายตารางเล็กๆสั้นแค่เข่ามาลองทาบกับตัวเธอดู ช่างเป็นชุดที่เหมาะสมกับการเดทเป็นครั้งแรกมากเลยทีเดียว ดูไม่เป็นทางการจนเกินไป ลุคสบายๆ  หญิงสาวปราณีตแต่งตัว แต่งหน้าอ่อนๆให้เหมาะสมวัย ผมของเธอยาวสลวยตรงสีดำ  เพียงไม่นานนักหญิงสาวได้ยินเสียงรถขับเข้ามาทางหน้าบ้าน ระรินเดินไปยังหน้าต่าง แง้มม่านดูถึงผู้มาเยือน หญิงสาวเห็นรถสีเทาคันงาม ล้อแมกซ์แต่งอย่างมีรสนิยม หญิงสาวไม่เคยเห็นรถคันนี้มาก่อน ไม่ทันหายสงสัย เสียงโทรศัพย์มือถือดังขึ้น

 

“สวัสดีคะ ระรินพูดสายคะ”

 

“ครับ ผมมาถึงแล้วนะครับ คุณรินแต่งตัวตามสบายนะครับ ผมนั่งรอข้างล่าง”

 

“คะ เดี๋ยวรินลงไปแล้วคะ ไม่เกิน 5 นาทีคะ”

 

 

หลังจากแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย หญิงสาวตรวจดูความเรียบร้อยหน้ากระจก เธอพึงพอใจเป็นอย่างมาก ตอนนี้คงไม่ต้องกลัวอะไรอีกแล้ว หญิงสาวถอนหายใจเพื่อตัดความกังวล และก้าวออกจากห้องไปอย่างมั่นใจ

 

 

ชายหนุ่มสุดเท่ห์นั่งอ่านหนังสือเพื่อฆ่าเวลาระหว่างรอหญิงสาวแสนสวย ไม่ทันจะอ่านข้ามหน้า สายตาชายหนุ่มเหลือบไปเห็นหญิงสาวในชุดแซกสั้นพอดีตัว ผมยาวตรงสีดำ ตาโต เดินลงมาอย่างช้า เมื่อเธอเหลือบเห็นเขา เธอยิ้มให้บางๆ เพื่อเป็นการทักทาย ไม่กี่อึดใจ หญิงสาวเดินมาถึงตัวชายหนุ่มสุดเท่ห์ มาร์ตินตกตะลึงแต่ไม่แสดงอาการให้เธอรู้ ได้เพียงรำพึงในใจว่า แม้วันแรกที่เห็นว่าสวยแล้ว ยังแพ้วันนี้ที่สวยมากกว่า แต่อย่างไรแล้ว หญิงสาวที่อยู่เบื้องหน้าก็เป็นคนเดียวกัน

 

“รอรินนานไหมคะ”

 

“ไม่นานเลยครับ ผมอ่านหนังสือไม่ทันจบหน้าเลยครับ”

 

“วันนี้จะไปไหนกันดีคะ “

 

“ตามใจคุณระรินครับ แต่ผมหิวจัง ไปทานข้าวกันก่อนนะครับ”

 

“ได้คะ แต่ว่า ไปทานข้างนอกกันดีกว่า ระรินอยากทานอาหารไทยแท้ สูตรชาววังคะ”

 

“ได้เลย งั้นเดียวผมพาไป ผมรู้จักอยู่ที่นึง ผมเคยไปกับเพื่อน ประทับใจมากเลยครับ”

 

“งั้นไปกันเลยคะ”

 

ทั้งสองคนดูสนิทกันมากขึ้นกว่าครั้งแรกที่พบกัน การพูดจาดูเริ่มค่อยๆเปลี่ยนไป ชายหนุ่มเดินตามหญิงสาวคนงามไปยังรถที่จอดไว้หน้าบ้าน เมื่อถึงรถชายหนุ่มเปิดประตูให้ตามแบบสุภาพบุรุษ นี่ยังเป็นอีกจุดที่ระรินประทับใจไม่น้อย ระรินเป็นคนร่าเริง หากใครได้อยู่ด้วยจะมีแต่รอยยิ้มตลอดเวลา เมื่อหญิงสาวเข้ามานั่งในรถ เธอเหลือบมองเห็น ใบหน้าอันหล่อเหลา จมูกโด่งปันสัน คิ้วเข้ม ตามแบบฉบับลุกครึ่ง แต่เธอทำเป็นไม่สนใจ เพราะไม่อยากให้ชายหนุ่มรู้ว่าเธอชอบเขามาก  ชายหนุ่มออกรถอย่างนุ่มนวล ไม่นานก็มาถึงจุดหมายที่ชายหนุ่มต้องการ ร้านอาหาร บ้านโบราณริมน้ำ  บรรยากาศเป็นเรือนไทย มีชายคาทอดยาวออกไป ระเบียงให้นั่งสบายๆ ริมแม่น้ำ ทุกอย่างตกแต่งอย่างปราณีต พนักงานเสิร์ฟ ใส่ชุดไทยโบราณดูเหมือนย้อนกลับมาสมัยอยุธยาเลยทีเดียว ระรินตกตะลึง ไม่คิดว่าจะมีร้านอาหารอย่างนี้อยู่ในเมืองหลวงที่แสนวุ่นวายอย่างนี้ด้วย ชายหนุ่มเชิญหญิงสาวไปยังโต๊ะที่อยู่ริมน้ำตรงมุม ลมพัดเย็นสบาย อาหารมื้อนี้เป็นมือบ่าย ไม่นานนักพนักงานในชุดไทยโบราณเดินนำเมณูอาหารมาให้

