จะด่ากูเฮี่ย... กูเลว... กูมันถ่อย... กูมันไม่เอาถ่าน... กูไม่ขอว่าซักคำ แต่ขอร้องเถอะว่ะ..... อย่าดูถูกคนอย่างกูว่าไม่รู้จัก "รัก" แม้แต่ซักวินาทีเดียวนะมึง
Group Blog
 
<<
สิงหาคม 2552
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 
 
5 สิงหาคม 2552
 
All Blogs
 
กูเกลียดทุกคน

เหมือนฟังเพลงเกาหลีช้าๆ


ทั้งๆที่ไม่รู้ความหมาย

ว่ามันร้องว่าอะไร

แปลว่าอะไร


แต่ทำไมจินตนาการ


บังคับให้น้ำตามันไหลออกมาไม่รู้ว่ะ


เพลงอะไรไม่สำคัญมันอยู่ที่ใจนี่มากกว่า.....


กูเคยอ่านข้างขวดสารพิษที่มีอยู่ในบ้าน


มันเขียนว่าห้ามทำให้อาเจียน


ทั้งๆที่สารพิษพวกนี้กูควรจะรีบทำให้มันออกจากร่างกายกูให้เร็วที่สุดไม่ใช่เหรอ



แต่สิ่งที่อาหมอสอนกูก็คือ


การทำให้อาเจียน

ก็คือการทำให้สารพิษไหลผ่านหลอดอาหารเป็นครั้งที่สอง


ทำร้ายร่างกายตัวเองอีกครั้ง


ซึ่งไม่เป็นผลดีเลย


แม่งก็เหมือนกับ

ทุกครั้งที่กูเผลอนึก....และคิดถึงผู้ชายเหี้ยๆคนนึงในสายตาคนอื่น


แต่มันกลับเป็นทุกอย่างที่ดีสำหรับกู

เป็นเครื่องคลายเหงา


เป็นที่ระบายอารมณ์


เป็นทุกสิ่งทุกอย่าง


ที่ไม่คิดว่าคนนึงๆจะทำอะไรได้มากมายขนาดนั้น


ทุกครั้งที่นึกถึงมัน


ความเสียใจและความเจ็บปวดก็กลับมาทำร้ายกูอีกครั้ง


แม้เวลาจะผ่านไป


แต่ความเจ็บปวดที่แค่คิดถึงมันทุกครั้ง


"ไม่เคยลดลงเลย"



มันไม่ผิดหรอกที่กูจะคิดถึงใครซักคนที่รักกู

และกูเองก็รักมัน


แต่เหมือนกูจมอยู่กับความทุกขฃ์ในอดีต


ทั้งๆที่พยายามหนี

และลืมมันไป



แต่ทำไม



ทำไม



ลืมไม่ได้ซักที


.
.
.
.
.





ภาพที่กูกำลังจ้องมองอยู่ในตอนนี้



มันก็ดอกไม้กองนึง


กับไฟที่กระพริบจับจังหวะไม่ได้



แล้วก็สายตาใครคนนึงที่จ้องกูอยู่ไม่ยอมหายไปไหน


มันจ้องด้วยสายตาแปลกๆแบบนั้นมาเป็นวันๆแล้ว


ไม่รู้มันจะถามหรืออยากจะบอกอะไรกูรึป่าว



แต่มันก็จ้องกูอยู่แบบนั้น


จะให้กูทำไงได้


ถามเท่าไหร่มันก็ไม่ตอบรับอะไรซักอย่างจากูเลยแม้แต่น้อย


แปลกใจทำไมต้องเอารูปนี้


รูปที่กูรู้อยู่แก่ใจว่า


ตอนถ่ายกูเองก็อยู่ข้างๆในรูปนั้นด้วย


เป็นรูปที่พวกกูเลือก

รูปสุดท้ายที่ได้ถ่ายร่วมกัน



เที่ยงแล้ว...


