A Simple Life on Earth

Misswaterlily
Location :
Kanagawa Japan

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]





Free CursorsMyspace LayoutsMyspace Comments
OH! M I C K Y..You're so fine..You Blow My Mind..Hey Micky!
Group Blog
 
<<
พฤศจิกายน 2551
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30 
 
18 พฤศจิกายน 2551
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add Misswaterlily's blog to your web]
Links
 

 
ตอนที่ 34 ร่ำลา

When The Destiny Comes Along

Ep.34 ร่ำลา

บรรยากาศภายในรถไฟที่มุ่งสู่สถานีนาริตะ เทอร์มินอล 1 เงียบกริบ

จะมีก็เเต่เสียงรถไฟวิ่งดังปนเปกับเสียงประกาศของเจ้าหน้าที่รถไฟ

กำลังเเจ้งว่าสถานีนี้จะเป็นสถานีปลายทางสุดท้ายของรถไฟขบวนดังกล่าว

ทันทีที่รถไฟจอดสนิทประตูก็เปิดออกทันที

ขณะที่ทุกคนต่างทยอยมุ่งหน้าไปยังทางออกสถานีด้วยท่าทีเร่งรีบ

แต่ฝ้ายและเชนกลับไม่เป็นอย่างนั้น

สองหนุ่มสาวพากันเดินเอื่อยอย่างสบายๆ

สวนทางกับความรู้สึกในใจอย่างสิ้นเชิง

ฝ้ายนึกพร่ำบ่นตัวเองอยู่ในใจว่าเธอไม่น่าที่จะมาเลย

เพราะไม่เพียงเเต่ตัวเองจะรู้สึกอึดอัด

เชนก็ยังพลอยอึดอัดไปด้วย เเต่จู่ๆสิ่งที่ทำให้ฝ้ายตกใจก็คือ

เชนดึงมือเธอมากุมเอาไว้ก่อนจะออกแรงดึงให้เร่งฝีเท้าออกไปพร้อมกัน

แทนที่จะต้องทนเดินเหมือนไม่ได้มาด้วยกันอย่างนั้น

"ไม่เอาน่า มาใกล้ๆ" ฝ้ายซวนเซเล็กน้อยปรับสีหน้าไม่ถูก

อาการเลิ่กลั่กของเธอทำให้เชนนึกขำ

แต่เป็นอาการขำที่แสร้งขึ้นเพื่อกดความเศร้าที่จุกตรงลำคอ

ให้หายลงไปในท้องซะมากกว่า "กลัวเชนรึไง ฮึ?"

เขาถามกลั้วหัวเราะทำให้ฝ้ายต้องรีบหันไปปฏิเสธ "ป่ะ ป่าวนี่"

มือขาวบางอีกข้างยกขึ้นลูบผมไปมาแก้เก้อ

..เหมือนจะเขินนะ เเต่ไม่ใช่อ่ะ ไม่ใช่เลย..


อีกชั้นหนึ่งของผู้โดยสารขาเข้า หนุ่มร่างสูงบาง

ผิวขาวสะอาดสะอ้านในเสื้อเชิ้ตสีขาวสว่างตา

หมวกแบบคลุมผมสีดำและเเว่นสายตานั้น

ไม่ได้อำพรางตัวเขาให้ดูโดดเด่นน้อยลงไปได้เท่าไหร่นัก

เเต่ก็ยังช่วยให้คนส่วนใหญ่นึกลังเลได้อยู่ไม่น้อย

ว่าเขาอาจจะไม่ใช่หนึ่งในสมาชิกโทโฮชินกิตามที่คนญี่ปุ่นรู้จักกัน

สายตาของยูชอนดูมุ่งมั่นกับเป้าหมายที่เขามาในวันนี้

เวลาว่างที่มีอยู่ถึงสองวัน แม้มันจะสั้นเหมือนมีให้ใช้ได้เเค่5นาที

เขาก็จะทำอย่างเต็มที่ตามที่หัวใจของเขาเรียกร้องให้ได้

ยูชอนก้าวฉับๆตรงไปทางบันไดเลื่อนเพื่อจะลงไปยังสถานีรถไฟ

เเต่เสียงโทรศัพท์ทำให้เขาหยุดชะงัก

เพื่อที่จะควานหาที่มาของเสียงอยู่ในกระเป๋าที่สะพายอยู่บนไหล่

จังหวะนั้นฝ้ายเเละเชนโผล่ขึ้นมาจากบันไดเลื่อนที่เชื่อมต่อสถานีพอดี

ทำให้ยูชอนไม่ทันสังเกต กว่าเขาจะควานโทรศัพท์ขึ้นมารับได้

ฝ้ายเเละเชนก็เดินมุ่งหน้าไปอีกทางหนึ่งเเล้ว

"ฮัลโหล?" เขารับสายด้วยน้ำเสียงลังเล

"สวัสดีครับ โทรจากศูนย์คอมพิวเตอร์มหาวิทยาลัย....

