Group Blog
7 เมษายน 2557
 
All Blogs
 

In my mind & Thanks for all.แด่กัปตันอิงแลนด์

"ฉัน" ที่กำลังนั่งมอง "เธอ" ในตอนนี้ มันคงเป็นเพียงหนึ่งในความรู้สึกที่มี และอยากจะบอกว่า "ผู้หญิงคนนี้ ขอบคุณ เหลือเกิน"

พักหลังมานี้ เธอกลับบ้านเพื่อมาดูแลฉันและลูกในทุกๆวันที่เธอว่าง และเธอก็พยายามที่จะว่าง เพื่อ "เรา" แม่และลูกมากกว่าช่วงที่ลูกคลอด เหตุผลที่อ้างคือ เพราะฉันเรียนและทำงานหนัก ไม่อยากให้ลูกเป็นควาย คำพูดแรงๆ ยังเหมือนเดิม แต่ฉันชิน 

วันคล้ายวันเกิดของฉัน สามีคนใหม่ของฉันไม่อยู่ คนที่ฉันเฟ้นมาแล้วว่ารัก และ ยอมรับ อัตตาในตัวฉันที่มีสูงลิบลิ่วซึ่งเป็นเหตุหนึ่งที่ทำให้เราหย่าขาดจากกัน  เธอกลับมา ในมือไม่มีอะไรเป็นของขวัญ ซึ่งฉันก็ไม่แปลกใจ เพราะไม่คาดหวังอะไรจากเธออีก 

เธอตรงเข้ามาแล้วยื่นกรมธรรม์ให้ 3 ฉบับ ระบุฉันคือผู้รับผลประโยชน์เมื่อถึงเวลานั้นของเธอ ฉันเฉยๆและวางมันลงบนโต๊ะ ไม่ได้ใส่ใจในตัวเลขเพราะกำลังวุ่นวายกับเด็กๆและนิสัยของฉันก็ไม่ใช่คนที่จะสนใจเรื่องเงินของคนอื่น เธอกลับไปบ้านของเธอที่ปลูกเพิ่งเสร็จเมื่อต้นปีในตอนค่ำหลังมื้ออาหารเล็กๆในครอบครัวของฉันที่มีเธอเป็นเพียง "แขก" ของครอบครัวเท่านั้น 

วันที่ 5 เป็นวันเสาร์ เธอพาลูกไปทำงานที่กัวลาลัมเปอร์แต่เช้า ข้ออ้างคือ พาลูกไปเพื่อจะได้กลับมาไว เพราะเด็กงอแง เธออ้างโดยไม่คิดว่า ใครๆก็รู้ว่าลูกไม่ใช่เด็กที่จะงอแงในงานของพ่อแม่ เค้านั่งเฝ้าฉันเมื่อเวลาที่มีงานบรรยายพิเศษได้เกือบทั้งวันโดยมีเพื่อนๆเป็นนักศึกษาในคลาสของฉัน และนั่งรอเวลาที่เธอมีเคสได้โดยมีเพียงสมุด ดินสอ และพี่ๆพยาบาลในวอร์ดเป็นเพื่อนคุย เธอกลับมาถึงค่อนข้างดึก อุ้มลูกที่หลับไปแล้วเข้ามาแล้วบอกฉันว่า "พรุ่งนี้พาลูกไปดูกัปตันอเมริกากันนะ" ลูกอยากดูอยู่แล้ว และฉันก็งกเพราะค่าตั๋วหนังหลายใบซึ่งเป็นเงินจำนวนไม่มาก แต่ถ้าประหยัดได้ก็ควรทำ เพราะมันไม่ใช่เพียงค่าตั๋วอย่างเดียว ค่าน้ำมัน ค่ากิน ทุกอย่างร่วมสองถึงสามพันสำหรับเด็กๆ 3 คน ในเมื่อมีคนขันอาสาเป็นทั้งเจ้าภาพ เจ้ามือ และสปอนเซอร์ในการจับจ่ายฟุ่มเฟย มีหรือที่ฉันจะปล่อยโอกาสไป ดูความงกของตัวเองสิ.......คิดไปนะ

