สิงหาคม 2548

 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
 
 
21 สิงหาคม 2548
... He is ...
ความเดิมตอนที่แล้ว
What a Guy
Such Perfect
or


episode นี้ ขอได้รับความขอบคุณจากคุณ บก. กิติมศักดิ์ ที่ตามทวงเรื่องนะคะ
คุณแม่สาว NYU เจ้าของเรื่องค่ะ แหะๆ มาเขียนต่อแล้วนะคะคุณแม่ ^_^



cocoa talk:
ตอนแรกว่าจะลงสัมภาษณ์พิเศษ พร้อมรูปสาวเจ้าของเรื่อง ฐานที่กลับมาเยี่ยม
แต่เมื่อได้ถ่ายรูปที่ถูกใจแล้ว เธอดันไม่ได้เอาสาย usb ของกล้องมา
เลยต้องรอเธอกลับ NY ก่อน ... ว่าไป ไว้ก่อนก็ได้ ไว้สัมภาษณ์ตอนเล่าจบละกัน อิอิ

ว่าแต่ มันเหมือนจะกลายเป็นเรื่องยาวไปแล้วน่ะซิ นี่มันชีวิตจริงนะ !!!




หลังจากเธอย้ายไปอยู่ NYU ก็ต้องวุ่นวายกับการเปลี่ยนที่ใหม่ จัดบ้าน หา furniture ไหนจะต้องทำความคุ้นเคยกับที่ใหม่ เมืองใหม่ เพื่อนใหม่ และการกลับไปเป็นนักเรียนใหม่ ก็วุ่นวายพอสมควร การเรียน ต้องกระทำไปควบคู่กับการสร้าง connection เพื่อจะนำไปสู่การทำงาน หางาน ฝึกงานในอนาคต สรุปแล้วว่า วันๆ นึง เธอมีเวลานอนไม่ถึง 4 ชั่วโมงหรอก เท่าที่เคยนับๆ กัน อาทิตย์นึงเธอมีเวลาที่จะเอามานอนได้จริงๆ 48 ชั่วโมง อิฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่า เธอรอดมาถึงป่านนี้ได้ยังงัย

ปัญหาเรื่องระยะทาง ก็ดูเหมือนจะเกิด เพราะนอกจากจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน ไม่ได้เจอกันแล้ว เวลายังต่างกันอีก 3 ชั่วโมง ก็นี่มันอเมริกานินะ ประเทศนี้มันใหญ่ (ใหญ่จนมันคิดว่ามันเป็นเจ้าของโลกแล้วมั้ง ชาติอื่นเลยต้องทำตาม แถมยังไปแซกแซงพวก UN และองค์กรอื่นอีกต่างหาก อุ๊ย นอกเรื่อง กลับมาเรื่องเขากับเธอก่อน) เรื่องของเรื่องคือ เวลาที่เธออยู่ เร็วกว่าเขา สามชั่วโมงนั่นเอง หมายความว่า ถ้าเขากลับบ้านมาตอนสี่ทุ่ม แล้วเกิดอารมณ์สุนทรีย์อยากโทรไปจี๋จ๋ากับเธอ ก็จะได้ขุดเธอมาจากที่นอน(ซึ่งจริงๆ แล้วอาจจะยังไม่ได้นอนเลยวันนั้น) ตอนตีหนึ่งนั่นเอง

เธอก็เหนื่อย และเครียดกับสิ่งใหม่ๆ ที่เข้ามา แต่เขาก็ดูไม่เดือดร้อน และไม่รู้สึกว่า ระยะทางกับเวลาที่ต่างกันจะก่อให้เกิดปัญหาเลย

ก็แน่ล่ะ ทุกวัน เธอจะโทรหาเขา อย่างน้อยวันละนิด วันละหน่อย ถึงเวลาไม่มี แต่ก็เจียดไปคุยกันให้พอชื่นใจบ้าง แต่ผลน่ะหรอ

... ตีกอล์ฟอยู่ คุยไม่ได้ ไว้ก่อนนะ
... อยู่ในแลป ไม่ค่อยได้ยินเลย ไว้โทรกลับละกัน
... ทานข้าวกับเพื่อนน่ะ คุยไม่ค่อยสะดวก แค่นี้นะจ๊ะ