ปลายสายใช่คุณพัก ยู ชอนรึเปล่าครับ?"

"อ่า ใช่ครับ" ยูชอนถือสายพลางเดินลงบันไดเลื่อนไป

"ดีวีดีบันทึกภาพจากวงจรปิดที่คุณทำเรื่องขอดูเมื่อคราวก่อน

เเต่ยกเลิกไปนั้นทางเรายังไม่ได้เอกสาร

ที่ขอยกเลิกอย่างเป็นทางการเลยนะครับ

คุณจำเป็นที่จะต้องทำเอกสารให้กับทางเรานะครับ

ถ้าไม่สะดวกสามารถส่งแฟกซ์มาได้"

ยูชอนจับใจความได้ไม่ถนัดนักเเต่รู้ว่า

การขอดูภาพจากวงจรปิดของเขานั้นมีปัญหา

เเต่เพื่อความเเน่ใจเขาจึงขอให้เจ้าหน้าที่อธิบายอีกครั้งเป็นภาษาอังกฤษ

เมื่อเข้าใจทั้งหมดเเล้ว ยูชอนถึงกับต้องหยุดเดินทันที

ใจตอนนี้เต้นด้วยความระทึก

ความจริงเหมือนกำลังจะเปิดเผย ณ วินาทีนี้เเล้ว

"ใครเป็นเเจ้งยกเลิกครับ?"

"อืม คุณโอ ฮยอน อา พนักงานชั่วคราวแผนกธุรการครับ"

แค่ชื่อ..ก็ชัดเจนเเล้วทุกอย่างเเจ่มเเจ้งโดยที่ไม่มีข้อสงสัยอีกต่อไป

ฮยอนอาเป็นเพื่อนสนิทของฝ้าย เพื่อนย่อมต้องช่วยเพื่อน..

ยูชอนนิ่งไปพักหนึ่ง จนปลายสายต้องส่งเสียงเรียก "อ่า..ครับ"

"คุณจะแฟกซ์เอกสารยกเลิกมาได้เมื่อไหร่ครับ?"

ยูชอนมีสีหน้าขึ้งโกรธ ทั้งที่เขาเองก็เข้าใจว่าฮยอนอาเป็นเพื่อนฝ้าย

เเต่เขาก็ให้ความเชื่อใจเธอไม่น้อยทำให้ยูชอนรู้สึกเเย่

"ไม่เป็นไรครับ อีกสองชม.ผมจะเข้าไป"

"สองชม.ไม่ทันเเล้วล่ะครับ เพราะเป็นเวลาเลิกงานพอดี

ต้องมาใหม่พรุ่งนี้เเล้วล่ะครับ จริงๆไม่ต้องลำบากมาก็ได้นะครับ

เเค่แฟกซ์เอกสารมาก็ใช้ได้แล้ว"

"ผมไม่ได้จะยกเลิกการดูภาพ.."ยูชอนสวนขึ้นตัดบททันที

"ผมจะไปรับดีวีดีพรุ่งนี้เช้าครับ..."


ใกล้เวลาที่เชนจะต้องเข้าไปรอที่เกทแล้ว

เขายังคงมีท่าทีรีรอไม่ยอมที่จะเข้าไปง่ายๆ

จนฝ้ายต้องเอ่ยปากกล่าวลา "เดินทางปลอดภัยนะเชน ดูแลตัวเองด้วย"

เชนเงยหน้าขึ้นช้าๆ หลังจากที่ยืนก้มงุดๆอยู่นานสองนาน

คำพูดของฝ้ายฟังดูห่างเหินซะมากมาย

นี่ขนาดเขาทำใจมาตั้งเเต่เมื่อคืนเเล้วนะ ยังช่วยอะไรได้ไม่มากเลย

"ฝ้ายก็ดูแลตัวเองดีๆล่ะ" เขาฝืนพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูห่างเหินบ้าง

พลางถอนใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะยกมือขึ้นลาเเล้วหันหลังเดินเข้าไป

ฝ้ายแค่พยักหน้าพลางส่งยิ้มบางๆให้เขาแค่นั้น

เเละนั่นทำให้เชนต้องหันหลังย้อนกลับมาตรงที่เธอยืนอีกครั้ง

เขาสวมกอดทันทีไม่ทันให้ฝ้ายได้ตั้งตัว

เขากอดเธอแน่นจนเธอรู้สึกอึดอัด

ขณะที่ฝ้ายยังยืนตัวเเข็งทื่อขนาดนั้น

คำพูดของเชนกลับทำให้นิ่งงันไปได้อีก "เชนรักฝ้ายเหมือนเดิมนะ..

