เขียนไว้อ่านเรื่อยๆ ครับ

 
มกราคม 2563
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
15 มกราคม 2563
 

....ลวงใจ บทที่ 15....

....ลวงใจ บทที่ 15....


บทที่ 15





“ดีเหมือนกันผมจะได้ไปหาลู่ทางส่งผลิตภัณฑ์จากว่านหางจระเข้”
มังกรขับ TZ-M ลัดเลาะไปตามไร่..จันทร์เกือบเต็มดวงส่งแสงนวล


“ดวงจันทร์ที่นี่โตและสว่างกว่าที่กรุงเทพฯ มาก..” จรซ้อนมากับมังกร “ที่ไหนๆ ถ้าเพียงเราผ่านเข้าไปอย่างไม่มีภาระรับผิดชอบก็น่าชมน่าอยู่ทั้งนั้น”

“ก็อยู่ที่นี่สิครับ” มังกรได้ที

“อยู่เฉยๆ ได้อย่างไร ต้องทำงาน และความเบื่อหน่ายก็เข้ามา..” จรยิ้มให้ต้นคอของมังกร “ผมพูดเป็นคิดเป็นเหมือนกันนะ..แต่ทำไม่ค่อยได้หรอก..ฮะ..ฮะ..”

“ผมเคยไปเที่ยวกรุงเทพฯ ไม่เห็นน่าอยู่เลย..ที่นี่..ทำงานทั้งวันทั้งคืนก็ไม่อยากจากไปไหน” มังกรเอนไปข้างหลังชิดอกจร “อากาศเย็นไหม?”

“เย็นเหมือนกันแต่หลังคุณอุ่น..” จรไม่เคอะเขินเพราะไม่มีอะไรซ่อนอยู่ในใจ
“น่ากอด..เฮ้ย!..เจน..” ไม่ใช่จรที่พูดออกไป..แม้ในความมืดก็ยังเห็นจรหน้าแดง

“ฮะ..ฮะ..กอดได้เลยผมอนุญาต” มังกรจอดรถ

“ผมอยากลงเดินพอดี..” จรลงจากรถ หันไปพึมพำ “พอเถอะเจน..จรหน้าแตกนะ”

“ไม่หรอกครับ..สมัยนี้..อะไรๆ เปลี่ยนไป..” เดินเข้าหา เอื้อมคว้ามือจรโอบรอบเอวตัวเอง “บอกแล้วว่าผมอนุญาต”

“กลับบ้านเถอะ..” จรเบี่ยงตัวไปที่รถ..กระซิบ “กอดหลังก็พอนะเจน”

“ผมไม่ได้ยินหรอกว่าพูดอะไร..” มังกรขึ้นประจำที่ขับ “กอดแน่นๆ แล้วกัน จะซิ่งไปถึงกรุงเทพฯ เลย”


“เฮ้ย!..ครับ..อย่านะ” จรร้องเสียงหลง

“ฮะ..ฮะ..ฮา..” มังกรหัวเราะดังก้องไร่..ขับวนไปมาสักพักก็กลับเข้าบ้าน





ไม่ว่าห้ามอย่างไรมังกรก็ยืนยันจะไปส่งจรที่กรุงเทพฯ..ด้วยอีกเหตุผล จะไปหาลู่ทางจำหน่ายผลิตผลจากไร่


ก่อนจะไปกรุงเทพฯ มังกรแวะดูอาการของกิ่งทองที่โรงพยาบาล

“ผมรออยู่ในรถนะ” จรไม่อยากขึ้นไปห้องกิ่งทองเพราะอาจพบชัยชนะจอมกวนซึ่งที่จริงก็ไม่น่าจะเกี่ยวอะไรกับเขา

“คุณหมอบอกว่าตอนนี้กิ่งทองสุขภาพแข็งแรงดีสำหรับโรคเจ้าหญิงนิทราของเธอ” สักพัก มังกรเปิดประตูรถเข้ามา

“โรคเจ้าหญิงนิทรา!..” จรแปลกใจกับชื่อโรค

“ใช่..โรคนี้มีชื่อเป็นทางการว่า Kleine..เอ..อะไรสักอย่างผมจำไม่ได้ เป็นโรคทางระบบประสาทที่ทำให้ผู้ป่วยหมดสติหรือนอนหลับเป็นระยะเวลานาน” มังกรสตาร์ทรถออกจากโรงพยาบาล

“ไม่ตื่นเลยหรือครับ?”

