The Blog To Love @ First Click - - ความเหงาไม่เคยทำร้ายใคร มีแต่เจ้าของหัวใจที่ทำร้ายตน-- รักแรกคลิก

คำอธิษฐานที่ใครบนนั้นคงได้ยิน ตอน 1

- 1-
ช่วงชีวิต 4 ปีในมหาวิทยาลัยของฉัน มีบุคคลน่าจดจำมากมาย หนึ่งในนั้นคือเพื่อนร่วมรุ่นคนหนึ่งที่จุดประกายแรงดาลใจบางอย่างให้กับฉันอย่างมาก และประกายนั้นยังโชติช่วงมาจนถึงปัจจุบัน



ภาคการศึกษาที่ฉันเข้าเรียน มีเพื่อนร่วมรุ่นคนหนึ่งเป็นผู้พิการทางสายตา ฉันยังจำวันแรกที่พบเขาได้ดี

วันนั้นนักศึกษาปี 1 ทยอยเข้าเรียนวิชาปรัชญาเบื้องต้น ซึ่งเป็นวิชาบังคับของเด็กปีหนึ่งทุกคน เรานั่งเก้าอี้ติดกัน จึงได้ทักทายและแนะนำตัวสั้นๆ เขามีชื่อจริง แต่ดูเขาจะพึงใจให้เพื่อนๆเรียกเขาด้วยชื่อเล่นมากกว่า
พวกเราเรียกเขาว่า โบ...

ฉันไม่คิดว่าการสนทนาเพียงสองประโยคระหว่างเพื่อนแปลกหน้าจะสร้างรอยหยักของการจดจำในสมองได้สักกี่มากน้อย

แต่ฉันต้องทึ่งจัด เมื่อวันหนึ่ง ฉันพบเขาในคณะโดยบังเอิญและทักทายเขาสั้นๆ เขาหันกลับมาและทักทายฉันตอบพร้อมเรียกชื่อเล่นของฉันอย่างแม่นยำ

หลังจากวันนั้น ในห้องเรียนวิชาปรัชญาฯ เรามักนั่งเก้าอี้ติดกันเสมอ

ฉันพบว่าการเรียนหนังสือใกล้เพื่อนผู้พิการทางสายตา เป็นประสบการณ์อันมีค่าอย่างหนึ่งในชีวิต

- 2-

เวลาเรียนหนังสือ โบมักมีอุปกรณ์การเรียนอลังการ ชนิดที่ตามหาซื้อในร้านขายเครื่องเขียนทั่วย่านนั้นคงไม่มีขาย หรือแม้แต่จะไปถามหาที่ร้านระดับตำนานอย่าง จีฉ่อย** ก็คงต้องใช้เวลาเสาะหาสินค้าราวสองสามวัน

( **จีฉ่อยคือร้านโชห่วยร้านหนึ่งที่ประกาศเจตนารมย์ของร้านว่า สามารถจัดหาสินค้าให้ลูกค้าได้ทุกอย่างในโลกนี้ ตั้งแต่เครื่องเขียนเบสิก เครื่องมือแพทย์ โจ๊กสามย่าน ไปจนถึงเปียโนเป็นหลังๆ จีฉ่อยก็ไม่เคยทำให้ใครผิดหวังมาแล้ว)



ขณะที่ตำราเรียนของพวกเรามีขนาดหนึ่งร้อยหน้า ความหนาของหนังสืออักษรเบรลล์ที่โบใช้ต้องเพิ่มเข้าไปอีกเท่าตัว ถ้าเปรียบกับพิซซ่า ตำราธรรมดาคงเป็นแบบแป้งขอบบาง ขณะที่ของโบต้องเป็นแบบขอบหนาเพิ่มชีสและไส้กรอกคอมโบทรงเครื่อง


นอกจากนี้โบยังมีเครื่องจดเลกเชอร์ที่ไม่เหมือนใคร เพราะนอกจากดูจะจดสนุก จดเพลินแล้ว ยังมีเสียงด้วย...



