แม่บ้านไซเบอร์
Group Blog
 
 
กันยายน 2552
 
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930 
 
20 กันยายน 2552
 
All Blogs
 

โบกี้ตัวป่วนของแบล็กโก้

มันมาแล้วครับตัวป่วนในชีวิตของผมมันชื่อโบกี้ครับเป็นพุดเดิ้ลทอยสีน้ำตาลไหม้ครับตอนเจ้านายเอามาเจ้านี่มันเพิ่ง1เดือนเองครับ
ที่ผมอยากจะพูดถึงเจ้านี่ก็เพราะว่ามันนี่แหละครับทำให้ผมแย่มากๆเลยตอนนั้นเจ้านายผมทำงานแล้วเห็นเจ้านายบอกว่าไปเจอเจ้านี่ที่แฟชั่นไอแลนด์ตอนนั้นเขามีกิจกรรมเกี่ยวกับสัตว์เลี้ยงอยู่เจ้านายบอกว่าตอนที่เจอมันครั้งแรกมีความรู้สึกว่าเจ้าตัวนี้น่ารักมากช่างน่าสงสารตัวเล็กกว่าเพื่อนแต่ก็ดูช่างประจบมากตอนแรกเจ้านายอยากได้พันธุ์อื่นแต่ก็เพราะมัวไปจับมันเล่นแล้วมันดันคลานตามเจ้านายมาคิดดูเถอะครับว่ามันอ้อล้อขนาดไหนแค่อายุแค่เดือนเดียวเองทำเป็นออดอ้อนอยากจะมาอยู่้ด้วยเจ้านายบอกว่าเอาไปวางคืนในคอกแล้วมันก็ส่งเสียงเรียกอีกเจ้านายเลยตัดใจซื้อมันกลับมาด้วยเรียกได้ว่ามันเป็นตัวที่2ที่ต้องเสียเงินซื้อมาเลี้ยงก่อนหน้าไม่กี่เดือนเจ้านายบอกว่าเคยซื้อมาแล้ว1ตัวแต่ถูกขโมยไปก็เลยอยากได้ตัวใหม่แต่คงไม่เป็นพุดเดิ้ลแล้วแต่ในที่สุดก็ทนความอ้อล้อของมันไม่ได้ที่สุดเจ้านายก็เลยให้มันมาอยู่ที่หอด้วยเจ้านายบอกว่ามันเลี้ยงง่ายกินง่ายนิสัยดีมีมารยาทแต่แล้วเจ้านายก็ไม่มีเวลาดูแลมันเพราะต้องทำงานจะพาไปบริษัทด้วยก็คงไม่ดีก็เลยเอามันกลับมาไว้ที่บ้านอยุธยาก็ฝากพ่อกับแม่เจ้านายเลี้ยงตอนแรกเจ้านายบอกพ่อกับแม่ว่ามีคนให้มาเพราะไม่อยากโดนพ่อแม่บ่นแต่ที่สุดก็ถูกจับได้ในอีก2เดือนถัดมาว่าซื้อมาตอนนั้นเจ้านายเป็นคนขับรถให้มันนอนมาตอนแรกผมไม่เห็นหรอกนะครับเพราะเจ้านายยังไม่เอามันลงมาทันทีเพราะมัีนหลับผมก็ทำหน้าที่ของผมตามปกติแต่ก็รู้สึกผิดกลิ่นอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้คิดอะไรเจ้านายผมเองก็กลัวครับว่าผมจะแกล้งน้องเพราะเขาตัวเล็กมากเรียกได้ว่าถ้าผมสะบัดเจ้านี้แค่ครั้งเีดียวมันคงตายคาปากผมไ้ด้ ในที่สุดไอ้ตัวเปี๊ยกนี่มันก็ได้ลงจากรถมาครับวินาทีแรกผมไม่ถูกชะตามันเลยจริงๆครับรู้สึกสายตาที่มันมองผมเนี่ยมันเจ้าเล่ห์ไงไม่รู้ครับแล้วก็เป็นไปอย่างที่ผมคิดจริงๆด้วยไอ้เจ้านี่มันเจ้าเล่ห์มากๆเจ้านายผมเอามันมาให้ผมดมใกล้ๆเพื่อให้ผมจำกลิ่นมันได้แล้วบอกว่า"นี่โบกี้้น้องใหม่ของแบล็กโก้นะ รักน้องนะห้ามแกล้งห้ามกัดน้องรู้ไหม"ตอนนั้นผมไม่สนใจฟังไรทั้งนั้นแม้แต่ชื่อของมัน เพื่อนๆรุ้ไหมครับมันอ้อนได้ใจมากเลยครับนิดๆหน่อยมันก็ร้องแล้วครับแถมนะครับมันยังนอนกับพื้นไม่ค่อยเป็นด้วยมันจะต้องนอนบนตักคนครับปกติเจ้านายผมจะไปทำงาน1เดือนจะกลับทีแต่หลังๆนี่จะกลับทุกอาทิตย์ก็จะมีของมาฝากพวกเราด้วยมันจะต้องประจบเจ้านายทุกครั้งปกตินะครับเจ้าโบกี้นี่มันจะสนิทกับพ่อของเจ้านายมากครับเพราะช่วงนี้เวลาพ่อไปไหนมักจะเอามันไปด้วยเพราะมันพกพาง่ายนี่ครับมันก็เลยกลายเป็นลูกรักของพ่อไปในทันทีแล้วนี่ครับผมเคยเล่าให้ฟังแล้วว่าเจ้านายผมจะเลี้ยงพวกผมให้รู้จักรุ่นพี่รุ่นน้องแต่ไอ้นี่มันพิเศษกว่าใครครับมันไม่สนว่าผมเป็นรุ่นพี่มันเลยครับมันมักจะมาเล่นหัวผมใบหูของผมเสมอโดยที่ผมทำไรมันไม่ได้ด้วยแค่ผมออกเสียงขู่มันเท่านั้นมันก็ร้องเอ๋งอย่างแรงเลยครับทุกครั้งที่ผมขู่มันแน่แหละครับบรรดาเจ้านายผมก็จะตวาดและดุผมว่าห้ามทำนี่น้องนะยังตัวเล็กอยู่ผมเคยคิดนะครับว่าเมื่อไรมันจะโตเท่าผมสักทีจะได้กำราบมันได้แต่ครับผมคิดผิดเพราะโตสุดของมันคือมันสูงไม่ถึงต้นขาผมเลยครับแล้วเพราะมันขนฟูน่ารักตามประสาพันธ์ุของมันมันจึงเป็นที่รักใคร่ของคนรวมถึงเด็กๆในบ้านด้วยครับบ่อยครั้งที่มันมักได้ออกไปเล่นที่สนามหญ้าหน้าบ้านแต่ผมต้องคอยมองมันเล่นอยู่ที่ประตูครับแล้วเจ้าโบกี้นี่มันก็แสนจะฉลาดรอบรู้มากเลยนะครับมันเรียนรู้อะไรต่อมิอะไรได้เร็วมากเจ้านายเขาให้ตุ๊กตาลิงมันตัวหนึ่งมันรักของมันมากหวงด้วยบางครั้งเจ้านายแกล้งโยนตุ๊กตามาให้ผมมันรีบวิ่งมาขู่ผมก่อนเลยครับแล้วมันก็คาบของมันไปผมไม่เคยอยากไปยุ่งกับตุ๊กตากลิ่นตัวมันหรอกครับแต่บ่อยครั้งที่ผมเองก็อยากแกล้งเอาตุ๊กตามันไปซ่อนบ้างมีอยู่ครั้งมันคงงงหาตุ๊กตาของมันไม่เจอแน่ล่ะครับเพราะผมแกล้งนอนทับมันไว้แล้วก็บ่อยครั้งด้วยที่เวลาเจ้านายผมแม่ได้สนใจเจ้าโบกี้มันทำให้ผมได้มีโอกาสงับมันอยู่บ้างแต่เอาเป็นว่าถ้ามีเจ้านายอยู่คนใดคนหนึ่งผมทำไรมันไม่ได้เลยครับต้องยอมมันอย่างเดียวนี่ครับอีกเรื่องเจ้านายผมเคยบอกว่ามันอยู่ง่ายกินง่ายไม่เลยครับมันจะเลือกกินอย่างที่สุดครับอาหารพื้นหรืออาหารหมาปกติมันไม่ค่อยกินครับมันกินหมูเต๊ะครับพ่อต้องไปซื้อที่ตลาดมาให้มันวันละ6ไม้ครับเช้า3ไม้-เย็น3ไม้และระหว่างมื้อนะครับผมกินขนมได้ทุกอย่างกินได้ทุกชนิดแต่เจ้านี่ครับมันกินอะไรรู้ไหมครับกินพวกขนมไทยๆเท่านั้นและเป็นประเุภททองหยิบ ทองหยอด ฝอยทองประมาณนี้ครับอย่างอื่นมันไม่แตะดูครับดูมันเนี่ยเหรอกินง่ายๆของมันและถึงแม้เจ้านี่มันจะสนิทกับพ่อนะครับไม่ค่อยสนิทกับเจ้านายผมเท่าไรซึ่งเจ้านายผมก็รู้แต่เวลาที่เจ้านายผมจะมาเล่นกับผมมันจะต้องวิ่งเข้ามาหาเจ้านายก่อนผมทุกครั้งและไม่ว่าใครจะเีรียกชื่อผมมันจะวิ่งไปหาคนนั้นๆเพื่อให้เขาเล่นกับมันคิดเอาเถอะครับว่ามันป่วนผมขนาดไหนแต่ด้วยความที่เจ้าโบกี้มันก็อยู่ร่วมกับผมมานานก็ปีกว่าๆครับมันก็ทำให้ผมรักและก็ผูกพันธ์กับมันอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียวหลังจากที่เจ้านายเอามันมาอยู่กับพวกเราที่นี่แล้วเจ้านายเขาก็ตัดสินใจว่าเขาจะแต่งงานซึ่งเขาจะต้องไปอยู่ที่เกาหลีนู่นแน่ะผมก็ไม่รู้่ว่ามันไกลแค่ไหนไม่รู้จริงๆครับ มันมีอยู่เหตุการณ์ที่ทำให้ผมก็รู้ว่าที่จริงแล้วมันไม่ใช่แค่ความผูกพันธ์กับเจ้าโบกี้แต่ผมกับมีความเป็นห่วงมัีนและก็รักมันเหมือนกันตอนนั้นเจ้านายผมลาออกมาอยู่บ้านเพื่อที่จะเตรียมตัวเป็นเจ้าสาวและแล้วในเช้าวันหนึ่งเจ้าโบกี้มันดันตามพ่อลงไปที่ท่าน้ำซึ่งมันไม่เคยลงไปมาก่อนพวกเจ้านายไม่รู้ว่ามันลงไปที่ท่าน้ำจึงขึ้นกันมาก่อนส่วนผมก็อยู่กับเจ้านายครับเจ้านายได้ยินเสียงมันร้องแค่ครั้งเดียวแล้วมันก็เงียบไปเลยครับเจ้านายผมรีบลงไปที่ท่าน้ำแต่ไม่เห็นมันแม้แต่เงาผมเองก็วิ่งตามไปด้วยพอไปถึงสันชาติญาณของผมคงรู้ว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นผมกระโจนเข้าไปในป่ารกใกล้ท่าน้ำซึ่งเป็นที่ๆผมเคยว่ายน้ำแล้วหนีออกจากบ้านทางนี้บ่อยๆมันทำให้ผมรู้ว่าในน้ำนอกจากหอย ปู ปลาแล้วมันยังมีสัตว์เลื้อยคลานอาศัยอยู่อีกเยอะนั่นคือตัวเงินตัวทองหรือตะกวดเพราะผมเคยเจอมันอยู่บ่อยๆแต่มันเร็วแล้วก็ทำอะไรมันไม่ได้สักทีผมเชื่อว่าต้องเป็นฝีมือของเจ้าพวกนี้แน่ๆที่ทำให้ผมกับเจ้านายมองไม่เห็นแม้แต่เงาของเจ้าโบกี้ครับเจ้านายก็ตามผมไปอย่างไม่กลัวเลยพ่อกับน้องชายของเจ้านายก็มาช่วยกันตามหาแต่ก็ไม่พบเราหากันอยู่ครึ่งวันตั