อุปกรณ์สำหรับงานควิลท์..เลือกซื้อให้เหมาะกับตัวเอง ตั้งใจว่าจะเขียนเรื่องนี้ให้กับหลายๆ คน เผื่อว่าจะได้เป็นข้อมูลสำหรับเลือกซื้ออุปกรณ์สำหรับงานผ้าที่เหมาะสมกับความถนัดและเงินในกระเป๋า ที่แต่ละคนมีไม่เหมือนกัน จากการที่ไปพบเจอคนที่เล่นผ้าเหมือนกัน ทำให้นึกถึงความงงงันของตัวเองตอนที่หัดใหม่ๆ ตอนที่เริ่มหัดเล่นผ้า ไปเรียนตัดเย็บเสื้อที่โรงเรียนไกลกังวล ครูสอนดีมากๆ สอนทุกอย่างที่เราอยากเรียน แต่เวลาของคนตกงานมันแตกต่างจากคนทำงานอย่างมาก หลายคนอาจจะว่าคนตกงานเวลาเหลือเฟือ จริงค่ะ แต่ไม่ใช่เวลาที่เราจัดให้ตัวเอง ..เป็นเวลาที่เหลือจากทำเพื่อคนอื่น เพราะเขาเห็นว่าเราไม่ได้ทำงานหาเงินจึงต้องว่างสำหรับเขาเสมอ ผลลัพธ์ก็คือ ไม่ค่อยได้ไปเรียน เพราะต้องไปทำธุระให้คนอื่นก่อน บางครั้งครูถึงกับโทรมาตาม เกรงใจครู ก็เลยต้องเลิกเรียนไป และหาวิธีเรียนรู้ที่เหมาะสมกับเวลาและสภาพของตัวเอง ตอนที่เริ่ม ไม่กล้าที่จะซื้อ เพราะราคาอุปกรณ์ค่อนข้างสูง(เน้น..ราคาสูง ไม่ใช่ราคาแพง ราคาแพงหมายความว่า ของที่ซื้อมาไม่คุ้มค่ากับเงินที่จ่ายไป บางคนซื้อรถยนต์ราคาคันละยี่สิบล้านเขาว่าไม่แพงเพราะเขารู้สึกว่าสิ่งที่ได้มาคุ้มมาก..แต่การจ่ายเงินค่าข้าวมันไก่ยี่สิบห้าบาท เขาว่าแพงเพราะมันไม่อร่อย กินแค่สองคำก็เหลือทิ้ง) พอมั่นใจว่า เล่นผ้านี้ชอบจริง ก็เริ่มทะยอยซื้อ ตอนนี้ พอเอามากองก็เต็มโต๊ะอย่างที่เห็น ไม่ต้องนับกองผ้า เอาแค่อุปกรณ์ก็เก็บกันไม่ไหวแล้ว ..นักเศรษฐศาสตร์บอกว่ามนุษย์จะเลือกสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับตัวเองอย่างมีเหตุผลเสมอ แต่นี่ถูกแค่ครึ่งเดียว นักการตลาดสิแน่กว่า เขาว่าสิ่งที่ดีที่สุด บางทีไม่ได้เกิดจากเหตุผลแต่เกิดจากความรู้สึก จะขายของได้ต้องทำให้คนซื้อรู้สึกดี.. รูปยังหน้าตาไม่ดีเหมือนเดิม แถมยังตั้งเวลาผิดอีก ข้างนอกบ้านเป็นกลางวัน ข้างในบ้านเป็นกลางคืน เริ่มจากด้ายเย็บผ้าก่อน..ทำไมต้องมีด้ายเฉพาะอย่าง ใช้ด้ายวีนัสไม่ได้เหรอ จากซ้ายไปขวา ดำขาว ..ด้ายเนา สีดำด้ายตรากล้วยซื้อจากตลาดหัวหิน สิบบาท เส้นบางมาก ด้ายขาวซื้อจากบางนาห้าสิบบาทเส้นหนากว่า ด้ายเนานี่เราต้องเลาะทิ้งอยู่ดี แดงเขียวครีม..ด้ายควิลท์ สีแดงสีเขียวยี่ห้อguttermann ของเยอรมัน เหนียวดีซื้อที่เยอรมันก็ไม่ได้ถูกกว่าที่เมืองไทย อุดหนุนพี่น้องที่ขายแถวนี้ดีกว่า สีครีมยี่ห้ออะไรไม่รู้ของอเมริกา เห็นแถวยุโรปเหนียวดีมาก เหนียวกว่าguttermannอีก ควิลท์มันดี..เคยใช้ยี่ห้อcloverเมืองไทยมีเยอะแต่คิดว่ามันขาดง่าย ด้ายสำหรับควิลท์นี่ควรจะต้องเหนียวและลื่น สีครีมและสีกะปิหลอดเล็กๆ..ไม่มีให้เลือกก็เลยต้องซื้อของclover ถ้ามีโอกาสจะลองยี่ห้ออื่นดู เพื่อเปรียบเทีียบ ด้ายสำหรับแอพพลิเค่นี้ต้องเส้นเล็กเนียน งานจะได้ดูเนี๊ยบๆ(ยากจัง) สีครีมและสีขาว..สีครีมด้ายวีนัส ขาดง่ายแต่ราคาไม่แพง สีขาวด้ายguttermannที่เพื่อนฝรั่งซื้อมาฝากแต่ผิด มันเป็นด้ายไหมสำหรับงานปัก แต่ก็ลื่นดี..เลยเอามาใช้เวลาเย็บผ้าหรือต่อผ้า ด้ายสำหรับเย็บนี่ควรจะลื่น จะได้ไม่เปลือง wax เข็มสำหรับงานแต่ละประเภทจะมีขนาด ความหนา ความคม และความแข็งแรงไม่เท่ากัน บนสุด สองเล่มใหญ่ๆนั่น เอาไว้ทำควิลท์แบบ trapunto ยังทำไม่เป็น แต่เห็นที่ควิลท์โชว์ในฝรั่งเศส รีบซื้อไว้ก่อนเพราะคงจะหาซื้อยากที่เมืองไทย กล่องสีชมพู..ของcloverดีมากเลยมีครบทุกงานและมีกล่องเก็บด้วย..สำหรับงานแอพพลิเค่ ต่อผ้า เย็บ และเนา แต่ละประเภทมีจำกัด เวลาใช้เสร็จจะต้องรีบเก็บไม่วางมั่ว เดี๋ยวหาย ครั้งแรกที่ซื้อเข็ม ซื้อเข็มควิลท์ของcloverที่เขาขายเป็นแพ๊ค เอ๊ะ ทำไมมันเหลือแค่สองเล่มจากสิบ เข็มเล็กๆ หัวหมุดสีขาว ..เข็มหมุดสำหรับแอพลิเค่ ไม่ใช้ก็ได้ แต่ใช้แล้วดีกว่าเข็มหมุดธรรมดา เข็มหมุดแดงๆเขียวๆ..เอาไว้ตรึงผ้า มีสองขนาด ยาวกับสั้น แมลงชอบแบบยาวมากกว่า ความจริงมีแบบหัวแบน แต่ยังไม่ได้เอาออกมาใช้ ก็เลยลืมเอามาถ่ายรูป กล่องเข็มและหมอนเข็ม..อันนี้ราคาสูงชนิดผมตั้ง แต่ซื้อเพราะมันจะอยู่กับเราชั่วชีวิตและเป็นที่ระลึกถึงมาสเตอร์มาซาโกะตอนที่มาเวิร์คชอปที่เมืองไทยครั้งแรกกับร้านปักกะเป้า เป็นทั้งกล่องเข็มและหมอนเข็ม นวมหมอนเข็มนั้น เอาผ้ามาเย็บติดกาวเอง ตัวกล่องไม้มีแม่เหล็กอยู่รอบ เปิดฝาเก็บกรรไกรเล็กได้ ..