Group Blog
 
<<
ตุลาคม 2555
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
 
14 ตุลาคม 2555
 
All Blogs
 
ทำงานอาทิตย์แรก งานก็เข้าซะแระ

หลังจากที่โฮสไปรับอิกะเหรี่ยงที่สนามบิน และพามาที่บ้านเสร็จ โฮสก็พาเดินรอบบ้านเพื่อแนะนำโน่นนี่เสร็จแล้วก็พามาดูห้องของนังหัวดำที่อยู่ตรงชั้นใต้ดิน ...อันที่จริงก็ไม่เชิงใต้ดินมากมายหรอก เพราะบ้านโฮสนี้เป็นบ้านเล่นระดับ ถ้ามองจากด้านนอกเหมือนมีชั้นเดียว แต่ถ้าดูด้านในมีตั้งสี่ชั้นแหนะ ส่วนห้องนังแนนนี่ก็อยู่ชั้นล่างสุด

พอโฮสเปิดประตูพาเข้าไปดูห้องนอน ก็พบกับห้องที่ตกแต่งไว้อย่างน่ารักมากๆ มีแจกันดอกลิลลี่(หรือเปล่า?)สีส้มปักไว้บนโต๊ะทำงานด้วยอะ *น้ำตาปริ่มด้วยความซาบซึ้ง

นอกจากนั้นยังไม่พอ! ประตูฝั่งตรงข้ามห้องนอนของนังกะเหรี่ยงเป็นห้องครัวที่โฮสบอกว่านี่เป็นครัวของยูคนเดียวเลย ทำอาหารได้ตามสบาย *น้ำตาปริ่มรอบสอง ห้องครัวที่โฮสยกให้ใช้มันน่ารักกะจุ๋มกะจิ๋มเหมือนครัวในรายการทำอาหารเลยอะ ~(>_<。)

กระนั้น...ตั้งแต่อยู่มาเกือบสองเดือน อิกะเหรี่ยงก็ใช้แค่ไมโครเวฟเพื่อต้มมาม่าเท่านั้นเอง orz||| แบบว่าห้องครัวใหญ่ที่ชั้นบนมันมีเครื่องล้างจานไง ก็เลยไปทำที่นั่นแทนเพราะทำอาหารเสร็จจะได้โยนจานชามช้อนส้อมใส่เครื่องล้างจานเลย แบบว่าขี้เกียจล้างเอง Smiley (เลวจริงๆ ตรู)


...มาที่เรื่องการทำงานมั่งดีกว่า...

เมื่อเข้าบ้านโฮสตอนวันเสาร์ที่ 11 สิงหาคม 2555 อินังกะเหรี่ยงไทยก็ต้องเริ่มทำงานในวันจันทร์ที่ 13 สิงหาฯ

วันอาทิตย์โฮสแม่ก็ชวนมานั่งคุยรายละเอียดการทำงาน พบว่า...งานเข้าตั้งแต่วันแรกเลยวุ้ย!

คืออย่างนี้...วันจันทร์วันแรกที่อิกะเหรี่ยงเริ่มงาน เป็นวันแรกที่ Summer Dance Camp เปิดเรียนพอดี ช่างเปิดได้เหมาะเจาะยิ่งนัก Smiley

โฮสแม่บอกว่าพวกเด็กๆ (อิฉันได้เลี้ยงเด็กสามคน แต่เด็กที่จะเรียนในแคมป์มีสองคน คนกลาง กับคนเล็ก) จะปั่นจักรยานไปที่แคมป์นะ ซึงนังกะเหรี่ยงก็ต้องปั่นจักรยานไปส่งเด็กๆที่แคมป์ ส่วนคนโตที่ไม่ได้ไปเรียนก็พาปั่นกลับมาที่บ้านด้วยกัน

