Group Blog
 
<<
มกราคม 2555
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
16 มกราคม 2555
 
All Blogs
 
แผนลวง ติดบ่วงรัก บทที่ ๒






“ชายแดน สหชาติ”

เมืองวดีเตรียมใจที่จะต้องเจอเขาอยู่แล้ว แต่การมาแบบไม่ทันตั้งตัวนี่สิ ทำเอาหญิงสาวอ้าปากค้างไปชั่วขณะ จู่ๆ เกิดอาการอึ้งพูดไม่ออกขึ้นมาเมื่อได้ยินชื่อนี้ พอตั้งสติได้ คิ้วทั้งสองเริ่มขมวดเข้าหากัน

“ยัยกุ้งแห้ง..” ชายแดนทักขึ้นมา พอเห็นหน้าอันบึ้งตึงของหญิงสาว เขารีบเปลี่ยนคำพูดใหม่ทันที “คุณคงจะเป็นน้องวิลล์ คุณย่าอยู่ที่ไหน ช่วยพาผมไปพบคุณย่าด้วย”

‘ยัยกุ้งแห้ง’ ชื่อนี้ทำเอาหญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ ชื่อที่ชอบโดนค่อนแคะเมื่อวัยเด็ก และสิ่งที่เธอจำได้ดีคือ ‘พี่แดนไม่ชอบเธอ’ ภาพในอดีตแวบเข้ามาในหัวของหญิงสาว

‘พี่แดน รอน้องวิลล์ด้วย’

‘อย่ามายุ่งกับพี่ ยัยกุ้งแห้ง’ เสียงเด็กชายที่เริ่มก้าวเข้าสู่วัยรุ่นตะโกน เด็กสาวตัวน้อยที่วิ่งตามมา ภาพเด็กชายวิ่งหายลับไปทิ้งให้ ‘น้องวิลล์’ ร้องไห้ โดยเด็กชาย ชายแดนไม่หันกลับมามองเลย

“ค่ะ ดิฉัน เมืองวดี นันทประภา” หญิงสาวเน้นย้ำชื่อตัวเอง ช้าๆ ชัดๆ ตอบออกไป เมื่อเห็นท่าทีอันเฉยเมย เหมือนคนไม่เคยรู้จักกันมาก่อนของพี่แดน ไม่สิของชายแดน คนขี้เก๊ก เมืองวดีเผลอค้อนชายหนุ่มที่ยืนข้างหน้า ก่อนที่จะพูดต่อ “คุณย่าหายตัวไป”

“หายไปไหน” เสียงเข้มย้อนถาม

หญิงสาวส่ายหน้า “ช่วยกันตามหาอยู่ ยังไม่ได้ข่าวคราวอะไรคืบหน้าเลย มีเพียงร่องรอยนิดหน่อย ตำรวจก็มาเก็บหลักฐานไปแล้ว”

“ผมไม่เชื่อ” น้ำเสียงหนักแน่นสวนกลับมา “ไม่ใครก็ใครต้องเล่นตลกแน่ๆ ทั้งคุณและคุณย่าเจ้าแผนการจะตายไป“ ชายแดนมองหญิงสาวด้วยสายตานิ่ง

“อ๊ะ อ๊ะ อย่ามากล่าวหากันแบบนี้นะ ฉันไม่รู้เรื่อง พวกเราช่วยกันตามหาทั้งวันก็ไม่พบ”

“แล้วรปภ.ที่นี่ไม่มีเลยรึไง คนหายไปทั้งคน ไม่รู้”

“ที่นี่เราจ้างดูแลประจำอยู่แล้ว แต่ก็ไม่ได้มีอะไรผิดสังเกต แล้วอีกอย่างที่นี่ก็ไม่ได้มีโจรผู้ร้าย พวกเราอยู่กันมานาน”

“ฮึ แล้วปล่อยให้คนหายได้ ทั้งคน”

สายตาที่ชายแดนมองมายังเมืองวดี หญิงสาวรับรู้ได้ถึงความรู้สึกที่ว่า ‘ชายหนุ่มไม่เชื่อคำพูดเธอ’

“ฉันว่าคุณไปพักผ่อนก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันจะโทรบอกพี่พรให้เปิดเรือนคุณย่าให้คุณ ฉันขอไปอาบน้ำก่อนเดี๋ยวจะมาให้คุณถาม”