กล่องเข็มกับหมอนเข็มนี่ไม่จำเป็นต้องซื้อราคาแพงแบบนี้ ทำเองง่ายๆก็ได้ เอาเราสะดวกดีกว่า กรรไกรตัดผ้า ซ้ายไปขวา.. มีปลอกอย่างดีสำหรับตัดผ้าทำpatchwork คมมากไม่มีเศษด้ายหลุดลุ่ย .. เจ้าเขียวที่เลาะด้าย สิบบาท จากตลาดหัวหิน .. น้ำเงินใหญ่ สี่สิบบาท จากตลาดหัวหิน เอาไว้ตัดใยโพลี .. กรรไกรปลายงอน สองร้อยเมื่อยี่สิบแปดปีที่แล้วจากตั้งฮั่วเส็งบางลำภู ตอนนั้นซื้อไว้ทำผ้าปักฉลุ ตอนนี้เอาไว้ใช้ตัดด้าย ..กรรไกรใหญ่ใช้ตัดผ้าของซิงเกอร์ น้ำหนักมากไปหน่อย ไม่สะดวกสำหรับเดินทาง ....ยังขาดกรรไกรสำหรับแอพพลิเค่ ที่สนเข็ม..อันนี้สำคัญมาก ที่เคยเห็นราคาจะอยู่ระหว่าง 650-950 บาท แล้วแต่คนขาย หลายคนบอกว่ามันราคาสูงสายตายังดีเอาไว้ก่อน..แต่แมลงว่าถ้าวันนึงจะต้องใช้อยู่ดีทำไมไม่ซื้อจะได้มีเวลาได้ใช้เพิ่มหลายปี ไปซื้อตอนอายุหกสิบก็แปลว่าได้ใช้ไม่กี่ปีไม่คุ้ม ถ้าซื้อตอนอายุสามสิบก็ได้ใช้นานมากกว่าสามสิบปี คุ้มยิ่งกว่าคุ้ม wax ไขผึ้ง สำหรับความลื่นสนุกเวลาเย็บ ใช้ดีนะ แต่ไม่จำเป็น เทมเพลทพลาสติก..ราคาสูงแต่ใช้สะดวก ทำให้งานต่อผ้าเรียบร้อยและเสร็จเร็ว ..แต่เมื่อเริ่มต้นไม่ควรซื้อ เพราะจะทำให้เราไม่อยากเรียนรู้เบสิคต่อผ้า ปลอกนิ้ว..อันนี้สำคัญ เรามักไม่ถนัดและไม่ยอมลอง เอานิ้วเปลือยเข้าแลก แมลงก็เป็นเหมือนกัน แต่เจอครูแองจี้พี่สาวครูนิกกี้จัดการ(เรื่องนี้จะเล่าให้ฟังต่างหาก) ก็เลยต้องฝืนใจ ดีเหมือนกันค่ะ ปลอกนิ้วยาง ..ซื้อได้ที่ร้านไดโซะมีหลายขนาด ราคาหกสิบบาทต่อแพ๊ค(มีประมาณสิบอัน) ปลอกเหล็กกลมกับปลอกหนัง.. ซื้อที่บางนา คนขายไม่ให้ลอง เกรงใจคนขายก็เลยซื้อ แต่มันใส่ไม่พอดี หลวมไป ก็เลยไม่ยอมใช้จนกว่าจะเจ็บ เป็นอุทาหรณ์ว่าถ้าไม่ได้ลองก็อย่าซื้อ เพราะซื้อมาแล้วใช้ไม่ได้ เหมือนโยนเงินทิ้ง ปลอกเหล็กแบบเหมือนมีเล็บ..ดีมากเลยเพราะมีโอกาสได้ลองที่ร้านครูนิกกี้ ใช้ได้ทั้งมือซ้ายและมือขวาพร้อมกันเลยซื้อสองอันเลย แต่ที่ร้านหมด ก็เลยซื้อของครูมาก่อน ครูรอของใหม่มาแล้วกัน..ฮี่ๆ ลูกค้าเป็นคนบ้านไกล เรื่องปลอกนิ้วนี่ ครูแองจี้ว่าปลอกหนังที่มีอยู่นี่ใช้ดีมากๆเลยนะ เวลาดันเข็มด้วยนิ้วข้างขวา ก็เลยเก็บเทิดทูนไว้ก่อน ลองปลอกเหล็กสองอันนั้นให้คล่องก่อน ตอนนี้ยังเกร็งๆนิ้วอยู่เลย ไม้บรรทัด สารพัดแบบเลยเนี่ย สี่เหลี่ยมขาวดำแบบนิ้ว ..ซื้อมาอันแรกเลย ไม่สะดวกมันสั้นเกินไป เส้นเหลือง..เอาไว้วัดและขีดเส้นผ้าสีเข้ม..จากร้านปักกะเป้า สะดวกดี แบบมีโรลเลอร์..คุ้มซื้อทันทีที่เห็นคนขายสาธิต แมลงยังไม่ทันจะพิจารณาเลยว่าสมควรหรือไม่ กลับมาบ้าน..จอดนิ่งๆเลยใช้ไม่เป็น เสียดายตังค์ตั้งยี่สิบห้ายูโร ใครใช้เป็นสอนบ้างนะ ขาวดำแบบเซนติเมตรขนาดสามสิบซม. ดีมาก แต่แบบที่เป็นสีคาดจะใช้งานได้ดียิ่งกว่า แบบสีคาดขนาดยาวห้าสิบซม. ดีมากๆ แต่ทิ้งไว้ที่บ้านปากเกร็ดเลยไม่มีในรูป ไม้บรรทัดหงิกงอ..ซื้อที่นาราด้า เขาเขียนข้างแพ๊คว่าเมดอินไต้หวัน เอาไว้วาดโค้ง เครื่องเขียนนี่ก็เช่นกัน ลองหลายแบบแล้ว พอมาเห็นหลายคนบ่นเรื่องหาที่เขียนผ้า ให้นึกถึงตัวเองตอนแรกๆ ดินสอสองบีกับยางลบ..ขาดไม่ได้เลยน๊า เหลาให้แหลมๆ ใช้กบเหลาดินสออันใหญ่ ดีที่สุดเลย ดินสอสีฟ้านั่น..เป็นผงชอล์ก มีรีฟิลด้วย ซื้อจากมิวนิค ไม่ได้เรื่องเลย หายไปในอากาศในพริบตา ปากกาหมึกขาวสำหรับผ้าสีเข้ม..ตั้งแต่ซื้อมาครั้งแรก สีไม่ออก สงสัยว่าอยู่ในสต๊อกของร้านนานเกินไป ดินสอชอล์กสีขาวและสีเทา..ราคาไม่แพง แต่ไม่ติดได้ไม่ถึงสองนาที ปลิวหายไปกับสายลม ดินสอฝาเหลือง..ของcloverราคามากกว่าร้อยแต่ไส้เปราะมาก ทนแรงช้างสารอย่างเรากดไม่ได้ ขีดเปราะขีดแประน่ารำคาญ ดินสอสีแดงมาพร้อมรีฟิล..นี้ดีที่สุด แข็งและลื่นและทน ยี่ห้อBohinได้มาจากฝรั่งเศสแต่เห็นที่แพ๊คเขาเขียนเมดอินแจแปน ดินสอสีฟ้า..นี้อันดับสอง ยี่ห้อcharisma ของมาสเตอร์โยโกะ ใช้ได้ดีแต่ไม่จ๊าบเท่า Bohin อันนี้ซื้อจากร้านปักกาเป้า ที่ร้านครูนิกกี้ก็มีนะ ปากกาเมจิกเขียนผ้าสีน้ำตาลและสีฟ้า ..ที่สำเพ็งมีขาย ที่ร้านควิลท์มีแทบทุกร้าน ..