แต่กูยังไม่ได้กินอะไรเลย


น้ำซักแก้วยังไม่ได้แตะ



อาหารซักนิดยังไม่ได้กิน


ก็เพื่อนกูมันยังไม่ยอมกิน


แล้วกูจะเห็นแก่ตัวกินโดยไม่รอมันได้ไง


"ก๊อก ก๊อก ก๊อก" ไอ้บิด มึงกินข้าวซะนะกูเอามาให้


ไม่ต้องกลัวกูแย่งกินนะเว้ย



ทั้งถาดเนี้ยะให้มึงคนเดียวเลย


แต่มันก็ยังเฉยชากับกู


ไม่ยอมทำอะไร



จ้องหน้ากูอยู่แบบนั้น



เวลาแห่งความสุขผ่านไปแทบรับรู้อะไรไม่ทัน




แต่ทำไมวะ


ช่วงเวลาแบบนี้กูกลับรับรู้

และจดจำทุกอย่างตรึงในหัวใจแบบนี้





เช้ามืดวันนี้กูกับไอ้แสบตื่นตั้งแต่ตีสี่เลย
จริงๆแล้วกูยังไม่ได้นอนด้วยซ้ำ

ก็ทำไงได้

มันยังจ้องหน้ากูไม่กระพริบตาเลย


กูคงต้องนั่งเป็นเพื่อนมันไปแบบนี้


ก็ไหนๆได้เกิดมาเป็นเพื่อนรักกันแล้วนี่

กูไม่ยึดติดอะไรกับทุกสิ่งแล้ว



มันก็แค่เส้นผมบนหัวเท่านั้นเอง


ไม่นานก็คงงอกขึ้นมาใหม่ได้


ซึ่งมันก็เป็นเพียงสิ่งเดียวสุดท้ายที่กูจะทำให้เพื่อนที่กูรักที่สุดคนนึงได้



หวังว่าผ้าเหลืองที่กูตั้งใจห่มเพื่อส่งมึงเป็นครั้งสุดท้าย


จะทำให้ชีวิตหน้าของมึงได้พบกับความสุข


และได้เป็นเพื่อนที่รักกันแบบนี้เรื่อยไป.......



.
.
.
.
.
.
.


"เณรๆ นำทางเพื่อนขึ้นไปบนแท่นเลย" เสียงลุงแก่ๆคนนึงบอก


กูก็ทำตาม

เพราะว่าตอนนี้สมองกูไม่มีความคิดอะไรที่เป็นของตัวเองแล้ว

ใครให้ทำอะไรก็คงต้องทำแบบนั้น




จนถึงจุดหมาย


ลุงแก่คนนั้นเปิดผ้าออก


เอาน้ำจากผลไม้ที่เชื่อกันว่าสะอาดที่สุด


ล้างหน้าหล่อๆที่เพื่อนกูคนนี้หวงนักหวงหนา


กูได้แต่ยืนมองอยู่ห่างๆไม่กล้าเข้าไปดู


ใจสั่น



อยากจำภาพดีๆของมันตลอดไป



แต่ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้กูก้าวขาเดินออกไป


มองลงในที่นอนที่เพื่อนกูหนีกูลงไปนอนอยู่ในนั้นหลายวัน


ไม่กิน


ไม่พูดอะไรกับกูเลยซักคำ



มันก็ยังนอนอยู่ท่าเดิมแบบนั้น


สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย



ความหล่อและสิ่งดีๆที่เคยมีให้กูไม่ได้ลดลงกว่าแต่ก่อนเลย



กลับเป็นกูที่ยืนสั่นไปทั้งตัว


ปวดร้าวไปทั้งทรวงอก



กันฟันแน่น



หวังจะผ่านพ้นช่วงเวลานี้ไปให้ได้


ยิ่งฝืนยิ่งทรมาน


แต่ผ้าเหลืองก็ช่วยให้กูสำรวมและมีความอดกลั้นและต่อสู้ความทุกข์ทรมานนี้ไปได้ไม่น้อย




ทั้งๆที่ใจอยากลงไปกอดมันเอาไว้



ไม่ให้มันหนีกูไปไหนได้อีก


ถ้ากูทำอะไรผิด


ก็บอกมา



กูยอมทำทุกอย่าง



แต่อย่าเย็นชากับกูแบบนี้



.
.
.
.





ผู้คนมากันมากมาย





แต่กูกลับไม่รู้สึกอะไรเลย



เหมือนอยู่ตัวคนเดียว





เหมือนยืนฝืนความหนาวเหน็บสู้กับความอ้างว้าง



ทำไมมึงไม่อยู่เป็นเพื่อนกู


ถ้ามึงรักกูจริงทำไมทิ้งกูไว้แบบนี้.......