“แต่ผมว่าเราไปคุยกันข้างในดีกว่าไหม ฝนเริ่มตกลงมาแล้ว” ชายหนุ่มแบมือรับน้ำฝนที่ตกแหมะๆ มาทีละน้อย เม็ดเริ่มหนาขึ้น

“ดิฉันกำลังจะกลับบ้าน คุณมาเหนื่อยๆ ไปพักผ่อนก่อนเถอะ เดี๋ยวดิฉันจะตามเข้าไป”

ชายแดนพยักหน้า “ตกลง ผมไปรอที่เรือนคุณย่าก็ได้” พูดเสร็จเขาก็เดินไปที่รถ

หญิงสาวรู้ดีว่าไม่มีทางปฏิเสธ เพราะจริงๆ เธอก็อยากจะคุยกับเขา แต่ท่าทีเชิด หยิ่งนี่สิ มันน่าหมั่นไส้ซะจริงๆ เมืองวดีเผลอค้อนให้โดยไม่รู้ตัว เธอเดินมาสตาร์ทมอเตอร์ไซค์คู่ยาก ที่จอดข้างๆ นี้ แต่สตาร์ทเท่าไหร่ๆ ก็ไม่มีทีท่าว่าจะติด

“โธ่ ติดหน่อยสิพี่” หญิงสาวบ่นงึมงำ แต่มอเตอร์ไซค์ไม่ยอมทำตาม เงียบสนิท รถยนต์ที่เคลื่อนตัวไปแล้ว ย้อนถอยหลังกลับมา

“ทิ้งไว้ตรงนั้นแหละ ขึ้นรถมากับผม ฝนตกแล้วเห็นไหมล่ะ”
น้ำเสียงที่พูดมาเหมือนสั่ง หญิงสาวหน้าบึ้งโดยทันที พยายามสตาร์ทรถใหม่อีกครั้ง ก็ยังคงเงียบไม่มีวี่แววว่าจะติด เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยอมย้ายรถไปจอดข้างๆ ประตูด้านในรีสอร์ต ก่อนที่จะก้าวขึ้นนั่งรถไปกับชายหนุ่ม

จริงแล้วจะเดินไปก็ได้ แต่อยากให้ขึ้นรถ ขึ้นก็ขึ้นสิ ที่นี่เป็นถิ่นเธอ แม้ว่าเขาจะเป็นหลานคุณย่าก็เถอะ ไม่รู้จักที่นี่ดีเท่าเธอหรอก หญิงสาวได้แต่บ่นอยู่ในใจ

ชายแดนค่อยๆ ขับรถเคลื่อนเข้าไปตามถนนในรีสอร์ตช้าๆ กำลังจะแล่นผ่านยังอาคารไม้สำนักงาน เห็นคนสวนกำลังเดินมาตามทางเดิน ชายหนุ่มเห็นเมืองวดีกดเลื่อนกระจกรถลง เขาเลยชะลอรถให้

“ลุงทวน หนูฝากเอารถหนูเข้ามาจอดให้ด้วยนะคะ มันโปเกอีกแล้วค่ะลุง”

“ครับผม เดี๋ยวลุงจะดูให้ครับ”

“ทำไมไม่ซื้อรถใหม่” ชายหนุ่มพูดขึ้นมาในขณะที่รถเคลื่อนผ่านลุงทวนคนสวนไปอย่างรวดเร็ว

“ก็รถมันยังดีๆ อยู่” เธอตอบสั้นๆ กลับไป แต่ในใจก็คิดว่าคงต้องดูรถใหม่เหมือนกัน แต่เรื่องอะไรเธอจะเห็นด้วยกับคำพูดลอยๆ ของเขา

พอรถแล่นเข้ามาจนสุดถนนของสปา ก็จะพบกับบ้านไม้สองชั้น ชายหนุ่มเลี้ยวรถเข้าไปจอดยังโรงจอดรถด้านข้าง ซึ่งตอนนี้ก็มีรถของคุณย่าวัลภาจอดอยู่

“รถคุณย่าก็ยังอยู่”

