Group Blog
 
<<
ตุลาคม 2550
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
 
8 ตุลาคม 2550
 
All Blogs
 
อารมณ์ของภาษาในวันวาน



-----------------------------------------------------------------------------------
พุธ 8 ตุลาคม 2540

ขุนพลร้านเหล็กดัด ยกพวกห้าคน จัดการล้อมคอกให้ผมอยู่
ดูมุ้งลวดเหล็กดัดแล้ว เราเองไม่ต่างอะไรกับสัตว์เลยที่ต้องอยู่เหมือนกรงขัง

มุ้งลวด กันยุงเข้า เหล็กดัด กันเราออกหรือกันขโมยกันแน่ หากไฟไหม้ล่ะ? จะทำยังไง?
ผมต้องหาค้อนสักอัน ประจำห้องไว้ ทำอะไรปลอดภัยไว้ก่อน

พวกช่างติดมุ้งลวดทำงานโคตรชุ่ยเลย ถ้าเป็นบ้านกูนะ อย่าหวังว่ากูจะจ่ายเงินมึง.....
กูรู้แล้วว่า ที่เมืองไทยมีแรงงานไร้ฝีมือจำนวนมาก น่ะ ก็คือพวกมึงนี่เอง

ไอ้สะเพร่า สีก็ทาไม่แห้ง ผิวเหล็กก็ไม่เรียบ แถมติดมุ้งลวดห้องกูกลับหัวกลับหางอีก....

นอนดีกว่า พรุ่งนี้ต้องไปมหา’ลัย
01.45 น.

-------------------------------------------------------------------------------
-------------------------------------------------------------------------------

ข้อความข้างบน จากสมุดบันทึกเก่าๆเล่มหนึ่ง ซึ่งย้อนไปถึงสิบปีก่อน
เมื่อครั้งย้ายไปเช่าทาวน์เฮ้าส์อยู่ที่หมู่บ้านการ์เด้นสวีท ธารารมณ์ ถ.สุขาภิบาล3

-------------------------------------------------------------------------------



วันนี้(จันทร์ 8 ตุลาคม 2550) กลับมาเปิดสมุดบันทึกเก่าๆเพื่อย้อนความหลังของวันนี้ ในปีที่ผ่านๆมา

เมื่อ อ่านเรื่องเก่าๆ เมื่อครั้ง(ยัง)วัยรุ่น และเปลี่ยนผ่านมาสู่อีกวัย
เมื่อ นั่งพิเคราะห์วุฒิภาวะ ทางความคิด ภาษาและอารมณ์

สิ่งหนึ่งที่รู้สึกได้ด้วยตนเอง คือ
อารมณ์ ที่ระบายออกกระแทกลงปลายปากกาสู่พื้นกระดาษสีขาว
มันรุนแรงมากกว่า ตัวตน ที่เห็นและเป็นอยู่ในปัจจุบัน

บางทีอ่านไปเจอคำหยาบๆที่ตัวเองเขียนไว้
อ่านไปนึกถึงเหตุการณ์ย้อนหลัง และ ได้นั่งอมยิ้มกับมัน

อีกมุมหนึ่ง กลับรู้สึกว่า ทำไมเราหยาบคายกับบุคคลต่างๆเหล่านั้นจัง
(หมายเหตุในสมุดบันทึกผม นักการเมืองโดนด่าบ่อยสุดๆ)

แต่เราก็ไม่สามารถกลับไปแก้ไขภาษาและอารมณ์ในวัน ในวัยนั้นที่เราเป็นได้

ข้อความในอดีต คำเขียนในสมุดบันทึกในด้านที่เขียนเอามันส์ ด่าให้สะใจ
จึงไม่ค่อยมีปรากฏอีกแล้วในระยะหลังๆ รู้สึกมีความรับผิดชอบในความคิดในตัวหนังสือของตนเองมากขึ้น

ช่วงหลังจึงพึงระลึกไว้กับตนเองเสมอว่า
จะใช้วาจาที่นุ่มขึ้น(ยกเว้นกับเพื่อนฝูงที่คุ้นเคย)
และ จะพยายามใช้ภาษาไทยอย่างถูกต้องที่สุดเท่าที่ได้รับการเรียนรู้มา