เช้าวันที่ 6 ลูกชายของฉันคนโตต้องไปกวดวิชา เธออาสาไปส่ง ลูกสาวของฉันไม่ชอบที่จะไปดูหนังในโรงหนังใหญ่ๆ หล่อนเบื่อ ขออยู่เป็นเพื่อนคุณยายที่บ้านสวน เหลือเพียงฉัน เธอ และลูกชายของเรา วันนี้เธอกระด้างกระดื่องกับฉันไปกว่าเดิม ฉันมีงานเขียนที่จะต้องลงพิมพ์ เธอแย่งไปพิมพ์เอง เหตุผลคือ "พระเอก ที่จำลองมาจาก ตัวตนของเธอ" เธออยากให้ฉันเขียนความชั่วของเธอเยอะๆเท่าที่จะคิดได้ ชั่วมากแล้วมันจะเป็นพระเอกได้อย่างไร??? สิ่งที่ฉันค้านอยู่ในใจเสมอ แต่เถียงไม่ออก เมื่อเธอบอกว่า "น้ำเน่าทั้งนั้น ชีวิตจริง คนมันไม่ได้ดีไปหมดแบบพระเอกในนิยายหรอก" เขียนแกนๆไปเพราะคิดว่าจะเรียกค่าเลี้ยงดูเพิ่มนั่นล่ะ.....(ก็ว่าไปนะ)

"เออ .... ถูกของเมิง" คำพูดแบบหัวเสียในใจ ไม่กล้าพูดออกไปกลัวเจอสวนกลับ ฉันร่างๆความเลวความชั่วของเธอเท่าที่ฉันจะคิดได้ลงไปจนเกิดเป็นพระเอกที่เหมือนเธออย่างกับถอดพิมพ์ความชั่วออกมาทุกกระเบียดนิ้วจริงๆ

เธอพิมพ์ต้นฉบับเสร็จภายในเวลาไม่นาน ส่งให้พี่สาวคนสนิทพิสูจน์อักษรในทันทีแล้วลงพิมพ์เป็นตอนถัดมา ก่อนที่เราจะรีบออกจากบ้านไปโรงหนังเพราะจวนเจียนใกล้เวลาหนังเข้าฉาย มันจะไม่มีที่จอดรถภายในอาคารจอดรถ สิ่งที่ทำให้ฉันหงุดหงิดที่สุดคือการที่ต้องเดินฝ่าแดดไปยังห้างภายในจังหวัดที่อาศัยอยู่นั่นล่ะ เกรงว่าผิวที่เนียนและดำสนิทจะเป็นอีกาทาปากได้ไปน่ะสิ

และมันก็เป็นความจริง วนรถจนลูกหลับกลางวันเพราะแอร์เย็นๆภายในรถยนต์และกึ่งๆเวียนหัวจากช่องทางการเดินรถภายในอาคารที่จะต้องวนไปวนมา เราต้องจอดรถบริเวณห้างด้านนอก ริมถนน ที่มีช่องว่างให้ถอยเข้าจอดเพียงช่องเดียว ไปต่อก็ไกลเกินเหตุ ขี้เกียจเดิน เหตุผลสั้นๆง่ายๆที่ฉันบ่นอุบไปตลอดทางแต่เธอไม่ต่อปากเลยแม้คำเดียว ยิ่งยิ้มขำฉันและยิ่งทำให้ฉันอารมณ์บูดไปกว่าเดิม 

หนังจบลง เราไม่คิดจะหาอะไรในห้างทานกันต่อเพราะคนเยอะมาก ฉันไม่ชอบ เวียนหัว งานอีกเยอะ อยากไปหาที่คนไม่มาก นั่งสบายๆ รีบกินแล้วรีบกลับ เราเดินออกจากตัวห้าง อากาศไม่ค่อยร้อนเท่าไหร่ เธอบอกว่า "ฝนจะตกมั้ยวันนี้" ฉันไม่ตอบอะไร คิดเพียง "รีบเดินสิ จะได้ถึงรถเร็วๆ กรูร้อน" 

ร้อยวันพันปีตั้งแต่หย่ากัน เธอไม่เปิดประตูรถให้ฉันนั่งเหมือนเคย อย่างว่าล่ะนะ คนมันคือคนอื่นไปแล้วนี่นา ฉันเองก็ไม่ชอบ จบ...... 