ใช้ดี แต่พยายามทำงานให้เสร็จ ไม่ทิ้งข้ามคืน มันจะล่องหน แท่งกาวฝาสีฟ้า..ซื้อกับมาสเตอร์มาซาโกะ ใช้ติดผ้าสำหรับแอพพลิเค่ ใช้ดีเหมือนกัน แต่ไม่จำเป็น ที่กรีดผ้าสีขาว..จำได้ว่าสองร้อยห้าสิบบาท จากบางนา ใช้ดีทั้งกรีดผ้าตอนตอนผ้าและแอพลิเค่ เอาไว้ดันมุมเวลากลับผ้า คุ้มราคา สายวัด ..แบบไฮโซสีแดงนี่ ห้ายูโร แต่ใช้ดีมากๆ มีปุ่มกดม้วนเก็บได้ สายก็ยืดหยุ่นไปตามโค้งที่เราวัด ไม่กระเดิดลอยไปมา เหมือนสายวัดแบบธรรมดาที่นอนยิ้มอยู่ข้างๆ โรลเลอร์คัทเตอร์..ซื้อมาแต่ไม่ใช้เพราะไม่ถนัด จอดทิ้งไว้ใบมีดขึ้นสนิม คงจะมีประโยชน์มากเวลาต้องตัดผ้าขนาดเดียวจำนวนมากๆ ที่ล็อคหูกระเป๋า..ต้องซื้อสองคู่ ราคายังติดอยู่ที่แพ๊ค ยังไม่ได้มีโอกาสใช้เลย เพราะมีงานอื่นอยู่ วิธีใช้มีแนวคิดคล้ายๆกับเข็มกลัดเน็คไท ปืนและแม๊คยิงผ้าสีดำสีขาว..ราคาหลักพัน แต่ซื้อแบบไม่ลังเล เพราะมีโครงการจะทำผ้าห่ม นึกถึงตอนเนาผ้าแล้วเห็นประโยชน์ของเจ้านี่ ตอนซื้อมาครั้งแรก เอามายิงล๊อกกระเป๋า ครูนิกกี้เห็นบอกว่า ยิงห่างๆก็ได้ ไส้มันแพงจริงด้วย ดูคนขายชื่อ นิโคล ปาร์กสิ น่ารักมาก เป็นห่วงคนซื้อ กลัวเสียตังค์มาก มีตัวอย่างเวลาใช้ให้ดู ก่อนควิลท์เรายิงลงไปบนผ้าแทนการเนา ก็จะเห็นเป็นจุดเขี้ยวขาวๆ ไม่มีด้ายรุงรัง เวลาควิลท์เสร็จก็ตัดออก เลนส์ขยาย..สำหรับผู้ยอมรับการเปลี่ยนแปลงเรื่องสายตา เหอๆ ไปเจอที่งานควิลท์ในฝรั่งเศส เห็นเขามีเลนส์หลายขนาดแบบใหญ่ขนาดเอสี่ก็มี ตั้งโต๊ะตั้งพื้น เออ..จะเอิกเกริกไป อันนี้ดีกว่าพกพาสะดวก พอควักออกมาใช้คงไม่ทำให้ใครฮามากนัก ราคายี่สิบห้ายูโร มีประโยชน์มากเวลาทำแอพพลิเค่ งานมันละเอียด ยายแมลงเริ่มมองไม่ค่อยเห็นแล้ว ใครจะซื้อก็ลองเช็คไปที่เว็บ (ตามสัญญาลงให้แล้วน๊า..www.lacouseriecreative.com) คนขายเขาว่าบริการส่งต่างประเทศด้วย ไม่มีปัญหา พอโชว์สมบัติเสร็จก็เก็บใส่กล่อง กล่องนี้มาจากร้านของมาสเตอร์โยโกะ เวลาเดินทางเก็บได้ดีทำให้สิ่งของไม่กระจัดกระจาย เมืองไทยตอนนี้มีขายเยอะ อันนี้มาจากร้านครูนิกกี้ เดี๋ยวรอกล่องเก่าหน่อยจะเย็บผ้าปิดร่องรอย ทำเป็นแอพพลิเค่..ตอนนี้ขอแดงโพลนไปก่อน เห็นบางคนเขาทำใช้เองก็สวยดีเหมือนกัน แต่แมลงเห็นว่ากล่องนี้มันแน่นหนาดี ไหนๆก็ตั้งใจเล่น เพื่อนในบ้านก็สนับสนุนเต็มกำลัง คงได้ใช้กันตลอดชีวิตเหมือนที่สนเข็ม สุดท้ายคือผ้าสารพัด ต่างที่มา ต่างคุณภาพ ต่างราคา เรื่องนี้สำคัญมาก เพราะแต่ละคนมีแนวคิดไม่เหมือนกัน สำหรับแมลงแล้วเมื่อแรกๆ เพราะบ้านไกล กลัวว่าตัวเองจะไม่มีผ้า ก็จะซื้อตุนเมื่อมีโอกาส แต่พบว่า เหนื่อยเก็บ และเมื่อจะลงมือทำงานสักชิ้น เจ้าที่มีอยู่กองพะเนินมันไม่เข้ากันกับที่จะทำเลย พอเห็นคนที่ซื้อกระหน่ำก็นึกถึงตัวเอง บางคนยิ่งซื้อชุดคิทเต็มไปหมด แต่ไม่ได้ทำ ซื้อเพราะมันน่ารักดี(ณ ขณะนั้น อยากทำ)..ที่ขำที่สุดคือได้ยินเพื่อนบอกว่า ซื้อชุดคิทเต็มไปหมด แต่คิดไม่ออกว่าจะทำยังไง เพราะทำไม่เป็น.. ฉานนก็กลัวจะเป็นเหมือนกัน ก็เลยไม่มีชุดคิท และตอนนี้ก็เปลี่ยนวิธีการเป็นซื้อผ้าเมื่อจะลงมือทำชิ้นงาน พยายามเก็บเศษๆมาทำให้หมด หมายเหตุ.. หนึ่ง ที่มีอยู่ส่วนใหญ่จำที่มาได้ แต่จำราคาไม่ได้ ที่จำได้ก็จะเขียนบอกไว้ แต่ราคานี่ไม่แน่นอนแล้วแต่คนขาย แต่บางร้านขายแพง คนขายอัธยาศัยดีก็ซื้อ บางร้านขายถูกกว่าแต่คนขายหน้างอ จ้องลูกค้ายังกะเค้าเป็นโจรก็ไม่ซื้อ สอง ใครที่มีข้อมูลเพิ่มเติมขอเชิญร่วมแลกเปลี่ยนประสบการณ์ ให้ได้ลองกันทั่วๆ ขอบคุณล่วงหน้าแทนคนอื่นค่ะ มีโครงการว่า จะเขียนเรื่องประสบการณ์การเรียนเบสิคแบบนิกกี้สกูล ไว้ให้คนที่อยากเรียนรู้อ่าน แนวคิดก็คือนอกจากการเรียนที่ถูกวิธีแบบมีครูแล้ว เราได้เรียนรู้ชีวิตและมองด้านในจากการเรียนเย็บผ้าด้วย แต่บอกก่อนว่า เรื่องที่จะเขียนนั้นเกิดจากการได้เรียนกับครูที่เขามีต้นทุนประสบการณ์ จึงไม่สามารถเผยแพร่แก่สาธารณะได้ คงต้องให้กับเฉพาะเพื่อนที่มีแมลงเป็นเพื่อนวีไอพีเท่านั้นค่ะ และอดใจรอนิดนึง ขอแมลงเคลียร์สวนและลงเมล็ดผักสำหรับฤดูหนาวที่จะมาถึงนี้ก่อนนะ   Create Date : 24 ตุลาคม 2553 27 comments Last Update : 25 ตุลาคม 2553 9:36:26 น. Counter : 15814 Pageviews. Share Tweet

