....เดินไปข้างหน้า....
Group Blog
 
<<
เมษายน 2553
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930 
 
11 เมษายน 2553
 
All Blogs
 
ตัวเราในตอนนี้


ในวันนี้เรากำลังจะยิ้มได้เหมือนเดิม
หมายถึง ยิ้มจากใจ จากความรู้สึก
ไม่ใช่ ยิ้มเพื่อให้คนรอบตัวสบายใจ

ที่ใช้คำว่า "จะ" ก็เพราะว่ายังไม่มั่นใจ
ต้องรอว่าเมื่อเจอหน้า พบผู้คน หรือกลับไปอยู่หอคนเดียว
เรายังจะเป็นแบบนี้รึเปล่า
เรายังจะนิ่ง สงบ แบบนี้รึเปล่า
คงต้องรอให้ถึงวันนั้น คำตอบคงชัดเจน
หวังว่ามันจะไม่เป็นแบบวันที่ 5 ที่ผ่านมา
ที่มันแย่กว่าที่เราคิด
แต่เมื่อเวลาผ่านไป เราอยู่ที่บ้าน
กลับมาเจอสิ่งแวดล้อมเดิมๆ ที่เราเคยชิน
ที่เราคุ้นเคย และเป็นเราจริงๆ
เรารู้สึกนิ่ง ไม่ค่อยคิดหรือนึกถึงเรื่องเดิมๆ เท่าไหร่
ไม่คิดว่า ถ้าอย่างนู้น อย่างนี้ จะเป็นอะไร ยังไง
ดีขึ้น ดีขึ้นกว่าเดิมจริงๆ
แต่ก็ยังไม่มั่นใจอย่างที่บอกไป
กลัวว่ามันจะดีเฉพาะตอนอยู่ที่บ้าน 555

แต่เราคิดว่า
หายใจเข้าลึกๆ มองหน้า มองทุกคน แล้วยิ้มออกมาจากความรู้สึก
มันคงไม่ยาก

"บ้าน" มันให้ความรู้สึกดีจริงๆ
หลายครั้งที่ร้องไห้ เสียใจ หรือผิดหวังอะไรมา
แค่กลับมาบ้าน ทุกอย่างมันจะดีขึ้น
ดีขึ้นโดยที่ยังไม่ได้บอกเล่าเรื่องราวให้ใครฟัง
ดีขึ้นเพียงแค่คิดว่า เราจะกลับบ้านแล้วนะ
ดีขึ้นตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้าบ้าน
แค่เราก้าวเท้าเข้าบ้าน เราก็จะยิ้ม ทิ้งเกือบทุกอย่างเท่าที่ทำได้ ไว้นอกบ้าน


ก่อนหน้าวันนี้ เราเปลี่ยนรหัสบล็อกไป
เราไม่รอคอมเม้นต์ที่ขอไว้
เราอัพบล็อกส่งท้ายไป
และเราก็ย้ายลำดับบล็อกนั้นด้วย
เท่านั้นไม่พอ เรายังลบ FB ไปด้วย
หวังว่าคงจะไม่โกรธนะ
แต่ก่อนที่จะทำ เราคิดแล้วว่า มันจะทำให้เราดีขึ้น
แล้วมันก็ช่วยได้จริงๆ นะ
เคยบอกเพื่อนไปว่าทำอะไรไปบ้าง ที่พิมพ์ไว้ข้างบนนั่นแหละ
แล้วบอกเพื่อนว่า
"เราคิดว่าเราควรพอแล้ว หยุดได้แล้ว
หยุดทุกอย่าง ทุกความรู้สึก
ถ้าเราไม่เจอวันนั้น วันข้างหน้าเราก็ต้องเจอ
แล้วเราจะทำตัวเหมือนยื้อหรือยึดความรู้สึกเดิมๆ ทำไม
เราคิดว่าความรู้สึกทุกอย่างที่ทำให้เรายังร้องไห้อยู่
ส่วนนึงคงเป็นเพราะว่าทุกอย่างมันยังไม่จบ
เราเลยหยุดด้วยตัวเองดีกว่า
เราไม่รออ่านคอมเม้นต์ที่ขอไว้แล้ว
เพราะทุกวันตลอดเกือบหนึ่งเดือนที่ผ่านมา
เราเข้ามาอัพบล็อกทุกวัน แล้วคาดหวังว่า
วันนี้เราจะได้อ่าน พอเราไม่เห็นคอมเม้นต์ เราก็เสียใจ
รู้สึกแย่
เราคิดว่าเราควรจะเลิก "รอ" อ่านคอมเม้นต์ซะที
เราจะได้ไม่เสียใจ"