แต่วันนี้ เธอกดรีโมทปลดล็อครถเพื่อที่จะอุ้มลูกไปส่งที่เบาะหลัง แต่หันมาบอกว่า "นั่งข้างหน้ากับแม่นะโพธิ์" ฉันหยุดเดินและหันกลับมามองหน้าแบบงงๆ 

"ลูกโตแล้วจะเอามานั่งตักกรูทำไม กรูเมื่อย"

เรายังเดินไม่ถึงประตูรถ เสียงที่ฉันน่าจะคุ้นเคย แต่ไม่คุ้นซักทีเพราะคราวนี้มันดังมากๆ เธอที่อุ้มลูกอยู่ทรุดลงในทันที มือข้างหนึ่งดึงฉันให้ทรุดลงไปตามแล้วกดหัวของฉันให้ต่ำลง แขนข้างหนึ่งโอบลูกที่ไม่ร้องเลยสักนิดไว้อย่างแน่น ส่วนฉันรู้สึกว่าเธอกอดฉันแนบอกไว้แน่นอย่างที่ไม่เคยกอดมาก่อน มันคล้ายกับวันที่เธอกอดฉันครั้งสุดท้ายตอนที่เราเดินออกมาจากเขต "วันที่เราหย่ากัน" นั่นล่ะ

ผู้คนรอบตัวแตกตื่น ฉันเจอระเบิดอีกแล้ว สมองบอกโดบไม่ต้องหันไปมองรอบตัว หลังจากที่เจอครั้งล่าสุด ไปเมื่อเกือบ 2 ปีก่อน แต่ครั้งนั้นฉันอยู่ในอาคาร(ร้านก๋วยเตี๋ยว)มีเพียงสามีใหม่ที่อยู่ในจุดเกิดเหตุ และได้แผลแตกจากสะเก็ดระเบิดบริเวณหางคิ้วซ้าย ส่วนฉันปลอดภัย ดวงสมพงศ์กันกับระเบิดอย่างไม่ต้องการสินะ (ความคิดในเวลานี้.......)

"คุณเจ็บตรงไหนมั้ย" ประโยคแรกที่เธอถาม แต่คงไม่ต้องการคำตอบ เพราะเธอรีบดึงฉันขึ้นมาทันที ก่อนรีบเปิดประตูรถแล้วอุ้มลูกที่เริ่มจะมีน้ำตาจากอาการช็อคเข้าไปในรถ ก่อนที่จะเดินมาดึงแขนฉันไปที่ตรงคนขับ "ขับรถ คุณรีบไป" แล้วเธอก็รีบวิ่งเข้ามาเปิดประตูคนนั่งและกำลังจะก้าวเข้ามา เพราะคิดว่าน่าจะมีลูกที่ 2 ในบริเวณนั้น (ทุกครั้งมันเป็นแบบนั้น ทำให้คนที่นี่เหมือนรู้ซีนที่จะเกิดต่อไปยังกะนิยาย) 

"ดร.เจ็บครับ เลือดเต็มเลย" ผู้ชายที่ฉันคิดว่าเขาน่าจะเป้็นเจ้าหน้าที่กู้ภัยและรู้จักเธอดี วิ่งเข้ามาดึงตัวเธอเอาไว้ ทำให้ฉันรู้ทันทีว่าเธอรู้ตัวว่าเธอบาดเจ็บ และเขาก็ดึงตัวเธอไป เพราะมีอุปกรณ์ที่ช่วยได้และสามารถพาเธอไปส่งโรงพยาบาลได้เร็วกว่าฉัน 

