ความทรงจำวัยเด็ก
วันนี้อยู่ๆก็เข้าไปห้องชานเรือน
ฉันเหลือบไปเห็นกระทู้แนะนำกระทู้หนึ่ง 
Smiley อยากแชร์คำพูดของลูกที่ทำให้แม่อย่างเราต้องร้องไห้คะ ^^

แล้วก็เลยกดเข้าไปอ่าน >> ฉันคิดว่าเนื้อหาน่าจะเป็นลูกทำให้เสียใจจนร้องไห้
แต่ปรากฏว่าเปล่าเลย คุณแม่ทั้งหลายรักลูกเหลือเกิน...
และลูกๆของคุณแม่ทั้งหลายน่ารักมากๆ 
มันดูเหมือน... ตอนที่คุณแม่เล่าเรื่องของลูกๆด้วยความภาคภูมิใจ
มีไออุ่นๆแผ่ออกมา จนฉันรู้สึกได้ คุณแม่คนเขียนไปและยิ้มไปอย่างปลื้มปิติ

ไม่ใช่สิ่งที่ฉันคิดไว้ในตอนแรก จนฉันรู้สึกอิจฉา...ลูกๆของคุณแม่อยากบอกไม่ถูก
ดวงตาของฉันร้อนอย่างบอกไม่ถูกและมีน้ำใสๆไหลออกมาในที่สุด 

ตอนเด็กๆที่ฉันเป็นแบบนั้นคุณแม่และคุณพ่อฉัน มีความภูมิใจอย่างนี้บ้างหรือเปล่า
ฉันอาจจะจำวัยเด็กตอนนั้นไม่ได้ว่าฉันได้ทำอะไรที่น่ารักแบบลูกๆของคุณแม่บ้างหรือไม่

แต่ฉันกลับจดจำแต่สิ่งที่เป็นสีเทาๆ เหมือนหมอกเทาๆกระจายอยู่รอบตัว
ตั้งแต่จำความได้ฉันจำไม่ได้แม้ซักครั้งว่า ทำการกระทำน่ารักแบบนั้นไปบ้างหรือไม่...
อาจจะมีบ้าง... แต่ฉันกลับจำมันไม่ได้เลย 
แต่สิ่งที่ฉันจำได้แน่นอนคือสิ่งที่ถูกกระทำและกระทำไว้ให้เป็นรอยแผลเป็นในใจจนถึงทุกวันนี้
ถึงจนทุกวันนี้มันจะเกือบจางหายไป แต่ทุกครั้งที่มียางอย่างมากระทบ 
รอยแผลเป็นนั้นก็พร้อมจะดูดกลืนความเจ็บปวดทั้งหมดมาไว้ในตัวฉัน และอักเสบขึ้นมาใหม่

ฉันรับรู้กลายๆตั้งแต่ ป.2 ที่เริ่มมีความคิดว่า ครอบครัวฉันไม่อบอุ่นเหมือนคนอื่น 
ฉันอิจฉาเพื่อนสนิท ที่เกิดมาเพอร์เฟคเหลือเกิน คุณพ่อและคุณแม่มารับที่โรงเรียนทันทีที่โรงเรียนเลิก อาจจะให้หลังสองสามชั่วโมง แต่ฉันอยู่่เป็นคนสุดท้ายของห้องเสมอ
พอโตขึ้นหน่อย ฉันก็อยู่เป็นคนสุดท้ายของโรงเรียน นักเรียนมีเป็นพัน แต่ฉันกลับต้องอยู่เป็นคนสุดท้าย
ฉันกลัวเสียฟ้าร้อง ฉันกลัวเสียงฝนตก ฉันกลัวโรงอาหารที่เกือบจะไม่มีใครอยู่ 
โตขึ้นอีกหน่อยฉันหนีสภาพความอ้างว้างและน่ากลัวไปอยู่ในร้านหนังสือที่ห้างที่เเพิ่งสร้างเสร็จ
ขอบคุณที่ช่วยฉัน ไม่ให้ต้องอยู่มืดๆคนเดียว 
ฉันจำได้ว่าทุกเย็นที่เลิกเรียน หลังจากจบอนุบาล ฉันมีหน้าที่ต้องไปรอคุณพ่อที่ประตูโรงเรียน
ฉันนั่งรอจนแดดล่ม มองนักเรียนที่เดินออกจากโรงเรียน... ฉันคงสัยว่าทำไมพ่อแม่เขาต้องเข้ามารับถึงในนี้
รอจนทั้งฟ้ากลายเป็นสีเกือบจะคราม บางวันดวงดารเริ่มสว่างบนท้องฟ้า ฉันได้แต่รอว่าเมื่อไหร่รถยนต์สีน้ำเงินจะมาจอด
ฉันพร้อมจะวิ่งไปทุกเมื่อ... 
ตอนป.6วันเกิดของฉันพ่อพาฉันไปฝากยายเอาไว้ และไปงานเลี้ยง 
ฉันคิดว่าพ่อจะพาฉันไปงานเลี้ยงด้วยต่างหาก... แต่เขากลับโทรมาบอกฉันว่าลืม
เพราะเห็นเพื่อนของฉันนำของขวัญวันเกิดมาให้ ฉันนั่งรอจน ห้าทุ่มพอจึงมารับพร้อมกับตุ๊กตาหมีสีขาว
ฉันน้อยใจอย่างบอกไม่ถูกเขายบอกฉันว่าจับฉลากได้... ในตอนนั้นฉันคิดว่าพ่อไม่ขอเขามาต่างหาก
เพราะเขาไม่มีวันที่จะจับฉลากได้ วันนั้นฉันกลับรู้สึกขอบคุณเพื่อนคนหนึ่งซึ่งไม่ลืมวันเกิดฉัน
มีนาฬิกาทรายที่ฉันอยากได้มาเป็นของขวัญวันเกิด 
หลังจากวันนั้นก็ไม่มีใครสนใจวันธรรมดาวันหนึ่งอีก ฉันเองก็ไม่พยายามจะสนใจเช่นกัน
แต่วันเกิด... ฉันก็อยากได้คำอวยพรทั้งนั้น นานๆไปก็คิดได้ว่าคำอวยพรก็แค่คำพูดทำอะไรไม่ได้