อุปกรณ์เยอะจริงๆเลยค่ะ อ๊อบก็มีแต่บางอันก็ไม่ได้ใช้ ซื้อมาตอนยังไม่ค่อยรู้จักตัวเองดีเท่าไหร่ เห็นว่าน่าซื้อก็ซื้อ ถึงตอนนี้สภาพก็ยังเหมือนเดิม ตอนนี้ซื้ออุปกรณ์น้อยมากค่ะ เพราะรู้แล้วว่า ไม่ชอบต่อผ้า ไม่ชอบแอพพลิเค่ ไม่ชอบของยาก ไม่ชอบงานที่ detail เยอะ ไม่ชอบทำงานที่ซับซ้อน เพราะว่าเสร็จช้า หรืออาจจะไม่เสร็จ แต่ชอบสนุกกับการควิลท์ สวยบ้าง ไม่สวยบ้างไปตามเรื่องแต่ก็มีความสุขกับมัน คิดว่าแค่นี้พอแล้วค่ะ ที่ยังซื้ออยู่ก็คือผ้าสวยๆ ขอบคุณที่มาให้ความรู้ด้วยนะคะ   โดย: obbylovequilt 24 ตุลาคม 2553 16:17:30 น.

มาเกี่ยวความรู้ เคยคิดจะซื้อที่สนเข็มเหมือนกันค่ะ แต่แพงจนหยิบไม่ไหว ต้องคิดแบบนี้บ้าง จะได้ไม่ต้องคิดมาก ขอบคุณที่ให้ความรู้นะคะ   โดย: TEDDYJANG 24 ตุลาคม 2553 17:43:15 น.