ฉันขับรถฝ่าไฟแดงที่สัญญาณไฟไม่มีแล้วเพราะไฟฟ้าถูกตัด ระเบิดมีติดต่อกันอีกหลายจุดเหมือนหนังแบคฮอคดาวน์ แต่มันไม่ตลกที่หนังกับเรื่องจริงมาประสบกันพอดีแบบนี้ ฉันอยู่ตรงนั้น ตรงที่อันตรายเรียกได้ว่าที่สุดแล้วและคิดว่าหลายๆคนที่กำลังอ่านไม่เคยเจอ ลูกเริ่มถามว่า "เค้าจะเอาคุณพ่อไปไหน" และฉันก็ไม่ตอบอะไร 

รพ.มีคนมากมาย คนเจ็บเยอะมาก เธอนั่งอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน หันมามองหน้าฉันกับลูกแล้วยังสามารถส่งยิ้มให้ได้อีก(แต่กรูยิ้มไม่ออก) "คุณเจ็บตรงไหนบ้าง" คนที่ถามทีเลือดออกเกือบจะเต็มเสื้อเชิ๊ตเห็นได้ชัดเจน แล้วเสื้อเบรเซอร์ที่ขาดบริเวณสะบักหลังก็ชุ่มไปด้วยเลือด ฉันควรจะถามเธอมากกว่านะ 

การเป็นอาจารย์แพทย์ของเธอทำให้เธอให้คนอื่นที่เจ็บหนักกว่าลัดคิวเธอไปก่อน เธอบอกว่า เค้าหนักกว่า เธอชิลชิล (อยากจะด่าว่า กรูไม่ชิลกับเมิงหรอกนะ กรูเครียด) 

ตอนนั้นฉันเองยังไม่รุ้เลยว่าเธอโดนอะไรบ้าง รู้แค่ มีแผลค่อนข้างเยอะ แต่ตัวเธอไม่ได้รับอันตรายหนักหนาเพราะเสื้อผ้าแนวคุณชายมันหนาพอๆกับหน้าของเธอนั่นล่ะ ใส่ได้ เมืองไทยมันร้อนแต่เธอก็สวมเบรเซอร์แทบจะตลอดเวลา ต่อไปสวมไว้เลยนะ มันช่วยได้จริงๆ

เวลาผ่านไปไม่นานมีทหารเข้าถามหาเธอ และเข้ามารายงานตัวแล้วพาเธอไป ฉันส่งลูกให้กับน้องชายไปดูแล เดชะบุญลูกชายของเราไม่มีแผลอะไรนอกจากร้อยถลอกที่ขาเนื่องจากเธอล้มทับเขา โชคดีไป

ฉันมากับรถของทหาร นำเธอส่งมาที่นี่ ค่อนข้างทะลักทุเลเพราะเหตุเกิดต่อเนื่องหลายจุด และมีการโดยตะปูเรือใบรอบนอกเมือง จนต้องนำส่งคนเจ็บด้วยเฮลิคอปเตอร์มาที่หน่วยแพทย์ทหารของค่ายนอกพื้นที่และลำเลียงต่อด้วยรถของโรงพยาบาลที่มารอรับ เธอโดนสะเก็ดระเบิดและเลือดออกไม่หยุด "เจ็บมั้ย" ฉันถามเป็นระยะๆ "กับตันอเมริกาเจ๋งเท่ากัปตันอิงแลนด์มั้ย" เธอตอบกลับมาให้ฉันขำ แต่ไม่ขำ ฉันไม่พูด ฉันตอบไม่ได้ "กรูจุก" ถ้าพูดได้อาจจะพูดแบบนี้ไป "คุณไม่เจ็บนะ ไม่เป็นอะไรนะ" ฉันพยักหน้ารับ

