เวลาเป็นของมีค่า โชคดีที่เป็นมะเร็งสมอง..หยดหนึ่งน้ำในมหาสมุทรแห่งชีวิต...บทส่งท้าย คืนสู่ธรรมชาติเดิมแท้ : ต่อนี้ไป..ยังคงเหลือแต่ชื่อ วันที่ 27-29 กุมภาพันธ์ มีพิธีสวดศพเป็นเวลาสามวัน และวันที่ 1 มีนาคม ทำการฌาปนกิจท่ามกลางบรรยากาศครอบครัวและญาติมิตร แมลงอัดน้ำตาลอย่างหนัก เพื่อให้ไม่หมดแรงลงไปเสียก่อน ในขณะที่พี่หญิงใหญ่และพนักงานไฮโค้ทร่วมมือกัน ทำให้งานพิธีลุล่วงไปด้วยดีตามเจตนารมณที่คุ้มต้องการความเรียบง่าย ตอนเย็นแมลงเก็บอัฐิส่วนสำคัญคือหัวและหัวใจใส่กระปุกเบญจรงค์ฝากDieter และHeidi ที่จะเดินทางกลับไปเยอรมัน เพื่อจะนำส่งไปให้ลูกที่รออยู่ << เรื่องราวเกี่ยวกับพิธีกรรมจะขอยกไปเล่าไว้ในหนังสือ เพราะออกจะยืดยาวมาก แต่ก็ต้องเล่า เผื่อญาติมิตรชาวต่างชาติจะได้รับรู้ด้วยกัน ณ ที่นี้ ขอนำสิ่งที่มีผู้คนกล่าวถึงคุ้มอย่างเป็นทางการ ในที่สาธารณะเพื่อเป็นการไว้อาลัยต่อคนผู้หนึ่งที่เราได้เกิดมารู้จัก มีความเกี่ยวข้องผูกพันในระยะเวลาหนึ่ง เพื่อเป็นสิ่งสุดท้ายที่ยังคงความระลึกถึง ..ที่เหลือไว้แต่ชื่อ..>> วันที่ 2 มีนาคม แมลงตื่นแต่เช้า นัดกับสัปเหร่อชื่อลุงนิดเพื่อเก็บเถ้าจากการเผาเมื่องานเย็น (ช่างบังเอิญมากที่ลุงนิดกับยัยนิดมาช่วยกันจัดการชิ้นส่วนสุดท้ายให้คุ้ม)  ลุงมาตรงเวลา แต่แมลงกับพี่หญิงใหญ่มารอก่อนเวลาเพราะตื่นเต้น อยากรู้ว่าเถ้าที่เหลือจะมีหน้าตาเป็นอย่างไร เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ได้เห็นว่า ท้ายที่สุดแล้ว ที่เหลืออยู่นั้นมีหน้าตาและสภาพเป็นอย่างไร   ส่วนที่เรารวบรวมได้ เป็นเถ้าจากร่างกาย ดอกไม้จันทน์และโลง รวมถึงกระดูกส่วนที่แข็งมากๆ เช่นหน้าแข้ง หัวเข่า ลุงสัปเหร่อโรยดอกไม้และพรมน้ำอบ ปากบริกรรมคาถา และอธิบายให้แมลงฟังว่าชิ้นไหนเป็นชิ้นไหน ลุงว่า เขาเรียนรู้มาตั้งแต่เด็กจากพ่อที่มีอาชีพสัปเหร่อเหมือนกัน ลอยอังคาร Mr.Henner Drum โดย โอฬาร ประกอบร่างเต็มทรงดำรงสร้าง ดินน้ำไฟลมวางเป็นร่างเริ่ม ค่อยเติบต่อแต่งให้ต่างจากร่างเดิม จึงพบเพิ่มเติมตนบนห้วงกาล แต่ละผ่านแต่ละพบประสบสิ่ง บ้างเดินบ้างก็วิ่งบ้างเพียงผ่าน ที่บางเบาเข้าก็หนามาช้านาน ประกอบกรังอยู่รอบด้านสานตัวตน เมื่อร่างกายสลายห่างร้างจากจิต พลังเหลือเพียงน้อยนิดย่อมปลิดป่น ดินก็แตกน้ำก็แห้งไปจากตน ไฟมอดหม่นลมสงัดไม่พัดพา สังสารเศษลอยล่องท่องเกลียวคลื่น ไม่หยัดยืนยั้งไว้ให้คอยท่า กระแสกาลผ่านตนพ้นเวลา อนัตตาธุลีลับไปกับ"กาล" Speech โดย ต้อม Mr.Henner Drum เป็นชาวเยอรมัน เกิดเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม 2484 มีบุตรธิดา2 คน คือ Ms. Henrike Drum และ Mr. Phillip Drum คุณเฮนเนอร์ได้เข้ามาร่วมทุนกับบริษัทไฮ-โค้ท(ประเทศไทย)จำกัด เมื่อปี พ.ศ 2537 ในตำแหน่งTechnical Director ท่านใช้ความรู้ความสามารถและประสบการณ์ต่างๆที่ท่านได้สั่งสมมาเพื่อผลิตสินค้าที่ดี มีคุณภาพ จนเป็นที่รู้จักกันแพร่หลายในชื่อผลิตภัณฑ์กระดาษรูปลอกเซรามิค หรือ Decal Transfer Paper นอกจากนี้ในอดีตเรายังเคยเป็นโรงงานผลิตกระดาษรูปลอกเซรามิค 1 ใน 5 ของโลกอีกด้วย พวกเราชาวไฮ-โค้ท จะเรียกคุณเฮนเนอร์ว่า ลุง เพราะคุณเฮนเนอร์ให้ความเป็นกันเองกับพวกเรา จนรู้สึกเหมือนเป็นญาติผู้ใหญ่ คุณเฮนเนอร์เป็นคนอ่อนโยน มีจิตใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยเมตตา ชอบช่วยเหลือและให้ความรู้กับทุกๆคนโดยที่ทุกคนไม่รู้ตัวเลยว่านี่คือการสอนจากลุง เพราะลุงจะปฏิบัติตนเป็นแบบอย่างที่ดีให้เราเห็นอยู่ตลอดเวลา ลุงมาทำงานแต่เช้าทุกวัน มาเป็นคนแรกของโรงงานเลยก็ว่าได้ ทุกครั้งที่เราเข้าทำงานแล้วถ้าวันไหนไม่เห็นรถลุงจอดอยู่ที่โรงจอดรถ เราจะวิตกและคิดทันทีว่าวันนี้ลุงไม่สบายหรือเป็นอะไรหรือเปล่า ทำให้ทุกครั้งที่ลุงจะไปไหน ลุงจะบอกพวกเราเสมอ ทุกครั้งที่พวกเรามีปัญหา ไม่ว่าลุงจะยุ่งแค่ไหน ลุงจะละจากสิ่งที่ลุงทำอยู่และจะยิ้มให้เราอย่างจริงใจและช่วยเราแก้ไขปัญหาต่างๆในทันที ลุงคอยสอบถามและติดตามอยู่เสมอจนกว่าเราจะแก้ไขปัญหาได้สำเร็จ และจะคอยให้กำลังใจพวกเราเสมอว่า พวกเราทุกคนทำได้ เวลาทำงานลุงเป็นคนที่มีความตั้งใจสูงมากเพราะอยากให้งานออกมาดี ทุกครั้งที่เราเจอลุง ลุงจะเหงื่อท่วมตัวเหมือนคนเพิ่งอาบน้ำมาใหม่ๆ เสมอ เพราะลุงจะเดินขึ้นลงระหว่างออฟฟิตกับโรงงานวันละหลายสิบรอบ ยิ่งถ้าวันไหนมีการทดลองใหม่ๆแถบจะไม่ต้องสงสัยเลยว่าลุงอยู่ที่ไหน เพราะที่เดียวที่ลุงจะอยู่คือในโรงงานลุงจะไม่ละสายตาไปจากสิ่งเหล่านั้นเลย ลุงจะมีความสุขเสมอที่ได้คิดค้น ทดลองสิ่งต่างๆเพื่อปรับปรุงคุณภาพของผลิตภัณฑ์ให้ดีขึ้น ครั้งหนึ่งพวกเราเคยถามลุงว่า ลุงเหนื่อยไหม ลุงตอบเราว่า “เหนื่อยกายพักผ่อนก็หาย ตอนนี้ถ้าลุงทำได้ ลุงมีแรง ลุงจะทำ เพราะลุงไม่ได้ทำเพื่อตัวลุงเอง แต่ลุงทำเพื่อลูกๆทุกคนของลุงที่อยู่ในโรงงาน เพื่อให้พวกเรามีชีวิตที่ดียิ่งๆขึ้น ลุงจะคิดเสมอว่า ทุกคนคือลูกของลุง คือคนที่ลุงต้องดูแล” แล้วลุงก็ได้ดูแลพวกเราจนถึงวาระสุดท้าย สิ่งที่ลุงให้เรามีค่ายิ่งกว่าทรัพย์สมบัติใดๆ เพราะสิ่งที่เราได้คือความรู้ที่ลุงถ่ายทอดให้เราโดยที่เราไม่รู้ตัว บัดนี้คุณลุงได้จากพวกเราไปแล้ว ยังคงเหลือแต่คุณความดีที่ลุงได้กระทำไว้เมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู่ ตลอดจนกุศลกรรมที่พวกเราทุกคนได้ร่วมกันอุทิศให้ในวันนี้ได้โปรดดลบันดาลให้ดวงวิญญาณของลุง Mr.Henner Drum ไปสู่สุขติในภพภูมิที่ปรารถนาด้วยเทอญ คุณลุงครับ ถ้าลุงฟังเราอยู่ตรงนี้ พวกเราอยากจะบอกลุงว่า พวกเรารู้ว่าลุงรักและเป็นห่วงบริษัทฯและพนักงานทุกคนมาก พวกเราเชื่อมั่นว่าพวกเราจะสานฝันของลุงให้ได้ตามที่ลุงตั้งใจไว้ ลุงครับ ถึงวันนี้จะไม่มีลุงแล้ว แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเราจะไม่มีลุงอีกต่อไปเพราะลุงยังคงอยู่ในใจของพวกเราเสมอและตลอดไป พวกเราทุกคน “รักลุงครับ” Speech โดย เพ็ก I would like to say something about Mr.Henner Drum, from a part of our memorial. Mr.Henner Drum was born on May 24, 1941. He has 1 daughter and 1 son, Ms.Henrike Drum and Mr.Phillip Drum. He came to Thailand in 1994 to be Technical Director of Hi- Coat (Thailand) Company Limited. He used all of his knowledge and experience to produce the best quality product, called “ Hi – Cal “, Water Slide Transfer Paper, of which he was very proud. All of Hi – Coat staffs called him “ Uncle ” because he was always friendly with every body so we feel like he is our relative. He was very gentle and very kind. He also was a good model for us all the time, such as he came to work early everyday and usually the first. Every time we came to work and did not see his car, we concerned and thought immediately that “ Was he sick?, or What’s the matter? “ so every time he had leave, he would always tell us before. When we have any problem, no matter how busy he is, he will stop his work, smile and help to resolve it immediately. He always look for and follow up until it’s successful. He kindly tell us “ You Can Do It ”. While he was working, he pays carefully attention for best result. When we meet him, he sweats like he has just taken a bath because he walks around the factory many times per day. Especially, when we have a new experiment, everyone know that he must be in the factory. He will not get his eyes off them. He would be happy to invent and improve the product’s quality. Once, we asked him that “ Are you tired? “. He reply that, “ Tired can be rest, if I still can work, I will do it. I’m not doing for my self but for all of my children in the factory “. In his mind, every staffs are his children that he cares a lot. Then, he takes good care of us until the end. Knowledge that he gave us more valuable than any treasure. We have been fortunate to know and work with him. We will honor him by dedicating ourselves to continuing the work he loved so much. A golden heart stopped beating. With tearful eyes we watched you, and saw you pass away but you still live in our heart forever. You are always our “ Hero “. We hope you rest in peace. Please everybody stand / be seated Please observe a moment of silence ( to respect Henner’s memory) Speech โดย Hyden I 'd like to share a few thoughts of appreciation for a very dear friend, Henner Drum, who passed away earlier this week, after a long and very useful life. A man of great business acumen/ an ideas man/ with the unusual ability to put knowledge into commercial application, and made a very significant contribution to a successful business which today provides many people with a job. Keen appreciation of classical and jazz musice, played the trumpet in public performances in his youth, and played classical piano fluently as a hobby. He was a great fan of Thailand. - He love to travel in the country, is known to have camped in a tent on the islands so as to appreciate Thailand's natural beauty. - He made regular trip to Bangkok with K. Nid, to enjoy classical music performances. - He socialised regularly with his many friends in HuaHin and Cha-am. He is a man I particularly admired as someone both much liked AND respected by everybody he knew: and when you think about it, only a select few people are bothe liked and respected by people. - He lived his life much for the benefit of others; he continued working beyond the standard retirement age, so as to put his children through higer education. - If I may qoute one very well known German named Albert Einstein, he said “only a life lived for others, is a life worthwhile” -and this is profoundly true! Myself and freinds were lucky enough to enjoy his company at dinner on many occasions; he was an excellent companion, always with interesting opinions delivered frankly and often in amusing way. With alll this, Henner generated great loyalty and trust from his friends as illustrated by the tireless and unhesitaing support he recived in the last year of his life, from his partner, K.Nid and her family, and, equally, from his business partners too. So, in closing, please let us all offer our sincere and utmost condolences to the people who were closest to him: - his partner K. Nid ; and to acknowledge her devotion and loyalty to Henner throughout his illness; - and also to his business partners at Hi-coat, who contributed very substantial financial resources to minimize the discomfort of his illness. - and to all the staffs who sought to please him with such heartfelt loyalty and respect. ตอนเขียนSpeech แล้วทดลองอ่านกัน เพ่ือหาคนอ่านที่ไม่ร้องไห้ สามารถอ่านไปได้จนจบ เป็นเรื่องที่พูดคุยกันมาก ..คนที่ไม่ได้รู้จัก ไม่ได้ผูกพันสามารถอ่านได้โดยไม่มีน้ำตา แต่ไม่มีใครยอมให้คนนอกอ่าน ล้านคำพูด ก็ไม่สามารถบรรยายความรู้สึกของแมลงได้ ได้แต่บอกกับใครๆ ว่า เวลาปัจจุบันมีค่ายิ่งกว่าอะไรทั้งสิ้น เมื่อผ่านไปแล้ว ไม่มีทางเรียกคืนมาได้..เวลานี้ มีความหมาย มีค่านัก อย่าปล่อยให้สูญเสียไปอย่างไม่สมควร Present Moment: Precious Moment...... 14 เมษายน   Create Date : 14 เมษายน 2555 66 comments Last Update : 27 เมษายน 2555 19:45:15 น. Counter : 5787 Pageviews. Share Tweet