อ่านเพลินดีจังเลยค่ะ เป็นแนวทางให้ทั้งมือใหม่มือเก่าด้วยนะคะ   โดย: พู่น้อย IP: 182.232.184.44 24 ตุลาคม 2553 18:26:01 น.

อ่านแล้วโดนใจค่ะ เป็นพวกอุปกรณืดีเด่นค่ะ บางตัวใช้ บางตัวไม่ได้ใช้ บางตัวใช้ไม่เป็นเลยค่ะ แต่ซื้อมาแล้วทำไงได้ ที่สนเข็มซื้อมาแต่ใช้ได้บางเช็ม ก็ต้องกลับมาใช้ที่สนชเ็มแบบตัวละ 3 บาทเหมือนเดิม ปลอกนิ้วซื้อมาแต่ก็ไม่ถนัด ก็โดนเข็มทิ่มต่อไป (ช่วงนี้ทำแต่งานจักร งานมือน้อยมาก)   โดย: โนดาเมะ 24 ตุลาคม 2553 19:28:36 น.

หยุดไปทำอาหารเย็นกันแล้วกลับมาอัพบล๊อกให้เสร็จ ขอบคุณสำหรับสี่คอมเมนท์แรกนะคะ ..คุณอ๊อบ คุณเท็ดดี้ คุณพู่น้อยและคุณโนดาเมะ ถ้าแบ่งปันกัน งานควิลท์จะได้กว้างขวางขึ้น ..อุปกรณ์เครื่องมือเครื่องใช้จะได้ไม่ขาดแคลน มีให้เลือกมากเหมือนแหล่งที่ควิลท์เป็นที่แพร่หลายค่ะ งานควิลท์ไม่ใช่แค่ของเล่นสนุก แต่ให้อะไรหลายอย่างมากกว่าที่หลายคนคิด เหมือนการปลูกต้นไม้ค่ะ   โดย: แมลงจ่อย (Bug in the garden ) 24 ตุลาคม 2553 20:45:40 น.

อุปกรณ์ดีๆ ทั้งนั้นเลยค่ะ ป้าแอ๊ดคิดว่าตัวเองไม่ได้ทำงานควิลท์ค่ะ แต่ทำงานผ้า ก็เลยมีแค่อุปกรณ์เย็บผ้าที่จำเป็นๆ เท่านั้นเอง ด้ายก็ใช้ คุณวี เพราะจะใช้จักรเป็นหลัก เย็บพรืดๆ ไปเลย แอพปริเค บางครั้งก็ใช้จักรลงริมผ้าไปเลย หรือถ้าพับริมเก็บก็เรียกว่าสอยค่ะ อิ อิ   โดย: addsiripun 24 ตุลาคม 2553 22:22:32 น.

เข้ามาตามเก็บความรู้ในการเลือกซื้ออุปกรณ์ในงานควิลท์ค่ะ แต่ชอบคำว่าเล่นผ้ามากกว่า อ่านแล้วรู้สึกดีคะ กำลังมองๆที่สนเข็มอยู่เหมือนกันค่ะ ปลอกนิ้ว ซื้อมาก็ยังไม่ค่อยถนัดเลยตอนนิ้วเจ็บ ก็จะเอามาใช้ทีนึงค่ะ ตอนนี้ก็จะพยายามเลือกซื้อค่ะอยากจะซื้อแบบได้ใช้ประโยชน์จริงๆ ไม่ใช่เก็บ เก็บ เก็บ   โดย: แมว (fangbetta ) 25 ตุลาคม 2553 0:24:58 น.

ตื่นเต้นจริงๆๆ ๆ นั่งอยู่บ้านนี้นานเชียวล่ะ ตื่นตา ตื่นใจกับอุปกรณ์มากมายค่ะ มีอะไรแปลก ๆ ๆ มาโชว์ หลากหลายแบบดีค่ะ คงเลือกใช้ไม่ถูก ไม่หมดน่ะเนี่ย ชอบที่ยิ่งเป็นเขี้ยวล็อคแทนการเนาค่ะ (เป็นคนที่ขี้เกียจเนา 555)   โดย: ก้อยค่ะ (Gunpung ) 25 ตุลาคม 2553 4:45:05 น.

สวัสดีค่ะป้าแอ๊ด.. ระดับป้าแอ๊ดสำหรับแมลงนับถือเป็นจอมยุทธ์ไร้กระบี่ค่ะ เป็นเซียนจริงไม่ต้องมีกระบี่ แต่ใช้เศษไม้ต่างอาวุธ เป็นพ่อครัวมือหนึ่งไม่ต้องมีอะไรนอกจากกะทะและตะหลิวค่ะ คุณ แมว..เป็นเหมือนแมลงแต่ก่อน ที่ไม่ยอมใช้จนกว่าจะเจ็บ แต่หลังจากกำหนดใจว่าจะต้องทำงานอย่างเพลิดเพลินเหมือนกับ"เล่น"ก็ต้อง พยายามใช้ปลอกนิ้วให้ชำนาญ คิดว่าเหมือนตอนเรียนสมัยเด็กๆ ที่ต้องเปิดดิคชันนารีแบบอังกฤษเป็นอังกฤษแหละค่ะ ทรมาน แต่ตอนหลังจะดีเอง คุณ ก้อย..ตอนแรกก็ไม่ชอบการเนาค่ะ เพราะอยากจะควิลท์เร็วๆ แต่เดี๋ยวนี้คิดอีกแบบว่า แม้กระทั่งการเนาถ้าเราค่อยๆทำไปทีละนิดเหมือนกับควิลท์ ก็สนุกดีเหมือนกัน ถ้าเราทำเรียบร้อย เวลาควิลท์ก็เรียบร้อยเหมือนกันค่ะ   โดย: แมลงจ่อย (Bug in the garden ) 25 ตุลาคม 2553 9:29:50 น.

อุปกรณ์พี่นิดเยอะมากเลยค่ะ ขอเอา comment ไปเป็นแนวทางการเลือกอุปกรณ์เพิ่มนะคะ ปกติตามอ่านไม่ค่อยจะเม้นท์ บล๊อคนี้อดเมนท์ไม่ได้จริงๆ ค่ะ มันโดน   โดย: แม่น้องต้นน้ำ 25 ตุลาคม 2553 23:41:58 น.