เธอต้องเข้าผ่าตัดเพื่อเอาสะเก็ดระเบิดออก เวรกรรมมันคือหนังดราม่านอกจอ เลือดออกไม่หยุด แล้วรพ.ก็ดันมีเลือดหมู่บีเนกกาทีฟแค่เพียงถุงเดียว เรียนท่านผู้อ่านเลยว่า กรุณาอย่าหาสามีเป็นชาวเลือดเนกาทีฟ (พวกลูกครึ่งยุโรป) เพราะหากมันวิกฤติแล้วคุณอาจจะมีน้ำตาท่วมโรงพยาบาลแบบฉันนี่ล่ะ 

ฉันโทรหาเพื่อนหมอหลายคน เอาเลือดหมู่นี้มาให้ฉันหน่อย ใครก็ได้!!!!! บุญของฉันที่ไม่ต้องดราม่ามากมายให้ชีวิตที่น้ำเน่าอยู่แล้วจะต้องเน่าสนิทเข้าไปอีก ได้เลือดมาสำรองเอาไว้ตามความต้องการของเพื่อนซึ่งเป็นหมอผู้ผ่าตัด 

"พี่.......ช่วยด้วย" 
"วันที่มึงจะหย่ากัน มึงบอกว่า จะไปตายไหนก็ไปไง"
"อ่าว ..... สัสแล้วเมิง" 

บทสนทนาสั้นๆระหว่างฉันและพี่หมอเพื่อนสนิทก่อนเข้าห้องผ่าตัด และเดินกลับออกมาภายในเวลาไม่นาน 
"มันยังรักมึงได้อีกโข ไม่ตายว่ะ...... หนังเหนียว ตายยาก" พี่หมอบอกฉันแบบนี้จริงๆ 
"หายแล้ว 1 เมานะน้องนะ" 
นั่น หมอที่ไหนไม่กินเหล้า กรุณามาดูหมอที่หาดใหญ่ได้ค่ะ ตัวเป็นๆ เน้นๆ ออนเดอะร็อคเลย ขี้เมาชิบ......(แต่บอกมันไปว่า กรูให้ 1 ลังเลยเอ้า)

เปิดหน้างานเขียน เธอเปลี่ยนบทไป ฉันคงเซนสิทีฟเกินไปที่อ่านแล้วก็ต้องปล่อยโฮออกมาทันที นี่ดีนะที่เธอไม่ตาย ถ้าเธอตาย น่าจะมีรายการน้ำตาท่วมหาดใหญ่เป็นแน่ 
แม้บางที เธออาจจะไม่ได้บอกฉันแบบนั้น แต่มันกรีดความรู้สึกของอดีตภรรยาเหลือเกิน

ท้ายนี้สิ่งที่อยากบอกคือ 
"ขอบคุณ ที่ปกป้องฉันให้พ้นภัย ขอให้เธอหายเจ็บในเร็ววัน ศิริและบารมี อยู่ที่ตัวของเธอ และขอบคุณที่ยังรักฉันและลูกเสมอ แม้เราจะเป็นเพียงคนเคยรักกันไปแล้ว ความดีของเธอสิ่งที่จำไม่ค่อยยาก ไม่ใช่เพราะมันมีน้อยเลยไม่ยากที่จะจำ แต่เพียงเพราะมันยิ่งใหญ่เสมอ เลยไม่ยากที่ฉันและลูกจะจดจำ ถ้าเธอไม่ดีจริงๆ รางวัล "พ่อดีเด่น" เธอคงไม่ได้มาทุกๆปีตั้งแต่ลูกเข้าเรียน ถ้าเธอไม่ดี ลูกคงไม่เอาเธอเป็นแบบอย่าง และถ้าเธอไม่ดี ฉันคงไม่รักและแต่งงานกับเธอ แม้เราจะขาดจากกัน ฉันก็ยังหวังที่จะเป็นคนที่เธอรักที่สุดเหมือนที่เธอบอกมาตลอดว่า "ผมรักแต่เมียผมคนเดียว" แต่เส้นทางของแต่ละคนมันขนานกันไปแล้ว ฉันก็ได้แต่ภูมิใจว่า อย่างน้อย ฉันก็ยังได้ขึ้นชื่อว่า "เป็นเมียที่หมอเอกรักที่สุด" หายไวไวนะคะ"