ใช่เลย Cherish every moment.. ปัจจุบันตรงหน้าคืออะไร ยังไม่มีใครจับต้องได้เลย ทุกวินาทีที่ผ่านไปก็ล้วนแต่เป็นอดีตทั้งสิ้น วินาทีนี้ ทำให้ดีที่สุด   โดย: โส่ย (secreate ) 14 เมษายน 2555 18:45:02 น.

ถึงแม้จะเป็นเวลาที่คุณแมลงอาจต้องการอยู่กับตัวเอง แต่ดีใจมากนะคะที่เห็นบันทึกนี้ เชื่อมากว่าคุณแมลงจะสามารถจัดการกับวิถีชีวิตได้อย่างสุขุมและนุ่มนวลค่ะ ...เก็บไว้เป็นความทรงจำ... ขอบคุณสำหรับบันทึกที่มีประโยชน์ชุดนี้ค่ะ ขอร่วมส่งคุณคุ้มไปสู่สัมปรายภพค่ะ   โดย: ตะเกียงส่องทาง 14 เมษายน 2555 19:18:26 น.

โส่ย..แมลงเชื่อว่าทุกคนรู้และยืนยันเช่นเดียวกับโส่ย แต่ที่เห็นๆก็คือ ไม่สามารถจะอยู่กับปัจจุบัน แต่หนีบอดีตและคีบอนาคตไว้ตลอดเวลา ทำให้เกิดปัญหาไม่เลิกสักที พี่ตะเกียง..ขอบคุณสำหรับคอมเมนท์ของพี่ค่ะ แมลงจะพยายามสุขุมอย่างที่สุด ..ไม่เชื่อถามโส่ยดูก็ได้ค่ะ   โดย: แมลงจ่อย (Bug in the garden ) 15 เมษายน 2555 11:18:48 น.

เป็นกำลังใจะนะคะ   โดย: ตะเกียงส่องทาง 15 เมษายน 2555 12:28:43 น.