ว่าเรื่องนี้แล้วขอเหน็บท่านศาสตราจารย์ชื่อดังแห่งสามย่าน ท่านหนึ่ง
ทำไมท่านพูด คำว่า ทุเรศ บัดซบ ไอ้ อิ แ-ร-... จิปาถะ ... ออกอากาศได้
โดยรู้สึกบ้างไหมว่า นั่นคือ คำหยาบ
หาก คำหยาบ หยาบโลน หยาบคาย มีระดับมาตรา ชี้วัด
และหากผลตรวจวัดความหยาบออกมา มีค่าเท่ากับ 1 หรือ 2 ไม่ถึงขนาด หยาบเต็ม 10

แต่....นั่นก็เท่ากับว่าหยาบแล้วไม่ใช่หรือครับ?
แต่....ผมได้ยินบ่อยโดยที่ท่านไม่รู้สึกว่าจะเลิกพูดคำเหล่านั้น(ออกอากาศ)

อาจเป็นโชคดีของโสตสัมผัส และสายตา ที่ช่วงหลังอาจารย์ท่านนี้ออกทีวีน้อยลง
แต่หรือว่า ช่วงหลังผมไม่ค่อยได้ดูทีวีก็ไม่รู้เหมือนกัน
-------------------------------------------------------------

พล่ามไปเยอะเลย บทของสมุดบันทึกวาจาหยาบๆบางหน้า
กำลังบอกเราว่า เมื่ออายุมีตัวเลขเพิ่มขึ้นอย่างไม่หยุดนิ่ง

ตาชั่งฝั่ง “ความมีเหตุผล” จะอยู่ต่ำกว่าฝั่ง “อารมณ์”

ไม่รู้ว่าคนอื่นจะรู้สึกอย่างเดียวกันนี้แบบผม หรือเปล่า?

หากตอบว่า “ใช่” ก็ไม่ได้หมายความว่าท่านแก่หรอกนะ...

นั่นกลับหมายความว่า คุณเป็นบุคคลที่มีเหตุผลต่างหาก.

________________________________________




Create Date : 08 ตุลาคม 2550
Last Update : 9 ตุลาคม 2550 0:40:26 น. 26 comments
Counter : 490 Pageviews.

 


เข้ามาอ่านค่ะ.....
แล้วก็ถามตัวเองว่า....ตอนนี้อายุเพิ่มขึ้น แต่ยังไม่มากนักกับการเรียนรู้อะไรอีกเยอะแยะบนโลกใบนี้ แต่ตาชั่งฝั่ง"เหตุผล"ก็ยังไม่ได้ชนะตาชั่งฝั่ง"อารมณ์"มากสักเท่าไหร่ คำตอบที่ได้ไม่ใช่ว่ายังไม่โตพอ แต่สำหรับเรานะ"อารมณ์"มันถูกกดไว้ ภายใต้กระแสสังคมส่วนใหญ่ เลยไม่ค่อยได้แสดงออกมาสักเท่าไหร่ ยังคิดอยู่เนี่ย...ว่าเป็นคนเก็บกดหรือเปล่า


โดย: PANDIN วันที่: 9 ตุลาคม 2550 เวลา:1:07:16 น.  

 
เมื่อก่อนนี้อารมณ์เหนือกว่าอยู่แล้วล่ะค่ะสำหรับเรา แต่ว่าตอนนี้เหตุผลมันอยู่เหนืออารมณ์เยอะเลย ...

เรื่องแก่ไม่ปฏิเสธค่ะว่าอาจจะ แต่ว่าก็ไม่ได้ทั้งหมดว่าแก่แล้วจะดี เพราะตอนนี้หลายๆ อย่าง หลายๆ สถานการณ์ ความแก่ก็ไม่ได้ดีเสมอไป หรือว่ามีเหตุผลเสมอไป เน๊าะ


โดย: JewNid วันที่: 9 ตุลาคม 2550 เวลา:9:50:18 น.  

 
ผมพยายามจะอ่านสิ่งที่ผมเคยเขียนไว้ในบันทึก
แต่ผมอ่านลายมือตัวเองไม่ออก

หลายสิ่งเปลี่ยนไปตามวัยจริงๆ ครับ
ผมว่าผมขับรถช้าลง อ่อนไหวน้อยลง ใจเย็นมากขึ้น แต่ขี้เกียจเท่าเดิม



โดย: พลทหารไรอัน วันที่: 9 ตุลาคม 2550 เวลา:11:47:42 น.  

 
ลายมือภาษาไทยของพี่ ฮ่วยตามกาลเวลา

อีกหน่อยก้อจะชอบเพลงริมฝั่งน้ำ

หรือว่า

อย่าซุบซิบบอกใคร ซุบซิบบอกใคร


โดย: แหม๋ว ณ.โอเซกิ :) (ฟ้าคงสั่งมา ) วันที่: 9 ตุลาคม 2550 เวลา:12:11:08 น.  

 
เคยเขียนไดอารี่ไว้สมัยยังสาวอ่ะค่ะ..

เวลากลับมาเปิดอ่าน..ก็อมยิ้มไป...

ปล. เห็นชื่อคุณแล้วนึกถึงหนังเรื่อง Body ศพ 19 อ่ะค่ะ..


ตามมาจากบล๊อคพ่อหนุ่มพลตะหานไรอันอะค่ะ


โดย: TsuTaYa วันที่: 9 ตุลาคม 2550 เวลา:12:31:40 น.  

 
PANDIN ยอมรับว่าในบางความรู้สึกลึกๆในใจ เราก็ตัดสินล้วนๆด้วยอารมณ์อารมณ์

คุณพี่JewNid คนที่แก่ทำตัวแย่มีเยอะแยะ บ้านเมืองที่วุ่นวายมากมายไม่ได้เกิดหรือเกี่ยวกับเด็กวัยละอ่อนเลย

P.V.Ryan เขียนบันทึกตั้งแต่อนุบาลเลยเหรอครับ หรือเขียนตอนเมาง่ะ เลยกลับไปอ่านไม่ออก จะว่าไปไอ้ความขี้เกียจนี้ พระเจ้าให้ติดตัวเรามาทุกคนเลยเหรอ นึกว่าได้มาคนเดียว

พี่แหม๋ว ณ.โอเซกิ จริงๆแล้วฟังครูเอื้ออยู่แล้วนิพี่

TsuTaYa ขอบคุณครับที่ตามพลทหารฯมาบอก ชื่อของผมไปเป็นตัวเอกในหนังแล้วหรือนี่


โดย: จขบ. IP: 58.8.194.90 วันที่: 9 ตุลาคม 2550 เวลา:13:21:33 น.  

 
เป็นตัวอักษรของอารมณ์วัยรุ่นรึเปล่าค่ะ
แต่จริงๆก็เป็นคำดั้งเดิมของพ่อขุนน่ะค่ะ อิอิ


โดย: ตองเจ็ด IP: 124.120.75.146 วันที่: 9 ตุลาคม 2550 เวลา:21:12:52 น.  

 
พล่ามไปเยอะเลย บทของสมุดบันทึกวาจาหยาบๆบางหน้า
กำลังบอกเราว่า เมื่ออายุมีตัวเลขเพิ่มขึ้นอย่างไม่หยุดนิ่ง

ตาชั่งฝั่ง “ความมีเหตุผล” จะอยู่ต่ำกว่าฝั่ง “อารมณ์”

++++++++++++
เป็นเหมือนกันค่ะ คงด้วยเหตุผลเดียวกัน เพราะตัวเลขของอายุที่เพิ่มขึ้น


โดย: บุษบามินตรา วันที่: 10 ตุลาคม 2550 เวลา:11:09:40 น.  

 
นี่...ถ้าแปะรูปอย่างเดียว....อ่านไม่ออกนะเนี่ย.......เหอๆๆ



...ลายมืออย่างนี้ ขอทายว่า...คนเขียนต้องหน้าตาดี มีฐานะและชาติตระกูลสูงส่ง เป็นที่รักใคร่ของสาวๆ ...






...แต่...











...เชื่อโบราณ........มักบานตะไท!....เหอๆๆ


โดย: เมาเป็น(ชลสิทธิ์) IP: 125.24.232.70 วันที่: 11 ตุลาคม 2550 เวลา:1:31:20 น.  

 
ทีพูดกับชั้นไม่เห็นจะนุ่มนวลเลย
เหน็บแนมตั่ลหลอดล่ะไม่ว่า

ปล. ได้เงินคืนแล้วว้อย


โดย: นางสาวอาร์ต วันที่: 11 ตุลาคม 2550 เวลา:13:47:49 น.  

 
ตองเจ็ด ก็น่าจะเป็นอย่างนั้น หรือตัวตนเราเป็นอย่างนั้นเองหว่า

บุษบามินตรา สงสัยเราใช้ตาชั่งยี่ห้อเดียวกันแน่ๆเลยผมว่า

พี่ชลนิจ ถ่อผมอ่ะเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งครับ "...เป็นที่รักใคร่ของสาวๆ"อันนี้เชื่อได้เลยครับ ว่า ไม่จริง ต้องต่อท้ายว่า ...ของสาวๆและชายหนุ่มด้วย ถึงจะถูกครับ

นางสาวอาร์ต เจ๊ก็อยู่ในเครือข่ายเพื่อนไง ถึงอายุจะนำห่างไปนิโหน่ยก็นะ...เราก็ใช้ตัวหนังสือกัดกันได้ เจ๊ไม่มีเคือง แต่ลมออกหูเจ๊บ่อยๆเลย..หุหุแต่ยังไงน่ารักครับ น่ารัก ขาว อวบ อิ่ม(กินเยอะไปหน่อย)


โดย: ชลสิทธิ์ วันที่: 11 ตุลาคม 2550 เวลา:14:28:28 น.  