รักเธอ 
กัปตันอิงแลนด์ 

ขอแสดงความเสียใจต่อญาติของผู้เสียชีวิตในเหตุระเบิดเมื่อวันอาทิตย์ที่ 6 เมษายน 2557 ในเขตพื้นที่อำเภอเมืองยะลา จังหวัดยะลา 
และผู้ที่ได้รับบาดเจ็บในเหตุดังกล่าว ตลอดจนผู้ที่ได้รับความเสียหายจากเหตุการณ์ความไม่สงบในทุกๆเหตุการณ์ที่ผ่านมา

ขอขอบพระคุณ 
โรงพยาบาล .........(เอกชนแห่งหนึ่งขอสงวนเพื่อความเป็นส่วนตัว) 
คณะนายแพทย์และทีมผ่าตัด 
ผู้บังคับบัญชา แพทย์ทหารและทหารพยาบาล กรมแพทย์ทหารโรงพยาบาลค่ายอิงคยุทธบริหาร 
หน่วยกู้ภัยเจ้าแม่กอเหนี่ยวจังหวัดยะลา 
ตำรวจ ทหาร เจ้าหน้าที่อาสาสมัครและกู้ภัย 
แพทย์ พยาบาล และเจ้าหน้าที่กระทรวงสาธารณะสุขในเขตพื้นที่รับผิดชอบและนอกเขตพื้นที่รับผิดชอบที่เกี่ยวข้อง 

ขอประณาม การกระทำอันทำให้เกิดความไม่สงบในช่วงเวลาที่ผ่านมา คุณพาคนที่รักจากครอบครัวของพวกเขาไปอย่างไม่มีวันกลับ แต่คุณไม่สามารถที่จะพาหัวใจรักและความดีไปจากครอบครัวของเขาเหล่านั้นได้ ไม่ว่าเหตุที่เกิดจะมีต้นเหตุมาด้วยอะไรก็ตาม การวิงวอนให้หยุดกระทำเหตุดังกล่าวยังดูเหมือนไร้ผล เพราะเหตุความไม่สงบยังเกิดต่อเนื่องมาร่วมสิบปี 
ขอเป็นอีก 1 เสียงที่วิงวอนให้หยุดการกระทำอันก่อให้เกิดการพลัดพรากและการสูญเสียชีวิตและทรัพย์สินเช่นที่ผ่านมา ขออย่าให้เกิดอีกเลย  





 

Create Date : 07 เมษายน 2557
15 comments
Last Update : 7 เมษายน 2557 13:04:35 น.
Counter : 2332 Pageviews.

 

กำลังจะเข้ามาถามว่าหนูแดงเป็นไงบ้าง ดูข่าวว่าบึ้มหลายจุด

พออ่านมาถึงตรงกลางๆ แม่เจ้าาา ช็อคอ่ะ โดนจริงๆด้วย

ตกใจหมดเลย แต่ยังโชคดีน่ะที่คุณหมอพ้นขีดอันตรายแล้ว พี่เอาใจช่วยนะขอให้คุณหมอหายป่วยไวๆ และอย่าได้เจอแบบนี้อีกเลย สาธุ

และยิ่งโชคดีมากๆที่ใบโพธิ์และหนูแดงไม่เป็นอะไร คุณพระคุ้มครองจริงๆ

ยังผูกเรื่องหนังกับชีวิตจริงได้อีกนะนั่น นักเขียนก็งี้แหละ ใช่ป่ะ

 

โดย: สมาชิกหมายเลข 861805 7 เมษายน 2557 13:59:16 น.  

 

Like ให้เป็นคนที่ 2
อ่านแล้วซาบซึ้งในความรัก
อ่านแล้วก็โมโหกับสถานการณ์
กับการบึ้มหลายจุด
เฮ้อ.....ประเทศไทย
แวะมาให้กำลังใจค่ะ

 

โดย: อุ้มสี 7 เมษายน 2557 23:15:45 น.  

