ตาโต แก้มป่อง
Group Blog
 
 
กันยายน 2551
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930 
 
26 กันยายน 2551
 
All Blogs
 
ใครบอกว่าฉันไม่ทุกข์

 


คนที่หัวเราะดังที่สุด อาจจะเป็นคนที่ร้องไห้เสียงดังที่สุดก็ได้ ใครจะรู้


การที่ไม่แสดงความรู้สึกออกมาใช่ว่าจะไม่รู้สึก


การที่ไม่ร้องไห้ใช่ว่าจะร้องไม่เป็น อายที่จะร้อง


การที่ไม่พูดใช่ว่าจะยอมรับ หรือ ปฎิเสธ


การที่ยิ้มไม่ใช่ว่าจะสุข ยินดี


มันก็แค่หน้ากาก เหมือนละครที่เล่นให้จบในตอน พอปิดฉากไป คนที่ดูแล้วแยกย้ายกันไปจะรู้บ้างไหม ว่าน้ำตาไหลออกมา ร้องจนไม่มีน้ำตาจะไหล ร้องจนคิดว่าน้ำตาคงจะท่วมโลกแล้ว


คนที่มองมา ไม่รู้จักตัวตนจริงๆ อาจจะคิดว่า เรา ไม่มีเรื่องอะไรให้ทุกข์ร้อน ไม่มีอะไรให้คิดมาก ยิ้ม หัวเราะ เรียน เล่น กิน นอน ไปวันๆ ไร้สาระ ไม่มีจุดมุ่งหมาย เลื่อนลอย เฉยชา ไม่ใส่ใจสิ่งรอบตัว คิดแค่ว่าแค่นี้คงพอแล้ว ไม่ดิ้นรน ไม่เดือดร้อน แต่ว่าจะมีใครรู้มั้ย กับการต้องแบกรับ ภาระ ความคาดหวัง ที่ทุกคนให้แบก มันหนักจนแทบจะล้ม อยากทำให้ได้ อยากเป็นให้ได้ อยากให้ดีกว่านี้ แต่ เรื่องบางเรื่องที่เข้ามาในชีวิตที่มันบั่นทอนกำลังกายจนไม่มีแรงจะเดินต่อ คำพูดบางคำที่บั่นทอนกำลังใจ แรงที่จะสู้เลยไม่มี จะเดินไปทางไหน จะหยุด หรือ จะสู้ หรือ จบทุกอย่าง แบบคนขี้ขลาด


วันที่รับรู้ว่า พ่อป่วยหนัก ในช่วงปิดเทอมก่อนจะไปต่อ ม.4 แม่ต้องอยู่ดูแลพ่ออยู่อีกบ้าน เข้าๆออกๆ โรงพยาบาล รักษาทั้งวิธีแพทย์สมัยใหม่ ความเชื่อทางไสยาศาสตร์ เราต้องอยู่บ้านกับน้องอีก 3 คน ต้องเปิดร้านแต่เช้า ของในร้านหมดหรือขาดต้องหามาเตรียมไว้ ดูแลน้องที่อายุไล่เลี่ยกัน ทำงานบ้าน ทำกับข้าว จ่ายตลาด ต้องเรียนรู้ ต้องรับผิดชอบ ช่วงนี้เป็นช่วงที่เราพี่น้องต้องปรับตัว จากที่เคยช่วยมั่งไม่ช่วยมั่ง เปลี่ยนเป็นต้องช่วยกันนะ ใครล้มต้องช่วยกันฉุดขึ้นมา ทำงานในบ้าน ไม่ออกไปเล่นนอกบ้าน ยังโชคดีที่ลูกค้าที่คุ้นเคยและรู้จักให้ความช่วยเหลือ เป็นห่วงเป็นใย  ช่วงเวลาเดือนกว่าๆ