“ของๆ คุณย่าอยู่ครบ แม้กระทั่งมือถือ ฉันถึงได้ว่ามันแปลกๆ ถ้าคุณย่าจะไปไหนเอง คงไม่ลืมของแน่ๆ รอยเท้าก็เต็มบ้าน”

“อาจจะเป็นแผนของใครบางคน”

เมืองวดีจ้องกลับเมื่อได้ยินคำพูดของเขา ทั้งยังสายตาที่มองมา

“คุณว่าแผนของใคร”

“ไม่รู้สิ คนที่นี่เจ้าแผนการกันเยอะ อาจจะเป็นแผนของคุณย่า หรือของคุณก็ได้ ใครจะรู้”

“คุณชายแดน”

ชายหนุ่มก้าวลงจากรถเดินดุ่มๆ ขึ้นบันไดบ้านไป ทิ้งให้เมืองวดีที่เดินตามมาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันแทบอยากจะหักคอเขาที่ยืนรออยู่ที่ประตูด้านบน
เมื่อเห็นว่าหญิงสาวกำลังเดินตามขึ้นมา ชายแดนก็เปิดประตูเดินเข้าไปในบ้าน สายตามองไปรอบๆ ห้องรับแขก ตอนนี้แม่บ้านของคุณย่าได้ทำความสะอาดไว้เรียบร้อย หลังจากตำรวจมาเก็บหลักฐานไปแล้ว

“คุณย่าหายไปยังไง” เขาเปิดฉากถามทันทีที่หญิงสาวก้าวเข้ามา
เมืองวดีนั่งลงตรงเก้าอี้รับแขกใกล้ๆ กับตัวที่ชายแดนนั่งอยู่ก่อนแล้ว

“ข้อนี้ฉันไม่รู้ แต่เมื่อวานตอนเช้าคุณย่าให้ฉันไปพบบอกว่าท่านฝันร้าย ท่านฝันเห็นเลือด ตอนแรกฉันก็ไม่คิดอะไรคิดว่าท่านคงเหนื่อยเลยฝันเป็นตุเป็นตะ ฉันไม่น่าเลย น่าจะใส่ใจท่านมากกว่านี้”

ชายหนุ่มมองเมืองวดีพูดโดยไม่พูดอะไรแทรก แต่อาการของหญิงสาวที่เล่าไปแล้วน้ำเสียงเริ่มสั่นเครือ พยายามกลั้นน้ำตาที่เริ่มคลอเบ้าออกมา ทำเอาเขามองหญิงสาวอย่างลังเล

เมืองวดีนิ่งไปอึดใจ ก่อนที่จะเล่าต่อเมื่อเห็นชายแดนตั้งใจฟัง

“ท่านให้ส่งคนไปนวด ฉันก็สั่งคนไว้แล้ว แต่เมื่อวานมีลูกค้ากรุ๊ปทัวร์เข้ามา ฉันก็วุ่นๆ ทั้งวัน ไม่ได้แวะไปดูท่าน แต่พอลูกค้ากรุ๊ปทัวร์กลับ ก็เกิดเหตุ พี่พรวิ่งมาบอกว่าคุณย่าหายไป”

“แล้วตำรวจว่ายังไงบ้างล่ะ” ชายแดนทำเป็นไม่เห็นว่าเมืองวดีหันหน้าไปหนีไปมองอีกทาง พอเห็นน้ำตาไหลออกมาบนใบหน้าของหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ เขาเป็นคนแพ้น้ำตา ไม่ชอบเห็นใครร้องไห้ต่อหน้า แต่ตอนนี้เมืองวดีกำลัง ‘ร้องไห้’ น้ำเสียงของเขาเริ่มอ่อนโยนขึ้นไม่ห้วนเหมือนในตอนแรก

“ตำรวจมุ่งประเด็นไปที่การลักพาตัวค่ะ แต่ก็ไม่ทิ้งประเด็นอื่น พรุ่งนี้ตำรวจคงมาสอบปากคำเพิ่ม”

เมืองวดีหันหน้ามองไปทิศทางตรงข้ามที่ชายหนุ่มนั่งอยู่ เธอแอบเอามือป้ายเช็ดน้ำตาออก