ทันทีที่ขึ้น ม.1 
ฉันรู้สึกว่าจะแกล้งโง่ทำไมในเมื่อทำไมก็เท่านั้น 
วันที่พ่อขับรถไปส่งฉันตอนตี 5ไปเข้าข่าย เขาไม่รู้หรอกว่าพูดอะไรต่ออะไรให้ฉันต้องเสียใจ
ไม่รู้หรอกว่าวินาทีนี้ฉันยังคงจำคำนั้นได้อยู่
จำได้กระทั้งความรู้สึกในตอนนั้น ฉันเดินลงจากรถในชุดพละสีน้ำเงิน ฉันรู้สึกเหมือนอาจจะเดินไป
แล้วให้รถชนไปเสียตรงนั้น... ฉันยังเด็กและไม่พร้อมจะรับรู้อะไรทั้งสิ้น ฉันเพียงแค่อยากมีครอบครัวเหมือนคนอื่น
อย่างที่ฝัน อยากไปเที่ยวด้วยกันตอนที่ฉันจำความได้ ไม่ใช่ครั้งสุดท้ายแค่ในรูปที่ยืนยันว่า ฉันเคยไปเที่ยวกันทั้งครอบครัวกับเขาเหมือนกัน
ปิดเทอมฉันไม่เคยออกไหนเพียงแค่ทำงานบ้านอยู่กับบ้าน คนเดียว
ฉันเห็นเวลาคุณแม่ไปดูงานที่ต่างๆก็มักจะมีลูกๆของเพื่อนไปด้วย
ฉันสงสัยว่าทำไมเขาให้ฉันอยู่แต่ในบ้านไม่ออกไปไหน แต่ฉันก็ไม่เคยถามและเรียกร้องอยากจะไป
ทั้งๆที่เพื่อนสนิทของฉันมักชวนไปเที่ยวกับแม่บ่อย เขาชอบถามฉันว่าทำไมแกไม่ไป...
ฉันจนใจจะตอบ แค่บอกว่าไม่อยากไป พอกลับมาเขามักจะเล่าอะไรต่างๆนานาทำให้ฉันอิจฉาเหลือเกิน
ต้นไม้ดอกไม้ที่เชียงใหม่ช่างสวยนัก บนดอยอากาศดี มีกระเหรี่ยง พอไปเที่ยวน้ำตกก็บอกว่าสวยเหลือเกิน
ฉันฟังเพื่อนเล่าอิจฉาใจจะขาด ทำไมไม่มีโอกาสแม้จะได้ไปไหนกับคุณแม่แบบเพื่อนบ้าง
ฉันอยากเห็นน้ำตก ดอย กระเหรี่ยงที่ว่า ฉันพยายามที่จะไม่ฟังเขาเล่ามากนัก จนเขาจับได้ 
คราวหลังไปไหนเขาจังไม่ค่อยเล่าให้ฉันฟังเท่าไหร่ มีแต่ของฝากเท่านั้น