งงว่ะค่ะ ทำไมมัน เอ๊ย เขาไม่เดือดร้อนเลยนะ ยังคงมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุข ยังมีกิจกรรมต่างๆ เหมือนเดิม และเช่นเดิม ถ้าเขามีอะไรทำอยู่ขณะนั้น เรื่องของเธอ ก็จะตกเป็นเรื่องรองไปทันที

หรือเวลาเธอเครียดเรื่องเรียน กลุ้มเรื่องเพื่อนใหม่ๆ ที่เป็นปัญหาของเมืองใหญ่ที่มีคนมากมาย ทุกคนต่างพากันเอาตัวรอด ทำทุกอย่างเพื่อตัวเอง ถึงจะไม่แก่งแย่งกัน แต่ก็ไม่มีอะไรเหลือเผื่อให้กัน ทุกอย่างคืนการแลกเปลี่ยน เมื่อทำอะไรลงไป ก็หวังสิ่งตอบแทนเสมอ เมื่อเจอคนประเภทนี้ มันก็เกิดอาการเซ็งเป็น ทำ-มะ-ดา แต่นี่ เธอเจอที่เดียวเป็นร้อยคน ง่ายๆ ว่า มันก็คิดอย่างนี้กันเป็นส่วนมากของที่นั่นอ่ะนะ เรื่องเซ็งๆ เล็กน้อย ก็กลายเป็นเรื่องกดดัน สร้างความเครียดขึ้นมา

ถ้าเธอกลุ้มใจปรึกษาเขาน่ะหรือ (ถ้าเขาว่างคุยอ่ะนะ ขอเม้าท์นิดนึงเถอะค่ะ อิฉันอดไม่ไหว 555 อิฉันยังไม่เคยเห็นเขาวางมือถือเลย คนอะไรไม่รู้ คุยมือถืออยู่ตลอดเวลา คุยจนดูไร้มารยาทไปเลยอ่ะ ไม่รู้จะ present ว่า ฉัน busy นะ เป็น business man หรือพยายามจะบอกว่าฉันได้ pro มือถือมาดีก็ไม่รู้ ... เรื่องนี้ ถามเพื่อนคนอื่น เค้าก็บอกเหมือนกันว่า ไม่เคยเห็นเขา ไม่คุยโทรศัพท์เลย ... อยากเป็นคนเอาโทรศัพท์เขาไปซ่อนจัง 555 คงจะสนุกดี เห็นคนลงแดง วะ ฮะ ฮะ ฮะ ฮ่า)

อ่ะต่อๆ เวลาเธอปรึกษาเรื่องเหล่านี้ แน่นอนว่า เขาไม่เข้าใจหรอก เขาก็จะรู้สึกว่า มันก็ธรรมดานี่นา ที่คนเราจะหวังอะไรจากสิ่งที่ทำลงไป ทำอะไรมันก็ต้องหวังผลดีที่สุดสำหรับตัวเองอยู่แล้ว แต่ถ้าไม่ชอบคนแบบนี้ ก็อย่าไปยุ่งซิ เอาตัวออกมา อีกอย่าง เธอ ก็เป็นคนตัดสินใจจะไปเอง เลือกเอง ก็ต้องยอมรับการตัดสินใจของตัวเอง จะไปคบคนพวกนี้มาบ่นทำไม แล้วอย่างเธอน่ะ สุดท้าย ก็จัดการเรื่องเหล่านี้ได้อยู่แล้ว ไม่เห็นต้องบ่นเลย

เขาลืมไปหรือเปล่าว่า ที่บอกว่ามีคนอย่างนี้น่ะ มันไม่ใช่คนหรือสองคน ถ้าอย่างนั้น เธอก็ต้องอยู่คนเดียว ไม่คบใครงั้นหรือ หรือไม่ถ้ามองในมุมของอิฉัน อิฉันว่าเขาพยายามจะบอกว่า สม บอกแล้วว่าอย่าไป ไม่เชื่อเขา ... งั้นซิ ... ประเภทที่ว่า i told you so! หรอ