จูน..โดนยังไง ทำไมไม่แจมด้วยเล่า เพิ่มเติมหลักเกณฑ์ในการเลือกของตัวเองอีกหน่อย.. เวลาจะซื้อ จะพิจารณาว่าสิ่งนั้นจะอยู่กับเรานานแค่ไหน และจะใช้บ่อยแค่ไหน ถ้าคำนวนcostต่อครั้งได้จะยิ่งดีค่ะ คุณพี่แมวfangbetta..ตกลงตามนี้ค่ะ น้องตามหลังพี่ปีนึง มาตอบตรงนี้เพราะหลังไมค์เข้าไม่ได้ค่ะ   โดย: Bug in the garden 26 ตุลาคม 2553 7:35:59 น.

พี่นิดคะ...อ่านแล้วโดนใจมากๆ เห็นแล้วอยากจับข้าวของที่ตัวเองมานั่งพิจารณามั่งแล้วค่ะ อะไรได้ใช้ไม่ได้ใช้   โดย: โอ๋ (rinakana ) 26 ตุลาคม 2553 23:01:52 น.

มาอีกทีค่ะ จะบอกว่าอยากไปเรียนกับครูนิกกี้มากๆ มัวแต่รีรอๆ ต้นปีหน้าต้องไปแน่ๆแล้วค่ะ เพราะก่อนสิ้นปีงานยุ่งสุดขอเคลียร์ให้รอดก่อนน่ะค่ะ   โดย: โอ๋ (rinakana ) 26 ตุลาคม 2553 23:06:43 น.

โดน เพราะนู๋บ้าอุปกรณ์ เผื่อใช้ของดีๆ แล้วฝีมือจะดีตามค่ะ 555 รอลูกชายคนเล็กโตพอฝากคนอื่นดูได้แล้วจะไปขอเป็นศิษย์ครูนิคกี้เหมือนกันค่ะ แอบมองๆ พี่นิดไป Workshop แล้ว อยากทำได้สวยแบบนั้นบ้าง ดูไปเช็ดน้ำลายไป   โดย: แม่น้องต้นน้ำ 26 ตุลาคม 2553 23:32:11 น.

ขอบคุณมากถึงมากที่สุดที่เขียนเรื่องอุปกรณ์และหลาย ๆ ความคิดเกี่ยวกับเรื่องการหัดเรียนหัดเล่นผ้า ชอบที่สุดตรงที่บอกว่า"เรียนกับครูที่เขามีต้นทุนประสบการณ์" แต่ไม่ค่อยเข้าใจกับความหมายของการไม่เผยแพร่ต่อสาธารณะ กลัวว่าคนไม่ไปเรียนกับครูนิกกี้ (เพราะแห่มาเรียนพรีทางเน็ตกับครูแมลงกันหมด) หรือว่าให้เกียรติในฐานะครูแบบความหมายของศิษย์กับครูแบบช่างฝีมือโบราณคะ หรือว่าทั้งสองอย่างและอาจจะสามมี่อย่าง ส่วนเรื่อง "ประสบการณ์เพิ่มเติม" เกี่ยวกับอุปกรณ์ตอนนี้ยังไม่มีค่ะ เพราะยังไม่ได้ซื้ออะไร ตอนนี้หัดทำอะไรก๊อกแก๊กจากพื้นความรู้ง่าย ๆ วันนั้น ยังไม่เข้าใจเรื่องแอพพลิเค่อะไรมากนัก ก็เลยหัดทำอะไรเรียบ ๆ เน้นประโยชน์ที่จะใช้มากกว่าความสวยงาม เพราะรู้ว่าถ้าจะเน้นแบบนั้นคงต้องเริ่มจริงจังมากกว่านี้ แต่ตอนนี้ยังก่อน..ชีวิตยังไม่พร้อมสำหรับความสวยงามที่ยุ่งยาก ขอเป็นความงามแบบเรียบ ๆ และง่าย ๆ ไปก่อน เพราะเหตุผลหลักที่หัดเล่นผ้า คือการเรียนรู้ที่จะเล่นน่ะค่ะ (แต่คุณครูรู้ไหม ว่ายังทำไม่ได้ จับผ้าทีไร มันต้องเป็นงานและเสร็จทุกที!! ก็เลยยังไม่อยากหาอะไรที่มันยุ่งยากไปกว่านี้)   โดย: kangsadal 27 ตุลาคม 2553 8:02:03 น.

น้องโอ๋..จูน..ความจริงอุปกรณ์ดีทำให้ทำงานง่ายขึ้นและสนุกขั้นด้วย แต่ต้องพิจารณา บางอย่างอาจซื้อมาเสียปล่าว ไม่ได้ใช้ เรื่องการซื้อของนี่ขนาดพี่เป็นพวกพิจารณา บางครั้งก็ยังพลาด อย่างเช่นโรลเลอร์คัทเตอร์นั่น ที่ร้านครูนิกกี้ใกล้บ้านที่ปากเกร็ดมาก สะดวกเป็นอย่างยิ่ง แต่เห็นหลายคนเดินทางไกลเสียค่าใช้จ่ายเดินทางสูงมาก แต่ดูเขาก็สนุกสนานกันดี ต้นเดือนพฤศจิกายน ครูจะเปิดร้านใหม่ใหญ่กว่าเดิม ร้านอยู่ติดกัน โอ่โถงกว้างขวางมาก เวลาคนเยอะๆ ไม่ต้องกลัวว่าจะเหยียบกันอีกต่อไปแล้ว พี่พี..อ้าวแล้วกัน ไหนว่าชอบประโยคนี้ "เรียนกับครูที่เขามีต้นทุนประสบการณ์" แต่ไม่ค่อยเข้าใจกับความหมายของการไม่เผยแพร่ต่อสาธารณะ แต่ทำไมไม่เข้าใจเล่า.. นี่ทำให้นึกถึงเด็กนักศึกษาหลายคนที่ชอบพูดว่า"ผมชอบวิชาการเงิน"แต่พอถามว่า ทำไมถึงชอบ ตอบไม่ได้.. การเผยแพร่เรื่องราวทางอินเตอร์เน็ตเป็น KM ที่ดีมาก สมัครใจทั้งผู้ให้และผู้รับ แต่เรื่องใหม่ที่จะเขียนและเล่าเป็นตอนๆไปนั้น ผู้รับต้องมีพื้นฐานที่ถูกเตรียมไว้สำหรับที่จะรับสารด้วย เพราะไม่ใช่แค่จะเล่าเรื่องว่าครูสอนอะไร และสอนอย่างไร แต่จะเล่าเรื่องชีวิตการเรียนควิลท์กับครูด้วยค่ะ การศึกษาเรียนรู้ทุกชนิดค้องมีการลงทุน ไม่มีอะไรในโลกนี้ที่เราได้ฟรี ลงทุนแรงกาย แรงใจ หรือเงินทอง .. ถ้าใครได้รู้จักครูนิกกี้ คงรู้ว่าครูไม่หวงอยู่แล้วค่ะ ถ้าแมลงจะเอามาเผยแพร่ไม่ว่ากับใคร แต่มันคงจะไม่ดีเลยนะคะที่เราจะเก็บเกี่ยวทุกอย่างโดยไม่คิดถึงที่มา ที่ว่า"ครูมีต้นทุนของประสบการณ์" แมลงเลยจะเล่าให้กับเฉพาะเพื่อนที่มีฐานของปีกและขนสีเดียวกันฟังเพื่อและเปลี่ยนประสบการณ์ค่ะ พี่พีมีคุณสมบัติที่ดีเด่นมากเลยค่ะ มันเป็็นเครื่องการันตีว่าไม่มีรายการช่างทิ้งงาน สำเร็จแน่นอน   โดย: แมลงจ่อย (Bug in the garden ) 27 ตุลาคม 2553 8:38:42 น.

