Que sera,sera สิ่งใดจะเกิดมันก็ต้องเกิด
Group Blog
 
 
พฤศจิกายน 2550
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930 
 
23 พฤศจิกายน 2550
 
All Blogs
 
เรื่องสั้นเปิดตัว เรื่องควายควาย

เพิ่งเคยโพสท์ครั้งแรก ขอคำวิจารณ์ด้วยนะจ๊ะ จะได้เอาไปปรับปรุงแก้ไขเรื่องสั้นให้ดีขึ้น

เรื่องควายควาย


1.
สมชายเป็นลูกควายตัวหนึ่ง พ่อของมันคือบัวลอย แม่ของมันคือบัวผัน สมชายเป็นลูกโทนของพ่อและแม่ จึงไม่แปลกที่ทั้งคู่จะรักและตามใจมันมาก อะไรที่สมชายอยากได้ มันก็ต้องได้ทุกอย่าง ควายสมชายมีเจ้านาย ชื่อสมพงษ์และสมศรี พวกเขามีลูกสาวตัวเล็กๆชื่อสมใจกับลูกชาย สมรักษ์ สมชายและสมรักษ์สนิทกันมาก ความทรงจำแรกของมัน นับตั้งแต่วันที่มันลืมตาดูโลก สิ่งที่มันเห็นเป็นอันดับสองรองจากพ่อแม่ก็คือใบหน้าน้อยๆของสมรักษ์ เด็กน้อยวัยแปดขวบผู้ซึ่งเป็นคนคอยดูแลมันมานานกว่าปีแล้ว สมชายเป็นควายรุ่นใหม่ ในยุคที่ประเทศไทยกำลังอยู่ในช่วงกำลังพัฒนา พ่อกับแม่ของมันบอกว่า อีกไม่นานพวกเขาคงต้องตกงาน เพราะเจ้าของนาอื่นๆหันมาใช้ควายเหล็กทำนากันหมดแล้ว ที่หมู่บ้านนี้ มีแต่บ้านของเจ้านายพวกเขาเท่านั้นที่ยังใช้แรงงานควายอย่างบัวลอยและบัวผันเป็นหลัก นางบัวผัน (ใช้คำนำหน้าว่า นาง เพราะบัวผันมีสามีแล้ว แม้ว่ามันอยากจะใช้คำนำหน้าว่านางสาวมากกว่าก็ตาม) แอบได้ยินเจ้านายคุยกันว่า หากเก็บเกี่ยวข้าวในนารุ่นนี้หมดแล้ว จะหาซื้อควายเหล็กมาใช้เสียที แม้ว่านางบัวผันจะไม่มีมือเหมือนมนุษย์ แต่มันก็เข้าใจความรู้สึกเวลาที่คนกลุ้มใจจนเอาแขนก่ายหน้าผาก บัวผันรีบวิ่งเตลิดกับคอกแล้วเล่าเรื่องทั้งหมดให้สามีฟังด้วยความตื่นตระหนก และก็หวังว่าสามีก็คงจะตกใจตามไปด้วย แต่มันก็คิดผิด บัวลอยยืนสี่ขา เงี่ยหูฟังตามที่ภรรยาพูดแล้วผงกหัวขึ้นลงแสดงความเห็นอกเห็นใจ
“เจ้านายเขาก็ลำบาก” มันพูดขึ้นช้าๆ “แกเองก็อย่าไปตำหนิอะไรเลย ตอนนี้นาอื่นๆเขาก็ใช้ควายเหล็กกันหมดแล้ว มีแต่ที่บ้านของเราเท่านั้นที่ยังใช้แรงงานควายอยู่ ข้าว่าดีเสียอีก ถ้ามีควายเหล็กใช้พวกเราก็จะได้สบายขึ้นด้วย”
“แล้วพี่คิดว่าเจ้านายเขาจะทำยังไงกับพวกเราล่ะ เลี้ยงไว้เป็นลูกหรือไง เราคงไม่พ้นโดนจับเชือดหรือไม่ก็เอาไปขายหรอก ไอ้สมชายมันยังเล็กอยู่เลยนะพี่” บัวผันขึ้นเสียง
“เราเองก็อยู่กับนายเขามานานหลายปีแล้ว เขาคงไม่ใจร้ายเอาเราไปฆ่าหรือไปขายหรอกน่า สมชายมันเล็กก็จริงแต่เจ้านายน้อยก็เอ็นดูมันมากนะ”
“ตอนนี้มันยังเล็กก็ดูน่ารักน่ะสิ” นางเถียง “อีกไม่นาน พอมันโตขึ้นเดี๋ยวพวกเด็กๆก็เบื่อมันแล้ว”
“พอได้แล้ว บัวผัน เราจะเป็นยังไงก็แล้วแต่เจ้านายเขาจะเมตตาก็แล้วกัน เราเองก็ได้พวกเขาชุบเลี้ยงมาจะครบสิบปีอยู่แล้ว กินดีอยู่ดียิ่งกว่าควายบางบ้านเสียอีก ถ้าเจ้านายจะเอาเราไปขายก็ถือเสียว่าเราได้ตอบแทนบุญคุณเขาก็แล้วกัน” พูดจบ บัวลอยก็หันก้นให้บัวผัน แล้วนอนต่ออย่างไม่รู้สึกรู้สาในสิ่งที่บัวผันพยายามจะบอก นางควายรู้สึกขุ่นเคืองยิ่งนัก แต่ก็ทำได้แค่สูดจมูกฮึดฮัดแล้วหันไปหาลูกชายตัวน้อย
“สมชาย โตขึ้นแกอย่าเป็นแบบพ่อของแกนะ โง่จริงๆ สมแล้วที่เขาด่าเราว่าเราโง่เป็นควาย”
“แม่จ๋า แต่หนูก็เป็นควายนะ งั้นหนูก็โง่สิ” ควายน้อยถามแม่อย่างไร้เดียงสา