นี่ๆ ลืมไปหรือเปล่า ว่าเธอน่ะ เป็นแฟนนะ แล้วถ้าแฟนกันไม่ให้กำลังใจกัน ไม่ช่วยกันประคับประคองให้ผ่านอุปสรรคไปได้ด้วยดี แต่กลับมาซ้ำเติมกันว่า ...สม เลือกเอง... อย่างนี้จะมีแฟนไปทำขนมเบื้องอะไรฟะคะ ประโยคนั้นนะ เพื่อนก็พูดได้ อิฉันก็พูดได้ พูดไปหลายรอบด้วย ไม่ต้องเป็นแฟนหรอก

อ่อ ฝากบอกผู้ชายนิดนึงว่า บางที ผู้หญิงบ่นๆ มีปัญหาน่ะ บางครั้งก็แค่อยากได้คนโอ๋อ่ะค่ะ แนวทางแก้ไขน่ะ ส่วนมากก็มีกันอยู่ในใจอยู่แล้ว (เห็นด้วยใช่มั้ยล่ะ ที่หลายครั้งบอกไปก็ไม่ฟัง แล้วก็ไปทำเอง คุณๆ ผู้ชายก็จะคิดว่า แล้ว มาถามตูทำป๊ะอะไรฟะ) คืออยากได้กำลังใจในสิ่งที่จะทำ หรือบางครั้ง อยากรู้ว่าสิ่งที่คิดจะทำมันถูกมั้ยในสายตาคนสำคัญน่ะค่ะ ไม่ใช่ว่า บ่นๆ เพื่อที่จะได้ solutions 1 2 3 ... ว่าไป ผู้หญิงก็เข้าใจยากเลย (มิน่า... T^T อ้าว เผลอเข้าตัว ต่อๆ กันดีกว่า)

เมื่อเรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นบ่อยๆ เธอก็เริ่มคิดว่า มันเกิดอะไรขึ้นกับ relationship นะ เธอก็พยายามจะ keep relationship ให้พ้นจากคำว่า รักแท้ แพ้ระยะทาง พยายามจะทำให้ดีที่สุด เวลาไม่ค่อยมีก็ยังเจียดให้ แต่ผลกลับมาเป็นว่า นอกจากจะกลุ้มเรื่องของที่ NY แล้ว ยังต้องมากลุ้มเรื่องเขาอีก เธอพยายามปรับให้เข้ากับสถานการณ์ที่เปลี่ยนไป แต่ทำไมเขาก็ไม่เปลี่ยนเลย ไม่ได้อยู่ใกล้ๆ กันเหมือนก่อนที่เวลาติดต่อไม่ได้เพราะไปทานข้าวกับเพื่อน ไปออกรอบ หรือไปทำ lab แล้วจะแวะมาหา มาทานข้าวด้วยกันได้ หรือไปดูหนังได้ (ในวัน และเวลาที่เขาว่าง) เหมือนแต่ก่อน ยิ่งเธอพยายาม ยิ่งเห็นความแตกต่างชัดขึ้น

จนถึงวันปิดช่วง Christmas break เขาถามเธอว่า จะกลับมาเที่ยวไหม จะได้อยู่ด้วยกันช่วง Christmas เธอก็ลังเล เพราะเธอต้องเตรียมเอกสารสมัครงาน สัมภาษณ์ช่วงปิดเทอม อีกอย่างเธอไม่มีประสบการณ์ด้านนี้มาก่อนเลย การจะหางานก็ไม่ได้ง่ายเหมือนกับพวกที่มีพื้นฐานมาก่อน เธอต้องเข้า mock up interview (เหมือนๆ ลองสัมภาษณ์) กับคนที่ทำสายงานนี้ เพื่อปรับเปลี่ยนและแก้ไขวิธีการนำเสนอ รวมทั้งแก้ resume ให้ตรงกับสายงาน ซึ่งถ้าเธออยู่ต่อที่ NY เธอจะได้จัดการเต็มที่ เพราะมีบุคลากรพร้อม แต่อีกใจนึง มันก็ปิด Christmas นะ ไม่ได้เจอตั้งนาน เธอก็อยากกลับไปเหมือนกัน