ว่ายน้ำมาเหนื่อยแฮ่กๆเลย....เอาละเกาะขอบรั้วโม้ละกัน.. การฝีมือ นี่ ป้านวนมาหลงเอาตอนเออรี่มานี่แหละค่ะ หลงแรกเลยคือ สีน้ำ และอ่านตำราเขาว่าพยายามหาอุปกรณ์ที่ดีที่สุด ที่เราสามารถหาได้ ฮือฮือ มันก็เลยติดหัวสมอง ที่สามารถแยกแยะได้ทันทีที่เห็นผ้าเห็นของ ว่าอะไรใช่อะไรไม่ใช่ ผลก็คือมีของที่ใช่อยู่เต็มบ้านนนนน ... ซื้อมามากมายหลายอย่าง ที่ชอบที่สุด น่าจะเป็นที่สนเข็ม ได้จากเพื่อนเวบที่เอามาแบ่งขายให้ราคาน่ารักกกกก ใช้แล้วเกิดความสุขจริงๆ...อิอิอิ... ส่วนผ้าซื้อเพราะ ชอบ ชอบ ชอบ เวลาใช้ก็เสียดายยยยย ต้องไปหาใหม่ อิอิ...หามาก็เก็บไว้ 3 ส่วน ใช้ไปหนึ่งส่วน.... เป็นผ้าพอกหางป้านวนเฉยเลย... บรรทัด แผ่นรองตัด โรตารี่ นี่สุดยอดของความเนียนของงาน นิ แอบมองแว่นตาไฮโซ.....คริคริ....ท่าจะแอบไฮไพรซ์ ... น้ำท่วมค่ะ ไปไหนไม่ได้ แต่เตรียมผ้านวมมาควิลท์ จักรไม่มีทำงาน มีแต่มือ...แต่ใจยังไม่มาเลยค่ะ..มาโม้ กะแมลง สบายใจกว่าเยอะ.. เง้อ................ ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่ะ สู้ สู้.....เง้อ....   โดย: nu-an 27 ตุลาคม 2553 9:24:40 น.

เข้ามาอีกที ชอบทุกคอมเม้นเลย เห็นด้วยนะคะว่า งาน ฝีมือมันไม่ได้ให้เราเห็นแค่ผลงาน ใมันทำให้เราค้นพบตัวเองด้วย ให้ข้อคิดในการดำเนินชืวิตด้วย แว่นขยยหนูก็คงต้องไปซื้อมาเหมือนกัน ทำพวกงานเล็กๆๆทีไร ปวดตามากๆๆ กระเป๋าคุณโยโกะ ได้มาแล้วค่ะแต่เก็บไว้อยู่ ยังไม่กล้าใช้ เรียนกับคณุนิกกี่ อยากรเยนีเพราะรอปีหน้า ว่าจะเรียนกับพี่เป้าค่ะ เรื่องผ้ามีทุกเกรด ค่อยๆๆเอาบางส่วนไปบริจาค(ผ้าเกรต่ำ) ซื้อเพราะชอบส่วนใหญ่ แต่พอเอามาใช้จริงกลับใช้ไม่ได้ เบื่อตัวเองตรงนี้ หลังๆๆก้ซื้อน่อยลงค่ะ   โดย: โนดาเมะ 27 ตุลาคม 2553 10:25:16 น.

สิ่งแรกที่คิดอยากจะซื้อคือปลอกนิ้ว แต่ก็ยังคิด ๆ อยู่ค่ะ เคยทำแบบเพลิดเพลินดุเดือดแล้วเจ็บลึกที่นิ้วโดนท้ายเข็มบาดลึกไม่รู้ตัว แต่ก็เคยทำแบบรู้ตัว (ไม่ใจง่ายปล่อยตัวปล่อยใจไปกับผ้าและความอยากเห็นงานเสร็จมากนัก) นิ้วมือก็ยังอยู่ปกติดี ก็เลยอยู่ในระหว่างชั่งใจ ว่าจะซื้อหรือไม่ซื้อ จะฝึกอะไรเพื่ออะไร... (บอกแล้วว่ายังไม่ใช่ตัวจริง ฮะ ฮะ) ส่วนเรื่องความเข้าใจและความชอบนั้น ขึ้นอยู่กับการตีความค่ะ คนเราชอบเรื่องเดียวกัน เข้าใจความหมายที่ใกล้เคียงกัน แต่ก็อาจตีความต่างกันตามฐานประสบการณ์และจินตนาการ (บวกค่านิยมความเชื่อ) ส่วนตัว อยากเริ่มเล่นอะไรเป็นเรื่องเป็นราวแบบป้านวน แต่เผอิญยังไม่เออร์รี่ (แม้วัยจะอนุญาต อิ อิ) ก็เลยขอเก็บเป็นน้ำจิ้มไว้ก่อนน้า... ปล. อยากชวนไปนอนเต๊นท์ที่วัดบ้างสนใจไหมคะ วันที่ 6-13 พย. นี้ที่วัดสุคะโต...เผื่อจะมีอะไรมาเขียนเทียบกับเต๊นท์ที่ยุโรป.. เพิ่มเติมกับการอยู่เต๊นท์ร่วมกับแก่นน้อย :)   โดย: พี่พี IP: 125.24.2.253 27 ตุลาคม 2553 11:45:39 น.