รู้ เห็น และ เป็น ไม่ใช่สิ่งเดียวกันนี่นา คนโดยทั่วไปจึงเป็นอย่างที่คุณนิดพูดถึงความเห็นของโส่ย.. พี่เป็นอีกคนหนึ่งที่คิดแบบโส่ย รู้และยืนยันด้วย แต่ก็ไม่สามารถอยู่กับปัจจุบันได้ตลอดเวลาอย่างที่คุณนิดบอก กระนั้นก็ตาม อยากบอกว่า เรื่องราวที่คุณนิดเขียนถึงคุณคุ้มมาตลอดจนถึงหน้านี้ คืออีกหนึ่งความรู้และเครื่องเตือนกระตุ้นให้พยายามใช้เวลาให้มีค่าเช่นนั้น..ได้แค่บางช่วงบางเวลาที่มีความเหมายก็ยังดี เพราะให้ถึงขนาดเป็นวินาทีแบบที่โส่ยบอก คงต้องฝึกหนักอีกนาน...   โดย: พี่พี IP: 202.137.156.48 15 เมษายน 2555 16:28:46 น.

บอกได้ แต่ทำได้หรือเปล่า เราเองก็ยังทำไม่ได้ตลอดเวลาหรอกค่ะ พยายามอยู่ เวลาเหลือกันคนละเท่าไหร่ ไม่ค่อยมีใครคิด มองเห็นแต่การกระทำของคนอื่น เห็นอย่างเดียวไม่พอ ตัดสินด้วย บางครั้งเราก็เป็นแบบนี้เหมือนกันนะ ต้องเตือนตัวเองเอาไว้บ่อย ๆ   โดย: โส่ย (secreate ) 15 เมษายน 2555 17:10:45 น.

เป็นกำลังใจให้พี่นะคะ ขอบคุณสำหรับข้อคิดดี ๆ ค่ะ หนูว่ากว่าคนเราจะคิดได้ว่าเวลาเป็นสิ่งมีค่า ก็เพราะไม่มีเวลาเหลืออยู่กับเราอีก   โดย: นก IP: 58.137.13.253 17 เมษายน 2555 7:55:22 น.

พี่ตะเกียง..ขอบคุณมากค่ะ ขอส่งกำลังใจให้พี่เช่นกัน พี่พีและโส่ย..ถ้ารู้ และเห็น แต่เป็นไม่ได้ แสดงว่าเราเข้าใจตามทฤษฎี ถ้าเรารู้และเห็นจริงๆ ว่ามันมีค่ามาก เราจะเสียดายเวลาจนไม่อยากให้สูญเสียไปกับเรื่องที่ไม่ดี ไม่มีประโยชน์แน่นอน ยิ่งถ้าเรามีโอกาสนิ่งได้มากเท่าไหร่ เราก็จะยิ่งเห็นชัด ไม่ใช่เห็นแต่ตัวเอง ยังเห็นคนอื่น ก็จะยิ่งเสียดาย ..เสียดายแทน ที่เขาไม่เห็น แล้วไม่ใช้เวลานี้อย่างคุ้มค่า ยิ่งเข้าใจอย่างนี้ ยิ่งเห็นพระคุณของเจ้าชายสิทธัตถะที่มีเมตตาล้นเหลือ ที่เห็นแล้วไม่ได้เก็บไว้แต่ลำพัง แต่ได้ช่วยให้เราได้มีโอกาสเห็น และใช้เวลาให้คุ้มค่า นก..พี่ว่าบางคน ไม่มีเวลาเหลือ ก็ยังไม่รู้ตัวเลย อย่างเช่นคนที่เขาจากไปด้วยอุบัติเหตุไง..   โดย: แมลงจ่่่อย (Bug in the garden ) 17 เมษายน 2555 8:22:39 น.

ภาพที่พี่นิดยืนเคียงข้างกับห่ออัฐิ ดูแล้วมันบรรยายถึงคู่ชีวิตที่ยืนอยู่เคียงข้างจนวาระสุดท้ายจริงๆเลยคะ ขอให้พี่นิดก้าวเดินต่อไปในวันข้างหน้าอย่างเข้มแข็งและมีความสุขนะคะ และรินก็เชื่อว่าพี่นิดทำได้คะ เป็นกำลังใจให้นะคะ ^^   โดย: ริน IP: 58.10.235.240 17 เมษายน 2555 15:21:44 น.

ระหว่างเห็นกับเป็นมีเส้นทางไปสู่.... กำลังเดินทางอยู่บนเส้นทางสายนั้นนะคะ (ก็แหม, ตามคุณแมลงมาแล้วนี่ไง) :)   โดย: kangsadal 17 เมษายน 2555 16:25:09 น.

น้องริน..ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่มีเสมอมา สิ่งที่พี่ได้รับจากคุ้มเป็นประสบการณ์ชีวิตที่มีค่าอย่างมาก อย่างที่ไม่เคยได้รับมาก่อน อะไรที่ทำให้เขาได้ ก็พยายามเต็มที่แล้ว พี่พี..ใครตามใครกัน เราเดินไปด้วยกัน และปรึกษากันไปด้วยไง เมื่อวานได้ยินโฆษณาในทีวี เขาว่า"ถ้าจะให้เดินตามลำพังในแสงสว่าง เดินในความมืดกับเพื่อนยังดีเสียกว่า" ..แมลงว่าเดินในแสงสว่างกับเพื่อนน่ะเป็นยอดปรารถนานะคะ   โดย: แมลงจ่่่อย (Bug in the garden ) 18 เมษายน 2555 19:03:45 น.

เวลาเป็นของมีค่า จงใช้เวลากับคนที่เรารักให้เต็มที่ และทำปัจจุบันให้ดีที่สุด พรุ่งนี้จะเป็นอย่างไรก็ตาม เราได้ทำวันนี้อย่างดีที่สุดแล้ว เป็นกำลังใจให้นะคะ ปล.ยังไม่ได้ทำขนมปังไรน์เลยค่ะ วันนี้เปิดทำงานวันแรก และสุดสัปดาห์นี้ก็จะไปเที่ยวอีกสามวัน สงสัยจะยาว รอคุณโส่ยอัพบล๊อกก่อนจ้ะ แล้วจะได้ไปลอกอย่างเต็มภาคภูมิ อิอิ.. ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ   โดย: เนินน้ำ 18 เมษายน 2555 20:39:07 น.

แวะมาทักทายค่ะ ยังเก็บมังคุดอยู่หรือเปล่าคะ เดียร์เจนคงจะดำเนินไปได้อย่างรวดเร็ว เอาใจช่วยนะคะ ส่วนหนูเพิ่งจะเริมเย็บผ้าอีกครั้งหลังจากเก็บบ้านทำบุญสงกรานต์ มาการบ้านค้างเป็นกองเลยค่ะ ต้องรีบปั่นเดี๋ยวไปเรียนทำไม่ทันเพื่อน   โดย: นก IP: 58.137.13.253 20 เมษายน 2555 7:48:09 น.

'วัสดีตอนเช้าคุณแมลง อยากกินมังคุดกับเงาะ! ที่เวียงจันทน์ตอนนี้ยังไม่เห็นมังคุดเลย แต่เงาะหน้าตาหงอย ๆ ราคาโลละหกสิบบาท ซื้อไม่ลง (ไม่ใช่แค่ราคา แต่หน้าตาด้วยมั้ง) แอบมาเมียงมองตามหน้าบล็อกไว้ก่อน แล้วจะหาโอกาสไปตามหน้าสวน อิ อิ คุณแมลงเป็นอย่างไรบ้างแล้วน้อ... น้ำหนักเพิ่มขึ้นบ้างหรือเปล่า หายเศร้าหรือยัง ชีวิตใหม่อีกครั้งแล้วน้า ขอให้เวลามีค่าเช่นเดิมนะคะ ช่วงสงกรานต์พี่ไปเที่ยวหลวงพระบางมา ลูกกับพ่อไปเล่นน้ำ แม่นอนอยู่ในโรงแรม ตอนเช้าลูกหลับ แม่ย่องออกไปดูวัด เหอะ ๆ เวลามีค่าไปอีกแบบ :) เอาใจช่วยให้นกทำการบ้านเสร็จทันด้วย เผื่อจะได้ทำบล็อกแล้วเอางานมาอวด คนไม่มีงานจะได้ตามไปชมเป็นอาหารตาอาหารใจ...   โดย: พี่พี IP: 202.137.156.51 20 เมษายน 2555 8:23:15 น.

สวัสดีหลังปีใหม่ไทยจ้ะพี่นิด พี่สบายดีนะคะ เป็นสาวชาวสวนมาระยะนึงแล้ว ปีนต้นไม้เก่งรึยังคะ ^_^ คิดถึงลุง!!!   โดย: แม่ทัตโกะ IP: 119.42.68.133 20 เมษายน 2555 8:49:29 น.