 

“ตอนนี้ทางร้านมีอาหารแนะนำซึ่งทางร้านจะทำเฉพาะบางวันเท่านั้นคะ เป็นหมูตุ๋นน้ำแดง ต้องใช้เวลาเคี้ยวนานมากคะ แต่อร่อยมาก หากไม่พอใจทางร้านให้ทานฟรีคะ”พนักงานสาว แนะนำอาหารให้อย่างฉะฉาน

 

“คะ งั้นรินสั่ง 1 ทีคะ “

 

สาวน้อยกวาดตาไปยังเมณูอาหารที่อยู่เบื้องหน้า มีรายการแปลกมากมาย ส่วนใหญ่ระรินเคยกินอาหารมามากมายแต่เมณูที่นี้ เป็นรายการอาหารที่เธอไม่คุ้นเท่าไหร่นัก เธอจึงเลือกสั่งรายการที่เธอไม่เคยกิน

 

“งั้นรินสั่ง เมื่ยงลาว ยำทะวาย แสร้งว่ากุ้ง แกงรัญจวญ คะ”

 

“มาร์ตินสั่งอะไรเพิ่มไหมคะ”

 

“พริกขิงตามเสด็จ” ทั้งสองพูดขึ้นพร้อมกัน พลางมองหน้ากัน ไม่คิดว่าจะใจตรงกัน

 

“พอดีผมชอบอาหารเผ็ดนะครับ เลยมักจะสั่งรายการนี้ประจำ”

 

“รินเหมือนกันคะ ทานเผ็ดเก่ง แต่ท้องไม่ค่อยดี”

 

“รับอย่างอื่นเพิ่มไหมคะ “

 

“ เครื่องดื่มขอเป็นน้ำเปล่าครับ”

 

“ได้คะ รอซักครู่นะคะ  อาหารเสิร์ฟไม่เกินครึ่งชั่วโมงคะ”

 

“ปกติ มาร์ตินมาทานที่นี้บ่อยเหรอคะ รินไม่ยักรู้ว่ามีร้านอาหารบรรยากาศดีๆแบบนี้ด้วย แถมย้อนยุคด้วยคะ”

 

“ครับหากว่าง ผมมักจะมาครับ เพราะว่า อาหารที่นี่ทำปราณีตมาก ชาววังแท้ๆด้วยครับ”

 

“คงพาคนพิเศษมาบ่อยล่ะซิคะ” หญิงสาวลองพูดหยั่งเชิง

 

“ไม่เลยครับ จะพามาเฉพาะคนพิเศษอย่างคุณระรินเท่านั้นครับ” ชายหนุ่มตอบด้วยสายตาซื่อตรงและไม่ได้รู้สึกเขิลอายแต่อย่างไร

 

“มาร์ตินคะ เรียกรินว่า รินอย่างเดียวดีกว่า ระริน ดูเป็นทางการเกินไป นะคะ”

 

“ได้ครับ ริน”

 

อาหารทยอยมาเสิร์ฟ ระรานตาเต็มโต๊ะเสมือนมีผู้รับประทานซักห้าคนได้ หญิงสาวตกใจไม่คิดว่าอาหารที่นี่จะเสิร์ฟจานใหญ่ขนาดนี้  หญิงสาวทำหน้าเจือนๆที่สั่งอาหารมามากมายแต่ท่าทางจะกินไม่หมด

 

“ไม่เป็นไรครับคุณริน หากทานไม่หมด ใส่ห่อกลับบ้าน ไปฝากคนที่บ้านก็ได้ครับ”

 

“รินก็คิดว่างั้นเหมือนกันคะ สั่งมามากมายขนาดนี้ รินคงรับผิดชอบคนเดียวไม่ไหวแน่ๆคะ”

 

มาร์ตินแอบยิ้มแกมหัวเราะเมื่อเริ่มเห็นความโก๊ะของหญิงสาว ไม่นานนักภารกิจการกำจัดอาหารตรงหน้าก็เริ่มขึ้น