ชายแดนคิดไปถึงภาพเด็กน้อยขี้แยป้ายน้ำตาป้อยๆ วิ่งมาฟ้องคุณย่าวัลภา เรื่องที่เขาทำเสื้อผ้าเธอเลอะเพราะเธอวิ่งตามเขาแล้วพลาดลงแอ่งน้ำที่เต็มไปด้วยโคลน

‘จอมวางแผนตัวน้อย’ คำพูดนี้น่าจะเหมาะกับเด็กน้อยขี้แยในตอนนั้น เมื่อเขามารู้ว่าเธอแกล้งวิ่งลงแอ่งโคลนนั้นแล้วพลาดทำให้ข้อเท้าเธอเจ็บ เดินกระเผลกๆ มาหลายวัน เขาก็โดนคุณย่าตำหนิ ที่ร้ายกว่านั้น เด็กน้อยยังมาเยาะเย้ยเขาด้วยอาการเดินปร๋อให้เขาเห็นยามลับหลังคนอื่น แต่พอต่อหน้าเธอก็เดินกระเผลกได้เหมือนเดิม ‘มันน่าตีจริงๆ’

มันยังมีวีรกรรมอีกหลายเรื่อง ที่ ‘ยัยกุ้งแห้ง’ ก่อเรื่องไว้ ต่างจากตอนที่เจอกันครั้งแรก เขายังสงสารเธอ

‘โตแล้วก็ยังขี้แยเหมือนเดิม คงวางแผนอะไรอีกล่ะสิ แต่เขากลับมาครั้งนี้จะไม่ยอมหลงกลอะไรง่ายๆ กับแผนพวกนี้หรอก’

ชายหนุ่มลุกขึ้นเดินดูรอบๆ ห้อง ห้องรับแขกที่ประดับด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้สักทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นเฟอร์นิเจอร์ชุดรับแขกที่เขาเพิ่งลุกขึ้นมา กับตู้โชว์ต่างๆ ที่ตั้งอยู่ด้านริมห้อง โต๊ะไม้ริมหน้าต่าง คงเป็นโต๊ะทำงานของคุณย่า หน้าต่างโดยรอบห้องทำให้ลมพัดผ่านได้สะดวก อากาศภายในถึงได้ไม่ร้อน ทีวีจอใหญ่ตั้งอยู่ตรงข้ามกับชุดรับแขก ชายหนุ่มเปิดประตูด้านหลังเดินออกไปเป็นระเบียง ทำให้มองเห็นภูเขารายล้อมอย่างสวยงาม

“ตรงนี้ที่คุณย่าใช้เป็นที่นอนนวดเมื่อวานค่ะ” เมืองวดีพูดจากด้านหลังชายหนุ่มที่ยืนมองบริเวณนั้น ฟูกหนาถูกพับไว้อีกด้านหนึ่ง ทีเตียงหวายกับชุดหวายเล็กๆ เพื่อนั่งชมวิวด้านนี้ได้

“ไม่เปลี่ยนเลย” เขาพูดโดยไม่หันหลับมา

“พรุ่งนี้ฉันจะไปถามไร่ข้างๆ นี้อีกครั้ง เมื่อเช้าแวะไปไม่เจอคุณชูชัยเจ้าของไร่ คุณจะไปด้วยกันไหม”

“ไปสิ ผมต้องค้นหาความจริงนี้ให้ได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น”
เขาทรุดนั่งยังเก้าอี้หวายตัวที่อยู่ใกล้ ทำให้เมืองวดีต้องเดินไปนั่งยังตัวที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ด้วยท่านั่งที่ไม่สบายเท่าไหร่

“ดูคุณอึดอัด” จู่ๆ ชายแดนก็พูดขึ้นมา

‘ก็แน่ล่ะสิ เล่นซัก เล่นจ้องยังกะฉันเป็นคนร้าย’ คำพูดที่เมืองวดีอยากจะพูดออกมาแต่ได้แค่พูดในใจ

“ฉันคงไม่ชินที่มีคนมาจ้องฉันเหมือนจับผิด”

“ถ้าคุณไม่ผิด คุณก็ไม่เห็นต้องกลัวอะไร คนที่กลัวคือคนที่ปกปิดอะไรไว้”

“คุณกำลังกล่าวหาฉัน”

