เขียนไว้อ่านเรื่อยๆ ครับ

 
มกราคม 2563
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
19 มกราคม 2563
 

....ไม่มีเมฆสีเงิน....บทที่ 3

บทที่ 3

... ความบังเอิญจากอดีต ...



น้ำผึ้งก้มหน้ากวาดทรายบนพื้น จนถึงประตูหน้าร้าน...ขาคู่หนึ่งยืนอยู่พร้อมพลาสเตอร์บนหัวเข่า



“มาได้ไงนี่?” หญิงสาวประหลาดใจกับหนุ่มยุ่นที่ยืนเกาะขอบประตู..กลิ่นอาฟเตอร์เชฟหอมรวยริน

“เดินมาเรื่อยๆ..” ยุ่นยิ้มกว้างเผยให้เห็นรอยช้ำเขียวที่มุมปาก

“ไม่เชื่อหรอก..ไกลนะจากที่พักคุณมาถึงนี่ ทำไมต้องใส่แว่นดำด้วยล่ะ ไหนว่าไม่แคร์ใครเรื่องตา..ยุ่นตาสวยนะ อย่าไปปิดไว้เลย” น้ำผึ้งดึงแว่นออกจากตายุ่น


“ไง!..เห็นหรือยังว่าผมปิดอะไรไว้” ยุ่นเอื้อมมือมาข้างหน้า

“เกิดอะไรขึ้น ตาถึงเขียวช้ำอย่างนี้..” น้ำผึ้งคว้ามือยุ่นเกาะข้อศอก “เจ็บมั้ย?..” เธอเสยผมที่ย้อยปิดหน้าผากขึ้นดู

“ที่หน้าผากก็มี ที่โหนกแก้มก็โดน..ใช่มั้ย?” ยุ่นดักคอ “ก็ต่อยกับคนตาดี..หึ..หึ..”

“เรื่องอะไรไปต่อยกับเค้าล่ะ?” น้ำผึ้งอดยิ้มไม่ได้ทั้งที่สงสาร

“ก็มันมาจูบผม..เท่านั้นไม่พอยังขยำเป้าผมอีก” ยุ่นกำหมัดออกท่าทาง

“แล้วต่อยเค้าถูกบ้างหรือเปล่า” น้ำผึ้งกลั้นหัวเราะ

“โดนสองหมัดแรก นอกนั้นต่อยลม..คงตลกน่าดูนะสภาพผมตอนนั้น..” ยุ่นหน้าม่อย “เห็นเราพิการ นึกจะล่วงเกิน นึกจะรังแก ก็ทำตามใจ..ผมยอมไม่ได้”

“สมัยนี้เค้าไม่ถือสากันแล้ว อีกอย่างยุ่นทำงานบริการ..ใช่!..ถึงแม้จะร้องเพลงให้แขกฟังก็ถือว่าเป็นงานบริการ เพราะฉะนั้นหนักนิดเบาหน่อยยุ่นต้องอดทน..” น้ำผึ้งหยุดขำเมื่อเห็นยุ่นจริงจังกับเรื่องนี้ “เป็นผู้ชายไม่สึกหรอหรอกนะ”

“แต่ผมไม่ชอบ..ตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว..” ยุ่นขบกราม

“กินกลางวันมาหรือยัง?..ไปกินกับฉันนะ” น้ำผึ้งตบหลังมือยุ่นปลอบใจ “น้องๆ พี่ไปกินข้าวเดี๋ยวมานะ ดูแลร้านให้ดีล่ะ” เธอหันไปสั่งงานลูกน้อง

“ผมมารบกวนผึ้งอีกแล้ว..” ยุ่นปรับโฟกัสให้ใกล้ตัวอย่างเคยชิน เขาอยากเห็นหญิงสาวที่เขาเดินตามอยู่เหลือเกิน ถึงจะเพิ่งพบกันแต่ยุ่นรู้สึกคุ้นเคย คุ้นมือ คุ้นจังหวะการเดิน แม้กระทั่งกลิ่นตัวตามธรรมชาติที่โชยมา

“ไปนั่งกินริมหาดกันนะ ที่ยุ่นหกล้มเมื่อวานน่ะ..” น้ำผึ้งพายุ่นข้ามถนน “เมื่อวานคงเป็นวันไม่ดี..ตอนเช้าหกล้มเข่าแตก ตอนกลางคืนถูกชกปากแตกอีก..วันไม่ดีแน่ๆ”

“ใครว่าวันไม่ดี ผมว่าเป็นวันที่ดีที่สุดสำหรับผม..เพราะได้พบคุณ” ยุ่นแอบสูดกลิ่นหอมจากเส้นผมที่ถูกลมพัดสะบัดใส่หน้า

