.. การันตี .. บทที่ 13 ..

.. การันตี ..
.. บทที่ 13 ..
.. นิการากัวคนสวย ..
 
 
เช้าวันรุ่งขึ้น ขณะที่แคทกำลังวุ่นอยู่ในร้าน..เอกขึ้นบันไดอย่างเงียบเชียบ
               “นั่นใครหรือ?” นายดอกรักร้องถาม
               “ผมเองครับ..” เอกลงนั่งใกล้ “เมื่อวานคุณพ่อไปดูละครที่ผมเล่นไงครับ จำไม่ได้หรือ?”
               “จำไม่ได้..” นายดอกรักทำหน้ายุ่ง “เมื่อวานไม่ได้ไปไหนสักหน่อย”
               “อ้าว !” เอกนึกว่านายดอกรักเล่นมุก ลุกขึ้นเชิดสิงโตให้ดู “ตะลุ่งตุ้งแช่ ตะลุ่งตุ้งแช่”
               “อะไรกัน ๆ” นิคออกมาจากห้องน้ำ
               “เราเชิดสิงโตให้พ่อดูเพราะพ่อบอกว่าไม่เคยไปดูละคร ไม่รู้จักเรา”
               “เช้านี้พ่อเกิดจำอะไรไม่ได้ อย่าว่าแต่นายเลย เรา พ่อก็ยังจำไม่ได้..” นิคหน้าเศร้า “ไม่รู้ว่าต้องไปหาหมอไหม?”
               “สงสัยเดทของเราวันนี้เป็นหมัน..เฮ้อ !” เอกห่อตัว
               “คงอย่างนั้น..” นิคจับมือเอกเอาใจ “จะทิ้งพ่อไปได้อย่างไร”
               “แล้วถ้าวันแสดงจริงพ่อเป็นอย่างนี้อีกล่ะ?” เอกสีหน้าจริงจัง
               “คงต้องจ้างพยาบาลฟรีแลนซ์ หรือถ้าอาการมากอาจต้องพาพ่อไปแอดมิท..” นิคขยี้คิ้วคัวเองแล้วพึมพำ “หนี้เก่ายังไม่ได้ใช้เลย”
               “ดูไปก่อน พรุ่งนี้อาจหายก็ได้ แต่ถ้าวันแสดงเป็นอีกเรายินดีช่วยนายหมดหน้าตักเลย เอ้า !” เอกยิ้มกว้าง “ตักเราใหญ่น้า ฮะ ๆ” เอกแกล้งขำเพื่อคลายบรรยากาศ
 
               “แอบย่องขึ้นมาเมื่อไหร่ล่ะนี่” แคทขึ้นบันไดมาพร้อมลาเต้ร้อนสองถ้วย
               “มาตั้งแต่เมื่อคืน ค้างอยู่กับนิคแคทไม่เห็นหรือ?” เอกแกล้งอำ
               “ชิ ! จ้างก็ไม่เชื่อ”
               “จริง..” นิคนึกสนุก อำด้วย
               “เป็นไปอีกคนนะ..พ่อจำอะไรได้หรือยัง?” แคทเปลี่ยนเรื่อง
               “จำได้ ๆ” นายดอกรักพูดขึ้น..คว้าถ้วยลาเต้ไปจากมือแคท”
               “จำได้แล้วหรือพ่อ !” สามคนร้องออกมาพร้อมกัน
               “ขอบใจมากนะการันตี” นายดอกรักซดหาแฟ “ชื่นใจ..”
               “ไม่เป็นไรค่ะ..” แคทงง..นายดอกรักไม่เคยเรียกชื่อจริงของเธอ
               “ฉันเลี้ยงลูกเธออย่างดีเลยนะ..” นายดอกรักยิ้ม..แต่เหมือนไม่ได้ยิ้มกับแคทที่อยู่ตรงหน้า “เจ้านิการากัว ลูกชายของเรา..เอ..ลูกเธอคนเดียวนี่หว่า”
               “พ่อคะ !” แคทได้แต่เรียกนายดอกรัก เธอไม่เข้าใจอะไรที่เขาพูด
               “ทำไมเรียกพ่อละครับ?” นายดอกรักพูดเพราะ..สายตาโฟกัสที่หญิงสาว
               “พ่อจำแคท จำผมได้แล้วใช่ไหม?” นิคเข้ากอดพ่อ
               “ได้รู้สักทีว่า..” นายดอกรักพูดค้าง
               “อะไรพ่อ?” นิคนึกเดาไปต่าง ๆ
               “ได้เห็นสักทีว่าแม่ของแก คุณการันตี หน้าตาเป็นอย่างนี้ มิน่า นิการากัวสวยเหมือนแม่นี่เอง”
 
               “อ้าว !” อีกครั้งที่สามคนร้องขึ้นพร้อมกัน
 
               “เราลงไปชงลาเต้แก้วใหม่ให้นะ..” แคทพูดกับนิค “อิ ๆ คนสวย !”
               “เดี๋ยวเถอะยายแคท” นิคร้องตามหลัง
               “ยายแคทเชียวหรือ?” เอกผสมโรง “ฮะ ๆ นิการากัว คนสวย !”
 
               “พ่อนะพ่อ !” ค้อนของชายหนุ่มถูกส่งให้นายดอกรัก


     
              
 

Create Date : 29 กรกฎาคม 2568		0 comments
Last Update : 29 กรกฎาคม 2568 7:15:29 น.
Counter : 345 Pageviews.
(โหวต blog นี้)  Share Tweet