Group Blog
 
 
ตุลาคม 2549
 
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
22 ตุลาคม 2549
 
All Blogs
 

...................ความเคลื่อนไหวของใจที่อ่อนแอ



++++ ตลอด 1 อาทิตย์ที่ผ่าน กับเรื่องไม่สบายใจ

ทั้งๆที่ทำใจไว้แล้ว...แต่พอเจอเข้าจริงกับแทบทนไม่ได้

น้ำในตา...คอยแต่จะเอ่อล้น ....ออกมาอยู่เรื่อยไป......

ไม่ว่าจะเวลาไหน.. ยิ่งเวลาอยู่คนเดียวแล้ว...

ความเศร้าเข้ามาเข้ามาหาเราได้ง่ายดาย

แม้แต่เพลงยังไม่อยากจะฟัง...

แทบจะหยุดความสนใจทุกอย่าง.....รู้สึกแย่มากมาย

ในตอนนั้น............................


++++++++++วันเสาร์ 14-10-49

พาคุณยายไปนั่งรถเล่น ก็แวะไปเรื่อย... จุดประสงค์คือช่วงเย็นเราจะทานข้าวนอกบ้านกัน แต่อยู่ๆ คุณยาย...

ก็มี...อาการหน้ามืด เป็นลม อาเจียน และท้องเสีย
คาดว่า...อากาศคงร้อน กับอาหารเป็นพิษ รู้สึกร่างการยายไม่ค่อยไหว เลยส่ง ร.พ. ผลตรวจไม่มีอะไร ได้ยากับมา..

อาการก็ดีขึ้น... แต่เรี่ยวแรงของยายแทบไม่มี+กับป็นคนที่ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้เต็มที่
สร้างความกังวลให้กับทุกคนในบ้าน....แม้แต่เราเองก็ไม่สบายใจ....
++++++++วันจันทร์ 16-10-49

ตัดสินใจ..............
ไม่ไปทำงานดีกว่า...อยู่เฝ้ายาย เผื่อมีอะไรฉุกเฉินดีกว่า
แต่ก็ไม่มีอะไร.....

++++++++วันอังคาร 17-10-49++++++++

วันที่แสนลำบากใจ...ต้องไปทำงานแล้ว..หยุดไม่ได้จริงๆ
เลยจำใจต้องให้ยายอยู่กับคนเฝ้าแทน
.........รู้สึกกังวลยังไงก้ไม่รู้ ทั้งๆที่ยายก็ไม่เป็นอะไรมาก
แต่มองดูเค้า..แล้วเหมือนยายถูกทิ้งให้อยู่กับคนอื่น
คิดไปเองว่าเค้าคงอยากให้ลูกหลานดูแลมากกว่า.....

วันนั้นทำงานแทบไม่รู้เรื่อง....เพราะใจไปอยูที่บ้านซะงั้น
แต่แม่บอกจะลาครึ่งวัน ก็อืม...เดี๋ยวแม่ก็ถึงบ้านแล้ว...
ช่วงบ่ายๆ ก็คงดี........
....................แล้วช่วงบ่าย แม่ก็โทรมา......

รู้สึกไม่อยากรับไงก็ไม่รู้...ไม่รู้แม่จะพูดอะไร
ก็เลยรีบถามว่า..แม่ถึงบ้านแล้วหรอ++
แม่ตอบ อืม..ถึงแล้ว รู้สึกสบายใจขึ้นมาหน่อย

แต่แม่พูดต่ออีกว่า..กลับมาบ้านตอนนี้เลยได้ไหม
ยายไม่ค่อยดีเลย....(ความหมายคืออะไร)...จากน้ำเสียง
ของแม่ มันฟังแล้วมากมาย..........

เพราะยายนอนหมดเรี่ยวแรงมาตั้งแต่วันเสาร์ อาการยาย
เหมื่อนคนอ่อนแรง คล้ายว่า...จะจากเราไป...
อดคิดไม่ได้จริงๆกับคนที่อายุ 74 ที่เป็นเบาหวาน และความดัน....เค้าพร้อมจะไปเสมอ ถ้าร่างกายไหว

เท่านั้นแหละ พอได้ยิน..............ใจหายอย่างบอกไม่ถูก
รีบเคลียร์งานที่ค้างอยู่...เก็บของเลย
แทบจะไม่สนอะไร แค่บอกว่าขอกลับก่อนนะ

เรากดดันตัวเองมากไป.........เพราะกังวล คิดนู้นนี่
การขับรถจึงเต็มไปด้วยความเครียด......น้ำตาเอ่อ
วันนี้ไม่มีเสียงเพลง......เพราะคงจะฟังไม่ได้ตอนนั้น

ใจไปบ้านแล้ว....เท้าก็เยียบคันเร่ง แซงๆ จี้ๆ เบรกๆ
เป็นครั้งแรกที่ขับเองจะอ๊วกเอง......สงสัยขับได้แย่มาก
วันนั้น......ตลอดการเดินทาง แม่โทรมาอยู่เรื่อยๆ
เห็นแล้วแทบไม่อยากรับเลย....(กลัวกับสิ่งที่แม่จะพูด) แต่ก็ไม่มีอะไร น่าจะกังวลเองการขับรถของเรามากกว่าชั่วโมงกว่าๆก็ถึงบ้าน