คุณเนินน้ำ..ยินดีที่รู้จักเช่นกันค่ะ ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่ะ ตอนนี้ก็กำลังอยู่ระหว่างพัก และใช้เวลาที่มีค่าอยู่นี้ เตรียมตัวเตรียมใจสำหรับข้อสอบใหม่ๆ ที่กำลังจะมีมาค่ะ นก..เดียร์เจนตอนนี้ได้สามสิบกว่าบล๊อกแล้ว แต่ยังหาสายต่อยูเอสบีไม่เจอ ..เก็บดีเกินไป ก็เลยเอารูปมาโชว์ไม่ได้ เดี๋ยวโชว์แน่นอน..ตอนนี้มาอยู่ที่ปากเกร็ดกับแม่มดเอ๊กซ์พักนึง น่าจะได้มาเล่นเย็บผ้าด้วยกันซักวันนึงนะจะได้ดูการบ้านของนกด้วยไง ..ดูเฉยๆนะ เป็นกำลังใจให้ปั่นได้ทันเพื่อน พี่พี..ตอนไปเดินดูวัดยามเช้าคงจะบรรยากาศดีมากๆนะคะ มีดอกจำปาของชาวลาวเยอะไหมคะ จินตนาการเห็นดอกลั่นทมเกลื่อนลานวัดค่ะ ตอนนี้พักเก็บมังคุดและเงาะชั่วคราว มาอยู่กับแม่ที่ปากเกร็ด ปลายๆเดือนจะกลับไปอีก ขับรถไม่ยากเลยค่ะ ถนนดีกว่าเส้นที่ไปหัวหิน เพิ่งรู้ว่าต้นเงาะนี่กิ่งเปราะมากๆ สมัยก่อนน่าจะเป็นฟืนที่เขาใช้ก่อไฟทำอาหารได้ดี ถ้ามีบ้านเองจะไม่ปลูกเงาะเด็ดขาด ทรงต้นไม่สวยเอามากๆ งานเก็บแต่งกิ่งก็เยอะไม่คุ้มความอร่อยเลย น้องเก้..สวัสดีปีใหม่เช่นกันค่ะ ..พี่ก็ยังคิดถึงคุ้มและร้องไห้อยู่ ป้าข้างบ้านบอกว่า สามีเขาจากไปเก้าเดือนแล้ว เขาก็ยังไม่เลิกคิดถึงเลย ..ก็แน่ล่ะสิ เพื่อนรักทั้งคน..   โดย: แมลงจ่่่อย (Bug in the garden ) 20 เมษายน 2555 12:40:42 น.

ลืมเล่า..ตอนนี้อัพบล๊อกติดๆกันอีกสองบล๊อก ขนมปังทำเอง กับเรียนควิลท์ติ้งแบบนิกกี้สคูล เดี๋ยวหายูเอสบีเจอจะอัพอีก เดียร์เจน กับวิธีทำข้าวเหนียวมูล(?)ที่แสนจะง่าย   โดย: แมลงจ่่่่่่อย (Bug in the garden ) 20 เมษายน 2555 12:42:59 น.

ไปแอบดูมาแระ ^^ ขนมปังทำเองอ่ะ บ่ายสามแบบนี้ ขนมปังของพี่พี่ กะกาแฟของน้องคงจะดีไม่น้อย พี่นิดคะ ขอที่อยู่สำหรับส่งของหน่อยได้มั๊ยคะ อยากให้ชีวิตพี่วุ่นวายขึ้นอีกสักเล็กน้อย kittiya_tudko@hotmail.com ค่ะ   โดย: แม่ทัตโกะ IP: 119.42.68.133 20 เมษายน 2555 15:02:00 น.

แว่ก..น้องเก้ อย่าส่งอะไรมา ไม่อาว กลัววุ่นวาย ตอนนี้ก็มีโครงการล้านเจ็ดสำหรับเล่นสนุก จนทำไม่ทันแล้วววมาคุยเล่นกันบ่อยๆดีก่า   โดย: แมลงจ่่่่่่อย (Bug in the garden ) 20 เมษายน 2555 20:55:36 น.

โอเคจ้ะพี่ !! เข้ามาคุยเล่นบ่อย ๆ แล้วอย่ารำคาญหนูนะคะ55   โดย: แม่ทัตโกะ IP: 119.42.68.133 21 เมษายน 2555 8:20:38 น.

ไม่ได้เข้ามาทักทา่ยพี่นิดเลย สวัสดีปีใหม่ไทยนะคะ ดูรูปแล้วนึกถึงงานของป๊า จนวันนี้ผ่านมา2เดือนกว่าแล้ว นนยังไม่สามารถเปิดดูรูปงานของป๊าได้เลย หรือรูปเก่าๆ นนก็ทนดูได้ไม่นาน ดูแล้วคิดถึง ... วันสุดท้ายที่ร่ำลาป๊า ประวัติของป๊าก็ไม่ได้เตรียมไว้ ก็พูดเท่าที่นึกได้ นนร้องไห้ซะจนเกือบจะล่มแหน่ะ่ค่ะ แต่ก็ร้องเพลงกล่อมป๊าเป็นครั้งสุดท้ายจนจบ .. ว่าแล้วก็หันมองบนฟ้าโบกมือให้ป๊า1ที   โดย: นน IP: 127.0.0.1, 180.222.145.37 21 เมษายน 2555 16:38:30 น.

น้องเก้..ครายจะไปรำคาญน้องเล่า พี่น่ะ ต้องขอบคุณน้องมากๆ ที่ช่วยให้วันเวลายากลำบากของพี่ผ่านไปได้ด้วยดี ชีวิตยามนั้น ยากที่จะแวะเวียนไปหาใคร ได้แต่อาศัยคนที่แวะเวียนเข้ามาให้กำลังใจ น้องเก้นี่แหละ ขอบคุณมากน๊า น้องนน..เก่งกว่าพี่อีกนะ ตอนงานศพ ไม่ได้ทำอะไรเลย ได้แต่พยุงตัวให้อยู่รอดด้วยน้ำตาลก็แทบแย่แล้ว อย่าว่าแต่จะร้องเพลงให้เลย ตอนคุ้มไม่สบาย พี่น่ะบอกตัวเองให้เข้มแข็ง ไม่อ่อนแอ เดี๋ยวจะเป็นที่พึ่งให้เขาไม่ได้ แต่พอเขาจากไป ความเข้มแข็งมันหมดไปพร้อมๆกัน ตอนนี้กำลังพยายามจัดการชีวิตให้อยู่รอด และเดินหน้าต่อไป จนกว่าจะถึงเวลาของตัวเอง ตอนนี้กำลังตั้งหน้าตั้งตารอปลายเดือนมิถุนายน มีสิ่งสำคัญในชีวิตที่ต้องทำ ถึงเวลานั้นจะมาเล่าให้ฟังในบล๊อกนี้อีกค่ะ   โดย: แมลงจ่่่่่่อย (Bug in the garden ) 22 เมษายน 2555 19:19:27 น.

ขอบคุณค่ะ..ที่แบ่งปัน สิ่งดีๆของความรู้สึกช่วงสุดท้ายของคนสำคัญ ติดตามอ่าน และ อิน ไปกับชีวิต คุณนิด เพื่อเรียนและรู้ นำมาตระหนัก ก้มมองตัวเอง อย่างพินิจ พิเคราะห์ให้มากขึ้น ขอบคุณจริงๆค่ะ   โดย: nu-an 22 เมษายน 2555 19:47:29 น.

เสาร์-อาทิตย์ ที่ผ่านมากะไว้ว่าจะทำงานผ้าให้เสร็จทั้ง 2 ชิ้น เพื่อไว้ไปเรียนต่อ ปรากฏว่า ตอนเช้าพอให้ปุ๋ยกล้วยไม้เสร็จ แอบเวียนหัว แล้วกันไม่ต้องทำอะไรเลยค่ะ อาเจียนจนหมดพุง นอนต่อไปอีกจนเที่ยงค่อยดีขึ้น สงสัยวัยทองมาเยือน วันนี้อาการดีแล้วค่ะ ท้องฟ้าแจ่มใส คนเรานี่เอาแน่อะไรไม่ได้เลยนะคะ เวลาเป็นสิ่งมีค่าจริง ๆ   โดย: นก IP: 58.137.13.253 23 เมษายน 2555 7:38:13 น.

แวะดูเวปพี่เป้าด้วยค่ะ เผื่อสนใจ   โดย: นก IP: 58.137.13.253 23 เมษายน 2555 8:39:34 น.

หนูต้องขอบคุณพี่มากกว่า นอกจากหนังสือที่กรุณาส่งมาให้อ่าน แล้วยังเล่าประสบการณ์ที่มีค่าให้ได้ฟังอีก ยังไงซะขอให้พี่ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขนะคะ บล๊อคพี่นอกจากให้ความรู้แล้ว ยังได้ความสุขอีกต่างหาก @ พี่นก เก้วัยทองเร็วกว่าพี่อีกนะ เพราะคุณผู้ชายที่บ้านบอกว่าเก้ขี้บ่น และขี้ลืม เหมือนคนวัยทอง ^^   โดย: แม่ทัตโกะ IP: 119.42.66.28 23 เมษายน 2555 10:10:59 น.