อุปกรณ์จดเลกเชอร์พิเศษนี้ มีชื่อเรียกว่า Braille Slate วิธีการคือโบจะสอดกระดาษเข้าไประหว่างแผ่นของเครื่องนี้ และใช้หมุดกดเป็นตัวอักษรเรียงต่อๆกันไป เวลาจะอ่านก็จะพลิกหน้ากระดาษ และเอานิ้วสัมผัสรอยนูนที่ทำไว้

เวลาเรียนหนังสือ นอกจากจะมีเสียงอาจารย์สอนหน้าห้องแล้ว ในห้องเรียนของเรา ยังมีเสียงจดเลกเชอร์สุดเท่ดังเป็นจังหวะจะโคน .. กึ๊ก กึ๊ก กึ๊ก ..จากเก้าอี้ที่โบนั่งด้วย

ฉันเคยขอให้โบเขียนชื่อ นามสกุลฉันด้วยอุปกรณ์นี้ให้หน่อย ฉันอยากเก็บไว้ดูเล่น โบหัวเราะและบอกว่าไม่เคยมีใครมาขออะไรแปลกประหลาดอย่างนี้มาก่อน

ฉันอ่านอักษรเบรลล์ไม่ออก แต่รอยนูนบนกระดาษที่เรียงต่อกันเป็นชื่อฉัน ช่างสวยงามอัศจรรย์ จนต้องยกให้เป็นของที่ระลึกจากเพื่อนชิ้นประวัติศาสตร์ชิ้นหนึ่ง ที่หยิบขึ้นมาดูทีไรเป็นต้องยิ้ม และหวนนึกถึง กึ๊กเก่าของฉัน

( กึ๊ก แผลงมาจากคำว่า กิ๊ก ใช้เรียก เพื่อนที่รู้สึกต่อกันอย่างเพื่อนแท้ๆ และมีความทรงจำแสนดีร่วมกัน- อ้างอิงจาก พจนานุกรรม รักแรกคลิก)



กลุ่มเพื่อนในคณะมักขอแรงให้พวกเราช่วยมาอ่านหนังสือเป็น'ตำราเสียง' ให้โบ เพื่อให้โบเรียนทัน และไม่ต้องเสียเวลาไปแปลงตำราเป็นอักษรเบรลล์ซึ่งจะกินเวลามาก

ฉันจึงได้รู้ว่าในโลกของผู้พิการทางสายตา 'หนังสือเสียง' เป็นยิ่งกว่าเพื่อน เพราะในบางสถานะ มันเป็นขุมปัญญาทางเลือก ที่มีค่าสำหรับพวกเขาอีกด้วย

ความฝันลมๆแล้งๆในอดีตของฉันคือ อยากเป็นนักเขียน

พอรู้ว่าลมๆแล้งๆที่ปัดเป่าฝันเล่นนั้น เกิดจะเป็นจริงขึ้นมา ฉันก็ฝันซ้อนฝันต่อว่า อยากให้หนังสือที่ฉันเขียน ได้ผลิตเป็น 'หนังสือเสียง'

เผื่อว่ามันจะเป็น 'ยาแก้เหงาทางเลือก' ให้ผู้พิการทางสายตา และยังเผื่อแผ่ขยายวงไปถึงผู้สูงอายุที่สายตาเริ่มมีปัญหา หรือแม่แต่กลุ่มคนที่อ่านหนังสือไม่ออกอีกด้วย

ลมเป็นพลังงานที่มองไม่เห็น
ยิ่ง ลมๆแล้งๆ ในความฝันยิ่งไร้ตัวตนเข้าไปใหญ่
แต่บางคนก็ยินดีต่ออายุให้ความฝันอย่างไม่ย่อท้อ

เพราะรู้ดีว่า แม้มองไม่เห็น แต่ลมมีพลัง ...