เธอจึงบอกเขาไปว่า ถ้าเธอจะไปเธอจะเอางานไปทำด้วยนะ แล้วรถเธอ เขาก็ขายไปแล้วด้วย ถ้าเธอจะไปจริงๆ จะลำบากหรือเปล่า เพราะเธอจะอยู่ในสภาพที่ต้องพึ่งพาเขา (ซึ่งไม่เคยเป็นมาก่อน 555 ก็ปกติเพื่อนอิฉันเธอต้องพึ่งพาใครที่ไหนละคะ เธอก็ทำดุ่ยๆ ของเธอเอง แล้วก็เห็นสำเร็จได้ด้วยดีซะเป็นส่วนใหญ่ ... มันก็ต้องมีไม่ได้ผลตามที่ต้องการมั่งใช่มั้ยล่ะ ก็พวกเรายังเป็นคนนี่นะ)

นี่คือสิ่งที่เขาตอบ (ตอนได้ยินเหวอมาก ว่า ต๊าย แล้วเธอยังจะมาอีกหรอ)
เขาบอกว่า ดีซิ มาซิ เดี๋ยวเขาจะช่วยเรื่องเอกสารเรื่องสมัครงานเอง อีกอย่าง ไม่รบกวนหรอก ช่วงนี้ เพื่อนเขาไม่อยู่ กลับบ้านกันหมด เขาคงจะว่างแหละ!

อ้าว ตกลง เธอนี่ สำคัญน้อยกว่าเพื่อนเขาอีกเหรอ เพราะไม่เหลือเพื่อนซักคน เลยอยากให้เธอไป ถ้าเพื่อนอยู่ครบ ไม่มาก็ได้ อย่างนั้นหรือเปล่า คนอะไรเนี่ย พูดจา ... เฮ้ออออ

แต่ เธอก็มาอยู่ดี ก็อยากกลับมาเยี่ยมนี่นะ



แล้วมันจะจบยังงัยเนี่ยเรื่องนี้





แถมท้าย
ช่วงนี้ยุ่งมากๆ อ่ะค่ะ หายๆ ไป ไม่ว่ากันเน้อ แหะๆ (ประจบโคตรค่า โฮะ โฮะ โฮะ)



Create Date : 21 สิงหาคม 2548
Last Update : 11 กันยายน 2548 5:44:44 น.
Counter : 602 Pageviews.

40 comments
  
เย้ๆๆ ขอเจิมก่อน
ผู้หญิงที่บ่นว่ามีปัญหา..บางครั้งก็แค่อยากได้คนโอ๋ <<เห็นด้วยอย่างแรง!
โดย: หมาร่าหมาหรอด วันที่: 21 สิงหาคม 2548 เวลา:10:01:42 น.
  
สวัสดีค่ะ

มีความสุขในวันอาทิตย์นะคะ


โดย: รักดี วันที่: 21 สิงหาคม 2548 เวลา:10:23:50 น.
  
มาทีก็เขียนเยอะแยะ ป๋มก็ตาลายกันพอดี แต่ก็เต็มใจอ่านละคร๊าบบบ.... ขอให้เพื่อนมีความสุขเร็ว ๆ นะคร๊าบบ หุ ๆ
โดย: วันที่ฝนจาง วันที่: 21 สิงหาคม 2548 เวลา:12:16:28 น.
  
ดีจ้าคุณโก้ ยุ่งๆ ก็อย่าลืมรักษาสุขภาพนะค่ะ

ตามไปอ่านความเดิมตอนทีแล้วก่อนอื่นเพราะว่าอ่านแล้วลืม เอิ๊กๆๆ แล้วนี่ถ้ามีต่ออีกคิดว่าคงต้องกลับมาอ่านตอนเดิมซ้ำอีกรอบแน่ๆ อ่ะค่ะ เพราะมันจะได้อินและปะติดปะต่อ

ว่าแต่เรื่องความสัมพันธ์นี่มันเข้าใจยากนะค่ะเพราะเป็นเรื่องละเอียดอ่อนจัง
โดย: JewNid วันที่: 21 สิงหาคม 2548 เวลา:12:29:37 น.
  