พอถึงบ้าน..แล้วกลับไม่อยากเข้าบ้านซะงั้น
กลัว...กับสิ่งที่ต้องเจอ

+++ยายนอนอย่างคนไม่รู้สึกตัวแล้ว
รู้สึกดีที่ยายยังไม่จากเราไป...
แต่สภาพยายน่าเป็นห่วงมาก แย่กว่าที่คิด หมดสติ
ไม่รู้สึกตัว เหมือนคนหลับลึก แต่ยังหายใจ+++

....ยายดีขึ้นเมื่อไปถึงมือหมอ....ระดับน้ำตาลในเลือดต่ำ
เหลือเพียง 37 ได้ยินแล้วตกใจ.......
สักพักยายก็รู้สึกตัว..สามารถพูดกับเราได้เหมือนเดิม
ทุกคนในบ้านมีรอยยิ้ม....

เป็นครั้งแรกที่ได้รถพยาบาล(ขับเร็วซะ จะอ๊วกอยู่แล้ว)
....... เนื่องจากยายถูกส่งไปเอ็กซเรย์ สมองอีกทีนึง
ในวันนั้น...ผลคือเส้นเลือดในสมองตีบบางส่วน
ทำให้สมองไม่สามารถสั่งการให้แขนและขา ซีกซ้าย
ทำงานได้ปกติ.....

กว่าจะเสร็จ...กลับมา ร.พ. เดิมก็มืดแล้ว
ระดับน้ำตาล ขึ้นสูง เป็น 200 จาก 37
สรุปว่าระดับน้ำตาลในเลือด ขึ้น ๆ ลง ๆ

อาการน่าเป็นห่วงอีกแล้ว
และเป็นครั้งแรกที่ต้องนอนรวม ต่อรองกับหมออยู่นาน
ไม่สำเร็จ เพราะยายต้องได้รับการดูแลตลอดเวลา
ควบคุมระดับน้ำตาลในเลือด จากพยาบาล
สุดท้ายก็อดนอนห้องพิเศษ เพราะพยาบาลน้อย
น้อยจริงๆ มีอยู่แค่ 2คน

แต่ห้องรวมนี่สิ...
.....เข้าไปครั้งแรกก็มีกลิ่นแบบวิงเวียนหน่อย
อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน รู้แต่ไม่อยากอยู่เลย
แต่ห้องรวมจิงๆรวมทุกอย่าง ทั้งเด็กทั้งผู้ใหญ่
สารพัดโรค ก็ว่าได้....แต่พยาบาลมีหลายคนจริง


ปัญหาคือเราจะนอนเฝ้ายายยังไง
+++++คงต้องนอนฟุบ ข้างๆเตียง++++++
ณ ตอนนั้นอะไรก็ได้ ยอมทั้งนั้น แค่ให้ยายอยู่ใกล้หมอ
กับพยาบาล

กลับไปเตรียมอุปกรณ์จำเป็นต่างๆ
โดยไม่ลืมที่หยิบอุปกรณ์บังเทิงส่วนตัวไปด้วย
ทั้งเพลงทั้งหนังสือ กลัวนอนไม่หลับ
สมบัติมากมาย ลืมไปว่าได้อยู่ห้องรวม

แต่เพราะวันนี้คงเหนื่อย....ก็เลยหลับได้ง่ายดาย
แต่ก็ไม่ได้หลับหรอก พยาบาลเดินตลอดจริงๆ
มาวัดระดับน้ำตาลให้ยายทุกชั่วโมง
ระดับน้ำตาลของยายยังคงไม่สามารถคุมได้
ยังขึ้นๆลงๆอยู่

+++ระดับน้ำตาลยายลดลงเรื่อยๆ จนเหลือเพียง 12
ทำให้ยายมีอาการเกรงและกระตุก
ใจไม่ดีอีกแล้วเรา.....................
พยาบาลต้องให้น้ำตาลโดย ฉีดเข้าน้ำเกลือ
และเพิ่มปริมาณ น้ำตาลด้วยน้ำหวานสูตรเข้มข้น
++++++++++ยายมีอารการรุนแรงแบบนั้น อยู่2-3ครั้ง
แทบจะไม่ได้นอนเลย....

+++เวลามันช่างเดินช้าจริง+++++
วันที่แสนทรมานจิตใจ

ระดับน้ำตาลยายดีขึ้น แล้วก็สูงเป็น 400 ในช่วงเช้า
มันสูงเกินไป...ต้องฉีดยาให้ระดับน้ำตาลในเลือดลดลง
สรุปนิ้ยายพรุนไปหมด เพราะทั้งโดนเจาะโดนฉีด

+++สงสารยายจริงๆ+++
เราอยู่ดูแลยายตลอด สภาวะน้ำตาลของยายยังคงขึ้นๆลง แต่ไม่รุนแรงมาก และเราเริ่มเข้าใจวิธีการดูแล
ก็เลยไม่กังวลเท่าไหร่ คอยสังเกตจากการวัดน้ำตาล
ถ้าน้ำตาลยายเริ่มต่ำ เราต้องให้ยายดื่มน้ำหวาน
มันช่วยได้จริงๆ ถ้าสูงก็งดน้ำหวาน

+++สรุปว่าเราหยุดงานเกือบทุกวันอาทิตย์นั้น
วันที่ 18,19-10-49
++++++++ ยายอาการดีขึ้นมาหน่อย ทานข้าวพอได้
พอจะควบคุมระดับน้ำตาลได้ ถึงแม้มันยังคงสูงๆต่ำๆ
แต่ก็ไม่เกิน 300 และไม่ต่ำกว่า 70
แต่ยายก็ยังคงโดนเจาะเลือด อยู่ตลอดแต่ไม่ถี่เท่าแรกๆ

....ตลอดเวลามที่อยู๋ห้องรวม....ทำไมเวลาถึงช้าจัง
ห้องรวมไม่มีความสงบเลย มองไปทางไหนก็วุ่นวาย
แล้วจะให้คนไข้พักผ่อนยังไง.....
.....มีเด็กเล็กๆมากมายที่ป่วย และร้องไห้เกือบทั้งวัน
เดี๋ยวนูนอาเจียน คนนี้ไอ คนนั้นย้ายออก คนโน้นย้ายเข้า
อยู่ไป 3 วัน ไม่ได้กลับบ้าบเลย เริ่มชินกับสภาพ.....

++++++++วันที่ 20-10-49

วันนี้ต้องไปทำงานแล้ว....น้าเฝ้ายายแทน
แต่เป็นโชคดีของน้าอ่ะ
หมออนุญาตให้ย้ายขึ้นห้องพิเศษได้
ดีจริงๆ ได้ความเป็นส่วนตัวแล้ว.......

วันนี้มีงานกลับดึกเลยได้กลับบ้าน........
ช่วงวันหยุด 3 วัน น้าอาสาเฝ้ายายแทนได้ห้องพิเศษแล้วนิ
สบายไป.........ส่วนเราก็ได้นอนที่บ้าน สายๆก็ไป แล้วกลับมาบ้าน ช่วงเย็นก็ไปอีกที ประมาณว่าส่งสเบียง
.....บ้านเงียบเหงา ไปอยู่ที่ ร.พ. กันหมด
........กลับมาบ้านคนเดียว ทำนู้นนี่ และก็เล่นเนต
........อะไรที่แพลนไว้ ในอาทิตย์นี้ก็จบลง...
........ไม่ได้ทำสักอย่าง เช่าหนังมาเลยไม่ได้ดู
.........และก็ยังไม่ได้คืน....โดนปรับแน่ๆเรา

+++++สรุปว่าระดับน้ำตาลของยาย ก็คงยังขึ้นๆลงๆ
จนกลายเป็นเรื่องปกติ แล้วเมื่อไหร่ระดับน้าตาลยาย
จะดีเป็นปกตินะ++++เฝ้ารอเฝ้าคอย........

ถ้าเป็นไปได้..อยากให้ยายอยู่ อยากให้ยายดีขึ้น
ไม่มีอะไรแทรกซ้อน...จากเดิมที่เป็นอยู่
ณ วันนี้ เราไม่อ่อนแอแล้ว ทุกคนที่บ้านขึ้น

++++เรื่องที่เป็นธรรมดาของมนุษย์++++

เกิด แก่ เจ็บ ตาย เรื่องที่ต้องเกิดกับทุกคน
มีทั้งดีใจและเสียใจ..............
สรุปแล้วว่า...ยังไงเราก็ต้องทำใจไว้ล่วงหน้า
ความอ่อนแอ..ไม่ได้ช่วยอะไรเลยจริงๆ

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++









 

Create Date : 22 ตุลาคม 2549
3 comments
Last Update : 24 ตุลาคม 2549 16:32:00 น.
Counter : 204 Pageviews.

 

น่าจะสบายใจขึ้นแล้วนะ อย่างน้อยก็ได้ระบายออกมา ......... นี่ถ้าอยู่ห้องรวมต่อสงสัยแนทอ้วกแน่ 555

พาคุณยายกลับบ้านเร็วๆนะ ใช้เวลาอยู่กับท่านให้นานๆๆๆๆๆ

 

โดย: ก้า (kakaman ) 29 ตุลาคม 2549 23:44:22 น.  

 


คงต้องออกจากงาน...แน่ๆ
เศร้าอ่ะ...ร้องไห้อีกแระ
ทางออกสุดท้าย.........

 

โดย: blueberrynap (blueberry_nap ) 30 ตุลาคม 2549 12:58:11 น.  

 

ทำเป็นฟรีแลนด์ไม่ได้เหรอ

 

โดย: kaka (kakaman ) 2 พฤศจิกายน 2549 21:57:19 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 


blueberry_nap
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add blueberry_nap's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.