.
.
.
.
.
.


รถ ร.ย.ล แล่นเข้ามาเทียบท่า



มีทหารสองคนเดินถือตะเกียงมาจุดอยู่ตรงหน้า


เพื่อนกูยังนอนอยู่ตรงนี้ไม่ใช่เหรอ



คิดกันเหรอว่าไฟแค่นี้





จะทำลายเพื่อนกูได้



ไม่ว่าวัน



เวลา



หรือแม้แต่ไฟที่มึงถือมานี่ก็เหอะ



ทำลายความเป็นทุกสิ่งที่เพื่อนกูเป็นไม่ได้หรอก





แต่...




มึงจะให้เหลืออะไรไว้หน่อยไม่ได้เหรอ





แค่นี้พวกกูยังเสียใจกันไม่พอใช่มั้ย



.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.



ควันที่ลอยล่องไป



เหมือนใจกูที่ลอยไปอย่างไร้จุดหมาย


ไม่รู้ปลายทางอยู่ที่ไหน






เผื่อจะตามไปเจอมัน



ไม่รู้เวลากิน




เวลานอน





จนเช้าอย่างไม่ทันตั้งตัว






ลุงแก่คนเดิมลากแท่นเหล็กออกมาจากเตาเมื่อวาน



มีฝุ่นขาวๆกองอยู่ตรงหน้า



"เผาออกมาแล้วกระดูกขาวแบบนี้แสดงว่าเพื่อนหมดอายุขัยแล้วนะเณร" ลุงคนเดิมบอก


กูได้แต่ยืนฟัง


ไม่มีคำพูดใดๆ



เพื่อนกูเหลือแค่นี้เอง.....




"แม่ครับ ผมขอเอาเพื่อนผมไปอยู่ด้วยนะ" กูเอ่ยปาก


มีแต่คำถามที่ไม่มีคำตอบ


ทุกคนอยู่ในสภาพที่ไม่พร้อมจะคิดหรือโต้ตอบอะไรได้



"ไปอยู่กะกูนะมึง" พูดจบกูก็หยิบชิ้นกระดูกขาวๆเล็กๆขึ้นมาชิ้นนึง


"อันนั้นกระดูกนิ้วมือน่ะเณร" ลุงคนเดิมบอก




จับมือกูไว้นะบิด




มือมึงจะได้มีคนจูงจับไว้ให้อบอุ่นแบบนี้ตลอดไป





ถึงเสียใจแค่ไหน




กูก็ต้องกลับไปสู่โลกความจริง



ที่ก็ต้องมีชีวิตของกูเองต่อไป


กลับไปเรียนหนังสือเพื่ออนาคตตัวเอง


แต่มีมึงเป็นความทรงจำและเป็นเพื่อนที่ดีที่ไม่เคยทำร้ายกูซักครั้งเดียวตลอดไป



กลับมาถึงตึกนอน



ก็มีสมุดเล่มนึงที่มาสเตอร์ศุภชาติยื่นให้


กูเองก็รับเอาไว้แบบงงๆ





หน้าปกสมุดมีรูปคนๆนึงที่กูรู้จักดีติดอยู่


กูจึงรีบเปิดขึ้นอ่าน


"วันนี้เปิดเทอมวันแรก ยังไม่รู้จะเป็นยังไงเลย"



"วันนี้รู้จักกับคนๆนึงกวนตีนมาก กวนตีนกว่ากูอีก"




"วันนี้ได้ไปเที่ยวมา"




..
.

.




ทุกอย่างถูกบันทึกไว้โดยคนที่คาดไม่ถึง



ภาพความทรงจำบางอย่างที่แม้แต่กูเองก็มองข้ามไป



ลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าเคยได้ทำแบบที่มันบันทึกเอาไว้




แต่มันกลับไม่เคยมองข้ามสิ่งเหล่านั้นไปเลย



เปิดอ่านไปเรื่อยๆ.....