 
แล้วถ้าเราพูดไม่เพราะบ่อยมากขึ้นในตอนนี้ล่ะ จะหมายความว่าไง?

หุหุ??


โดย: nattabe วันที่: 11 ตุลาคม 2550 เวลา:19:05:39 น.  

 
เคยลองพูดเพราะกับเพื่อนสนิท เรียกว่าคุณตามด้วยชื่อ เพื่อนมองหน้าแล้วบอกว่า "มึงไม่สบาย เป็นไรมากเปล่า"

เอ่อ ..


โดย: รักบังใบ วันที่: 11 ตุลาคม 2550 เวลา:23:01:45 น.  

 



อ่านแล้วรู้สึกดีใจจัง
ที่เห็นการนั่งทบทวนบทเรียน
ภาษาคุณภาพบอกว่าเห็น PDCA.....คือเอาอดีตมาเป็นบทเรียนแล้วพัฒนาให้ดีขึ้นกว่าเดิม....และพัฒนาไม่หยุดยั้งไปสู่สิ่งที่ดีกว่าเก่าเสมอ......ผมก็เริ่มทำเหมือนกันแต่ยังติดความใจร้อนอยู่.....สติไม่ค่อยอยู่กับตัวเอง






มีธรรมะของหลวงพ่อปัญญานันทภิกขุพระอุปัชฌาย์ของผมผู้ล่วงลับ....มาฝาก....เรื่อง 5 ดี


คิดดี.............

พูดดี...............

ทำดี.................

คบคนดี................

ไปในสถานที่ดี ดี.......





โดย: cm-2500 วันที่: 12 ตุลาคม 2550 เวลา:10:10:31 น.  

 
nattabe หมายความว่า หงุดหงิดบ่อยโคตรๆมั้ง ฮา

รักบังใบ กับเพื่อนคงเปลียน่ไม่ได้ แต่ถ้าต่อหน้าผู้หลักผู้ใหญ่ หรือผู้บังคับบัญชา ก็คง...น่ะ มีคุณมีผมตามธรรมเนียมสังคมบ้าง

cm-2500 ยินดีที่คิดคล้ายกัน ธรรมะของหลวงพ่อปัญญานันทภิกขุผู้ล่วงลับ ผมคงทำในข้อสุดท้ายด้วยความลำบากครับ


โดย: จขบ. IP: 58.8.184.193 วันที่: 13 ตุลาคม 2550 เวลา:10:15:34 น.  

 
ลายมือน่าหลงใหลนะนี่


โดย: tidds วันที่: 13 ตุลาคม 2550 เวลา:15:50:08 น.  

 
ชอบเรื่องราวในบล็อคของคุณเสมอ
แต่.......ก็เหมือนกันค่ะ
ไม่ค่อยได้มีโอกาสได้เข้าบล็อค
.................



โดย: มับเมียง (todayd ) วันที่: 14 ตุลาคม 2550 เวลา:10:22:14 น.  

 
พี่กฤติศิลป์ มาได้ไง?หรือว่าหลงใหลในลายมือจริงๆ

คุณมับเมียง ขอบคุณครับที่ตามอ่าน ลแขอบคุณมากๆที่ชื่นชอบ มีเวลาก็มาได้เรื่อยๆนะครับ เช่นกันผมก็ไม่ลืมที่จะแวะไปหา


โดย: ชลสิทธิ์ วันที่: 15 ตุลาคม 2550 เวลา:15:25:57 น.  

 
คนแก่ นี่ชอบพูดถึงเรื่องเก่าเนาะ
เนี่ย, ไปอ่านบล้อคเพื่อน เจอคนเขียนถึง
"เรื่องราวที่ผ่านไปแล้ว" ตั้งสองคนแน่ะ




โดย: ดาริกามณี วันที่: 16 ตุลาคม 2550 เวลา:0:01:03 น.  

 
ดาริฯ อย่าลืมนับตัวเองด้วยล่ะ ก็เป็นคนที่สี่สินะ เหอๆ


โดย: ชลสิทธิ์ วันที่: 16 ตุลาคม 2550 เวลา:0:20:37 น.  