อยากเห็นภาพจากเลนส์ขยายจัง คงตกใจในความชัดน่าดูเนอะ..(555).... คิดถึงนะคะ   โดย: แก่นน้อย IP: 202.29.24.199 27 ตุลาคม 2553 18:12:59 น.

พี่นิดขา ..เยอะมากค่ะ เคยเอามาแยกประเภทเหมือนกัน ตอนเปิดคลาสสอนเพื่อนๆที่ทำงาน ให้เค้ารู้ว่าหลักๆมีอะไรบ้าง ..แต่ถ้าจะให้เอาทุกชิ้นมาจำแนก คงหน้ามืดเหมือนกันค่ะ เพราะบางทีค้นๆไป เอ๋อ เรามีอะไรแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย.. คิดถึงนะคะ ^^   โดย: cutie bunny 27 ตุลาคม 2553 18:56:48 น.

ขอบคุณค่ะ พี่นิด สำหรับเวบแว่นขยายค่ะ อ่านที่พี่นิดเขียนแล้ว ลื่นมากเลย เหมือนนั่งคุยกันเลย กระเป๋าเบอร์ 10 เป็นยังไงบ้างคะ เอาใจช่วยอยู่ค่ะ   โดย: ninbo aea IP: 125.24.215.201 27 ตุลาคม 2553 19:05:13 น.

ป้านวน..แว่นขยายนี้ราคาอยู่ที่ห้ายูโร ถ้าซื้อตอนนี้ก็จ่ายตังค์น้อยลง20% เพราะยูโรนึงเหลือสี่สิบบาทค่ะ คุณโนดาเมะ..เสียดายที่เก็บกระเป๋าคุณโยโกะนะคะ พังเพราะใช้ดีกว่าพังเพราะเก็บนะคะ แมลงเคยมีเพื่อนร่วมงานที่จอดรถเก็บเวลาฝนตกเพราะกลัวรถเลอะ ยอมกางร่ม ยอมเลอะ แต่เวลาอากาศสดใส เอารถออกมาขับ.. ซื้อรถมาเทิดทูน..แมลงถือคติเราต้องเป็นนายของวัตถุ ไม่ใช้ให้วัตถุเป็นนายเรา..ใช้แหลก ใช้ให้มากๆจะได้คุ้มที่จ่ายตังค์ไป พี่พี..ขอบคุณอย่างยิ่งที่ชวนค่ะ แมลงชอบไปนอนเต้นท์เพราะได้สัมผัสอากาศธรรมชาติในที่ๆไม่มีคนมากๆค่ะ ถ้าไปนอนเต้นท์ที่วัดนี่เกรงว่าคนจะเยอะ เก็บที่ไว้ให้คนอื่นที่ไม่มีบ้านเงียบๆอย่างเราน่าจะดีกว่าค่ะ เรื่องความเข้าใจและความชอบนี่ก็ต้องถกกันตัวต่อตัวค่ะ ปลอกนิ้วก็อย่าเพิ่งซื้อค่ะ ใช้นิ้วเปลือยไปก่อน ได้ฝึกตนให้ระมัดระวังและหยุดด้วยค่ะ ไม่มุทะลุทำจนนิ้วบาดเจ็บ แก่น..พี่คุ้มของเธอน่ะ กำลังจะเปลี่ยนใจเพราะเกิด tsunami ที่อินโด ..เมื่อคืนบ่นใหญ่ อยากให้แก่นเห็นทะเลสวยๆ แต่ถ้าโดนคลื่นกวาดลงทะเล แม่เฒ่าดงมะไฟต้องไม่ยอมแน่ฉันว่ามันยังอีกตั้งเดือนกว่า รอดูไปก่อน ยังไงก็อย่าไปซื้อตั๋วเครื่องบิน ใช้รถทัวร์ดีกว่า เหตุการณ์ไม่แน่นอน เดี๋ยวท่าวเธอเปลี่ยนใจอีก ปิ๊บ..คิดถึงเหมือนกัน เห็นปิ๊บได้ไปเรียนที่ร้านพี่เป้าแล้วพี่ต้องหาเวลาไปอีกบ้าง คงได้เจอกันอีกแหละนะ ความจริงอุปกรณ์พวกนี้มีอีกนะ แต่เอาออกมาอธิบายเฉพาะ รายการที่เห็นว่าคนทั่วไปมักมีปัญหากับการตัดสินใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ปลอกนิ้ว ที่สนเข็ม และดินสอขีดผ้าสีเข้ม คุณแม่ยังเด็ก..ยินดีค่ะ คราวนี้มองเห็นชัดๆจะได้ทำแอพลิเค่ที่สวยอยู่แล้วสวยยิ่งขึ้นไปอีก กระเป๋าเบอร์สิบนั้นไม่อยากพูดถึงมันเล้ย..ครูผู้ช่วยอิมบอกว่าทำอีกใบ   โดย: แมลงจ่อย (Bug in the garden ) 28 ตุลาคม 2553 8:05:10 น.

คุณแมลงอ้อยมาขอแนะนำเพื่อนที่อยากได้ที่สนเข็มอะ มีอัน 50 บาทก็มีนะค่ะ ใช้ได้ดีเหมือนกันทุกวันอ้อยก็ได้อยู่ค่ะ ใช้ง่ายมากๆเลย   โดย: อ้อย (widtara2 ) 4 พฤศจิกายน 2553 14:03:15 น.

ขอบคุณที่คุณอ้อยมาร่วมแบ่งปันประสบการณ์ค่ะ ถ้ามีรูปให้เห็นด้วยก้จะดีเนอะ   โดย: แมลงจ่อย (Bug in the garden ) 5 พฤศจิกายน 2553 8:07:55 น.

ขอบคุณค่ะ เพิ่งมากได้อ่าน มีประโยชน์ และอ่านเพลินมากๆเลยค่ะ ขอบคุณอีกครั้งค่ะ พี่แมลงเขียนหนังสือขายได้เลยน่ะค่ะเนี่ย หนูชอบทุกตอนเลยค่ะ   โดย: วิ (LazyQuilt ) 4 ตุลาคม 2554 9:52:12 น.

โดย: ต IP: 122.155.43.59 18 กันยายน 2559 19:45:53 น.