ครั้งหนึ่งที่ฉันจะโดนพ่อตี น้องชายฉันพูดขึ้นมาว่า "พ่ออย่าตีพี่ไหมเลย แต่หม่อนแทนเถอะ"
มันทำให้ฉันสะท้อนใจอย่างบอกไม่ถูก ทำไมฉันถึงจะถูกพ่อตี แต่ทำไมน้อยชายถึงปกป้องฉัน

ฉันไม่เคยเขียนเรียงความได้เหมือนใครๆเขียนกัน.... ฉันไม่ได้รู้สึกอบอุ่นเวลาที่อยู่ในบ้าน
ตรงกันข้ามเป็นความหวาดกลัว และหวาดเกรงเสียมากกว่า 
ฉันไม่ได้ไว้วางใจและไม่ปลอดภัยที่จะอยู่ที่บ้าน
นั่นทำให้เวลาฉันมีปัญหาฉันมักจะครุ่นคิดและแก้ไขมันด้วยตัวเองเท่านั้น 
เลยอาจเป็นผลให้ฉันโตกว่าคนอื่นๆ 


เหล็กร้อนถูกหล่อหลอม           พิมพ์ใด
ยามเย็นคงรูปไว้                     พิมพ์นั้น
ตำหนิปกปิดไซร้                     สลักลักษณ์ ลงลาย
เปลือกนอกหลุดลอกครั้น         เผยเห็น รูพรุน
by yai-mai



จนตอนนี้ที่ฉันอยู่มหาลัยแม้ความรู้สึกบางอย่างจะเปลี่ยนไปบ้าง
แต่มันก็ยังทำให้ฉันรู้สึกกลัว ที่จะพูดอะไรกับคุณพ่อและคุณแม่ตามตรงอยู่ดี
หากใครถามฉันว่าทำไม ถึงเอาแต่อยู่มหาลัยฉันก็ยังคงไม่สามารถบรรยายให้ใครๆเข้าใจได้
ว่าทำไม... 

คำถามตอนเด็กๆนั้นมีเกี่ยวกับคำว่า Home และ House ถึงตอนนี้ฉันจะยังไม่มีคำตอบให้แม้แต่ข้อเดียว
เวลาทำให้ฉันรู้ว่าคำสันนิฐานของฉันผิด อย่างมหันต์ ครั้งหนึ่งฉันเข้าใจอย่างจริงจังว่าคุณพ่อและคุณแม่ไม่เคยรักฉันเลยแม้แต่น้อย 
ฉันเคยคิดว่า.. ถ้าความตายจะชดใช้บุญคุณที่ท่านทั้งสองมีให้ฉันได้ฉันนั้นก็จะยอมทำ
แต่เมื่อความตายใกล้เข้ามาหาฉันอย่างจริงจัง ฉันพบว่าท่านทั้งสองทำทุกวิถีทางเพื่อไม่ให้ฉันจากไป
เมื่อความตายใกล้เข้ามาหาฉันจริงๆ ผู้เป็นแม่แทยไม่สามารถทนอยู่เฉยมองฉันอยู่บนเตียงคนไข้ได้
ถึงจะไม่ใช่หมอแต่ทุกวิถีทางที่ท่านทั้งสองทำได้ก็จำทำ แม่นอนไม่หลับ สีหน้าไม่เป็นสุข
เธอไม่ได้มีรอยยิ้มเหมือนทุกๆวัน เมื่อความตายกำลังย่างกลายมาหาฉัน ท่านตรงหน้าที่นั่งอยู่ปลายเตียงคนไข้เหมือนจะตายไปพร้อมๆกับฉัน 
มันทำให้ฉันอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูกที่ความคิดฉันมันผิดพลาด ท่านบอกฉันว่าห้ามหลับ 
ขอบคุณที่ช่วงเวลาเลวร้ายนั้นผ่านมาได้ ขอบคุณที่ทำให้ฉันรู้ว่าฉันคิดผิดมาตลอด
แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นแต่รอยแผลเป็นที่อยู่ในใจของฉัน 
มันลึกเสียจนจะเยียวแล้วจริงๆ เพียงลดความทรมานลงไปบ้างเท่านั้น
ความฝันลึกของฉันก็ยังคงเป็นความฝันลึกๆ ที่จะเก็บไว้ลึกจนสุดหัวใจ 
ว่าฉันยังอาจจะมี HOME and HOUSE
not only house with out love like this 
i also want to spend much time more than this with dad  mon and my little brother 
4 people 2gether..................


too tried 
yai-mai 
swt dream all ^_^







Create Date : 29 สิงหาคม 2555
Last Update : 29 สิงหาคม 2555 23:49:15 น.
Counter : 568 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Valentine's Month



lustig
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



New Comments
สิงหาคม 2555

 
 
 
1
2
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
30
31
 
 
29 สิงหาคม 2555
All Blog