 
ฉันคงไม่ได้เป็นหนึ่งในสี่นั่นนะ


โดย: เจ๊อาร์ต IP: 124.120.4.104 วันที่: 16 ตุลาคม 2550 เวลา:6:52:22 น.  

 
บันทึกเก่าๆไปอ่านๆดู
ไม่เจ๋งเลย ไม่เหมือนตอนนี้

วันเปลี่ยนเวลาเปลี่ยน พี่ว่าพี่เจ๋งขึ้น
ครั้งสุดท้ายที่คลานเข้าห้องฮี่ฮี่ ไม่นานมานี้เอ๊ง


โดย: มาดามเด๊ปป์ (ฟ้าคงสั่งมา ) วันที่: 16 ตุลาคม 2550 เวลา:12:04:56 น.  

 
เฮ่อ.......

สมัยสาวๆ เขียนบันทึกอยู่เหมือนกัน
อารมณ์ร้อยเรียงใช้ได้ โดยเฉพาะเวลาเมาๆ ปากกา ทิชชู่นี่ ดีนักล่ะ เช้าขึ้นมา ก็เอาอารมณ์ตอนนั้นล่ะ มาลงบันทึก


แต่มาเริ่มวัยทำงาน....หาอารมณ์แบบนั้นไม่เจอแล้ว


จุคงถึงจุดๆ หนึ่งที่....ไม่อยากบันทึกเรื่องราวใดๆ


เพราะวันหนึ่งที่หวนกลับไปอ่านในบางถ้อยคำ บางเหตุการณ์ที่เรียงร้อย มันเจ็บร้าว...


แค่ความทรงจำที่พร่างพรูก็เก็บกวาดอาการบาดเจ็บไม่ไหวอยู่แล้ว


บางทีมันนอนอยู่ก้นบึ้ง ขยับนิดหน่อยก็ฟุ๊งกระจาย........


ช่วงนี้อยู่โหมดเศร้า....ฝนจากเมื่อไหร่....นางก็จะจร เอ๊ยไม่ใช่ จุก็จะเลิกเศร้า

เศร้าหน้าหนาวนี่ มันไม่โรแมนติดเน๊อะ



โดย: กระจ้อน วันที่: 16 ตุลาคม 2550 เวลา:21:00:10 น.  

 
สวัสดีจ้า นู๋ชลสิทธิ์ ลายมือสวยน๊อ ^_^

ขอมบรรจง เอิ๊กๆๆๆๆๆ ล้อเล่นเน้อ อย่าโกรธล่ะ


โดย: nattabe วันที่: 16 ตุลาคม 2550 เวลา:23:51:38 น.  

 
ไม่ได้เขียนบันทึกอะไรค่ะ
ส่วนใหญ่จะเขียน blog มากกว่า


แต่บางทีเคยกลับไปอ่าน blog เก่าๆที่เคยเขียนไว้ ก็นั่งยิ้มคนเดียวได้เหมือนกัน



โดย: ยาธาตุ วันที่: 17 ตุลาคม 2550 เวลา:4:03:14 น.  

 
พี่แหม๋ว เมาแม่นบ่ ที่คลานเข้าห้องน่ะ

คุณจุ เดี๋ยวนี้ผมก็เลิกบันทึกไปนานแล้วเหมือนกัน เรื่องเหงานี่โทษอากาศไว้ก่อนอย่าโทษตัวเองถูกต้องแล้ว

นัตต้า ขอมเดินดิน ลายมืองี้แหละอ่านหงาย

คุณยาธาตุ ขอบคุณครับเขียนบล็อกถ้าเป็นเรื่องดีๆ ก้เซฟเก็บบ้างนะครับ ระวังหายหมด


โดย: ชลสิทธิ์ วันที่: 17 ตุลาคม 2550 เวลา:14:04:03 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

ชลสิทธิ์
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




"ชลสิทธิ์" และ "ชลสิทธิ์ วรสินธุ์"
เป็นนามปากกาในการเขียนของ"อนิรุจน์ มั่งคั่ง"
งานเขียนงานประพันธ์ที่สร้างสรรค์ขึ้นทุกประเภท
ที่ปรากฏในเวบไซด์นี้ได้รับความคุ้มครองสิทธิ์
ตาม พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ.2537(มาตรา15)




หากโลกไม่หยุดหมุน ...ฤาคุณจะหยุดฝัน? หยุดฝันก็ไปไม่ถึง
New Comments
Friends' blogs
[Add ชลสิทธิ์'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.