เราก็เลยเปลี่ยนรหัสไปอย่างที่บอก
เผื่อว่าวันนึงอาจจะมีคอมเม้นต์ที่รอเพิ่มขึ้นมา
เราบอกไม่ได้ว่าเราจะมีความรู้สึกยังไง
เพราะฉะนั้น เราสร้างกำแพงป้องกันตัวเองไว้จะดีกว่า
ถึงแม้ว่าคอมเม้นต์ที่อาจจะเพิ่มมานั้นมันจะทำให้เรามีความสุข
รู้สึกดี หรืออะไรก็ตาม
แต่เราขอป้องกันตัวจากความเสียใจที่มันอาจจะมีเปอร์เซ็นต์เกิดขึ้นก็ได้
มันคงจะดีกว่า

"ไม่รอ" เราตัดสินใจทำไปแล้ว
เราก็เลยอัพบล็อกส่งท้าย แต่ไม่รู้ว่าสุดท้ายรึเปล่านะ
ผ่านมา 2 อาทิตย์ กับบล็อกสุดท้ายนั้น
เราคิดว่ามันคงจะไม่เพิ่มขึ้นอีก
ถ้าเพิ่มก็จะไปเพิ่มอยู่ในไดอารี่ประจำวันของเรา
หรือถ้าเพิ่มก็จะมาจากความรู้สึกที่มากมายมากๆๆ จริงๆ

ที่ลบ FB ออกจาก friend เพราะมันฟุ้งซ่านมาก
ไม่ไหวจริงๆ
ส่วน hi5 ไม่ได้ไปทำอะไรกับมัน
เพราะว่าเราปิดมันไปแล้ว
มีบ้างที่เปิดเข้าไปดูแว้บๆ
ดูเพื่อนๆ บ้าง แต่เพื่อนเกือบทั้งหมดก็ไป FB กันหมดแล้ว
ก็ไม่ค่อยได้เข้าไปยุ่ง ไปทำอะไรใน hi5

หวังว่าถ้าได้เข้ามาอ่าน จะไม่โกรธนะ
กับทุกอย่างที่ทำไป
ถ้าวันไหนมองหน้าได้ ยิ้มได้ พูดคุยเหมือนเดิมได้
ก็จะขอแอด FB กลับไป
จะรับแอดหรือไม่รับก็ได้นะ ไม่ว่าอะไร

รู้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านก็ทำให้รู้สึกแย่ไปมากมาย
ไม่ได้มองแต่แง่ร้ายนะ
แง่ดีก็พูดกันหมดแล้ว
แต่แง่อื่นเราไม่ได้พูดกันเลย
ยิ่งตั้งแต่ต้นปีมานี้ เราก็ยิ่งทำตัวแย่มากขึ้นไปอีก
หลังจากที่เราหยุดกับตัวเองแล้ว
เราก็จะหยุดทำร้ายคนอื่นเหมือนกัน

จะทำให้ได้



ถึงแม้คำพูดเพื่อนจะแว้บมาบ้างว่า

พี่เค้ามีตารางชีวิตที่เค้าคิดไว้หมดแล้ว
แล้วทำไมยังคิดมาจีบ คิดจะคบกับเรา
ทั้งๆ ที่เค้าก็รู้ว่าเค้าไม่มีเวลาให้