(อ่านต่อตอนจบในเอนทรี่ถัดไป สัปดาห์หน้านะคะ : )




 

Create Date : 30 เมษายน 2553
15 comments
Last Update : 4 พฤษภาคม 2553 9:31:42 น.
Counter : 2314 Pageviews.

 

เรานับถือผู้ที่พิการแต่ยังมีความมานะ มากเลยค่ะ
แถมหลายๆคนเค้ายังมีความสามารถ มากกว่าคนที่มีสุขภาพดี อวัยวะครบถ้วนอีกตังหาก
ยังจำได้ไปอังกฤษคราวที่แล้ว เราสับสนเรื่อง เปลี่ยนขบวนรถไฟ ไปยังจุดหมายที่ต้องการ
เราถามผู้โดยสารหลายๆคน ที่เดินทางบนรถไฟขบวนนั้น หลายๆคนใช้บริการไปกลับจากบ้านและที่ทำงานทุกวัน แต่ทุกคนกลับส่ายหน้า ไม่แน่ใจ ไม่รู้
แล้วจู่ๆก็มีเสียงดังมาจากพื้นรถไฟ บอกเส้นทางให้กับเราค่ะ
พอมองไป ก็เป็นชายสายตาพิการคนหนึ่งกับสุนัขนำทาง
เขานั่งบนพื้นของขบวนรถไฟ .. สายตาที่มองไม่เห็น แต่เค้ากลับรู้รายละเอียดเส้นทาง และแนะนำเราได้เป็นอย่างดีเลย

เราอึ้งมากๆ ผู้โดยสารคนอื่นๆ ก็อึ้งตามๆกัน

 

โดย: BeachBum 30 เมษายน 2553 16:22:07 น.  

 

จีฉ่อย เจ๋งโคด

 

โดย: 1 IP: 183.89.84.47 30 เมษายน 2553 18:54:34 น.  

 

สวัสดียามเช้าครับ

มาเชียร์ให้คุณสิริพันธุ์ทำ "กล้องส่องทางใจ"
เป็นหนังสือเสียงครับ....

ชอบบล็อกนี้ครับ
อ่านแล้วรื่นรมย์

อ่านแล้วน่ารัก อยากไปจีฉ่อย 555
อยากสั่งน้ำยาที่สาดแล้วทำให้คนรักกัน ไม่ทะเลากัน 555

ผมเคยซื้อหนังสือสอนภาษามือมาเล่มนึงครับ
แต่เสียดายที่ไม่มุ่งมั่นพอที่จะเรียน

ผมเคยอยากเข้าไปนั่งคุยกับคนหูหนวกน่ะครับ






 

โดย: กะว่าก๋า 1 พฤษภาคม 2553 8:28:22 น.  

 

อยากจองตั๋วไปดวงจันทร์คะ อยู่เมืองไทยร้อนกายร้อยใจคะ แนะนำร้านจี่ฉ่อยให้มั๊งนะคะ 555

แวะมาชวนไปให้กำลังใจ"สาว 22 กับโรคนางเอก (ลูคิเมีย) ไปส่งกำลังใจให้น้องนุชกันนะคะ

 

โดย: cengorn 1 พฤษภาคม 2553 15:06:44 น.  

 

อ่านแล้วทำให้รู้สึกว่าเขามีความพยายามในการทำทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นการใช้ชีวิต การเรียนหนังสื่อที่มากกว่าคนทั่ว ๆ หลายเท่าตัวเชียวค่ะ

อ่านเรื่องนี้แล้วทำให้รู้สึกเป็นกำลังใจกับตัวเองเวลาท้อแท้ค่ะ

 

โดย: รัชชี่ (รัชชี่ ) 1 พฤษภาคม 2553 16:06:26 น.  

 

นับสอง.....ฮ่าๆ

(อ่านบลอกคุณรักฯไม่อยากเม้นท์ทุกที
เพราะเหมือนอ่านหนังสือ ที่นักเขียนเขียนน่ะ
อ่านจบแล้วก็ไม่ต้องออกความเห็นอะไรทำนองนั้น....)