้งแต่เช้าจนถึงเี่ที่ยงและก็ภาวนาให้มันกลับมาอย่างปลอดภัยครับเรารอมันทุกวันแต่มันก็ไม่กลับมาทุกวันนี้เจ้านายทุกๆคนกับผมเชื่อว่าการที่โบกี้หายตัวไปคงเป็นอาหารของเจ้าสัตว์เลื้อยคลานพวกนั้นแน่นอนเพราะตัวเล็กอย่างเจ้าโบกี้มันคงป้องกันตัวเองอะไรไม่ได้และครับหลังจากวันนั้นมาพ่อของเจ้านายผมก็เศร้ามากเจ้านายกับผมไม่เคยเห็นพ่อเศร้ามากขนาดนี้มาก่อนพ่อเขารักของเขามากเหมือนโบกี้เป็นลูกเลยไปไหนไปด้วยป้อนข้าวป้อนน้ำนอนด้วยกันส่วนผมเองก็คิดถึงมันเหมือนกันเห็นตุ๊กตาที่มัีนเล่นผมก็อดคาบเอามากอดไม่ได้และอีกอย่างเวลาที่ผมเจอเจ้าตะกวดพวกนี้ผมจะต้องไล่ฆ่ามันครับเพื่อนผมเคยกัดตะกวดตายมาแล้ว1ตัวมันไม่ได้ตัวเล็กหรือเป็นลูกตะกวดนะครับตัวใหญ่ๆนี่แหละอย่าลืมนะครับผมเองก็มีสายเลือดของนักสู้อยู่ครึ่งหนึ่งเขี้ยวและขากรรไกรของผมก็แข็งแรงมากรวมถึงแรงของผมเองก็มากอยู่เพราะผมออกกำลังกายบ่อยๆบริหารเขี้ยวด้วยการปอกเปลือมะพร้าวแล้วก็จับสะบัดไปสะบัดมามันเลยทำให้ผมสามารถที่จัดการกับเจ้าสัตว์เลื้อยคลานนี้ได้ไม่เพียงแต่เจ้าพวกนี้ยังมีงูอีกที่ผมสามารถจับสะบัดขาดครึ่งเลยแต่ก็เพราะอย่างนี้ผมเลยประมาทไปมีอยู่ครั้งผมเองก็เกือบตายเพราะตะกวดเพราะมันใหญ่มากไอ้ตัวนี้ตอนแรกผมคิดว่าจัดการมันนิ่งไปแล้วปรากฏว่ามันยังไม่ตายมันแว้งมากัดหูผมครับเกือบขาดดีที่พ่อของเจ้านายมาช่วยไว้ทันแต่ไม่เข็ดหรอกครับถ้าผมเจอหรือแค่ได้กลิ่นมันผมก็จะทำการไล่กวดมันผมจะทำเพื่อแก้แค้นให้โบกี้ครับแต่เจ้านายผมเวลากลับไทยมาทีเจ้านายผมจะไม่ให้ผมทำอะไรให้ต่างคนต่างอยู่ผมก็ฟังเจ้านายแต่อย่าเผลอครับส่วนตอนนี้ผมคงไม่มีโอกาสทำอะไรพวกมันแล้วล่ะครับเพราะเจ้านายไม่ปล่อยให้ไปไหนตัวเดียวแล้ว(ก็คงต้องบอกว่าเรื่องนี้ไว้ผมจะเล่าให้ฟังอีกแล้วเพราะมันเกียวกับครอบครัวของผมเองย้ำครอบครัวผมเอง)




 

Create Date : 20 กันยายน 2552
0 comments
Last Update : 20 กันยายน 2552 15:33:15 น.
Counter : 479 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


blackkotoy
Location :
ํำYeosu Korea

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




안녕하세요/ สวัสดีค่ะ
Friends' blogs
[Add blackkotoy's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.