ขอบคุณป้านวนที่แวะมาค่ะ ถ้าจะมีความดีจากการเขียนเรื่องนี้เพื่อแบ่งปัน แมลงขออุทิศให้คุ้มทั้งหมดในฐานะเจ้าของเรื่องค่ะ นก..ลองกินส้มตำแอ๊บเปิ้ลเขียว พี่เคยมีอาการนี้ นอนทั้งวันเลย กินอะไรไม่ได้ นอกจากส้มตำที่ว่านี่ กินแล้วได้แรงขึ้นเยอะ ดูจากอาหารตำรับหญิงวัยทองของสำนักพิมพ์แสงแดดก็มีเมนูนี้ ..แท้งกิ้วสำหรับข้อมูลจากเว็บพี่เป้า..มันจริงจังไปหน่อยสำหรับพี่น่ะ ฮี่ๆ น้องเก้..เรื่องหนังสือน่ะ มันนิดหน่อยนะ ช่วงนั้นพี่หาข้อมูลอ่านแหลก และเล่มที่น้องเก้ได้ไปดูมันจะตรงกับความต้องการของน้องอยู่มาก พี่ว่า คุณหมอผู้เขียนเขามีกำลังใจดีนะ สมกับที่เป็นชาวพุทธ ..ว่าไหม รู้สึกดีที่มีคนอ่านแล้วมีความสุข เพื่อนฝรั่งชื่อโดโรธี เขาจะบอกว่าได้แต้มแล้ว วันนี้ที่ทำให้คนมีความสุขหนึ่งเรื่อง แม้จะเป็นความสุขเล็กๆก็ตาม พี่ว่าถ้าเราคิดแบบนี้ตลอดเวลา และพยายามทำให้คนอื่นมีความสุข มันทำให้เราลดอัตตาลง และโลกนี้จะน่าอยู่มากยิ่งขึ้นเนอะ และอาการขี้บ่นและขี้ลืมน่ะ พี่เป็นมาตั้งแต่อายุยี่สิบแล้ว แสดงว่าวัยทองของพี่เริ่มเร็วกว่าน้อง ฮี่ๆ   โดย: Buggy (Bug in the garden ) 24 เมษายน 2555 19:38:06 น.

เกิดแก่เจ็บตายเป็นอนิจจัง แต่ผมก็ไม่เคยทำใจได้เลย เมื่อไรที่ยอมรับมันได้ ก็คงพ้นทุกข์ได้จริงๆนะครับ "ถามจริ๊งงงง..เอาแรงที่ไหนมาเก็บกวาดทั้งบ้านและสวนกันคะ พื้นที่ออกใหญ่โตมโหฬาร แค่คิดก็เเหนื่อยแล้ววว" ทำคนเดียวนะครับ ทำได้ไม่ดีนัก แต่ก็เหนื่อยแทบบ้าตาย เหนื่อยมากๆ   โดย: nainokkamin 24 เมษายน 2555 20:06:35 น.

ขอบคุณสำหรับสูตรอาหารค่ะ จะลองทำทานดู แต่ว่าคงต้องหันแอปเปิ้ลให้ชิ้นเล็กลง เพราะทานแอปเปิ้ลเขียวไม่ค่อยได้มานานแล้ว มันเสียวฟันค่ะ (เห็นมั๋ยว่าแก่จริง อิอิ) ต้องปลงสังขาร จริงๆ   โดย: นก IP: 58.137.13.253 25 เมษายน 2555 7:34:59 น.

ช่วงนี้ไม่ค่อยได้มาคุยกับตุณนิดเลยค่ะ ป้าแอ๊ดไปเที่ยวทุกสัปดาห์เลย สนุกมาก แล้วก็เหนื่อยมาก เช่นเสาร์ที่แล้ว ไปพระที่นั่งวิมานเมฆมาอีกครั้งหนึ่ง เนื่องจากครั้งที่แล้วชมไม่จุใจ ตอนบ่ายไปชมวังสวนสุนันทา ตลอดบ่าย สวยมาก ร้อนมากพอๆ กัน เย็นกลับถึงบ้านก็สลบ นอนพักไป 2 วัน ลุกมาเย็บผ้าเพื่อไปเที่ยวต่อ เสาร์-อาทิตย์นี้จะไปนอนค้างที่เกาะสีชังค่ะ ไปชมพระราชวังที่นั่น ไม่เคยไปเลยค่ะ พอเขาจัด ก็รีบซื้อทัวร์ทันที มีไกด์นำชม เป็นไกด์ที่เก่งทางด้านประวัติศาสตร์และไปทัวร์กันมาหลายครั้งแล้ว เที่ยวมากจนอัพบล็อกไม่ทันแล้วค่ะ ค้างอยู่มากมาย เพราะย่อภาพไม่ทัน อิ อิ ยังคงคิดถึงคุณนิดตลอดเวลานะคะ อยากชวนคุณนิดไปเที่ยวกับป้าแอ๊ดบ้าง ไปไหมคะ ..?   โดย: addsiripun 25 เมษายน 2555 10:29:59 น.

คนที่เพิ่งรู้จัก ยังไม่ค่อยได้ผูกพัน ก็ยังยากจะไม่ร้องไห้นะ คงเพราะเขียนจากใจ ใจดวงอื่นๆก็รับได้ จบได้งดงามนะ Present Moment = Precious Moment ขอยืมไปใช้บ้าง แล้วคงได้เจอกันบ้าง รักษาตัว รักษาใจนะ รัก คิดถึง เสมอ   โดย: จิ๋ม IP: 172.19.0.202, 172.19.0.202, 127.0.0.1, 125.26.163.120 26 เมษายน 2555 13:51:03 น.

คุณนกขมิ้นจอมพลัง..พักบ้างนะคะ ถนอมร่างกายไว้ใช้นานๆค่ะ นก..ใช้ยาสีฟันยี่ห้ออะไรน๊าที่เขาโฆษณา ..จะได้กินอาหารได้ไม่เสียวฟัน ป้าแอ๊ดคะ..ขอบคุณที่ซู๊ดดดด..ป้าแอ๊ดใจดีจริงๆ จิ๋ม..จริงนะ เวลาปัจจุบันมีค่าที่สุดเลย แถมมีจำกัดอีก อย่าไปเสียเวลากับเรื่องไม่เป็นเรื่อง เรื่องที่ทำให้เราเศร้าหมอง หรือโกรธกัน ..ยืนยัน บรรทัดสุดท้าย จิ๋มก็ต้องเก็บไว้กับตัวให้ดีด้วยนา   โดย: แมลงจ่อย (Bug in the garden ) 26 เมษายน 2555 19:22:23 น.

จุ๊บๆ ได้ ไม่ว่ากันค่ะ ยินดีรับ อิ อิ   โดย: addsiripun 26 เมษายน 2555 23:23:58 น.

ช่วงนี้พี่ไปเรียนกับครูนิกกี้หรือเปล่าคะ เห็นครูมีผลงานแจ่ม ๆ หลายอย่าง ไว้หมดภารกิจเรื่องลูกจะสอบคงพอมีเวลาไปเรียนไกล ๆ ไว้เจอกันนะคะ   โดย: นก IP: 203.151.15.245 27 เมษายน 2555 7:27:56 น.

ไม่ได้แวะมาหลายวันติดพันหลายเรื่อง แต่ก็คิดถึงอยู่นะคะ วันนี้ล็อกอินเพื่อจะแวะเข้าไปอีกสองบล็อกของคุณนิดน่ะ กำลังรีบเร่งเคลียร์อะไรหลายอย่างที่ค้างคา ชีวิตเปลี่ยนตลอดเวลาแม้ในเรื่องที่เราคิดว่าไม่น่าจะต้องเปลี่ยน คุณนิดว่าจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงอีกมากเดือนมิถุนาใช่ไหมคะ พี่ว่าดวงเรามีอะไรคล้ายกัน หลังจากนั้นคงได้รู้และแลกเปลี่ยนสู่กันเนอะ ตอนนี้ขอตัวไปเยี่ยมอีกสองบล็อกของคุณนิดก่อนนะ   โดย: kangsadal 27 เมษายน 2555 8:36:26 น.

เล่นอะไรอยู่จ๊ะ เล่นเย็บผ้าหรือทำหนมปัง หรือแอบไปนอนรับลมบนต้นมังคุดนะ มีความสุขมาก ๆ นะคะ   โดย: แม่ทัตโกะ IP: 119.42.68.95 27 เมษายน 2555 9:37:17 น.