เพื่อนย้ายไปอยู่นิวยอร์ก ประมาณเดียวกันเรย นอนวันละ 4 ชม. ผอมจนหูกางแล้ว จะไปดูแลก็ตามไปไม่ได้ สงสารมันที่ซู้ด ..อาจจะเป็นเพราะว่าอยู่นิวยอร์กไม่มีรถ เลยต้องใช้เวลาในการเดินทางมากด้วยล่ะมัง เนอะ
โดย: เกือกซ่าสีชมพู วันที่: 21 สิงหาคม 2548 เวลา:12:34:13 น.
  
พี่ลุงร่า ประสบการณ์ตรงหรอคะ อิอิ


คุณรักดี ขอบคุณค่ะ หวังว่าวันอาทิตย์ (พรุ่งนี้) จะเป็นวันดีๆ ตามที่อวยพรไว้จริงๆ นะคะ ^_^


วันที่ฝนจาง แหะๆ อยากจะแก้ให้มันอ่านง่ายๆ กว่านี้เหมือนกันอ่ะค่ะ แต่ว่า เวลาที่ post มันสวย เลยไม่อยากแก้ 555 เหตุผลดีเนอะ คือแอบคิดว่า ถ้านานๆ มาที แล้วเขียนน้อยๆ จะโดนว่ากว่าเขียนเยอะๆ น่ะค่ะ 5 5 5


คุณ JewNid ขอบคุณค่ะ วันนี้ก็เปื่อยๆ พิกล แถมขี้เกียจเป็นปกติอีกต่างหาก T^T ต้องขอโทษด้วยนะคะที่นานๆ มาเล่าต่อที เล่นเอาลืมกันไปเลย แหะ แหะ และเห็นด้วยมากๆ ค่ะ ว่าเรื่องความสัมพันธ์นี่ เข้าใจยากจริงๆ บางทีเราไม่ได้อยู่ในนั้นก็ไม่รู้หรอกค่ะ บางที่อยู่ในนั้นก็ไม่รู้เรื่องเหมือนกัน -_-"


นู๋นัท บ้านเธออ่ะ อยู่ระยะเดินจากโรงเรียนเลยแหละ แต่ว่างานหนักงัย และส่วนใหญ่เรียน MBA มันจะเป็นงานกลุ่มซะมาก ก็ต้องหาเวลารวมตัวกัน กว่าจะได้แยกย้ายกลับบ้านกลับช่องมันก็ดึกน่ะจ่ะ ตอนนี้เธอกลับมาปกติแล้วแหละ ว่าไป โกโก้ชอบที่จะไม่ขับรถมากกว่านะ รู้สึกว่าเวลาตรงนั้นมันเอาไปทำอะไรได้อีกเยอะน่ะ ยกเว้นขับรถเที่ยว อิอิ แต่จริงๆ แล้วเป็นคนชอบขับรถนะ เหมือนเวลาขับจิตมันจะนิ่งๆ แล้วคิดอะไรออกน่ะ ที่ไม่ดีคือ บางทีอยู่ในความคิดตัวเองแล้วเหมือนไม่ได้มองถนนน่ะซิ =_=
โดย: cocoa butter IP: 64.161.201.85 วันที่: 21 สิงหาคม 2548 เวลา:13:21:25 น.
  
หวัดดีวันอาทิตย์คะ
โดย: asariss วันที่: 21 สิงหาคม 2548 เวลา:13:34:08 น.
  

สวัสดีค่ะ มาทักทายเยี่ยมเยียนค่ะ
โดย: Mehndi Laga Ke Rakhna วันที่: 21 สิงหาคม 2548 เวลา:13:49:37 น.
  
อิอิอิ พอไม่มองถนนเรยเสยฟุตบาทซะ
เราก็ชอบขับรถนะ ถ้าน้ำมันไม่แพง
ที่นี่ น้ำมัน 2.75 แล้วอ่ะ แง้
โดย: เกือกซ่าสีชมพู วันที่: 21 สิงหาคม 2548 เวลา:15:23:42 น.
  