“ตื่นสิ แต่นานๆ ครั้งและแค่เดี๋ยวเดียว บางทีกว่าจะตื่นเป็นเดือนต้องให้อาหารทางสายยาง ต้องคอยดูแลพลิกตัว ทำกายภาพบำบัดให้เธอ”

“เอ่อ..” แตะข้อศอกมังกรที่กำลังบังคับพวงมาลัย “ขออนุญาตพูดนะ..คุณคงรักคุณกิ่งทองมากจึงดูแลได้ขนาดนี้..ไม่ง่ายเลยนะครับ”

“ก็ในฐานะเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน..” หันมายิ้มให้จร “อะแหมมม..คงต้องชี้แจงหลายเรื่องนะนี่..หึ..หึ”

“อารัย..แค่นี้ก็เขิน..” จรเข้าใจผิด

“เมื่อเกือบสองปีที่แล้ว..” มังกรเริ่มเล่าเรื่องกิ่งทอง

“ป่วยมาสองปีแล้ว!..” จรทึ่งความรักของมังกรที่มีต่อกิ่งทอง

“อย่าเพิ่งขัด..” มังกรตบขาจรดังป้าบ “ตอนที่เกิดเรื่องกิ่งทองอยู่ที่บ้านเราพอดี ไม่รู้ว่าบ้านช่องญาติพี่น้องเธออยู่ที่ไหน..และ..กิ่งทองไม่ใช่แฟนผม เข้าใจเสียใหม่นะครับคุณจรเจน”

“แปลกๆ นะ..ไม่ใช่แฟน ไม่รู้จัก แต่รับผิดชอบดูแลดีอย่างนี้..” จรมองออกนอกหน้าต่าง “ที่แปลกอีกอย่างคือจรเจน” จรฉุกคิดถึงบันทึกของแม่..บางตอนมีเอ่ยถึงชื่อคล้ายอย่างนี้..เอ่ยถึงเด็กคนหนึ่งชื่อเจนจร


“อ้าว!..ก็บางทีจรเรียกตัวเองว่าเจนไม่ใช่หรือ?..” มังกรอมยิ้ม “อีกอย่าง..กิ่งทองเป็นเพื่อนของพี่ชัยชนะ ไม่ใช่ผม”

“อ้าว!..” เป็นจรบ้างที่แปลกใจ..จะถามต่อว่าทำไมชัยชนะไม่เป็นคนดูแลกิ่งทองเอง ทำไมเหมือนไม่ค่อยใส่ใจเท่าน้องชาย พอดีผ่านหน้าท่ารถทัวร์..จรยึดพวงมาลัยไว้ด้านหนึ่ง วีโก้ แชมป์ ส่ายไปมา

“เฮ้ย!..” มังกรแกะมือจรออก “ทำเรื่องอีกแล้ว..ดีนะไม่มีรถตามมา”

“ส่งที่นี่เถอะ ผมจะขึ้นรถทัวร์กลับกรุงเทพฯ” ไม่รู้ทำไมจู่ๆ จรเปลี่ยนใจ


“เฮ้!..เราตกลงกันแล้วไม่ใช่หรือ..” มังกรหยุดรถ “หรือผมพูดอะไรผิด”

“เปล่า..มังกรไม่ได้พูดหรือทำอะไรผิด..” ถึงตอนนี้จรรู้แล้วว่าทำไมเขาจึงเกิดอารมณ์นี้ขึ้นมา..มันอยู่ในคำบอกเล่าของมังกร ทั้งในส่วนของพี่ชายและส่วนของมังกรเอง “เหมือนเดิมครับ..เหมือนเดิม..ผมขอโทษ”





“เลยต้องรบกวนคุณมังกรให้มาส่ง” ลุงยงออกมาต้อนรับเมื่อแชมป์สีแดงจอดสนิท

“ไม่ได้รบกวนอะไรครับ ผมต้องลงมาทำธุระพอดี..” มองคนหน้ามุ่ยที่ลงตามมา “จรก็ห้ามผมเหมือนกัน”

“จะไปติดต่องานไม่ใช่หรือ?” จรเสียมารยาทเอ่ยขึ้น..แต่แล้ว
“โอ๊ย!..” สะดุ้ง..เจ็บแปลบที่สีข้าง “ขอโทษครับ”