ส่วนโฮสพ่อก็พาปั่นจักรยานไปดูเส้นทางจากบ้านไปถึงแคมป์ ซึ่งก็ไม่ใกล้ไม่ไกล ใช้เวลาเกือบสิบห้านาทีก็ถึงแล้ว

และแล้ววันทำงานวันแรกก็มาถึง วุ่นวายกันพอประมาณ เพราะเด็กคนกลางร้องไห้ไม่อยากไปแคมป์ (งานเข้าที่ 1)

ต้องปลอบกันสักพัก พี่คนโตก็ช่วยอิแนนนี่ปลอบน้อง สุดท้ายก็พากันปั่นจักรยานไปส่งแคมป์จนได้

ตอนปั่นไปก็ตั้งแถวเรียงหนึ่ง เด็กคนโตนำหน้า แล้วก็คนกลาง ถัดมาคนเล็ก ปิดท้ายด้วยนังแนนนี่...แลดูเป็นคาราวานจักรยานยังไงพิกล = =a ส่งเด็กเสร็จก็ไปรับอีกที่ตอนเที่ยง พากันมากินข้าวกลางวันที่บ้าน ผ่านไปครึ่งวัน

พอถึงตอนบ่ายสี่โมงที่ต้องเริ่มทำอาหารให้เด็ก อิกะเหรี่ยงเริ่มลนลาน เปิดตู้เย็นค้นโน่นนี่มาดู พร้อมกับความว่างเปล่าในหัว เพราะไม่รู้จะทำอะไรให้เด็กกิน แบบว่าในตู้เย็นมีผักมีเนื้อเพียบพร้อม แต่นังหัวดำไม่รู้ว่าจะเอามาทำอาหารอะไรดี คือไม่รู้จักเลยว่าไอ้โน่นใช้ทำอะไร ไอ้นี่กินกับอะไร orz||| (งานเข้าที่ 2)

แก้ปัญหาด้วยการทำสปาเก๊ตตี้ละกัน (ซึ่งตอนเที่ยงทำให้เด็กกินไปรอบหนึ่งแล้ว Smiley)

พอโฮสกลับมาก็รายงานทันทีว่าฉันเจอปัญหาอะเธอว์!!! คือช้านไม่รู้จะทำอาหารอะไรให้เด็กๆกิน แบบว่าทำอาหารฝรั่งไม่เป็นนอกจากสปาเก๊ตตี้กับซุปผัก Smiley โฮสก็บอกไม่เป็นไรๆ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะเขียนรายการอาหารให้

...อาร์ หมดปัญหาไปหนึ่งอย่าง ...ทว่าความวัวยังไม่ทันหาย ความควายก็มาแทรก เมื่อโฮสพ่อบอกว่าพรุ่งนี้ฝนจะตก ยูอาจจะต้องพาเด็กขึ้นรถบัสไปที่แคมป์ อิกะเหรี่ยงยืนช็อคไปสองวินาที ((((;゜Д゜))) ตรูมาอยู่แคนาดาได้สามวัน จะต้องพาเด็กสามคนขึ้นรถบัสหรือนี่! จะไปถูกหมายยย (งานเข้าที่ 3)

แต่โฮสก็ไม่ได้ปล่อยให้นังกะเหรี่ยงเผชิญชะตากรรมอันโหดร้าย(?)เพียงลำพัง โฮสพ่อเสิร์ชเวลาที่รถบัสจะมาจอดที่ป้ายรถตรงถนนใกล้ๆ และวิธีขึ้นรถบัสให้แล้วเรียบร้อย แถมยังซื้อตั๋วรถให้แล้วด้วย

พอตอนเช้าวันอังคาร ฝนก็ตกลงมาดั่งฟ้าแกล้ง (มันจะสำบัดสำนวนทำไมเนี่ย!) แนนนี่หัวดำก็ต้องพาเด็กๆเดินไปที่ป้ายรอรถซึ่งอยู่ไม่ไกล เดินไปแค่ห้านาทีก็ถึง