ป้าแอ๊ดคะ..แมลงตามไปฝากจุ๊บแล้วค่ะนก..อยากไปหาครูเหมือนกัน แต่มันร้อนมากกก..ไม่อยากไปไหนเลย เก็บตัว ฮี่ๆ กำลังรอดูทีท่าอารมณ์ตัวเองอยู่ขณะเดียวกันก็ก้มหน้าก้มตาทำเดียร์เจนไปพลางๆก่อน เจอสายต่อยูเอสบีแล้ว บางทีพรุ่งนี้จะอัพบล๊อกเดียร์เจนโชว์ความคืบหน้า พี่พี..ตอนนี้ดูท่าพี่คงจะวุ่นวายพิลึกนะคะ ถ้าเดินทางมากๆ ข้างในมันพลอยปั่นป่วน เพราะการเดินทางนี่มันก็ใช้พลังงานมากเหมือนกัน ..เรื่องการเปลี่ยนแปลงนี่ บางทีก็ต้องใช้เวลา ก็เลยเฝ้าดูใจตัวเองว่าจะอดทนได้แค่ไหน ที่ต้อง"รอ"ค่ะ น้องเก้..ใต้ต้นมังคุดไม่มีลมจ้าาา..ร้อนมากๆ วันนี้ได้ยินคนที่ระยองบอกว่างั้น ตอนบ่ายๆพั้นั่งหลบมุมเล่นเย็บผ้าเงียบๆอยู่คนเดียวที่บ้านปากเกร็ดค่ะ กลางๆเดือนหน้าจะกลับไประยองอีก..เดี๋ยวจะได้ฤกษ์อวดแล้ว..ที่น้องให้พี่ดูน่ะสีสวยดีเนอะ พี่เลือกผ้าทีไรไม่เคยได้สีหวานๆแบบที่น้องเก้ทำเล้ย   โดย: Bug in the garden 27 เมษายน 2555 19:28:07 น.

กระเป๋าที่ส่งให้พี่ดูน่ะ ที่เป็นดอกไม้ก็ผ้าเซต เค้าจัดมา ส่วนตัวกระเป๋าหนูเอาเสื้อที่ซื้อให้คุณผู้ชายแล้วเค้าไม่ชอบไม่ใส่มาทำจ้ะ เป็นเสื้อมือสองด้วย อิอิ ได้ใช้งาน ขออนุญาตตามไปชมเดียร์เจนด้วยคนค่ะ   โดย: แม่ทัตโกะ IP: 119.42.68.234 28 เมษายน 2555 10:59:17 น.

น้องเก้..พี่อัพบล๊อกเดียร์เจนแล้วน๊า ..ค่อยๆทะยอยลง ..มีเพื่อนชอบเสื้อมือสองเหมือนกันแล้ว พี่ว่าเลือกดีๆได้ของดีนะ เนื้อผ้าดีมากๆ ถ้าไปซื้อมือหนึ่งคงจะแพงผมตั้ง ไม่มีเงินซื้อแหละ   โดย: แมลงจ่่่อย (Bug in the garden ) 28 เมษายน 2555 21:31:30 น.

ขออสดงความเสียใจด้วยนะครับพี่นิด และขอเป็นกำลังใจให้นะครับ   โดย: tum bmc IP: 171.99.99.57 30 เมษายน 2555 13:07:15 น.

ตั้ม ..ขอบคุณมากนะคะ เป็นกำลังใจให้ตั้มเช่นเดียวกัน   โดย: แมลงจ่่่่่่อย (Bug in the garden ) 30 เมษายน 2555 18:04:44 น.

วันนี้ที่จริงจะหาคนส่งขนมปังหล่อ ๆ ไปฝากเหมือนกันแหละ แต่รถจัดส่งไม่มีผ่าน อดเลย   โดย: โส่ย (secreate ) 30 เมษายน 2555 21:03:42 น.

เพิ่งได้มาอ่านบล็อกนี้ค่ะ เป็นไปได้อยากได้หนังสือเหมือนกันค่ะ ตอนนี้พี่สาวก็เป็นมะเร็งค่ะ ขั้นpalliative แล้วค่ะ อยากให้เ้ค้าได้อ่านเหมือนกันค่ะ   โดย: quilt 21 มิถุนายน 2555 23:14:35 น.

ขอบคุณมากๆค่ะ เพราะเราก็กำลังจะหมดแรงแล้วค่ะ ยังคิดอยู่ว่าเราน่าจะตายก่อนคนป่วยค่ะ ส่งที่อยู่ไปให้ทางหลังไมค์แล้วค่ะ   โดย: quilt 26 มิถุนายน 2555 14:44:55 น.

Thank you for everything!!!!!take good care of yourself,it was so nice to read your words!!!!!   โดย: Philipp Drum IP: 188.104.159.41 2 กรกฎาคม 2555 1:02:09 น.

แวะมาเยือนเลยได้อ่านความทรงจำที่มีค่่า.....อีกครั้ง คิดถึงคุณนิดมากมายเมื่ออ่านจบ สบายดีแล้วยังคะ..มาเย็บผ้าเล่นกันดีกว่าาาาา...นะนะ   โดย: ป้านวนค่ะ IP: 171.4.166.237 12 กรกฎาคม 2555 8:32:56 น.

คุณแมลง ตอนนี้พี่สาวเราอยู่ไอซียูแล้วค่ะ เราใจไม่ดีเลยค่ะ ยาสีฟันยังใช้ไม่หมด แต่ถ้าพี่เราไปแล้วเราจะขอส่งต่อให้พี่อีกคนที่สามีเค้าเป็นมะเร็งนะคะ เค้าอยู่ตจว.ค่ะ   โดย: quilt 24 กรกฎาคม 2555 1:24:45 น.

เป็นกำลังใจะนะคะ คุณแมลงเข้มแข็งมากๆค่ะ ชื่นชมค่ะ   โดย: LazyQuilt 13 สิงหาคม 2555 17:19:32 น.

น้านิด... อ้อมมัวแต่ยุ่งๆกับจัดการชีวิตตัวเอง ไม่ได้เข้ามาในบล็อกเลย เลยพึ่งมาเห็นข่าวการจากไปของคุ้ม อ้อมขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะ ผ่านมาหลายเดือนแล้ว น้านิดเข้มแข็งขึ้นแล้วใช่มั้ยคะ ถึงไม่ได้คุยกันบ่อย แต่อ้อมเป็นกำลังใจให้ทางนี้เสมอนะคะ อ้อมค่ะ   โดย: ~ Cerulean Blue ~ 26 ตุลาคม 2555 18:31:30 น.

ด้วยความคิดถึงค่ะ เที่ยวเล่น อยู่แห่งใด ทำไสอยู่ไหนหนอ ...................... แค่มาบอกค่ะ คิดถึง จริงๆ   โดย: nu-an 12 พฤศจิกายน 2555 22:01:06 น.

สวัสดีค่ะ พี่แมลง หนูชื่อโบว์นะคะ เคยอ่านเรื่องในบล้อกและคลับคล้ายคลับคลาว่าเคยติดต่อพี่แมลงมาหนหนึ่ง ช่วงนั้น เหนื่อยล้า เลยมาขอกำลังใจจากพี่แมลง ช่วงนี้งานน้อย เลยได้มีโอกาสเข้ามาในบล็อกนี้อีก จึงได้ทราบว่าคุณคุ้มได้จากไปแล้ว ....ถ้าพี่แผลงสะดวกหรือพอมีเวลา รบกวนติดต่อโบด้วยนะคะ bketluckb@hotmail.com / facebook : Boonyanuch Bauer ขอบคุณค่ะ ^____^   โดย: บุณยนุช IP: 203.156.144.165 22 มกราคม 2556 11:08:54 น.

วันนี้ครบหนึ่งปีที่คุ้มจากไป ลองสำรวจจิตใจ .. เข้าใจความหมายของไตรลักษณ์ได้ชัดเจนขึ้น เห็นตัวกู..ได้ชัดขึ้น..ชีวิตก็เป็นอย่างนี้นี่เอง ไม่มีเกิด ไม่มีตาย ทุกอย่างเป็นไปตามเหตุปัจจัย เพราะมีเหตุปัจจัยทำให้เราได้พบกัน เพราะมีเหตุปัจจัยทำให้เราได้จากกัน ..มันเป็นเรื่องธรรมดา   โดย: แมลงจ่่่่อย IP: 124.122.13.254 26 กุมภาพันธ์ 2556 21:01:26 น.

สวัสดีค่ะ เข้ามาอ่านบทความนี้ตั้งแต่ 9 กพ 56 จนวันนี้ได้เข้ามาอ่านรายละเอียด (คร่าวๆ)อีกครั้ง แฟนก้อเป็นโรคนี้เหมือนกันค่ะ ตอนนี้ก้อเดือนที่7 แล้ว อยากจะแชร์ประสบการณ์พอจะสะดวกไหมค่ะ ขอบคุณค่ะ nanya.love.tonyแอด gmail.com   โดย: Nanya IP: 203.209.99.20 15 สิงหาคม 2556 15:24:44 น.

