บันทึกดอยหลวงเชียงดาว (2) : ที่อยู่ตรงหน้า คือเส้นขอบฟ้า มีคนบอกว่ายอดดอยหลวงเชียวดาวนั้น ให้ความรู้สึกเหมือนอยู่บนสวรรค์... หากแม้มันจะไกล้เคียงสวรรค์จริงๆ...มันก็คือสวรรค์ที่ชัน70องศา... สวรรค์ที่ต้องฉายไฟฉายฝ่าลมหนาวปีนขึ้นไปตอนตีสี่ครึ่ง ท้องฟ้าทางทิศตะวันออกยังมืดสนิท ผมรีบวางขาตั้งกล้องเลือกมุมเหมาะๆเพื่อเก็บภาพซึ่งแน่นอนว่าบนนั้นมีคนทำแบบเดียวกับผมเป็นสิบๆคน อากาศหนาวทำให้ไม่มีเหงื่อสักหยดแม้ว่าการปีนสู่ยอดเขาที่ผ่านมามันใช้พลังงานไปไม่ใช่เล่น “เฮ้ย มาแดกกาแฟเร็ว” ไม่มีใครชวนผมหรอก เป็นกลุ่มนักท่องเที่ยวอีกกลุ่มที่มองการไกล หอบหิ้วหม้อต้มน้ำ เตาแก้สและกาแฟทรีอินวันขึ้นมาข้างบน กลิ่นกาแฟหอมๆโชยแข่งกับกลิ่นหญ้าแห้ง ผมกลืนน้ำลายเอื๊อกๆรีบหันหน้าไปทางอื่นก่อนที่อาการเสพติดคาเฟอีนจะกำเริบ แม้บนนั้นจะมีหลายชีวิต แต่ทุกคนต่างจับกลุ่มคุยกันเงียบๆ เพื่อรอเวลารุ่งสางที่กำลังจะมาเยือนในไม่ช้า อากาศหนาวทำให้น้ำมูกเย็นๆไหลออกมา ต้องขยี้จมูกตัวเองอยู่บ่อยๆ (และแอบเช็ดน้ำมูกกับเสื้อกันหนาว!!!) ราวตีห้าครึ่งมีเส้นสีแดงปรากฎขึ้นตรงหน้า ผมเข้าใจวันนี้เองว่า “เส้นขอบฟ้า” หน้าตาเป็นอย่างไร เหมือนกับมีมือยักษ์ที่ไหนใช้ปากกาเมจิกสีส้มขีดแบ่งระหว่างผืนดินกับท้องฟ้า มีเสียงพึมพำว่าเสียดายที่หมอกน้อยไปหน่อย แต่ภาพท้องฟ้าที่สีค่อยๆเข้มขึ้นเหมือนกับหยดเลือดซึมออกจากผ้าพันแผลทำให้ทุกคนบนนั้นไม่สามารถละสายตาได้เลย ผมกดชัตเตอร์แค่ไม่กี่ครั้งเพราะรู้ว่ากล้องคงไม่สามารถบันทึกภาพเหล่านั้นได้แม้เพียงเศษเสี้ยว สู้ยืนสงบนิ่งใช้สายตาตัวเองบันทึกสิ่งที่เห็นลงในความทรงจำจะดีกว่า รอบตัวสว่างไสวขึ้น แสงจากไฟฉายหายไป ถูกแทนที่ด้วยแสงแดดอ่อนๆที่ย้อมต้นหญ้าทุกต้น ก้อนหินทุกก้อนให้กลายเป็นสีส้มจนดูเหมือนภาพที่ถูกตัดแต่งกับโปรแกรมโฟโต้ชอป... มนต์สะกดยังไม่คลาย ทุกคนยังตกอยู่ในภวังค์ ผมสูดหายใจเข้าปอดลึกๆหลายครั้งติดต่อกัน มีกลิ่นของความขลังจากธรรมชาติแทรกอยู่ในนั้นจนรู้สึกได้ กลิ่นก้อนหินที่ถูกปกคลุมด้วยตะไคร่น้ำสีเขียว...กลิ่นดอกหญ้าที่เบ่งบานรับแสงแดดหลังจากต่อสู้ความหนาวมาค่อนคืน...กลิ่นของน้ำค้างที่กำลังจะระเหยจนหมดในไม่ช้า...และที่สำคัญ กลิ่นของกาแฟหอมๆที่ยังตามมาหลอกหลอนกันไม่เลิก... เกือบแปดโมงเช้า หมอกหายไป แดดแรงขึ้นแต่อากาศยังคงเหน็บหนาว เหล่านักเดินทางเริ่มทยอยเดินทางลงจากยอดเขา แลเห็นกลุ่มคนคล้ายฝูงมดต้วมเตี้ยมใต่ระดับลงอย่างช้าๆ ความมืดทำให้เรามองไม่เห็นว่าทางที่เราปีนขึ้นมานั้นมันสูงชันและน่าหวาดเสียว มองจากระยะไกลพวกเราก็เป็นเหมือนฝุ่นเม็ดเล็กๆที่บังเอิญถูกลมพัดมาตกอยู่บนนี้... ผมเก็บขาตั้งกล้อง เอาผ้าพันคอมาพาดบ่า หันซ้ายหันขวาพบว่าตัวเองเป็นคนสุดท้ายที่อยู่บนนั้น แดดแรงจนผมต้องยกมือขึ้นบังแดด รีบพาตัวเองเดินลงเขาให้ทันชาวบ้าน โดยมีภาพไข่เจียวกับข้าวสวยร้อนๆวนเวียนไปมาอยู่ในหัว...   Create Date : 30 มกราคม 2553 8 comments Last Update : 30 มกราคม 2553 10:17:08 น. Counter : 3651 Pageviews. Share to Facebook Tweet