มันจะไม่มีวันเปลี่ยน เชนจะให้เวลาฝ้ายได้ทบทวนอีกครั้ง

หวังว่าฝ้ายจะคิดได้ เเละเราจะได้กลับมารักกันเหมือนเดิมได้อีก"

คำพูดของเขาสร้างความลำบากใจให้กับฝ้าย

เพราะเธอนึกว่าเขาเข้าใจทุกอย่างได้ดีเเล้วเสียอีก

เเต่ไม่ใช่ฝ้ายคนเดียวที่รู้สึกแบบนั้น

เชนเองก็กระอักกระอ่วนใจไม่แพ้กัน

เขารู้สึกเหมือนเขาเป็นคนที่ดื้อด้าน

ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกละอายใจ เเต่จะทำยังไงในเมื่อเขาขาดฝ้ายไม่ได้อีกแล้ว..


"อะไรนะ!!?" เสียงสามหนุ่มพร้อมใจกันตะโกนใส่หน้าจุนซูทันทีที่เขาวางสายจากยูชอน

"โอ๊ย! อะไรๆๆ! ทำไมต้องตะโกนใส่หน้าด้วยนี่"

จุนซูทำหน้ามุ่ยใส่พลางเดินหนีไปที่โซฟา

เรื่องที่ทำให้เขาต้องหน้าหงิกเป็นตูดอย่างนั้น

ไม่ใช่เรื่องที่ยุนโฮ ชางมินและเเจจุงตะโกนใส่หน้าเขาเมื่อครู่หรอก

เเต่หากเป็นเพราะว่าเรื่องของยูชอนที่เขาเพิ่งโทรมาเล่าต่างหาก

"นูนาไม่น่าทำงี้เลย" จุนซูรู้สึกว้าวุ่นใจ

เขาเองก็เสียความรู้สึกไม่น้อยไปกว่ายูชอนเช่นกัน

ยุนโฮเดินมานั่งข้างๆพลางถอนใจ

"เอ๊า ก็เขาเพื่อนกัน มันก็ต้องเป็นอย่างนี้อยู่แล้ว"

จุนซูได้ยิน หน้าก็ยิ่งงองุ้มลงไปอีกด้วยอาการไม่สบอารมณ์

"เเต่มันก็ทำให้เราพอจะรู้บ้างว่า คนในกล้องนั้นมีไอซังเเน่ๆ"

ชางมินสมทบขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูจริงจังเเต่เเจจุงกลับแหวขึ้นมา

"โอ๊ย เเน่ซะยิ่งกว่าแน่" เขาเดินเข้ามานั่งยองๆตรงหน้าจุนซูและยุนโฮ

ก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้ง "บอกยูชอนไปสิ ว่าไม่ต้องหาคำตอบให้เมื่อยละ

บอกไอซังไปเลยว่ารู้ความจริงเเล้วทีนี้ไอซังคงยอมสารภาพ"

"อือ ง่ายอย่างนั้นก็ดีสิ" ยุนโฮพูดขึ้นลอยๆ

เเต่ก็ทำให้ทุกคนได้ถอนใจพร้อมกันอีกครั้ง

"ไม่ได้การ ทนไม่ได้ ต้องโทรต่อว่านูนาหน่อยเเล้ว"

จุนซูรีบกดโทรศัพท์ทันทีเเต่ถูกยุนโฮร้องห้าม

"เฮ้ย จะบ้าเหรอ?ไก่ตื่นพอดี"

"ไก่อะไรของนายตื่น? ตื่นยังไง?" เเจจุงลอยหน้าลอยตาถามด้วยท่าทีกวนๆ

"ไหนๆก็รู้กันหมดแล้วเนี่ยะ ชัดเเจ้งเเจ่มเเจ๋วซะขนาดนี้..โทรเลยๆ"

หนุ่มหน้าสวยส่งลูกยุติดๆกันทำให้จุนซูไม่รอช้ารีบกดโทรศัพท์ทันที


เชนเดินเข้ามาด้านในอาคารผู้โดยสารขาออกเเล้ว

ตั้งเเต่เดินเข้ามาในนี้ เขาถอนใจไปแล้วหลายสิบรอบ

ก็เขาจะต้องกลับไทยเพื่อทำงานต่อด้วยอาการแบบนี้น่ะเหรอ..