ในเมื่อเค้ามาจีบเราแล้ว
ทำไมเค้าไม่พยายามที่จะทำให้เราอยู่บ้านเค้าให้ได้
(หมายถึงคิดไกลไปถึงอนาคตข้างหน้านู้นนนนน)
เค้าและบ้านเค้าชอบหมามาก รักหมามาก
แต่เราทั้งเกลียด ทั้งกลัวหมามาก
ทำไมเค้าไม่พยายามทำให้เราอยู่บ้านเค้าได้
ไม่ใช่ว่ามาให้เหตุผลว่า บ้านเค้าขาดหมาไม่ได้
ในขณะที่เราอยู่ร่วมกับหมาไม่ได้



แรกๆ ก็ไม่ได้คิดถึงอะไรแบบนี้หรอก
คิดแค่ว่า ก็เราชอบไม่เหมือนกันหนิ
ถึงมันจะเป็นเพียงเรื่องเล็กๆ
แต่ถ้าคิดไกลไปเรื่อยๆ มันก็ไม่ใช่เรื่องเล็กนะ
ก็ไม่ได้คิดอะไร
แต่พอเพื่อนพูด เราก็คิดว่า อื้อ ก็จริง ทำไมหล่ะ
แต่ก็ผ่านไป ไม่คิดอะไรดีกว่า เค้าคงมีเหตุผลอะไรมากกว่าที่บอกเรามาอีก


ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา
ทุกครั้งที่คิดถึง ไม่เคยมีครั้งไหนเลย
ที่จะร้องไห้ด้วยเหตุผลเดิมๆ
ทุกครั้งที่ร้องไห้ในช่วงหลังจากวันนั้นมา
มันมีแต่ภาพดีๆ ความรู้สึกดีๆ ทุกครั้งจริงๆ

ตอนนี้อยากบอกว่า
ขอบคุณที่มอบสิ่งดีๆ ความรู้สึกดีๆ ให้เรา
ขอบคุณคำสั่งสอน คำอธิบายการบ้าน เรื่องเรียน
ขอบคุณที่เป็นห่วงมาตลอด
ขอบคุณเสียงโทรศัพท์ที่โทรปลุกตอนเช้า
ขอบคุณเสียงเพลงที่ร้องให้ฟัง
ขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่าง
แล้วก็ขอโทษกับทุกการกระทำและคำพูดที่ทำให้เสียความรู้สึก

เจอกันครั้งหน้าเราหวังว่าเราจะมองหน้าได้
ถึงแม้อาจจะยังไม่เหมือนเดิม
แต่มันต้องดีกว่าเดิม


ยังคิดถึงอยู่เสมอ

11 เมษายน 2553 1:49:07


==========================================

15 Apr 2010

แย่จังเลย ทำตัวเองอีกแล้ว
ทั้งๆ ที่ดีกว่าเดิมมากแล้วนะ
แต่วันนี้เราร้องไห้อีกแล้ว
อยู่เฉยๆ ก็ดีแล้วนะ แล้วจะทำตัวเองเจ็บทำไม
ก็เพราะคิดว่าอยากทำอะไร รู้สึกยังไง
ก็ควรจะบอก ก็ควรจะทำ
ดีกว่ามาเสียใจ เสียดายทีหลัง จริงมั้ย??
แต่คราวนี้ เราคงลืมคิดถึงผลลัพธ์ที่มันจะออกมา
เลยเดินถอยหลังกลับไปทางเดิมซะไกลเลยทีเดียว
แล้วอีกกี่วันหล่ะ ถึงจะเดินกลับมาที่เดิมแบบเมื่อวานนี้

ไม่เป็นไรหรอก
ครั้งถ้าเราผ่านไปได้
ครั้งต่อไปก็ผ่านไปได้
เฮียเคยบอกไว้ ถ้าครั้งนี้เราผ่านมันไปได้
ครั้งหน้า ครั้งต่อไป หรือครั้งไหนๆ เราก็จะผ่านไปได้อย่างสบาย
เพราะเรามีประสบการณ์ มีภูมิต้านทานแล้วไง

ไม่ว่าเราจะต้องใช้เวลานานเท่าไหร่
ไม่ว่าจะยากลำบาก ต่อสู้กับความรู้สึกตัวเองยังไง
หรือเราจะต้องร้องไห้อีกกี่ครั้ง
เราจะผ่านมันไปได้อย่างแน่นอน
พรุ่งนี้ตื่นขึ้นมา
จะเดินไปหากระจก แล้วยิ้มให้คนในกระจกหนึ่งที





Create Date : 11 เมษายน 2553
Last Update : 18 เมษายน 2553 23:12:32 น. 9 comments
Counter : 366 Pageviews.