“คุณจรก็ละน้า..” ลุงยงส่ายหน้า “ขับรถมาตั้งสามชั่วโมงกว่า ให้คุณมังกรพักสักหน่อยแล้วค่อยไปทำธุระ”

“ชินแล้วครับ ผมไม่ถือ..” มังกรเดินตามเจ้าของบ้าน “ผะ..เข้าๆ ออกๆ” ยั้งคำว่าผี..เขาไม่รู้ตัวว่ากำลังพูดเหมือนตาเห็น



“นอกจากห้องลึกลับหลังกระจกเงา ลุงว่ามีเรื่องสำคัญเกี่ยวกับผม” จรเข้าบ้าน..ทิ้งมังกรให้นอนเล่นที่ศาลาริมสระบัวหลังอาหารกลางวัน..หลับปุ๋ย

“ผมว่าไม่ใช่เรื่องจริง แต่เจ้าคนร้ายมันพูดออกมาโต้งๆ..ถึงไม่อยากบอก คุณจรก็คงรู้จนได้” ลุงยงสำรวจความเรียบร้อยของกระจกหน้าต่างพร้อมเหล็กดัดที่เพิ่งใส่ใหม่

“ผมรับได้..จะเลวร้ายขนาดไหนกัน?” มองเข้าไปในห้องหลังกรอบกระจก

“มันบอกว่าเป็นพ่อของคุณจร”


“ฮ้า!..” ว่าตั้งใจรับแล้ว..แต่นี้มันเกินไป

“ที่โรงพักพากันหัวเราะว่ามันบ้า..” ลุงยงเดินมาใกล้มองตาจรให้กำลังใจ “พวกเขาหัวเราะเพราะไม่เคยเห็นคุณจร..” นิ่งไปอึดใจ “ผมหัวเราะไม่ออก..มัน..ไอ้คนนั้น..เป็นฝรั่งหัวทอง!”

จรอึ้ง..ไม่รู้จะพูดอะไรกับคำบอกเล่าของลุงยง

“อย่าคิดมากครับ ผมไม่เชื่อว่าเป็นเรื่องจริง..บังเอิญมากกว่า” มองเข้าไปในห้องลึกลับบ้าง “ถ้าใช่..ทำไมเพิ่งมาแสดงตัวหลังจากยี่สิบปีผ่านมา”

“ห้องนี้ถูกปิดตายไว้เกือบยี่สิบปีเช่นกัน..” จรรำพึง “แม่ตั้งใจซ่อนอะไรไว้?..” ก้าวผ่านกรอบกระจก “ผมจะค้นหาว่ามีอะไรอยู่..สิ่งนั้นคงบอกได้บ้างเกี่ยวกับตัวตนของผม”

“อย่าเครียดนะครับ..เรื่องมันเกิดขึ้นและผ่านมานานมากแล้ว ถึงอย่างไรฝรั่งคนนั้นคงกลับมาวอแวคุณจรไม่ได้อีกเพราะตำรวจมีหลักฐานที่อยู่ สามารถตรวจสอบได้ทุกเวลาถ้าหากเกิดอะไรขึ้น”

“ครับ..ผมขออยู่ในนี้สักพัก..” นึกบางอย่างได้เมื่อลุงยงกำลังจะออกจากห้อง “วานลุงและป้าแหม่มดูแลคุณมังกรด้วยนะครับ”


จรกวาดสายตาทั่วห้อง..แปลกที่ไม่มีกลิ่นอับ..มีแต่กลิ่นหอมโชยมาดลใจให้จรดึงลิ้นชักหนึ่ง..เปิดสมุดบันทึกเล่มบนสุด..หน้าแรก..มีรูปเด็กชายคนหนึ่ง..ผมทอง..ใบหน้าที่คุ้นเคย



ใต้รูปเด็กชายน่ารักนั้นมีลายมือเขียนไว้ว่า “เจนจอห์น & สหจร”






Create Date : 15 มกราคม 2563
Last Update : 15 มกราคม 2563 10:20:25 น. 0 comments
Counter : 558 Pageviews.  
(โหวต blog นี้) 
 
Name
Opinion
*ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก

สมาชิกหมายเลข 2607062
 
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




[Add สมาชิกหมายเลข 2607062's blog to your web]

 
pantip.com pantipmarket.com pantown.com