 

หนูแดงเอ๊ย....
ดูแลตัวเองกับลูก ๆ ด้วย นะจ๊ะ
เป็นห่วงเด้อ

 

โดย: รู้นะว่าคิดถึง 8 เมษายน 2557 10:07:24 น.  

 

สวัสดีครับ เขียนเรื่องได้สนุกดีเช่นเดิมนะครับ
เหตุการณ์ความไม่สงบภาคใต้ อ่านทีไรก็รู้สึกหดหู่มากจริงๆครับ

 

โดย: หมอหว่อง 9 เมษายน 2557 23:04:31 น.  

 

มาส่งกำลังใจให้พี่หนูแดงค่ะ
ขอให้พี่หมอหายไวๆ นะคะพี่ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ย่อมคุ้มครองคนดีนะคะ

ปล เข้าใจประโยคที่พี่เคยบอกหนูไว้เลยว่า
ชีวิต ณ จุดนี้มันไม่ง่าย แต่ไงเราก็ต้องดำเนินต่อไป

Take Care นะคะพี่

ปล2 อ่านแล้ว ซึ้งจิงๆ

 

โดย: nonnoiGiwGiw 10 เมษายน 2557 22:42:29 น.  

 

สุขสันต์วันสงกรานต์จ้า


สบายดีน๊าาาา

 

โดย: สมาชิกหมายเลข 861805 11 เมษายน 2557 17:37:37 น.  

 

สวัสดีค่ะคุณหนูแดง
บุ๊งอ่านแล้วอึ้ง ปกติดูแต่ข่าวค่ะ
บอกตรงๆ ว่า เวลาข่าวบอกว่ามีผู้เสียชีวิต
เป็นประชาชนตาดำๆ ไม่รู้เรื่องอะไรด้วย
แต่ต้องมารับเคราะห์ บุ๊งไม่เข้าใจว่า ทำไมไม่สามารถยุติเรื่องนี้ได้เลย
ทำไมต้องมีคนมาบาดเจ็บเพราะเรื่องความขัดแย้ง ทางอำนาจ
ทำไมต้องเอาประชาชนไปเกี่ยวข้อง
ขอร่วมประนามด้วยคนค่ะ รับไม่ได้กับการกระทำแบบนี้จริงๆ ค่ะ

 

โดย: Close To Heaven 16 เมษายน 2557 15:28:19 น.  

 

ฮาโหลพี่หนูแดง สบายดีไหมคะ
คิดถึงค่ะ

 

โดย: nonnoiGiwGiw 23 เมษายน 2557 17:57:44 น.  

 

น้องสาวป่วยรึป่าวจ๊ะ

แวะมาเยี่ยมจ้าาา

 

โดย: สมาชิกหมายเลข 861805 25 เมษายน 2557 6:48:56 น.  

 

ฮัลโหลๆ เงียบเลย

สบายดีป่าวจ๊ะ

 

โดย: สมาชิกหมายเลข 861805 7 พฤษภาคม 2557 19:33:57 น.  

 

ดูแลตัวเอง และครอบครัวด้วยนะคะ
เป็นห่วงค่ะ

 

โดย: แม่ออมบุญ 12 พฤษภาคม 2557 15:32:43 น.  

 

สบายดีไหมคะพี่ คิดถึงน๊าาา

 

โดย: nonnoiGiwGiw 7 มิถุนายน 2557 11:55:09 น.  

 

คิดถึง..ๆๆ จุ๊บๆ

 

โดย: nonnoiGiwGiw 19 มิถุนายน 2557 12:25:08 น.  

 



มาส่งจูบจ๊วบๆ

 

โดย: nonnoiGiwGiw 21 สิงหาคม 2557 11:55:29 น.  

 

คิดถึงค่ะ..

 

โดย: nonnoiGiwGiw 30 กันยายน 2557 17:05:19 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


อเมริกาโน่ไม่เติมน้ำตาล
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 12 คน [?]




Friends' blogs
[Add อเมริกาโน่ไม่เติมน้ำตาล's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.