 

“ลองทานอันนี้ดูคะ อร่อยมากเลย”  หญิงสาวพูดเสียงสูง พลางตักหมูตุ๋นน้ำแดงให้ชายหนุ่ม

 

ชายหนุ่มรีบลองชิมโดยทันควัน เป็นหมูตุ๋นน้ำแดงที่อร่อยมากสมกับเป็นเมณูแนะนำ ไม่ทันไรหญิงสาวแสนสวยที่ดูเรียบร้อย ตอนนี้ร่าเริงขึ้นมาก เธอเรียกบริกรทันที

 

“น้องคะ พี่เอาหมูตุ๋นน้ำแดงกลับบ้าน 5 ที่นะคะ ฝากบอกคนทำด้วยนะคะ อร๊อย อร่อยคะ”หญิงสาวยิ้มให้พนักงานโดยไม่ถือตัวเลยแม้แต่น้อย

 

“รินจะเอาไปทานต่อที่บ้านเหรอ ครับ ตัวเล็กอย่างนี้กินจุนะเนียะ”

 

“ไม่ใช่ซะหน่อย เอาไปฝากคนที่บ้านนะคะ พวกเขาดูแลริน รินรักเหมือนญาติเลยคะ รินไม่มีใครที่ไหน เวลาคุณพ่อไม่อยู่พวกเขาก็ดูแลรินคะ โดยเฉพาะป้าสร้อย ดูแลรินทุกอย่างเลยคะ”

 

“ได้ สั่งอย่างอื่นเพิ่มไหมครับ จะได้เอาไปหลายๆอย่าง งั้นเดียวผมสั่งเพิ่มให้ คุณพ่อคุณรินชอบทานอะไรครับ “

 

“คุณพ่อ ชอบทานปลาคะ ทุกๆปลาเลยคะ ยกเว้นปลาร้านะคะ” หญิงสาวตอบพลางหัวเราะร่า

 

“งั้นเดียวผมสั่ง แกงปลาดุกอย่างปลาไหลให้ รับรองไม่ผิดหวัง”

 

“เกรงใจจังเลยคะ เลี้ยงรินแล้วยังสั่งกลับบ้านอีกเยอะเลย”

 

ระหว่างทานอาหารระรินมีโอกาสได้พูดคุยกับมาร์ตินมากขึ้นและดูเหมือนทั้งสองจะสนิทกันในเวลาอันรวดเร็ว เนื่องจากแต่ละคนมีความประทับใจเป็นทุนอยู่แล้ว กำแพงหนาเพียงไหนก็ไม่อาจกันทั้งสองได้อีกต่อไป หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ ชายหนุ่มแนะนำระรินว่า ควรแวะไปที่บ้านระรินก่อนเพื่อนำของฝากอาหารไปฝากป้าสร้อยก่อนออกไป เดี๋ยวอาหารจะไม่อร่อย หญิงสาวพอใจไม่น้อย นี่แสดงให้เห็นถึงการวางแผนและการนึกถึงคนอื่นเป็นอย่างดี  รถคันงาม เลี้ยวกลับเข้าหน้าบ้านทั้งทีออกไปได้ไม่นานนัก

 

“ป้าสร้อยคะ อยู่ไหนเอ่ย รินซื้อของมาฝากอร่อยมากด้วย” หญิงสาวตะโกนเรียกไปยังในบ้าน

 

“คร่า คุณหนูริน ป้าสร้อยอยู่นี่คะ”

 

“ป้าสร้อยคะ วันนี้รินซื้ออาหารชาววังมาฝาก ป้าสร้อยเอาขึ้นโต๊ะให้คุณพ่อทานด้วยนะคะ อร่อยมากคะ”

 

“แล้วคุณรินจะไปไหนคะ”

 

“รินจะไปเที่ยวคะ แต่คงกลับไม่ดึกหรอกคะ สัญญาคะว่าไม่เมา”

 

“ได้คะ ป้าสร้อยจะได้เรียนคุณผู้ชาย”

 

“อย่าบอกคุณพ่อนะคะว่ารินไปกับเพื่อนชาย รินไม่อยากให้คุณพ่อเป็นห่วงนะคะ”

 

“คะ ป้าทราบคะ แต่คุณหนูระวังตัวด้วยนะคะ มือถืออย่าปิดนะคะ”

 

“คะป้า ริณไปก่อนนะคะ” หญิงสาวกอดป้าสร้อยและเดินไปยังรถที่จอดรออยู่


Create Date : 20 กรกฎาคม 2555
Last Update : 20 กรกฎาคม 2555 0:16:19 น. 0 comments
Counter : 81 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

Darkliver
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add Darkliver's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.