 
โยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง
แต่โยก็เคยผ่านอะไรแบบนี้มานานพอควรเหมือนกัน เข้าใจความรุ้สึก

สุดท้ายเราก็ต้องอยู่กับตัวเองให้ได้ เข้มแข็งให้ได้นะ สักพัก..ก็คงจะดีขึ้นนะ เป็นกำลังใจให้จ๊ะ


โดย: FreakGirL วันที่: 11 เมษายน 2553 เวลา:13:21:20 น.  

 


โดย: thanitsita วันที่: 11 เมษายน 2553 เวลา:14:55:40 น.  

 
ชอบไม่เหมือนกันนิ..

ไม่เหมือนกันตรงหนายอ่า...

แต่ตารางที่พี่เค้าวางไว้

ไม่มีเวลาให้เราขนาดนั้นเลยเหรอ

แต่เราก็เคยเป็นนะ

ไม่มีเวลาให้ใครคนนึง

จนสุดท้ายต้องเสียเค้าไป

เพราะว่าเราไม่มีเวลา


โดย: i'm sorry (ลายมือยุ่งๆของคนไม่มีเวลา ) วันที่: 11 เมษายน 2553 เวลา:21:21:34 น.  

 
แวะมาชวนไปเล่นวันไหลสงกรานต์


โดย: i'm sorry (ลายมือยุ่งๆของคนไม่มีเวลา ) วันที่: 16 เมษายน 2553 เวลา:15:55:29 น.  

 
ขอบคุณค่ะ พรุ่งนี้วันหยุดอีกแล้ว ทำงานแบบ ทำ ๆ หยุด ๆ นี่ดีจังเลยนะคะ ชอบ อิ ๆ มีความสุขกะวันหยุดค้า


โดย: A Perfect Moment วันที่: 16 เมษายน 2553 เวลา:22:31:43 น.  

 
เวลาอยู่บ้านแล้วมีความสุขจริงๆ เน๊อะ
ผ่านครั้งนี้ไปให้ได้นะ แข็งแรงไวๆ จ้า


แต่เราคงอีกนาน .. ..


โดย: Life & Learn วันที่: 17 เมษายน 2553 เวลา:22:37:14 น.  

 
จะ หรือไม่จะ

อย่าน้อยคุณก็คิดที่จะยิ้มน๊า

บ้าน..เป็นที่ๆต้อนรับเราเสมอค่ะ..จริงๆ...

อย่าคิดมานะคะ

แวะมาอรุณสวัสดิ์ค่ะ...ตื่นๆ...ยิ้มๆ


โดย: i'm sorry (ลายมือยุ่งๆของคนไม่มีเวลา ) วันที่: 19 เมษายน 2553 เวลา:6:24:31 น.  

 
ตอนนี้อยู่ที่ไหนเอ่ย อยู่บ้านหรืออยู่หอ ..

ถ้าอยู่หอ ขอให้ยิ้มได้ อย่างที่ตั้งใจน๊ะ

สู้กันต่อปายยยยย


โดย: Life & Learn วันที่: 19 เมษายน 2553 เวลา:14:13:35 น.  

 
อืม นั่นน่ะสิ่ เปิดมาทีไร อยู่หน้านี้ทุกที นึกว่าไม่ได้อัพ

ขยันจัง อัพไดทุกวันเลย

^o^



โดย: Life & Learn วันที่: 21 เมษายน 2553 เวลา:12:50:44 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

by my hand
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]





"หัวใจ"
อาจเป็นตัวสร้างความรู้สึก "รัก"

แต่จะยืนยาวหรือไม่นั้นขึ้นอยู่กับ

"ความผูกพัน" ที่คนสองคนมีให้กัน






Friends' blogs
[Add by my hand's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.