ช่วงยืนรอรถบัส อิกะเหรี่ยงก็ตะหงิดๆ แล้วว่าไอ้ชื่อแคมป์ที่โฮสเขียนมาให้เนี่ย มันเป็นชื่อที่เป็นทางการหรือเปล่าแว้... ถ้าถามคนขับรถบัสแล้วเขาไม่รู้จักจะทำยังไงดีล่ะทีนี้ (' *m*)

ปรากฏว่าพอรถบัสมาจอด นังหัวดำก็ถามคนขับรถบัสว่ารถสายนี้จะผ่านแคมป์นี้ไหม คนขับรถบัสตอบมาว่าไม่รู้จัก ...นั่นปะไร แทบจะตบเข่าฉาด! เดชะบุญว่าผู้โดยสารที่อยู่บนรถบัสเขาจะไปส่งลูกเขาที่แคมป์นี้พอดี เขาก็ช่วยอธิบายให้คนขับว่าเราจะไปลงตรงไหน คนขับเลยบอกให้ขึ้นรถได้

พอไปส่งเด็กเข้าห้องเรียนเสร็จ ก็เลยได้พูดคุยกับผู้ปกครองท่านนั้นเรื่องการขึ้นรถบัส ว่าขึ้นยังไง สายไหนเป็นสายไหน จนนังกะเหรี่ยงพบหนทางสว่างในการขึ้นรถบัสเลยทีเดียว อา...ถือว่าสวรรค์ยังเมตตานังแนนนี่หัวดำอยู่สินะ *น้ำตาปริ่ม

ตอนโฮสกลับมาก็ถามขำๆ ว่าหลงไหม เลยเล่าให้โฮสฟังว่าโชคดีมากที่มีผู้ปกครองจะไปส่งลูกที่แคมป์บนรถบัสพอดี โฮสเลยสมทบว่ายูโชคดีสุดๆเลยนะเนี่ย ใช่แล้วค่ะโฮส หนูว์ยังได้ไปต่อใช่ไหมคะ p(>o<)q

...ทว่านังกะเหรี่ยงไม่รู้เลยว่า อาทิตย์ต่อมานางก็จะเจอชะตากรรมเดิม นั่นคือ...ได้พาเด็กๆนั่งรถบัสไปส่งที่โรงเรียนสองภาษาฝรั่งเศษ *ทรุดฮวบ

คืออาทิตย์แรกโฮสจะสลับกันมารับมาส่งลูกคนโตไปที่โรงเรียนสอนภาษาฯ สองวันต่อสัปดาห์ แต่อาทิตย์ที่สองแคมป์ปิดแล้ว และโฮสก็ไม่ว่างมารับส่งลูกเขาทั้งคู่ หนทางสุดท้ายเลยต้องให้แนนนี่พาเด็กทั้งสามคนขึ้นรถบัสไปที่โรงเรียนสอนภาษาฯ (งานเข้าที่ 4)

ซึ่งอิแนนนี่ก็เพิ่งมาอยู่ได้ไม่ถึงสิบวัน แต่ต้องพาเด็กสามคนนั่งรถบันไปที่ไหนก็ไม่รู้ ถนนหนทางก็ไม่รู้จัก ...บรรลัยแล้วตู

แต่โฮสก็ช่วยเหมือนเดิม คือเปิด google map บอกเส้นทางให้ ให้ดูเส้นทางรถบัส บอกจุดขึ้น-ลง บอกรายละเอียดแทบจะก้าวต่อก้าวให้เลยทีเดียว แต่ที่มันไม่ง่ายก็คือไม่ได้นั่งรถเที่ยวเดียวแล้วถึง ต้องไปลงรถที่ท่ารถบัสแล้วหารถบัสหมายเลขที่ถูกต้องเพื่อนั่งต่อไปอีกหน่อย อันนี้แหละที่จะหลงล่ะSmiley