กูฝากน้ำตาเอาไว้กับทุกหน้าการบันทึกของมัน



ทุกตัวอักษร



ทุกคำบันทึกยิ่งทำให้กูจดจำมันชัดเจนมากขึ้นๆทุกที



จนเปิดมาเจอใบเสร็จแผ่นนึง


ดูเผินๆมันก็เป็นแค่ใบเสร็จดันกิ้นโดนัทธรรมดาๆแผ่นนึง



แต่ด้านหลังกลับมีลายมือผู้ชายคนนึงเขียนเอาไว้ว่า


"ไม่เคยกินโดนัทที่ไหนอร่อยเท่านี้เลย"


..




ยิ่งอ่านยิ่งทรมาน



แต่ใจก็ยังฝืนอ่านต่อไป




แล้วหน้าที่กูตอนนี้ล่ะ



คืออะไร



กูต้องทำอะไรยังไม่รู้เลย




นึกออกแค่อย่างเดียวคือการตามเก็บความทรงจำที่เคยได้ทำกับมัน..





นึกถึงหลวงพ่อที่กูพากันไปไหว้เมื่อวันก่อน




ทำไมวะ



คนอย่างกูขอพรพระแล้วพระไม่ช่วย



กูขอให้กูได้รักกับมันแบบนี้ตลอดไป



ทำไมไม่สมหวัง


แต่เมื่อลองตรองดู



กูก็ยังรักมันอยู่นี่หว่า



และก็คงจะรักมันแบบนี้ตลอดไปจริงๆ



กูเอาก้านธูปสอดเข้าไปใต้ฐานพระ


เพื่อจะควานหาคำอธิษฐานที่ได้ขอเอาไว้อย่างเป็นความลับ



จนเจอกระดาษใบนึงพับเป็นรูปสามเหลี่ยม


กูกางออกแล้วอ่านได้ใจความว่า



"ขอบคุณทุกอย่างที่ทำให้ผมได้เจอกับความสุข ชีวิตนี้ขอแค่นี้ก็พอแล้ว"



กูเข้าใจแล้ว


กูเชื่อแล้วว่า......





หลวงพ่อท่านศักดิ์สิทธิ์จริงๆ


.
.
.
.








Create Date : 05 สิงหาคม 2552
Last Update : 5 สิงหาคม 2552 15:12:59 น. 23 comments
Counter : 715 Pageviews.

 
นายเข้มแข็งนะเก่ง

ถ้าเราเป็นนายเราคงทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน

ความผูกพันธ์ ความรัก ที่พวกนายและเพื่อนๆมีให้กัน

มันเป็นสิ่งที่ดีและมีคุณค่ามากๆ

ขอให้นายเก็บบิดไว้เป็นกำลังใจตลอดไปนะ

บิดเรารักนายที่สุดขอบคุณที่มาสร้างความสุขให้พวกเรา

หลับให้สบายนะ



โดย: wutskabirds IP: 124.120.169.40 วันที่: 5 สิงหาคม 2552 เวลา:15:22:34 น.  

 
เพื่อนรักของเรา ยังอยู่ในใจของเราเสมอค่ะ


ถ้าชาติหน้ามีจริง คงจะได้เจอกันอีกแน่ๆ


โดย: iCeLadyzInW วันที่: 5 สิงหาคม 2552 เวลา:15:24:53 น.  

 
อ่านอีกที ก็ร้องไห้จนได้อีกแล้ว

ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมบิดต้องมาเจอเรื่องแย่ๆแบบนี้

ทั้งที่บ้าน ทั้งเพื่อนๆ

หลังๆบิดยิ่งน่าสงสารมากเข้าไปอีก

ทำไมยังทำร้ายกันได้อีก

บิดไปดีแล้วซินะ คงไม่เจอเรื่องแย่ๆแบบนี้อีกซินะ

หลับให้สบายนะบิด รักบิดมากเลย เชียร์บิดมาตลอดเลย
ต่อจากนี้คงไม่มีคนให้เชียร์อีกแล้วซินะ

T_T
ยังไม่รุ้จักตัวตนที่ดี ยังไม่เคยเห็นหน้า แต่ทำไมรู้สึกเสียใจได้ขนาดนี้ ถ้าเป็นหนังคงไม่คิดอะไรมาก แต่นี่มันคือเรื่องจริง เคยได้ยินแว่วๆว่าบิดจะไม่อยุ่แล้วหลังๆ แต่ก็ไม่เชื่อ ตอนนี้ก็ยังไม่อยากจะเชื่อเลย


โดย: maximum IP: 202.12.73.5 วันที่: 5 สิงหาคม 2552 เวลา:16:26:33 น.  