“ผมยังไม่ได้ว่าอะไรคุณเลย คุณร้อนตัวไปเอง ผมเพียงแต่บอกว่า คนที่กลัวคือคนที่ปกปิดอะไรไว้ก็แค่นั้น”

“คุยกับคุณวันนี้คงไม่รู้เรื่อง ให้คุณพักผ่อน สงบสติอารมณ์อันฟุ้งเฟ้อของคุณแล้วกัน พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่” เมืองวดีกล่าวห้วนๆ พร้อมลุกเดินจะกลับ

‘ตาบ้าเอ๊ย จ้องแต่จะหาเรื่อง นิสัยไม่เปลี่ยน’ เมืองวดีบ่นอยู่ในใจ ตาที่ขุ่นเขียวของหญิงสาว จ้องมองชายแดนอยู่ก็ต้องหลบสายตาเมื่อดวงตาคมคู่นั้นจ้องกลับมา

“รถคุณไม่มีไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่พักซะที่นี่ล่ะ คุณพักที่นี่ก็ได้นี่ ผมจำได้ว่าคุณย่ายกห้องหนึ่งให้คุณพัก”

“ใช่ ถ้าคุณย่าอยู่บางวันฉันก็มาพักที่นี่ คุยเป็นเพื่อนท่าน แต่อยู่กับคุณ มันน่าเกลียด”

“ถ้าคุณจะเป็นเจ้าสาวของผม ควรจะทำตัวให้ชิน”
เมืองวดีค้อนขวับ พูดขึ้นมา “ฉันขอให้ใครไปส่งได้ ไม่รบกวนคุณหรอก พักตามสบาย พรุ่งนี้เจอกัน”

หญิงสาวรีบเดินหนีไปโดยเร็ว ไม่สนว่าเขาจะพูดอะไรตามหลังมาหรือเปล่า


พอเมืองวดีพ้นสายตาไป ชายหนุ่มก็หัวเราะเบาๆ ออกมา ก่อนที่จะเดินสำรวจบ้าน บ้านที่เขาไม่ได้มานานเป็นสิบปี บ้านที่เขาโตมา ยังจำได้วันแรกที่ ‘ยัยกุ้งแห้ง’ มาที่นี่วันแรกได้

เธอมาพร้อมกับคุณตาทรงศักดิ์เจ้าของสวนผลไม้ห่างจากที่นี่ไม่ไกลนัก ตอนนั้นเธอยังผอมเป็นกุ้งแห้ง แต่ก็ร้ายไม่เบา วันที่คุณตาพามากราบสวัสดีคุณย่า ว่าไปรับหลานกำพร้ามา พ่อแม่ของเธอเสียจากอุบัติเหตุทางรถยนต์

แต่เด็กน้อยติดสอบเลยไม่ได้ตามไปกับพ่อและแม่ ทำให้รอดจากอุบัติเหตุครั้งนั้น คุณตาเลยไปรับหลานสาวคนเดียวมาดูแล แรกๆ เจ้าหล่อนก็เรียบร้อยดีหรอก

หากแต่พอคุณย่าเอ็นดู รับมาเล่นที่บ้านนี้บ่อยๆ เด็กน้อยตัวแสบก็เริ่มออกลาย ทั้งเจ้าเล่ห์ อยากได้อะไรเป็นต้องวางแผนเอามาให้ได้ แล้วคนที่มักโดนดุประจำ ก็คือเขา เพราะย่าบอกไปขัดใจน้องทำไม น้องยังเด็ก ไม่หนักหนาอะไรก็ยอมให้ๆ น้องไปเถอะ

มันก็ยอมได้เป็นบางเรื่องหรอกนะ แต่เรื่องที่เจ้าหล่อนประกาศต่อหน้าผู้ใหญ่ว่า ‘เธอจะแต่งงานกับพี่แดน’ นี่ออกจะแก่แดดเกินเด็กไปหน่อย แม้ผู้ใหญ่จะหัวเราะเห็นเป็นเรื่องสนุก แต่เขาไม่สนุกด้วยหรอก

พอเขาไปเรียนที่กรุงเทพ เขาก็จะกลับมาทุกปิดเทอม โชคดีที่ยัยกุ้งแห้งก็ถูกส่งไปเรียนโรงเรียนประจำในเมือง ไม่งั้นเขาคงเบื่อแย่ที่จะต้องกลับมาเจอ