อ่านอย่างอิน เพราะ... จุ๊ๆๆ
เราเองเพิ่งเคยเห็นอักษรเบลล์ตัวจริงค่ะ เมื่อไม่กี่วันนี่เองค่ะ
และเหลือเชื่อ เราให้เค้าเขียนชื่อ นามสกุลให้เหมือนคุณรักฯด้วยค่ะ55

 

โดย: ยิปซีสีน้ำเงิน IP: 124.121.50.195 1 พฤษภาคม 2553 20:00:49 น.  

 

โอ้ โทษทีค่ะ สะกดเบลล์ ไปด้ายยย แหะๆ

 

โดย: ยิปซีฯ IP: 124.121.50.195 1 พฤษภาคม 2553 20:10:33 น.  

 

 

โดย: thanitsita 1 พฤษภาคม 2553 20:48:31 น.  

 

สวัสดียามเช้าครับ

มาพร้อมฝนพรำเลยครับ





 

โดย: กะว่าก๋า 2 พฤษภาคม 2553 8:16:34 น.  

 

สวัสดียามเช้าครับ







 

โดย: กะว่าก๋า 3 พฤษภาคม 2553 8:10:38 น.  

 

สวัสดียามเช้าครับ

ช่วงนี้พู่กันเดียวเป็นพระเอกที่บล้อกผมนะครับ อิอิอิ






 

โดย: กะว่าก๋า 4 พฤษภาคม 2553 8:04:30 น.  

 

คุณ Beachbum
เรื่องที่คุณเจอ น่าประทับใจจัง คนพิการมักมีความสามารถในการจดจำได้ดีกว่าคนทั่วไป เพื่อชดเชยสิ่งที่ขาด

คุณ 1 / คุณ cengorn
สักวัน เราจะไปหาประวัติจีฉ่อย ร้านคลาสสิกร้านหนึ่งของสามย่านและอาจจะของไทย แล้วเอามาเล่าให้ฟังในบลอกนะคะ เดี๋ยวจะแวะไปอ่านโรคนางเอกที่บลอกคุณ ตามคำเชิญ : )

คุณกะว่าก๋า
เราสื่อสารภาษามือได้นิดหน่อย เพราะเราไปทำบุญที่รร.คนหูหนวกบ่อย เราเลยไปหัดเรียนจากครูที่นั่นเพื่อคุยกับเด็กๆค่ะ วันหลังจะเล่าให้ฟังเหมือนกัน คนพิการทางหูก็น่ารักมากนะคะ


คุณรัชชี่
เห็นด้วยค่ะ เรื่องของพวกเขา เป้นกำลังใจให้พวกเราที่ครบ 32 จริงๆ


คุณยิปซีสีน้ำเงิน
เตรียมนับ 3 ไว้ได้เลย เดี๋ยวจัดให้ค่ะ ฮิฮิ


 

โดย: Love At First Click 4 พฤษภาคม 2553 9:39:00 น.  

 

มาช้าอีกแล้ว ชอบ ฝันสอนฝัน ซ้อนกันไปเรื่อยๆเป็นชั้นๆ ฝันดีนะคะ คืนนี้

 

โดย: AccessError 5 พฤษภาคม 2553 4:36:06 น.  

 

มาเช็คว่านับถูกอ่ะเปล่า

 

โดย: ยิปซีสีน้ำเงิน 5 พฤษภาคม 2553 8:16:02 น.  

 

นำคำขอบคุณจากน้องนุชมาฝากให้ใน blog นะคะและขอขอบคุณสำหรับน้ำใจงามๆของพี่ๆ เพื่อนๆ น้องๆ อีกครั้งนะคะ

 

โดย: cengorn 5 พฤษภาคม 2553 17:09:58 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 


Love At First Click
Location :
ชลบุรี Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 20 คน [?]




An ordinary woman who loves to write and who loves to know what love is.
Group Blog
 
<<
เมษายน 2553
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930 
 
30 เมษายน 2553
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add Love At First Click's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.