 
เค้าไปดีแล้วนะน้องเก่ง


โดย: อืม...คับ เชิญตามฯ IP: 10.33.5.188, 10.1.5.21, 58.137.129.220 วันที่: 5 สิงหาคม 2552 เวลา:17:02:25 น.  

 
เป็นบล็อกที่ยาวจังเลยค่ะ แต่ก็อ่านจนจบแบบน้ำตาซึม เหมือนเรื่องพวกนี้เกิดขึ้นกับตัวเอง

เข็มแข็งนะคะ สู้ ๆ ค่ะ


โดย: peeshin วันที่: 5 สิงหาคม 2552 เวลา:18:35:18 น.  

 
สู้ๆนะคะพี่เก่ง

อ่านอีกก็ร้องไห้อีก

คนเราต้องอยู่กับปัจจุบันให้ได้ ถ้านึกถึงอดีตก็ให้นึกถึงแต่เรื่องที่มีความสุข ทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำร่วมกันมามันมีความสำคัญเสมอ

อ่านแล้วทำให้รักเพื่อนมากขึ้นกว่าเดิมอีกอ่ะพี่ หนูลองคิดว่าถ้าเป็นตัวเองคงไม่เข้มแข็งเท่าพี่หรอก ไม่รู้เหมือนกันว่าถ้าไม่มีพวกมันอยู่ข้างๆจะเป็นไง

เรื่องของพี่มันทำให้หนูได้รู้ว่าคำว่าเพื่อนมันสำคัญขนาดไหน ขอบคุณมากๆนะพี่

สู้ต่อไป^^


โดย: มะขาม IP: 125.26.101.32 วันที่: 5 สิงหาคม 2552 เวลา:21:10:32 น.  

 
อ่านแล้ว ก็อดที่จะร้องไห้ไม่ได้ ปรกติไม่ค่อยสนใจเพื่อนเท่าไหร่ แต่พออ่านเรื่องนี้ ทำให้มองเพื่อนเปลี่ยนไป
ขอบคุณเก่งมากๆนะที่เขียนเรื่องนี้าอนให้เราได้ รุ็จักคำว่าเพื่อนดียิ่งขึ้น


โดย: P@TGIE วันที่: 5 สิงหาคม 2552 เวลา:23:59:18 น.  

 
น้ำตาซึมอีกแร้ว
ขอบคุนมากนะคัฟ


โดย: khonbeng IP: 192.168.9.107, 58.9.123.22 วันที่: 6 สิงหาคม 2552 เวลา:2:36:44 น.  

 
อยากรู้ว่าบิดตายได้ยังไง
ขอรายละเอียดหน่อยได้เปล่า
แค่บอกว่ารถคว่ำ มันไม่ชัดเจนเลย
เล่าให้ฟังหน่อยได้เปล่า
ขอร้องละนะ


โดย: maximum IP: 202.12.73.6 วันที่: 6 สิงหาคม 2552 เวลา:5:04:36 น.  

 
เข้ามาวันก่อนอ่านเรื่องราวของบิดก็เศร้าแทนเพื่อน ๆ และน้องเก่งมาก ความรักที่เพื่อนมีต่อกันช่างเป็นเรื่องที่น่าประทับใจ พี่เองยังอยากจะมีเพื่อนรักแบบนี้บ้าง แต่หาไม่เจอว่ะ ยังไงซะก็ขอให้เก่งเข้มแข็งและใช้ชีวิตที่มีอยู่กับเพื่อน ๆ ที่เหลืออย่างมีความสุขนะ

เอาเพลงมาฝากให้เข้ากับบรรยากาศนะคับ



โดย: maxpal วันที่: 7 สิงหาคม 2552 เวลา:0:41:52 น.  

 
เห้อ เศร้าได้อีก


โดย: maximum IP: 202.12.73.3 วันที่: 7 สิงหาคม 2552 เวลา:4:03:36 น.  