รูปสวยมากครับ ยังไม่เคยไปเลย อยากไปภูหลวงเชียงดาวนะ   โดย: ชายเอ ทุ่งรังสิต 30 มกราคม 2553 11:02:44 น.

ตะกี๊เข้ามาทีนึง พอเห็นว่าเป็นตอนสองเลยย้อนกลับไปอ่านตอนหนึ่ง สนุกครับ ชอบสไตล์การเขียนแบบนี้มาก ยิ่งในท้องเรื่องเป็นเรื่องราวที่สนใจเป็นทุนอยู่แล้ว ยิ่งเพิ่มรสชาติเข้าไปอีก สำหรับผมนะกลิ่นกาแฟทำอะไรผมไม่ได้หรอกในบรรยากาศแบบนั้น แต่อย่าให้ใครมายืนซอเบียร์กระป๋องเชียว   โดย: น้ำ-ฟ้า-ป่า-เขา 30 มกราคม 2553 15:23:25 น.

กรี๊ดดด รูปสุดท้ายยังกะ sigur ros   โดย: strawberry machine gun 8 กุมภาพันธ์ 2553 17:55:42 น.

คุณชายเอ ทุ่งรังสิต//ลองไปดูนะครับ ท้าทายชีวิตดีนักแล คุณน้ำ-ฟ้า-ป่า-เขา//เบียร์ต้องริมทะเลดึกๆครับ อิอิอิ คุณsmg// จะว่าไปอยู่บนนั้นผมฟัง sigur ros/kitaro/clint mansell สลับๆกันตลอดเลยนะ เข้ากับบรรยากาสมั่กๆ   โดย: yatiko IP: 172.27.57.57, 118.173.142.220 9 กุมภาพันธ์ 2553 13:54:11 น.

ภาพสุดท้ายคิดถึง Yellow - Coldplay อ่ะ :) ท่องเที่ยวเยอะจังค่ะ อิจฉาา ไปอ่านเอนทรี้ก่อนๆ มาแ้ล้วชอบมากก เขียนได้หนุกและเจ๋งโคตรอ่ะ   โดย: Lucy in the sky with diamonds 16 กุมภาพันธ์ 2553 11:15:06 น.

อยากไปๆๆๆบ้างครับ ฮือๆๆๆ   โดย: กาแฟเย็นใส่นมเยอะๆ 11 มีนาคม 2553 23:11:32 น.

แนะนำเว็บท่องเที่ยวสถานที่ท่องเที่ยวอันสวยงาม   โดย: attractions (loveyoupantip ) 7 สิงหาคม 2554 5:22:18 น.

ลีลาการเขียนเหมือนนักเขียนเลยคะ อ่านแล้วลื่นไหล เพลินมาก ๆ   โดย: ในคืนเหงา IP: 171.7.144.22 4 ตุลาคม 2557 22:43:22 น.