ครั้นพอเขาเรียนมหาวิทยาลัย จู่ๆ คุณย่าก็โทรมาบอกว่าจะหมั้นยัยกุ้งแห้งให้เขา มันเรื่องอะไร ยุคนี้ไม่มีแล้วการจับคลุมถุงชน ไม่มีทาง

คุณย่าเคยหลอกให้เขากลับมาบ้านหลายครั้ง โดยอ้างสารพัด ให้เขากลับมาแต่งงาน แต่ครั้งนี้เขาไม่แน่ใจว่าเป็นแผนการหรือเรื่องจริง ยังไงเขาก็ต้องกลับมาหาความจริงก่อน

พรุ่งนี้คงต้องเริ่มจากสอบถามเรื่องราวจากคนในสปาแห่งนี้ก่อน แล้วถามเจ้าหน้าที่ตำรวจให้แน่ชัด เขาไม่ปักเชื่ออะไรง่ายๆ หรอก หากไม่ได้พิสูจน์ด้วยตัวเอง

ชายหนุ่มเปิดประตูห้องข้างๆ ห้องคุณย่า นี่คงจะเป็นห้องเมืองวดี แม้จะไม่มีอะไร แต่อุปกรณ์ที่วางไว้ในห้องก็รู้ว่าหญิงสาวคงมาพักบ่อยเหมือนกัน ชายหนุ่มเข้าไปเปิดตู้ดูก็เห็นชุดแขวนอยู่สามสี่ชุด ‘แสดงว่าต้องมานอนประจำเหมือนกัน’ เขาเลยไม่คิดที่จะเปิดดูตู้อื่นอีกต่อไป เลยเดินออกไปยังห้องตรงข้ามกันคงเป็นห้องนอนที่จัดไว้สำหรับแขกมาพัก

ห้องนี้หญิงสาวน่าจะเพิ่งให้แม่บ้านทำความสะอาด ผ้าปูที่นอนและหมอน ดูสะอาดสะอ้าน ผ้าห่มพับวางไว้ปลายเตียง ชายหนุ่มยักไหล่เล็กน้อย ในที่สุดเขาก็ต้องกลับมาอยู่ที่นี่ชั่วคราว ไม่ว่าจะเป็นแผนของใคร ก็จะลองเดินตามดู เอาสิ ช่วงนี้เขากำลังว่างพอดี ยังไงเขาก็คิดว่าเรื่องนี้เป็นแผนแน่ๆ ไม่น่าใช่การลักพาตัวจริงๆ ก็ดีเหมือนกัน เล่นบทนักสืบดูสักตั้งสิ พรุ่งนี้คงต้องเริ่มงานของเขาบ้างล่ะ

ดูสิว่า เมืองวดีกับเขา ใครจะพบคุณย่าก่อนกัน !!!



...คอปเตอร์..





Create Date : 16 มกราคม 2555
Last Update : 16 มกราคม 2555 15:36:44 น. 3 comments
Counter : 592 Pageviews.

 
ว้าววววววววววววว ลงแล้วตอนที่ 5 เอ๊ย ตอนที่ 2 อ่านๆๆๆๆๆูู^^


โดย: โต๊ะ IP: 171.4.42.204 วันที่: 16 มกราคม 2555 เวลา:23:49:18 น.  

 
รื่นไหลคล่องปรื๊ดนะเนี่ย ตั้งหลักได้สวยแล้วพี่คอป ซีนชัดเจน เปิดประเด็นชัดเจน ความสงสัยของชายแดนก็มีที่มาที่ไปชัดเจนน่าเชื่อ

ต่อไปก็ถึงตาเมืองวดีมั่งล่ะ จะเอายังไงกับ "พี่แดน" ต่อ


โดย: คุณพีทคุง (ลายปากกา ) วันที่: 19 มกราคม 2555 เวลา:3:32:40 น.  

 
น่าสนุกค่ะ...เพิ่งเริ่มอ่าน ^^


โดย: ณิญา IP: 110.171.134.56 วันที่: 7 กุมภาพันธ์ 2555 เวลา:21:11:51 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

copter-forwriter
Location :
เชียงใหม่ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add copter-forwriter's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.