 
อ่านอีกกี่ครั้งก็เศร้า

ขอให้เก่งมีกำลังใจที่ดีแบบนี้ตลอดไปนะ

บิดหลับให้สบายนะ


โดย: wutskabirds IP: 124.120.165.99 วันที่: 7 สิงหาคม 2552 เวลา:20:13:55 น.  

 
เข้าไปอ่านในหัวข้อ "กูล่ะ..........ไม่น่าเล้ยยย...."

ก็อดนึกถึงสิ่งที่บิดต้องเจอมาตลอดชีวิตไม่ได้เลย มันคงแย่มากๆ ถ้าเป็นเราเราก็ทนไม่ไหวเหมือนกัน ดีที่เรายังน้อยกว่าบิด

เห้อร้องอีกจนได้

สงสารบิดมาก เราคิดว่าเราเกิดมา พ่อแม่ก็ไม่ค่อยสนใจเราอยู่แล้ว เพราะท่านมั่วแต่ทำงานส่งเสียเราเรียน

บางครั้งเราก็ต้องการความรักจากท่านบ้าง แต่ตอนนี้เราก็โตแล้วคงหวังอะไรไม่ได้มาก

เราคงร้องขอความรักแบบนั้นไม่ได้อีกแล้ว คงมีแค่เพื่อนที่ยังคอยให้ความรักเราได้ตลอดไม่ว่าเราจะอยู่ในสถานะไหนก็ตาม

ถึงแม้ว่ามันจะทดแทนกันไม่ค่อยได้ เพื่อนก็ไม่ค่อยเต็มใจสักเท่าไหร่ เพราะต่างคนต่างความคิด แฟนก็ช่วยอะไรไม่ได้มาก

แต่มันก็ยังดีกว่าโดน"ทอดทิ้ง"ให้อยู่คนเดียว


โดย: maximum IP: 118.173.173.219 วันที่: 9 สิงหาคม 2552 เวลา:3:42:55 น.  

 
สู้ๆเค้านะคะพี่ บอกแล้วเรื่องความรักมาปรึกษาเก่งจัด555


โดย: ที่ปรึกษาในเอ็ม IP: 124.122.70.4 วันที่: 9 สิงหาคม 2552 เวลา:22:16:47 น.  

 
สู้ๆ น่ะ อย่าพึ่งท้อซ่ะหล่ะ


โดย: กลางเวียง IP: 112.142.232.215 วันที่: 10 สิงหาคม 2552 เวลา:23:33:18 น.  

 
ด้านหลังกลับมีลายมือผู้ชายคนนึงเขียนเอาไว้ว่า


"ไม่เคยกินโดนัทที่ไหนอร่อยเท่านี้เลย"


หัวข้อ"ดัดสันดาน......ออกตลาด"รึเปล่า

หาตั้งนานว่าไปกินโดนัทกันตอนไหน รู้สึกว่าไปกินกันแค่ครั้งเดียวนินา หรือจำผิดหว่า

คิดถึงบิดจัง


โดย: maximum IP: 202.12.73.13 วันที่: 15 สิงหาคม 2552 เวลา:11:39:09 น.  

 
เข้ามาอ่านเจอโดยบังเอิญ อ่านตั้งแต่แรกรู้สึกเหมือนเข้าไปอยู่ในเหตุการณ์ด้วย ไม่คิดว่าต้องเป็นแบบนี้ อ่านๆไปน้ำตามันจะไหล สงสารบิดมันนะ แต่ก็เป็นกำลังใจให้ทุกคนนะ ขอบคุณที่ได้อ่านเรื่องดีๆ อย่างนี้ สำหรับเก่งก็เดินหน้าต่อไปและเก็บความรู้สึกดีๆ ความทรงจำของบิดไว้ อย่าให้มันหายไปตามกาลเวลาล่ะ จำว่าครั้งหนึ่งในชีวิตมีผู้ชายคนนึงที่นายตั้งฉายาให้มันว่า "บิด" หลับให้สบายนะคับนายบิด..


โดย: chattiwut IP: 203.80.56.110 วันที่: 16 พฤศจิกายน 2552 เวลา:14:35:59 น.  