“อย่าทำมาพูด!..” น้ำผึ้งเหลือบตาค้อน “ไม่เห็นยุ่นใช้ไม้เท้าเวลาไปไหนมาไหน” หญิงสาวเปลี่ยนเรื่อง พายุ่นไปนั่งเก้าอี้ผ้าใบริมหาดและสั่งอาหาร

“ส่วนมากเพื่อนเป็นคนพาไป และบางทีก็พยายามเดินคนเดียวถ้าระยะทางสั้นๆ และคุ้นเคย” ยุ่นหันหน้าออกทะเล สูดอากาศเข้าปอด เอนกายหงายลงบนเก้าอี้ “รู้ได้ไงว่าผมจะทานอะไร..ฮึ?”

“ รู้สิ..ฮะ..ฮะ..” น้ำผึ้งมองใบหน้าด้านข้างของชายหนุ่ม ถึงจะเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำแต่ก็ไม่ได้ปิดบังสันจมูกและแนวขนตาที่หลับพริ้มอยู่

“จนบางที่ใครๆ นึกว่าผมเป็นคู่เกย์กับเพื่อนที่คอยนำทาง” ยุ่นถอนใจลึก นึกถึงเด็กชายคนหนึ่งในอดีตที่เขาพยายามจะลืม..
."ตี๋"

ใครจะรู้บ้างว่า ยุ่นไม่ได้ตาพิการตั้งแต่เกิด ยุ่นเป็นเหมือนเด็กทั่วไปจนกระทั่งย่างสู่วัยรุ่นอายุประมาณ 14 ปี ภาพต่างๆ ที่ยุ่นเห็นจะอยู่สูงกว่าปกติ เวลามองยุ่นต้องเหลือกตาดำขึ้นเล็กน้อย ที่แรกนึกว่าไม่เป็นอะไร แต่ต่อมาภาพที่เห็นยิ่งอยู่สูงขึ้นๆ คนรอบข้างรวมทั้งพ่อแม่คิดว่ายุ่นแกล้งทำเพราะขี้เกียจเรียนหนังสือ ขี้เกียจช่วยทำงาน

ยุ่นยังมองเห็นอะไรได้ตามปกติเพียงแต่ต้องเหลือกตาสูงขึ้นทุกที ทุกที..จนวันหนึ่งเมื่ออายุ 16 แม้ยุ่นจะเหลือกตาขึ้นจนสุดก็ไม่เห็นอะไร..วันนั้นทุกคนจึงรู้ว่ายุ่นไม่ได้แกล้งทำ แต่ก็สายเกินกว่าจะรักษา...

“ยุ่น..ตื่นๆ อาหารมาแล้ว” น้ำผึ้งเขย่าตัว

“ผมไม่ได้หลับสักหน่อย...อื้อ..ข้าวกะเพราไก่ไช่ดาว เกาเหลาหมู ของโปรด..มาแล้ว” ยุ่นซื๊ดจมูก

“ทำไมรู้ล่ะ?”

“ก็กลิ่นมันบอก..คุณแหละ ทำไมรู้ว่าผมชอบทานอย่างนี้?” ยุ่นหันไปทางโต๊ะ

“ใครจะไปรู้..ก็เดาๆ ไปอย่างนั้น..” หญิงสาวตอบ ใบหน้ามีพิรุธ “ใครๆ ก็ชอบกิน”

“ข้าวกะเพรานะอาจจะใช่ แต่เกาเหลาหมูนี่..บอกมาเลยทำไมรู้ งั้นผมไม่กิน”

“ดี..ฉันกินคนเดียว ไม่ต้องมีคนแย่ง” น้ำผึ้งประชด

“กินหมดหรือ บะหมีต้มยำอีกชามน่ะ..ฮะ..ฮะ”


“ทำไมรู้?” น้ำผึ้งประหลาดใจ

“กลิ่น..” ยุ่นตอบสั้น ประหลาดใจยิ่งกว่าน้ำผึ้ง..เขาคาดเดาไปอย่างนั้นทั้งเกาเหลาหมู ทั้งบะหมี่ต้มยำ แต่มันเป็นความจริงได้อย่างไม่น่าเชื่อ



สองหนุ่มสาวนั่งกินอาหารเงียบๆ แต่ใจสับสนกับความบังเอิญที่เกิดขึ้น...





Create Date : 19 มกราคม 2563
Last Update : 19 มกราคม 2563 10:23:11 น. 0 comments
Counter : 21 Pageviews.  
(โหวต blog นี้) 
 
Name
Opinion
*ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก

สมาชิกหมายเลข 2607062
 
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




[Add สมาชิกหมายเลข 2607062's blog to your web]

 
pantip.com pantipmarket.com pantown.com