นางบัวผันเงียบไปสักพักแล้วนางก็เอ่ยกับลูกชายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ตอนนี้เรายังไม่ฉลาดก็จริงนะลูก แต่แม่ก็ไม่ยอมให้ลูกแม่โง่จนคนเขาดูถูกพวกเราหรอก ต่อไปนี้แม่จะปฏิวัติระบบควายไทยเสียใหม่” บัวผันใช้คำว่าปฏิวัติตามที่ได้ยินมาจากวิทยุของนายสมพงศ์ “ลูกจะต้องได้เรียนหนังสือ อ่านออกเขียนได้ มีความรู้สูงๆ เจ้านายเขาจะได้เห็นว่าเราไม่ใช่ควายโง่ให้เขากดขี่ข่มเหงอีกต่อไป แล้วถ้าเราเก่งกว่าพวกเขาได้เมื่อไหร่ ต่อไปลูกก็จะได้เป็นเจ้าคนนายคนไงละจ๊ะ”
“แต่หนูไม่อยากเป็นเจ้าคนนายคนนี่จ๊ะแม่ หนูอยากเป็นเพื่อนกับนายมากกว่า”
“ลูกเป็นเพื่อนกับคนไม่ได้หรอก” แม่ดุเสียงเข้มจนควายสมชายสะดุ้งโหยง “คนจะเป็นเพื่อนกับคนด้วยกันเท่านั้น เขาไม่มาเป็นเพื่อนกับควายหรอก”
“สมชายเป็นเพื่อนกับนายน้อยนะแม่” สมชายสะอื้น นายน้อยที่เขาพูดหมายถึงสมรักษ์นั่นเอง
“เขาเห็นแกเป็นแค่ควาย รู้ไว้เสียด้วย” บัวผันเอ็ดอีกครั้ง แต่เมื่อเห็นลูกชายตกใจจนตัวสั่นนางจึงรีบเปลี่ยนมาใช้น้ำเสียงอ่อนโยนอีกครั้ง “สมชายลูกแม่ ถ้าลูกอยากจะเป็นเพื่อนกับเจ้านายจริงๆ ลูกต้องเก่งเหมือนคนนะลูก”
“จ๊ะ...แม่ แล้วหนูต้องทำอย่างไรถึงจะเก่งเหมือนคนละจ๊ะ”
บัวผันนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง เพราะนางเองก็ไม่รู้เหมือนกันถึงจะฉลาดได้เหมือนมนุษย์ สิ่งเดียวที่นางรู้จักคือการเรียนหนังสือ แต่นางก็ไม่รู้จริงๆว่าการเรียนหนังสือมันคืออะไร นางควายรู้แค่ว่าเจ้านายชอบพูดกันว่าต้องเรียนหนังสือถึงจะได้ฉลาด เพราะฉะนั้น หางนางอยากให้ลูกของนางเก่งเหมือนคน นางก็คงต้องส่งลูกของนางไปเรียนหนังสือเท่านั้น
“เรียนหนังสือสิลูก ลูกจะได้มีความรู้”
“แล้วเรียนหนังสือมันคืออะไรจะ แม่...”
“การเรียนหนังสือคือการไปโรงเรียนไงลูก เราต้องไปโรงเรียนเพื่อให้อ่านออกเขียนได้” บัวผันบอกลูกทั้งที่นางก็ไม่รู้อีกเช่นกันว่าการอ่านออกเขียนได้นั้นเป็นอย่างไร นางรู้เพียงว่ามนุษย์ที่อ่านหนังสือได้จะได้รับการชื่นชมกว่าคนที่อ่านหนังสือไม่ออก และโรงเรียนคือสถานที่ๆเจ้านายพาลูกๆไปเพื่อให้อ่านออกเขียนได้ ถ้านางพาลูกของนางไปโรงเรียน ลูกของนางต้องอ่านออกเขียนได้และมีความรู้แน่ๆ และหากลูกนางมีความรู้ สักวัน ไอ้สมชายอาจเป็นผู้นำรัฐบาลควายก่อการปฏิวัติเรียกร้องสิทธิควายคนแรกในประวัติศาสตร์โลกก็ได้ แล้วลูกของนางก็จะได้เป็นนายกรัฐมนตรีควาย (นางเข้าใจว่านายกคือบุคคลที่มีอำนาจมากที่สุด เพราะจากข่าวที่ฟังเมื่อคราวเกิดรัฐประหาร นางเห็นว่าใครๆก็อยากเป็นนายกกันทั้งนั้น)หากลูกนางได้เป็นนายก ใครจะกล้ามาด่าควายอย่างพวกนางว่าโง่ได้อีก
“พรุ่งนี้แม่จะพาลูกไปโรงเรียน” บัวผันบอกลูก “รีบนอนได้แล้วลูก จะได้ไปแต่เช้า”
“หนูไม่อยากไปโรงเรียนนะแม่” สมชายค้านเสียงอ่อย แต่ก็ต้องเงียบลงทันทีเมื่อเจอสายตาเขียวปั้ดของผู้เป็นแม่ที่จ้องเขม็ง
“ไม่อยากแกก็ต้องไป แม่ไม่อยากให้ใครมาด่าแกว่าโง่เป็นควายหรอก แกต้องฉลาดเหมือนคนนะ”
บัวลอยสะบัดหางไปมา หากเป็นคนก็คงเปรียบได้เหมือนกับการส่ายหัว บัวผันเห็นท่าทางของสามีเช่นนั้นก็ค้อนขวับ ควายบัวลอยเอ่ยขึ้นเหมือนไม่เจาะจงจะกระทบกระเทียบใคร “เป็นควายอยู่อย่างนี้ก็ดีอยู่แล้ว ตะเกียดตะกายหาทางให้เรื่องมันวุ่นวายไปได้”