 
เจ้หนะไม่ค่อยมีเวลามาอ่านเท่าไหร่

จะได้มาอ่านทีก็ลงเพิ่มไปหลายตอนแล้ว

ก็เลยมีไปเปิดแว้บๆดูตอนหลังบ้าง จนรู้ว่า บิด ไม่อยู่แล้วในตอนหลัง

พอมาอ่านตอนนี้ ก็จึงไม่ได้ร้องไห้เลย

แต่รู้สึกได้เลยว่าเจ้เอง ก็รู้สึก เศร้าๆข้างในด้วยเหมือนกัน

ต้องสู้ต่อไปนะ เก่ง


โดย: เจ้กิ้งก่า IP: 125.24.202.186 วันที่: 12 ธันวาคม 2552 เวลา:22:15:53 น.  

 
ขอบคุณมากกนะครับ

"พี่บิด" สำหรับความสุขที่พี่มอบให้พี่เก่ง

แล้วพี่เก่งจึงมามอบความสุข ให้กับพวกเราครับ


โดย: เจ้กิ้งก่า IP: 125.24.202.186 วันที่: 12 ธันวาคม 2552 เวลา:22:19:27 น.  

 

คืออะไร-
คือใจที่เหลืออยู่

คืออะไร-
คือใจที่ได้รู้

คืออะไร-
คือใจของ-เพื่อนกู

คืออะไร-
คือ-ใจกู--ที่มี-มึง---





เชี่ยบิด มึงจะอยู่ในใจกู-ตลอด
--เพื่อนมึง-ไอ้เก่ง ไง


--


โดย: JOHN2525 IP: 111.84.28.226 วันที่: 27 มิถุนายน 2553 เวลา:23:56:52 น.  

 
ขอบคุณครับ ขอบคุณที่ผ่านเซ็นเชอร์คอมเม้นท์ให้ วนเข้ามาดูหลายรอบมากกกกกกกกกกก ครับพี่เก่ง ขอบคุณอีกครั้ง


โดย: JOHN2525 IP: 202.91.18.194, 64.255.164.46 วันที่: 28 มิถุนายน 2553 เวลา:23:41:26 น.  

 
พี่เก่ง เคยฟังเพลงอะไร สักเพลง
แล้ว ร้องให้ มั๊ย


เมื่อปีก่อนๆ ตอนที่เพลง ฝุ่น BigAss ออกมาสักช่วง
มีวันหนึ่ง หลังจากกลับมาจากงานเลี้ยงงานหนึ่ง
รู้สึกเศร้าๆ
พอเช้าวันถัดมา
โทรคุยกับเพื่อน คน อยู่พังงา
บ่นๆอะไร ให้มันฟัง
เรื่องอะไร ต่อมิอะไร มันรุมเข้ามา
-
รวมทั้ง ก้อนสะอื้น และ น้ำตา
-
ความรู้สึกคือ ทำไม ต้องเป็น-อย่างนี้
เหมือน ไม่เหลือใคร
-
-
-
พูดอะไรต่อไม่ได้
ผ่านไปสักพัก ก็ดีขึ้น
ดีขึ้น หลังจาก ได้ร้องไห้--ได้เสียน้ำตา

และที่สำคัญ คือ มีเพื่อนอยู่ข้างๆ
แม้เพียงเสียงโทรศัพท์




---


โดย: JOHN2525 IP: 115.67.211.236 วันที่: 2 กรกฎาคม 2553 เวลา:23:25:17 น.  

 
พออ่านมาถึงตอนนี้แล้ว ทำให้ผมนึกถึงงานศพเพื่อนข้างบ้านที่แก้ผ้าเล่นกันมาตั้งแต่เด็กครับ ตอนเห็นหน้าเพื่อนก่อนโดนเผามัน เหมือนโดนบีบคอ หายใจไม่ออก น้ำตาไม่หยุดไหล แล้วตอนนี้ผมก็อินตามเรื่องของพี่เก่งอีกแล้ว น้ำตาไหลอีกรอบ


โดย: esundarn IP: 118.16.78.106 วันที่: 8 พฤษภาคม 2554 เวลา:11:38:44 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

สันดานเสีย
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 6 คน [?]




ถึงสันดานกูจะเสียแต่รักจิงนะเว้ย..
Friends' blogs
[Add สันดานเสีย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.