^
^
รู้แล้วแซวน้า คนเรา
แดดเข้าตาย่ะ ชิชะ

ที่นี่ 2.71 T^T น้ำตาตกเหมือนกัน


ขอบคุณคุณ asariss กับคุณ Mehndi Laga Ke Rakhna ที่มาเยี่ยมค่ะ
ขอให้วันอาทิตย์เป็นวันดีๆ เช่นกันนะคะ ^_^
โดย: cocoa butter IP: 64.161.201.85 วันที่: 21 สิงหาคม 2548 เวลา:15:35:19 น.
  
ช่วงนี้เรยไม่ได้ออกไปไหนเรยง่ะ
อยู่เล่นเกม collapse อยู่บ้านดีก่า อะฮึกๆๆ
ตีสี่แร้น ยังหยุดเล่นนไม่ได้เยย
โดย: เกือกซ่าสีชมพู วันที่: 21 สิงหาคม 2548 เวลา:17:55:04 น.
  
มีแฟนก็เหมือนไม่มี

งั้นไม่มีดีกว่าเน๊อะ ^^




...
โดย: ขอบคุณที่รักกัน (blueberry_cpie ) วันที่: 21 สิงหาคม 2548 เวลา:19:09:00 น.
  
หวัดดีค๊าคุณโกโก้ คิดถึงคะสบายดีมั้ยคะ
โดย: yadegari วันที่: 21 สิงหาคม 2548 เวลา:19:39:22 น.
  
เดี๋ยวมีเวลาจะต้องรีบอ่านแล้วเรา
โดย: Bluejade วันที่: 21 สิงหาคม 2548 เวลา:19:51:17 น.
  
ดีใจที่โกโก้ กลับมาเล่าได้ยาวซะใจ...นะจ๊ะ

ฮืม....เห็นด้วยในหลายเรื่อง ที่สอดแทรกความรู้สึกลงไป
เพราะตัวเองโดนอยู่ ถ้า รู้ ว่าแต่งแล้วจะเป็นงี้ ไม่แต่งให้เมื่อยหลังหร๊อก


ที่สุดของผู้หญิง คือ ความเสมอต้น เสมอปลาย + กำลังใจที่หยิบยื่นให้ สิ่งเล็กน้อย ที่ไม่เคยเล็กน้อย สำหรับเรา ....
จะบ่นทำไมหว่า ..... รออ่าน ต่อดีกว่า (ถ้าว่างนะจ๊ะ)


คิดถึงนกกระเรียนเสมอนะ
โดย: มีอมยิ้ม วันที่: 21 สิงหาคม 2548 เวลา:20:07:05 น.
  
อ่ะหือ ฮ่ะหือ....
โดย: รู้สึกแปลก วันที่: 22 สิงหาคม 2548 เวลา:0:35:12 น.
  
เฮ้อ..แทน
โดย: pennyworth IP: 217.19.130.194 วันที่: 22 สิงหาคม 2548 เวลา:1:03:41 น.
  
แวะมาเยี่ยมแล้วกันนะ ช่วงนี้เวลาน้อย อ่านม่ายหวายก้าบ
โดย: ultraman seven วันที่: 22 สิงหาคม 2548 เวลา:21:57:15 น.
  
หวัดดีค่ะแวะมาเยี่ยมค่ะ วันนี้พี่ทำน้ำพริกหนุ่ม ทานมั้ยค่ะ
โดย: พี่เจี้ยวค่ะ (sutida_jeaw) IP: 24.238.43.207 วันที่: 23 สิงหาคม 2548 เวลา:4:04:43 น.
  
คุณโกโก้ คืนนี้หลับฝันดีนะคะ
โดย: yadegari วันที่: 23 สิงหาคม 2548 เวลา:4:41:37 น.
  
อ่านแ้ล้วขอขึ้นอ่ะค่ะ...ทำไมผู้ชายต้องเป็นแบบนี้เยอะๆ ด้วยนะ.... ช้ำใจแทนอ่ะ ขอให้เพื่อนโกโก้เจอแสงสว่างส่องทางไวไวนะจ้ะ....
โดย: tiny IP: 68.68.29.123 วันที่: 24 สิงหาคม 2548 เวลา:4:22:57 น.
  