วันที่รับรู้ว่า พ่อต้องไปนอนที่โรงพยาบาล เราไปเยี่ยมกับน้อง น้องช่วยป้อนข้าว เช็ดตัวพ่อ ในขณะที่เราเดินออกมาข้างนอก เปล่าเลยไม่ได้รังเกียจ ไม่ใช่ไม่อยากดูแล แต่..... ที่เดินออกมาเพราะไม่อยากให้พ่อต้องกังวล ทุกข์ใจ หันหลังให้พ่อพร้อมกับน้ำตาที่ไหล ทุกคนหันมามอง เราต้องไปแอบร้องไห้ในห้องน้ำ 


วันที่รับรู้ว่า พ่ออาการทรุดหนัก แม่โทรมากลางดึก บอกว่าไปหาหมอแล้ว พ่อจะอยู่ได้ไม่เกิน 3 วัน แม่พูดไปร้องไห้ไป หันไปดูน้องๆที่นอนหลับในห้องเดียวกัน น้องสาวตื่นมาถาม จำเป็นต้องบอก น้องสาวร้องไห้จะไปหาพ่อที่อยู่อีกบ้าน น้องร้องไห้จนหลับไป เราละเห็นน้องร้องไห้ เราจะร้องออกมั้ย เป็นเป็นหลักให้น้องยึด พอไม่มีใครเห็น ก็นอนร้องไห้ไม่ให้มีเสียง ปล่อยให้น้ำตาไหลจนเช้า


วันที่รับรู้ว่า พ่อไม่อยู่แล้ว แม่โทรมาช่วงเย็น พร้อมกับบอกว่าให้รีบมาเพราะ พ่อสู้ไม่ไหวแล้ว ปิดร้านเสร็จเตรียมจะออกไป มีสายเรียกเข้ามาคิดว่าแม่ แต่ไม่ใช่ เป็นเพื่อนโทรมาคุยเล่น รู้มั้ยว่าเราเสียเวลาแค่ไหนที่เธอพูดแค่ไม่กี่ประโยค ทั้งที่เราบอกว่ารีบ รู้มั้ยว่าเวลาแค่เสี้ยววินาทีกับชีวิตคน มันเล่นตลกได้เสมอ ไปถึง เห็นภาพที่พี่ชายพยายามปั๊มหัวใจพ่อขึ้นมา แม่นั่งร้องไห้อยู่ข้างๆ แต่.....ยื้อไม่ได้ ไม่ทันแม้กระทั่งดูใจ ได้ยินคำพูดสั่งเสีย


วันที่รับรู้ว่า แม่ไม่สบาย เป็นห่วง ได้แต่แอบร้องไห้ ทั้งไหว้พระ สวดมนต์ ขอพร ให้คุ้มครองแม่ เราอาจจะไม่พูด ว่าหายเร็วๆนะ แต่ เราแสดงออกไม่เป็น เราเอาใจใส่ในแบบของเรา


วันที่รับรู้ว่า น้องไม่สบาย เป็นโรคโลหิตจาง มีความเสี่ยงจะเป็นธาลัสซีเมีย เราเป็นห่วง แต่ไม่ได้พูดออกไป ได้แต่ภาวนา อยากให้ตัวเองเป็นแทน อยากเจ็บแทน คงจะดีกว่า


วันที่รับรู้ว่า ปู่ไม่สบาย แม้จะไม่ผูกพันกันมากแต่ เราก็ไม่อยากให้ใครต้องเจ็บ ต้องป่วย ไหว้พระ ขอพรเท่าที่เด็กจะทำได้


หลายๆเรื่องที่รับรู้ อยากจะระบาย แต่ เพื่อนเราเองก็ทุกข์ใจ เราจะเล่าให้เค้าฟังมั้ย ไม่ ต้องปลอบใจเพื่อน เก็บเรื่องของตัวเองไว้ บางเรื่องก็ไม่สามารถบอกใครได้ เรื่องบางเรื่องบอกไปเค้าคงไม่เข้าใจ