Create Date : 23 พฤศจิกายน 2550
Last Update : 24 พฤศจิกายน 2550 10:41:48 น. 5 comments
Counter : 625 Pageviews.

 
ผีมีจริงมั้ยคะ แบบว่าไม่กล้าเปิด กลัวหลอน

เรื่องสั้นน่าคิดดี ชอบ สะใจ !!!!


โดย: kuakul วันที่: 23 พฤศจิกายน 2550 เวลา:15:12:33 น.  

 
ยินดี
เราก็ชอบควายเหมือนกัน
เริ่มต้นได้น่าสนใจนะ
จะติดตามตอนต่อไปนะ


โดย: พราน (ตาพรานบุญ ) วันที่: 23 พฤศจิกายน 2550 เวลา:20:36:12 น.  

 
ขอบคุณสำหรับ Comment นะคะ แล้วจะนำตอนต่อไปมาลงต่อเร็วๆนี้ค่ะ


โดย: ก้อยจ้า (Cha_cha_koi ) วันที่: 24 พฤศจิกายน 2550 เวลา:10:45:19 น.  

 
ขออนุญาตแอบเข้ามาอ่าน

Image Hosted by ImageShack.us


โดย: ปรานทยา วันที่: 25 พฤศจิกายน 2550 เวลา:8:40:13 น.  

 
มาอัพต่อนะคะ รออ่าน
ปล. จะดีมากเลยถ้าเขียนให้บรรทัดมันไม่เป็นพรืดๆอ่ะค่ะ (หรือว่าเราแก่แล้วก้อไม่รู้ )


โดย: cotyledon067 วันที่: 28 พฤศจิกายน 2550 เวลา:2:17:19 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Cha_cha_koi
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Que sera, sera,
Whatever will be, will be;
The future's not ours to see.
Que sera, sera,
What will be, will be.
Friends' blogs
[Add Cha_cha_koi's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.