วันที่จะต้องไปส่งเด็กที่โรงเรียนสอนภาษาฯก็ใจตุ้มๆต่อมๆตั้งแต่เช้า พอกินข้าวเที่ยงอะไรกันเสร็จก็ไปรอรถบัสที่เดิม พอรถบัสพาไปที่ท่ารถก็พาเด็กๆลง

...สี่ชีวิตยืนเค้วงคว้างท่ามกลางฝูงชนและขบวนรถบัสที่จอดเทียบในท่ารถ (มันจะเขียนเป็นนิยายทำไมเนี่ย!)

อิชั้นก็มองหาหมายเลข bus stop ที่รถบัสเที่ยวที่จะพาไปถนนหน้าโรงเรียนสอนภาษาฯจะจอด พอเจอก็หยุดรอสักพัก แล้วรถบัสก็มาจอด แต่เพื่อความชัวร์ อิชั้นก็ขึ้นไปถามคนขับว่ารถบัสคคันนี้จะไปที่ถนนเส้นนี้ไหม คนขับตอบมาว่า 'ไม่รู้นะ ผมก็เพิ่งมาขับได้สองวัน' อ้าว...เวรละ อิคนขับรถบัสอาการหนักกว่าตูอีก Smiley

ด้วยความที่กลัวว่าจะพาเด็กขึ้นผิดสาย เลยชวนเด็กลงจากรถบัส แต่ก็ได้ยินเหมือนมีใครเรียกชื่อเด็กคนโต พอหันไปก็เจอหญิงวัยกลางคนนางหนึ่ง ชีบอกให้พวกเราขึ้นไปหาที่นั่ง เพราะสายนี้เป็นสายที่จะไปโรงเรียนสอนภาษาฯ อิชั้นก็งงว่านางรู้ได้อย่างไรว่าเราจะไปโรงเรียนสอนภาษาฯ แล้วนางก็บอกเพิ่มว่าชั้นเป็นครูที่สอนภาษาฝรั่งเศษให้แก่เด็กคนโตเองแหละ ตึ่งโป๊ะ! โลกกลมแท้เหลา อิแนนนี่ก็กระดี้กระด้าพาเด็กขึ้นรถบัสทันที กลับไปบ้านเล่าให้โฮสฟัง โฮสหัวเราะแล้วบอกว่ายูนี่โชคดีตลอดๆ

ใช่แล้วค่ะโฮส...แม้มันเป็นเรื่องบังเอิญ แต่มันก็เป็นเรื่องบังเอิญที่ดีมากๆๆๆ เป็นการเริ่มต้นอาชีพแนนนี่ที่แคนาดาอย่างตื่นเต้นจริงๆ Smiley

ปัจจุบันอิกะเหรี่ยงมาอยู่แคนาดาครบสองเดือนแล้วค่ะ ชีวิตก็มีความสุขดี ...เพราะไม่ได้ทำงานบ้าน เลี้ยงเด็กอย่างเดียว Smiley เป็นความโชคดีของเราถ้าเทียบกับแนนนี่บ้านอื่นที่ได้ทำงานบ้านด้วยเลี้ยงเด็กด้วย

อ้อ...นี่ที่ผ่านวัน Thanksgiving ไปแล้วนะคะ จะเร็วกว่าที่อเมริกานิดหน่อย แต่บรรยากาศก็คล้ายกันค่ะ คือเป็นวันพบปะของครอบครัว ทำไก่งวงกิน...ทำนองนี้

ต่อจากนี้จะพยายามเล่าเหตุการณ์แบบอัพเดทตอนต่อตอค่ะ (ที่ผ่านมาเป็นการเล่าแบบรวบรัดตัดความเพราะเหตุการณ์ผ่านมานานแล้ว ก็เลยลืมบ้างอะไรบ้าง ฮา..)