จะทำใจได้ยังไงกันนะ..เชนพยายามไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไป

เขาตัดสินใจเดินเข้าร้านน้ำหอมเพื่อเลือกซื้อไปฝากผู้จัดการส่วนตัว

อย่างน้อยๆน่าจะใช้เวลาซัก20นาทีล่ะที่จะให้ลืมนึกถึงฝ้ายไปได้

แต่แล้วในร้านน้ำหอมกลับทำให้เขาเป็นที่สะดุดตาของใครคนหนึ่งเข้า

"นั่นเชนนี่นา.."


*******************************************


คราวนี้ยอมรับว่าหายไปนานจริงๆ

นานมากๆเลยอ่ะ งอนกันยังนี่?

เห็นคอมเมนท์ทวงแกมบ่นของคุณหยก

อ่านเเล้วตกกะใจ โอ๊ยย รู้สึกผิดอย่างรุนเเรง

ขอโทษน้าาา น้องขนมก็หายไปเลย

ไม่มาทวงแฮะ (จริงๆแล้วบ่นในใจไปแล้วหลายร้อยจบ 55+)

ตั้งเเต่เเต่งฟิคเรื่องนี้มา งานเข้าไม่หยุดเลย

จากที่เริ่มมาเป็นระลอก เหมือนคลื่นเบาๆ เบาๆ

อันนั้นก็ยังพอให้มีอารมณ์อัพวันเว้นวันได้อยู่

เเต่ระลอกล่าสุดนี้ ตู้มมม เกลี้ยง

ยิ่งกว่าสึนามิ ทำให้กระท่อนกระเเท่นอย่างที่เห็นๆกันนี่แล

เเต่ยังไงจบเเน่ๆค่ะ ช้าหน่อยเเต่ก็มา อิอิ

ตอนนี้หนาวเเล้ว รักษาสุขภาพนะคะ

เดี๋ยวเป็นหวัดเเล้วเสียงไม่สวย (อ้าว ห่วงอย่างอื่นมั่งเหอะ)

เหมือนคนเเต่งค่ะ ไม่อยากทำงานกะยุ่นเเล้ว

กลัวหน้าเหี่ยว (แต่มีเพื่อนเเนะนำว่า เหี่ยวเเต่มีตังค์ไปทำโบท็อกซ์ 555+)

ไปแระ เจอกันใหม่ตอนหน้าค่า..สวัสดี



NELL



Create Date : 18 พฤศจิกายน 2551
Last Update : 18 พฤศจิกายน 2551 22:53:14 น. 3 comments
Counter : 164 Pageviews.

 
เฮ่อ ในที่สุด ตอนนี้ ก็คลอด ถึงจะช้าปลาเค็มเปื่อย แต่ กะ ด้าย อ่าน และ

ถึงเพื่อนร่วมชะตากรรม (คนรออ่าน)

เรามาช่วยกันเม้นกด ดัน คนแต่ง ให้ อัพฟิค บ่อยๆๆ นะคะ แก้แค้น ที่ทำให้ เรา รอ นานนนนนนนนน


5555+


โดย: เจร้ นาด IP: 202.176.82.193 วันที่: 19 พฤศจิกายน 2551 เวลา:8:59:26 น.  

 
อุแว้ๆๆ คลอดแว้ววววว
ฟิคที่เฝ้ารอ อิอิ

จริงๆแล้วน้องขนมฯเข้ามาบ๊อย บ่อย อิอิมารออ่าน

อ่าาาาาาาาาา มิกกี้รู้แล้วหรอว่าเปนไอซัง แล้วมิกจะโกรธฝ้ายป่าวเนี่ยะ ยังไงพี่แอนก้ออย่าใจร้ายกะฝ้ายน่ะค่า น้องขนมฯขอ อิอิ


ปล.เหนด้วยกะเจร้ นาด


โดย: น้องขนมน่ากิน วันที่: 19 พฤศจิกายน 2551 เวลา:22:06:24 น.  

 
อ่าาา พี่แอนพูดงี้ รู้สึกผิดจังเลยแฮะ

หยกไปกดดันพี่แอนหรอนี่ โอ้ววว O_O

แต่แอบเห็นด้วยจะ เจร้ นาด กะ น้องขนม 5555 อิอิ

แจจุงมีแผนป่าวเนี่ย

อ่า ตื่นเต้นจังแฮะ อยากอ่านต่อแล้วอ่า อัพไวๆนะคะ กดดันสุดๆ 555


โดย: หยกค่า IP: 217.171.129.69 วันที่: 22 พฤศจิกายน 2551 เวลา:3:04:28 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ
 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.