เขียนไว้อ่านเรื่อยๆ ครับ

 
มกราคม 2563
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
19 มกราคม 2563
 

....ไม่มีเมฆสีเงิน....บทที่ 5

บทที่ 5

... อ้อมแขนของเพื่อน ...




ยุ่นนั่งหลังร้าน จะนั่งที่ไหนก็มีค่าเท่ากันสำหรับยุ่น..มีแต่ความมืด..วันนี้มีลูกค้าเข้าร้านตลอดเวลา คงไม่ดีนักถ้าเขานั่งเกะกะอยู่ ลูกน้องที่ช่วยขายของกลับไปแล้วเหลือน้ำผึ้งคอยต้อนรับลูกค้าอยู่คนเดียว

“เดี๋ยวนะ!” เสียงน้ำผึ้งแวบเข้ามา แล้วก็เหลือแต่ความเงียบเช่นเดิม...น้ำผึ้งไม่ได้ทำกับข้าวให้ยุ่นกินอย่างที่บอก แต่ก็หาของกินเล่นและเครื่องดื่มให้จนอิ่ม..งง..กับเจ้าน้ำผลไม้เจือแอลกอฮอล์รสหวานซ่า...ยุ่นกำลังรู้สึกซ่ า ซ ซ . . .


ยุ่นเดินออกทางหลังร้าน อ้อมกลับไปด้านหน้าและข้ามถนนมานั่งริมหาดโดยคนใจดีที่ยุ่นออกปากขอความช่วยเหลือ...บางทียุ่นก็ไม่อยากเป็นภาระให้ใครต้องลำบากเพราะเขา แรกๆ ยินดี ดีใจที่มีคนเมตตา แต่แล้วสักพักก็รู้สึกเกรงใจและถอยหนี..มันเป็นอย่างนี้มานานแล้ว

เมื่อยุ่นเริ่มตาบอดใหม่ๆ คนที่เป็นทุกข์ไม่น้อยไปกว่ายุ่นคือตี๋..ตี๋เป็นเพียงคนเดียวที่เชื่อตั้งแต่แรกเมื่อเขาเริ่มรู้สึกผิดปกติ แต่เพราะเป็นเด็กจึงช่วยอะไรไม่ได้..เหมือนตี๋จะค่อยๆ ตาบอดลงไปพร้อมกับยุ่น คอยไถ่ถาม คอยช่วยเหลือ เป็นแขนเป็นขาให้ทุกทีที่มีเวลา จนบางครั้งยุ่นรู้สึกรำคาญ และบางทีพ่อของตี๋ตามมาลากตัวกลับบ้านบ่อยๆ


สองสามปีต่อมายุ่นอยู่กับความมืด ไปไหนไม่ได้ ช่วยแม่ขายของและเลี้ยงน้องเท่าที่จะทำได้..ตี๋เป็นหนุ่มขึ้น เสียงแตกใหญ่ไม่น่ารักเช่นเดิม และห่างหายไปเพราะการศึกษา ยุ่นก็เป็นหนุ่มตัวโตขึ้น..แม่ต้องคอยเตือนให้โกนหนวดโกนเคราบ่อยๆ..พ่อยุ่นเป็นเชื้อสายจีนแต่มีหนวดเคราขนครึ้มทั้งตัว ยุ่นก็เช่นกัน

ตั้งแต่ตาบอดยุ่นไม่ค่อยมีความอาย อาจเพราะไม่เห็นอะไร ไม่เห็นใครก็ได้..เริ่มจากร้องเพลงกล่อมน้องนอน แล้วยุ่นก็ร้องไปเรื่อยทั้งเวลาทำงานบ้านหรือเวลาอยู่หน้าร้าน..ใครๆ ชอบขอให้ยุ่นร้องเพลง และไม่มีใครผิดหวัง..ยุ่นไม่เคยสังเกตว่าตัวเองเสียงเพราะ จนกระทั่งตามองไม่เห็นจึงรู้ตัว



วันหนึ่งตี๋มาหาพร้อมกับกีตาร์โปร่งตัวหนึ่ง

“ผมให้ยุ่น” ตี๋พูดเรียบๆ

“แล้วผมจะเล่นเป็นหรือ?” ยุ่นถามอย่างเกรงใจ

“ผมสอนให้”

ตั้งแต่วันนั้นตี๋ก็เข้ามาสนิทเหมือนเมื่อตอนเป็นเด็ก สอนคอร์ดกีตาร์ง่ายๆ ให้ บอกตำแหน่งคอร์ดตามวรรคเพลงต่างๆ จากหนังสือ

“นี่ๆ ยังงี้ๆ..” ตี๋เห็นยุ่นเก้ๆ กังๆ จึงโอบจากด้านหลัง จับมือจับนิ้วยุ่นลงบนสายกีตาร์ตามตำแหน่งที่ถูกต้อง


“เฮ้ยๆ ทำอะไรกัน!” พี่ชายตัวแสบกลับจากทำงานพอดี

“ทำอะไร?” ยุ่นย้อนถามทั้งที่เข้าใจความหมายที่พี่ชายพูด


“อย่ารินะมึง!” เสียงสำทับตามมา

ตี๋กระเถิบออกห่าง ไม่ได้แสดงอาการอะไรให้ยุ่นรู้ คงสอนต่อไปจนค่ำ

สองสามวันต่อมายุ่นไม่รู้สึกผิดปกติอะไรเพราะมัวเห่อกับการฝึกซ้อมแบบงูๆ ปลาๆ นั้น จนเดือนหนึ่งผ่านไปจึงเริ่มผิดสังเกต...ตี๋หายไป

ตี๋หายไปไหน ทำไมหายไป..ทำไมเขาไม่สังเกตเห็น..ยุ่นคิดใคร่ครวญในความมืด ยุ่นรู้สึกสงสารตี๋มาก..นี่เขาไม่ได้ใส่ใจตี๋เลยหรือ ทั้งๆ ที่ตี๋ดีกับเขาอย่างนั้น...