พบกันใหม่ในครั้งต่อไปนะคะ Smiley



Create Date : 14 ตุลาคม 2555
Last Update : 14 ตุลาคม 2555 2:53:28 น. 7 comments
Counter : 2103 Pageviews.

 
เล่าเรื่องได้สนุกมากเลยค่ะ...น่าติดตาม..มาเล่าให้ฟังบ่อยๆนะคะ...จะติดตาม


โดย: นุ้ยหนุ่ย (cleaver ) วันที่: 14 ตุลาคม 2555 เวลา:11:44:42 น.  

 
น่ารักจังค่ะ ตามอ่านตลอดเลยค่ะ แต่ไม่ได้ ment คราวนี้อดใจไม่ไหว ^__^ เขียนเยอะๆ นะคะจะติดตามอ่านจ้า


โดย: ตุ๊ก IP: 101.108.115.103 วันที่: 14 ตุลาคม 2555 เวลา:11:50:12 น.  

 
อ่านสนุกดี แต่ยังไม่ได้เล่าเลยอายุของเด็กแต่ละคนเท่าไหร่ มีทะเลาะตบตี เหมือนเด็กไทยไหมค่ะ


โดย: เปิ้ล IP: 183.88.249.166 วันที่: 14 ตุลาคม 2555 เวลา:16:09:05 น.  

 
ฟังดูสนุกดีนะคะ ยกเว้นตอนงงเรื่องรถบัส ที่ลอนดอนเค้าจะมีป้ายให้ดู แล้วก็ในรถจะมีเสียงประกาศว่าป้ายต่อไปคืออะไร พอให้หายตื่นเต้นไปได้บ้าง แต่ชอบขึ้นรถบัสที่สุดเพราะมันได้ดูวิวข้างทาง


โดย: มารน้อยไร้สังกัด วันที่: 14 ตุลาคม 2555 เวลา:18:49:33 น.  

 
ผ่านมาอ่านค่ะ

เจ้าของบล็อกโชคดีหลายอย่างนะคะ ได้โฮสต์ดี และคนท้องถิ่นก็ดูท่าทางจะใจดี มีน้ำใจ


ไว้วันหลังจะมาอ่านอีกนะคะ


โดย: XODA (XODA ) วันที่: 14 ตุลาคม 2555 เวลา:21:32:49 น.  

 
seem you are working such a long hour what time to what time don't forget to ask for the overtime paid na ka.
Some peple are nice as long as they can take advancetage of you such as what the agency did took big commission from you even though it is illegal you have no idea what ppl think plz don't be so innocent be smart ka.good luck anyway 3kids is not easy.


โดย: patty IP: 99.247.119.31 วันที่: 15 ตุลาคม 2555 เวลา:1:48:46 น.  

 
ติดตามอ่านบล๊อกคุณแมวดำข้างหน้าต่างมาตลอดเลยค่ะ สนุกมากกก ขำมากก แล้วรู้สึกว่าคุณโชคดีมากกกก เพราะ ได้โฮสต์ดีตลอดทุกบ้าน ทำบุญด้วยอะไรคะ เราอยากโชคดีแบบนี้บ้าง ตอนนี้รอออนไลน์จะไปอเมริกาอยู่ค่ะ rose_kwa_i@hotmail.com แอดเฟสมาหน่อยนะคะ อยากรู้จักค่ะ โรสก็กะจะไปต่อแคนาดานะคะ ถามได้มั้ยคะว่าเงินเดือนที่นั่นได้เท่าไร


โดย: โรส ว่าที่ออแพร์เมกา IP: 14.207.132.219 วันที่: 28 ตุลาคม 2555 เวลา:21:32:55 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

แมวดำข้างหน้าต่าง
Location :
Canada

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 5 คน [?]




Que sera sera
Whatever will be will be
The future's not ours to see
Que sera sera
What will be, will be.
Friends' blogs
[Add แมวดำข้างหน้าต่าง's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.