ขอบคุณนะคะ เป็นเรื่องราวที่ดีมากๆเลยค่ะ   โดย: I_am_umami 28 สิงหาคม 2556 16:41:09 น.

ไม่ทราบว่าคุณขายเตียงมือสองมั้ยค่ะสนใจเตียงแฟนเราเป็นมระิร็งสมองมา4ปีแล้วคราวนี้กำเริบใหม่ แย่มาก ต้องอยู่ติดเตียงกับเก้า อุ้มอย่างเดียวเลย   โดย: เดลี่ IP: 27.55.6.121 22 มกราคม 2557 2:16:25 น.

ชื่อ เก๋ นะะ ไม่ใช่เดลี่ ขอเรียกพี่แมลงนะคะ คุณเก่งมากเลย ที่สามารถเขียนบรรยายๆได้ หมด เคยคิดกับแฟนว่าจะเขียนเป็นข้อมูลให้คนได้รู้ เพราะการที่มีโอกาสกำเริบมาอีกเนี้ยนะสิที่คนไม่รู้ แต่ขอบอกก่อนว่าเหนื่อยมากกว่าครั้งแรกเยอะ อุปกรณืที่มีของคุณคุ้มหากยังเหลือ ขอซื้อต่อค่ะพูดตรงๆนะคะ เป็นโรคนี้ ก็หวังว่าจะหาย แต่กลับมาเป็นอีกสมบัติแทบจะไม่เหลือแต่โรคยังอยู่เคยมีคนบอกว่าเป็นโรคคนรวย แต่เราอยากบอกเหลือเกิน..................ไม่อยากเป็นคนรวยเลย   โดย: เก๋ IP: 27.55.6.121 22 มกราคม 2557 2:30:36 น.

คุณNanya คุณ I_am_umami คุณเดลี่ คุณเก๋ ขอโทษทีไม่ได้ตอบเพราะไม่ค่อยจะได้เข้ามาในบล๊อกเท่าไหร่ ถ้าหากจะให้ช่วยอะไรได้บ้างก็โทรศัพท์ ติดต่อได้นะคะ 084-3574963 ส่วนเรื่องเตียงและอุปกรณ์ทั้งหมด ตอนนี้ ได้ให้ผู้ป่วยท่านอื่นยืมใช้อยู่ค่ะ และคุณเก๋อยู่ที่ไหน ตอนนี้อาการถึงขั้นไหนแล้ว จะให้ช่วยอะไรอย่างอื่นได้บ้างไหม นอกจากอุปกรณ์และเตียงน่ะค่ะ โรคนี้ไม่ใช่โรคคนรวยหรอกค่ะ มันเกิดขึ้นได้กับทุกคน เราเพียงแต่ต้องจัดการกับมันให้เหมาะตามสภาพของเราเท่านั้นเองค่ะ   โดย: แมลงจ่่่่อย (Bug in the garden ) 22 มกราคม 2557 15:02:00 น.

ขอขอบคุณค่ะที่ตอบใจจริงคิดไม่ถึงว่าพี่จะตอบ อ่านข้อความพี่แล้วน้ำตาไหล ดราม่ามาก. แต่. คิดว่าพี่เคยอยู่ตำแหน่งนี้มาก่อนคงพอเข้าใจเพราะหนูอ่านข้อความของพี่แล้วพี่ไม่เคยให้เบอร์โทรใคร หนูอยู่กรุงเทพ วันนี้ หนูคุยกับอาจารย์ศ.ยังเอ่ยถึงชาวเยอรมันที่หัวหิน คะ่ท่านบอกว่าเป๋นหนักกว่าของหนูอีก แต่ของหนูเดินไม่ได้ แล้ว เวลาที่ทุกคนทำงานกัน หนูไม่มีโลกส่วนตัวเลย หนูว่างช่วงที่ทุกคนหลับไหลกันแล้วต้องคอยค้นคว้าขู้อมูลการรักษาอย่างที่พี่เคยกล่าวไว้ว่าเรามากับ0เรื่องมะเร็งสมองหากหนูมีเวลาก็อยากแชร์ข้อมูล พรุ่งนี้ ขออนุญาติโทรศัพท์ ไปหานะคะเชื่อมั้ยว่าพี่ตอบคำถามหนู หนูก็มีกำลังใจว่าจะชนะ ลูกสาวคงดีใจมากคะ เค้าเคยให้หนูพยายามติดต่อพีแต่หนูบอกเค้าพี่ลงไว้นานแล้วเค้าให้หนูหาเบอร์โทรหนูก็บอกว่าพีไม่ลงเพราะอันตราย หนูจะอวดแฟนว่านีคือ1 ข้อความที่ำให้เรามีความหวังสู้ไปด้วยกันเพื่อครอบครัวของเรา ขอขอบคุณอีกครั้งวันนี้แม้นมีน้ำตาแต่เป็นน้ำตาแห่งความหวัง   โดย: เก๋ IP: 27.55.28.209 23 มกราคม 2557 1:57:33 น.

คุณเก๋..พี่เขียนเบอร์โทรไว้ที่หน้ามะเร็งสมองหน้าไหนซักหน้า จำไม่ได้ ไม่เคยกลัวว่าจะมีอันตรายค่ะ และมีญาติผู้ป่วยและแม้แต่ตัวผู้ป่วยโทรมาหาอยู่เนืองๆ ซึ่งพี่ยินดีอย่างยิ่งที่จะให้ข้อมูล ในฐานะคนผ่านทางมาก่อน รู้ดีว่า มันยากลำบากที่จะเผชิญความจริง แต่ถ้าเราไม่ยอมรับความจริง เราก็จะเดินไปผิดทาง ซึ่งทำให้ยากลำบากกว่าเก่าอีก การที่ใครก็ตามต้องเจอกับสถานการณ์นี้ ควรจะน้อมใจบอกกับตัวเองว่า เราโชคดีที่ได้รู้จักความมหายและความสำคัญของคำว่า"เวลา" เวลาดีๆที่เหลือน้อยที่เราจะได้ใช้ด้วยกันอย่างเต็มที่ค่ะ ยินดีเสมอสำหรับทุกคำพูดของคุณเก๋นะคะ สะดวกตอนไหนก็โทรมาได้เลย ไม่ต้องเกรงใจค่ะ   โดย: แมลงจ่่่่อย (Bug in the garden ) 23 มกราคม 2557 10:04:37 น.

ก่อนอื่นต้องขอโทษ คุณหมอศ. กับทางโรงพยาบาลธ.ในครั้งนี้ด้วย ที่วันก่อนเข้้าไปพบอาจารย์ และจองห้องกับทางโรงพยาบาลไว้แต่ไม่ได้ใช้บริการ กราบขอโทษ อย่าสูงผ่านทางช่องนี้หนูทำกล่องไม่เป็น จึงขออนุญาติ พี่นิดนะคะและ ขอบคุณพีในหลายเรื่องที่ให้คำปรึกษาในการโทรไปวันพฤหัสบดีที่ผ่านมา การผ่าตัดของแฟน หนูสำเร็จด้้วยดีเป็นที่น่าพอใจแต่ไม่ถูกใจใครแต่ถูกใจครอบครัวของหนู หนูอยากจะร้องเพลงกลับมาเถอะวันวาน วันวานหวานอยู่ กลับมาเถอะวันวาน วันวานยังซาบซึ้งใจ เหตุการณ์ของหนูที่ผ่านมา ตั้งแต่ ที่กลับมากำเริบใหม่ทำให้ครอบครัีวเราเข้มแข็งขอบคุณมะเร็้งที่ทำให้ครอบครัวเราเข้มแข๋ง แฟนหนูพูดว่าปฏิหารต้องมีจริง คราวหน้้าจะเริ่มเล่าประสบการณ์ที่ คุณมะเร็้งกลับมาลงให้คะตอนนี้ง่วงนอนแล้้วคะ   โดย: เก๋ IP: 27.55.145.193 26 มกราคม 2557 7:18:32 น.

คุณเก๋.. เข้าใจว่าผ่าตัดเรียบร้อยแล้วใช่ไหมคะ ยินดีด้วยนะคะ สำหรับการตัดสินใจ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น คนในครอบครัวจะต้องคุยกัน และตกลงร่วมกันค่ะ คนอื่นไม่เกี่ยว เพราะเขาไม่ได้มาเดือดร้อนกับเราด้วย อย่างเก่งก็ได้แค่ด่าว่าติติง ถ้าเราไม่เอาใจไปรับก็ไม่เดือดร้อนค่ะ สำคัญคือวันที่เหลือนี้ใช้ให้คุ้มค่า ยังไม่ถึงนาทีวิกฤตเก็บแรงเอาไว้ต่อสู้ อย่าเสียเวลากับเรื่องไม่จำเป็นค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ   โดย: แมลงจ่อย (Bug in the garden ) 26 มกราคม 2557 16:29:45 น.