สวัสดีค่ะ
แวะเข้ามาอ่านด้วยคนนะคะ
โดย: oneni วันที่: 24 สิงหาคม 2548 เวลา:5:54:46 น.
  
ผู้ช้าย ผู้ชายมากครับ



ช่างไม่มีความละเอียดอ่อนเอาเสียเลย
โดย: Marvellous Boy วันที่: 24 สิงหาคม 2548 เวลา:17:21:06 น.
  
มาบอกว่า .. ชอบให้มีคนโอ๋เหมือนกันค่ะ .. อิอิ
โดย: JANii ~~ วันที่: 24 สิงหาคม 2548 เวลา:21:10:46 น.
  
haven't never been able to catch up your stories loey

just say hi la gun
โดย: so fooking busy (Le Petit Panx ) วันที่: 24 สิงหาคม 2548 เวลา:21:13:11 น.
  
แวะมาเยี่ยมก่อนนะ
โดย: Bluejade วันที่: 24 สิงหาคม 2548 เวลา:21:14:47 น.
  
โดย: ปุ๋ย พันธุ์ทิพย์ (สวย ส่ายสุดๆ ) วันที่: 25 สิงหาคม 2548 เวลา:0:52:42 น.
  
ไหนๆ
ใครหายเหรอ
เหอๆๆๆๆ
โดย: nanus (nanus ) วันที่: 25 สิงหาคม 2548 เวลา:9:39:32 น.
  
แวะมาเยี่ยมจ้า
โดย: Bluejade วันที่: 25 สิงหาคม 2548 เวลา:20:17:32 น.
  
รออ่านต่อจ้า สนุกดีอ่านเรื่องชาวบ้านนี่
โดย: la-la-bell วันที่: 25 สิงหาคม 2548 เวลา:22:06:58 น.
  
........
โดย: รู้สึกแปลก วันที่: 26 สิงหาคม 2548 เวลา:6:39:39 น.
  
Have you been to Chicago yet? Let me see the pictures krab!
โดย: POL_US วันที่: 26 สิงหาคม 2548 เวลา:7:00:45 น.
  
อ่านจบแล้วจ้า

ปล. เดาว่ารักแท้แพ้ระยะทางแน่
โดย: Bluejade วันที่: 26 สิงหาคม 2548 เวลา:19:15:02 น.
  


โอ๋ๆๆ อย่าน้อยใจนะ..




/กลองตลกดัง ทึ่งโป๊ะ

โดย: ^^ IP: 61.90.78.231 วันที่: 14 กันยายน 2548 เวลา:15:34:35 น.
  
พอกันเลย .... เรื่องที่อยากจะเขียนต่อ สุดท้ายก็ค้างเติ่ง

เข้าใจอย่างแรง
ไม่เป็นไรนะจ๊ะ ....
โดย: มีอมยิ้ม วันที่: 19 กันยายน 2548 เวลา:18:40:20 น.
  

อ่ะๆ ถือว่ามีความเคลื่อนไหวบ้าง พอให้อภัย หุหุ

ว่าแต่ไปฉลองวันเกิดที่ไหนซะเกือบเดือนนะ โกโก้

โดย: ^^ IP: 61.90.75.219 วันที่: 26 พฤศจิกายน 2548 เวลา:13:29:41 น.
  
แวะมาทักทายครับ
โดย: Bluejade วันที่: 27 พฤศจิกายน 2548 เวลา:9:08:24 น.
  
หายไปหนายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
โดย: เกือกซ่าสีชมพู วันที่: 29 พฤศจิกายน 2548 เวลา:15:59:09 น.
  
อยากอ่านต่อมากๆอ่ะ
โดย: vodca วันที่: 8 พฤศจิกายน 2549 เวลา:12:45:55 น.
  
อยากอ่านต่อออออออออออออออออออออออออออออออออออออ
ทำไงดี...........
อยากให้เอาไรไปเซ่นไหมก๊ะ
โดย: vodca วันที่: 5 เมษายน 2550 เวลา:9:23:50 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

cocoa butter
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]