เราจะเห็นแก่ตัวเกินไปมั้ย ถ้าคนในครอบครัวจะเป็นอะไร เจ็บป่วย ไม่สบาย ร้ายแรง เป็นคนที่ต้องไป เราขอเป็นคนที่ต้องเป็นแทน ไปก่อน ได้มั้ย เพราะความสูญเสีย รับไม่ไหวแล้ว


ต้องพยายามเป็นคนเข้มแข็ง สร้างเกราะให้ตัวเอง ต้องแกล้งเป็นคนเย็นชา ต้องยิ้มทั้งที่ใจกำลังร้องไห้ ต้องหัวเราะทั้งที่ใจและกายมันล้า



 






Free TextEditor


Create Date : 26 กันยายน 2551
Last Update : 29 กันยายน 2551 21:38:04 น. 2 comments
Counter : 115 Pageviews.

 
เชื่อไม๊ว่าคนที่เข้มแข็งที่สุดคือคนที่สามารถที่จะยิ้มและหัวเราะให้คนรอบข้างสบายใจได้ ทั้งๆ ที่ตัวเองทุกข์ที่สุด


.....
อย่าพ่ายแพ้ให้กับความอ่อนไหวนะ เป็นกำลังใจคะ


โดย: เจ้าหญิงที่เจ้าชายตายจาก (timeofmylove ) วันที่: 1 ตุลาคม 2551 เวลา:1:24:00 น.  

 
มี้ เอม เด้น ป๋า

มา สู้ สู้ ด้วย ก้าบ

อืมมมมมมมมมมม

คน ตายยยย เปน ปก กา ติ

คน ม่าย ตาย สิ่ แป่ก ก้าบ

มี้ เอม ก่ะ คุน แม่

ยัง คุย กัน เรื่อง งาน สบ ล่วง หน้า

ของ มี้ เอม ม่าย มี งาน ท่า มี้ ตาย

555555555

บอ ริ จาก

ก่ะ ซา พา กา ชาด แว้ว ก้าบ


โดย: dogamania วันที่: 5 ตุลาคม 2551 เวลา:1:40:25 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

azunrakay
Location :
อุบลราชธานี Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




เธอเห็นไหม เธอเห็นไหม ข้างในดวงตา
อยากให้เธอค้นหา สิ่งที่มันซ่อนอยู่
เธอรู้ไหม เธอรู้ไหม ข้างในดวงใจ
มีเรื่องราวมากมายที่อยากให้เธอรับรู้

แค่เพียงเธอมองให้ลึก มองให้ซึ้งถึงในดวงตา
แล้วเธอจะได้เห็นความจริง คนๆนึงต้องทรมานแค่ไหน
แท้ที่จริงตัวฉันที่เธอว่าใจร้าย ก็มีจิตใจ ที่เหมือนๆเธอ

เธอเห็นไหม เธอเห็นไหม ข้างในดวงตา
ที่มันยังฝันหาความรักแท้ของใคร
อยากขอร้อง อยากขอร้อง ให้เธอจงฟัง
สิ่งที่ตัวฉันหวัง อยากให้เป็นเธอได้ไหม

แค่เพียงเธอมองให้ลึก มองให้ซึ้งถึงในดวงตา
แล้วเธอจะได้เห็นความจริง คนๆนึงต้องทรมานแค่ไหน
แท้ที่จริงตัวฉันที่เธอว่าใจร้าย ก็มีจิตใจ ที่เหมือนๆเธอ

คนเดียวที่คอยรับรู้ คนเดียวที่ยังเข้าใจ
มีบ้างไหม ที่อยู่บนโลกนี้..

แค่เพียงเธอมองให้ลึก มองให้ซึ้งถึงในดวงตา
แล้วเธอจะได้เห็นความจริง คนๆนึงต้องทรมานแค่ไหน
แท้ที่จริงตัวฉันที่เธอว่าใจร้าย ก็มีจิตใจ ที่เหมือนๆเธอ
Google
Friends' blogs
[Add azunrakay's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.