ขอบคุณคะสำหรับกำลังใจ และจะไม่เสียเวลาที่มีอยู่นี้ไปอีกเป็นครอบครัวทีมีพ่่อแม่่ลูกสักที แฟนหนูกำเริบตั้งแต่พ.ย. 55 MRI เห็นกำเริบทีจุดเดิมนิดหน่อย แต่เห็นหลายจุดก็เดือนพ.ค.56 ก็เริ่ม temodal 5เดือน MRI บางจุดลดบางจุดเพิ่มเดือน24ก.ย.56 เริ่ม bcnu ครั้งที่่1. 5พ.ย56 Bicnu ครั้งที2. น่าแปลกยาตัวเดียวกันแต่่่เขียนคนละแบบ ครั้งที่3bicnu. วันที่17 ธันวาคม56 ปัจจุุบันทำการผ่่าตัดใส่ท่่พื่อให้น้ำออกจากศรีษะเรียกน้ำคั่งในสมอง 28ม.ค.57 กลับบ้านแล้ว อยากเก็บแรงเอาไว้สู้เหมือนทีพี่บอกแต่ยกทีผ่านมาคนอื่นระรานลูกคนเป็นแม่คน ทนไม่ไหวคะ ที่ผ่านมายุลูกว่าเราเอาแฟนไปเป็นหนูทดลองทีรามา ยุไม่ขึ้นถึงขั้นว่าลูกเราไม่พอทวงสมุดเงินฝากที่ตัวเองเอามาฝากเองกับแฟนแต่แฟนอยู่ICU แต่ขอบอกนะคะ วานี่คือน้องสาวคนเล็กของแฟน 4ปีก่อนน้องสาวคนโตทวงเงิน ตอนออกจากICU. แค่่1วันแฟนบอกจะจายค่าเทอมลูกก่อน แค่ 50000 บอกแฟนว่าเค้ามีความจำเป็นต้องใช้เงิน สักพักบอกเดี่ยวแฟนจ่ายคืนไม่ไหว ขอโทษนะคะ นีน้องสาวบอกรักพี่ชายมาก แต่ทำลายจิตใจหลังการผ่าตัดสมอง หนูชอบไปลงชือให้เณรวัดเล่งไนยี สวดมนต์ แต่แม่แฟน บอกให้เก็บตังค์ไว้เพราะเดียวต้องใช้เงินอีกเยอะ แทม่งทะแม่งอยู่อแต่ก้ไม่ชัดเจนเท่า ทุกวันนี้ตักบาตรให้แฟนเราไปสบายสรุปแล้วหนูทะเลาะกับแม่่แฟนน้องสาวแฟนทั้งสองคน. ในการผ่าตัดครั้งนี้ที่ร:พ.พ.. คุณพ่อเค้าเสียแล้ว ตอนนี้การตัดสินใจในครั้งต่อไปเป็นครอบครัวเราจริงๆ ที่อยากใช้ชีวิตที่เหลือกับแฟนอยากมีความสุขที่สุด มีคำพูดหนึ่งที่แม่แฟน น้องสาวแฟนชอบพูดเดี่่ยวคนอินเดีย ทั้งประเทศไทย จะมาด่าเค้ากัน ....ตกลงแฟนหนูเป้นคน........แล้วตกลงเค้ารู้จักคนอินเดียทั้งประเทศไทย แล้วกี่คนละทีใช้เวลาอยู๋กับเค้าเกิน12ชั่วโมงใน1วัน สรุปแล้ว เค้ารู้จักแค่คนเดียวคือตัวเค้าเอง. แล้วเค้ากลัวคนที่ไม่รู้จักด่า และแฟนหนูแค่เป็นส่่วนประกอบให้เค้าไม่โดนด่าจากคนที่ไม่รู้จัก ส่วนหนูไม่ต้องบอกเลยว่า เป็นนางมารร้ายที่ไม่เคยได้รับรางวัล ไปก่อนนะคะลูกจะไปร.ร.แล้วลูกบอกไม่อึดอัด แล้วจ้าาาาา   โดย: เก IP: 58.11.51.128 28 มกราคม 2557 7:15:57 น.

ใจเย็นๆค่ะคุณเก๋ อย่าเสียเวลากับเรื่องไม่จำเป็น   โดย: แมลงจ่่่่อย (Bug in the garden ) 16 กุมภาพันธ์ 2557 16:09:18 น.

พี่นิด ค่ะ หนูอยากถามเรื่อง avastin ค่ะ แฟนหนูเริ่มไม่พูด ตั้งแต่ได้คีโม เมื่อวันที่ 3กุมภาพันธ์ แต่เป็นอีกอย่างหนี่ง คิอ procarbazine (pc) กับ lomustine(ccnu) 1 คอร์ด และคุณหมอ จะให้ทำmri เพื่อดูว่ายาได้ผลรึไม่ ซึ่งเมื่อ20/1/2557 เพิ่งทำmri ไปถึงรู้ว่าน้ำท่วมสมอง และทำการผ่าตัด เอาน้ำในสมองออก เมื่อ24/1/2557 แล้วเราไปพบหมอ ส.ที่ศิริ 6/3/2557 นัดอีกที 13/3/2557 เพื่อให้หนูไปตัดสินใจว่าจะทำคีโม ต่อหรือเปลี่ยนเป็น ตัวใหม่ ซึ่งก็คือ Avastin แล้วที่ ศิริ มีหรือไม่ แล้วหนูต้องซื้อที่ไหนแล้วยังไงต่อดีละ หนูมีเรื่องทุกข์ใจเยอะมาก เจอผู้ช่วยบอกเก่งมาก มาดู2วันเองแผลกดทับเบ้อเร่อ ดีนะแค่แดงช้ำ หนูดูมาเดือน2เดือนยังไม่เป็นไร แม่แฟนหนูก็มาเก็บทะเบียนบ้านไป จะเอากระดาษแบงค์มาให้ประทับนิ้วมือบ้างละ ขอสำเนาบัตรประชาชนบ้างละโอ้ยหากตายแทนแฟนได้อยากทำมากๆเลย หนูอ่านของพี่แล้วใจไม่ดีเลยเรื่องที่คุณคุ้มไม่พูด 0922610261 กับ 0863353382 เผื่อพี่โทรหาหนู หนูเกรงใจพี่และหนูไม่รู้เวลาที่พี่ว่างคะ หนูจะทำไงดีคะกับเรื่องคีโม และ mri หมอให้หนูตัดสินใจเอง และการทำ mri มีการฉีดสีเข้าไปในสมองจะดีไหม ในกรณีที่ทำเดือนมกราคม 2557 แล้วทำเดือนมีนาคม 2557 เนี่ย จะอันตรายกับแฟนหนูมากไหมบางทีคำพูดคนที่ตราหน้าหนูและเที่ยวพร่ำบอกลูกหนูว่าหนูเอาแฟนไปเป็นหนูทดลองที่รามา หนูอยากตัดสินใจให้เค้าดีๆคะ หนูทำใจไม่ได้จริงๆคะ หนูอยากมีปาฏิหาร์ย ขอให้เกิดกับหนู อยากว่าหนูเลยนะคะ อะไรที่จะเป็นแสงสว่างให้กับแฟนหนู หนูยอมทำหมดเลยคะ   โดย: เก๋ IP: 58.9.229.172 9 มีนาคม 2557 0:26:57 น.

คุณเก๋...ขอโทษที่ไม่ได้มาตอบ เพราะไปอยู่มนสถานที่ที่ไม่สะดวกทั้งโทรศัพท์และอินเตอร์เน็ต ..โรคนี้ไม่มีปาฏิหารย์ หากยอมรับความจริงไม่ได้ ก็จะต้องทุกข์แสนสาหัสค่ะ พลังกายพลังใจเก็บไว้เพื่อก้าวเดินต่อไป ..เป็นกำลังใจให้นะคะ   โดย: แมลงจ่อย (Bug in the garden ) 26 มีนาคม 2557 14:15:40 น.

ขอบคุณมากๆนะค่ะสำหรับเรื่องราวที่ถ่ายทอดผ่านตัวหนังสือ มันมีค่ามากๆเลยค่ะ เพราะดิฉันกำลังเผชิญกับมันอยู่   โดย: ขวัญ IP: 125.26.165.19 22 ตุลาคม 2559 0:55:51 น.