คนเดินผ่านไปมา ลูกค้าที่เข้ามาซื้อของคือครูสอนร้องเพลง สอนกีตาร์ให้ยุ่น เขาขอเพลง ฟังเพลง ติ แนะนำจนยุ่นร้องเพลงเก่ง พี่ผู้หญิงคนหนึ่งเล่นกีตาร์เก่งมากแวะเวียนมาสอนกีตาร์ให้ยุ่นบ่อยๆ


“เค้าชอบมึงอะดิ! ใครจะมาเสียเวลาครึ่งค่อนวันกับมึง..ร้องเพลงก็งั้นๆ เสียงไม่ได้เพราะอะไรนักหนา..มึงรูปหล่อต่างหาก พวกเขาหลอกแต๊ะอั๋งยังไม่รู้ตัวอีก” พี่ชายจอมอคติ ถากถางวิจารณ์..ยังดีที่ไม่พูดต่อหน้าเหมือนวันนั้น...ที่ตี๋หายไป


ยุ่นคิดถึงตี๋...ก็เพราะกีตาร์ตัวนั้นกับการจับมือสอนเก้ๆ กังๆ จากตี๋ทำให้ยุ่นมีอาชีพในทุกวันนี้..ตี๋เสียอีกกลับเล่นกีตาร์ไม่เป็น

เหมือนยุ่นเป็นคนใจดำ หรือเขาใจดำจริงๆ จึงไม่สนใจตี๋เท่าที่ควร..ไม่ใช่นะ..ก็ตาบอด..จะทำอะไรได้มากนักเล่า..ยุ่นเข้าข้างตัวเอง...แต่คืนนี้ เวลานี้ ยุ่นคิดถึงเพื่อนตัวเล็กในอดีตของเขาเหลือเกิน




แค่น้ำผลไม้สี่ห้าขวดคงไม่ทำให้มึนเท่าไหร่ แต่เพราะยุ่นคลำเปิดตู้เย็นหยิบเองขวดหนึ่ง ซ่ากว่าที่น้ำผึ้งหยิบให้..รู้สึกเอาเรื่องเหมือนกัน

เหมือนจะนั่งไม่อยู่ ยุ่นเอนกายลงนอนบนพื้นทราย คิดถึงชีวิตตัวเองที่ผ่านมา..ปัจจุบันยุ่นรู้สึกดีกับชีวิต ถึงแม้จะตาบอดแต่ก็มีงานทำ สามารถเลี้ยงตัวเองได้ไม่เป็นภาระกับใคร มีเพื่อนดี มีคนเมตตา โดยเฉพาะน้ำผึ้ง มิตรใหม่ที่ยุ่นรู้สึกแปลกๆ ด้วย..อยากใกล้ชิด..อยากพูดคุยด้วย แม้ไม่รู้ว่าหน้าตาเธอเป็นเช่นไร..แต่ก็ไม่สำคัญไม่ใช่หรือสำหรับยุ่น

ฤทธิ์แอลกอฮอล์กำเริบ มันพาความมึนงงง่วงงึมเข้ามา ความมึนงงที่ไม่เพียงอยู่ในกระแสเลือดและปฏิกิริยาของร่างกาย แต่อยู่ในใจที่สับสนของยุ่นด้วย


น้ำผึ้ง...เธออีกคนที่แฝงอยู่ในกระแสเลือดของเขา..เธอเข้ามาเมื่อไหร่ไม่รู้ตัว...จู่ๆ เลือดของยุ่นคุกรุ่นขึ้น...รุนแรงขึ้น...เลือดของความเป็นหนุ่มเดือดพล่าน!...น่าแปลกที่มีเงาของอีกคนหนึ่งตามมา..เงาจากอดีต...อ้อมแขนที่โอบกอดเขา สัมผัสแรกในชีวิต..ครั้งหนึ่ง..ครั้งเดียวในวันนั้น

เส้นเลือดในกายเบ่งพองขึ้น ประสาทตื่นตัวและง่วงงุนพร้อมๆ กัน..สมองเริ่มกลับลำหมุนช้าๆ และแรงขึ้นตามลำดับ..เส้นเลือดพองขึ้นๆ..ในความรู้สึกเลือนลางนั้นเหมือนมีใครเข้ามาลูบคลำเล้าโลม

ยุ่นสะดุ้งรับความกำซ่านที่เกิดขึ้น..จากใคร จากอะไร ยุ่นไม่มีโอกาสรู้..เขาขยับร่างกายไม่ได้ หนักอึ้งไปทุกส่วน...คล้ายฝัน คล้ายจริง


ความรู้สึกนั้นมากขึ้น..มากขึ้น..จนสูงสุด พุ่งแตกสลายไปพร้อมสติสัมปชัญญะอันสุขสม...





Create Date : 19 มกราคม 2563
Last Update : 19 มกราคม 2563 10:23:37 น. 0 comments
Counter : 160 Pageviews.  
(โหวต blog นี้) 

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณcomicclubs

 
Name
Opinion
*ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก

สมาชิกหมายเลข 2607062
 
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




[Add สมาชิกหมายเลข 2607062's blog to your web]

 
pantip.com pantipmarket.com pantown.com