A Simple Life on Earth

Misswaterlily
Location :
Kanagawa Japan

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]





Free CursorsMyspace LayoutsMyspace Comments
OH! M I C K Y..You're so fine..You Blow My Mind..Hey Micky!
Group Blog
 
<<
กันยายน 2551
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930 
 
2 กันยายน 2551
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add Misswaterlily's blog to your web]
Links
 

 
ตอนที่ 21 ทำร้าย

When The Destiny Comes Along

Ep.21 ทำร้าย


"มิคกี้.." ฝ้ายพึมพำด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

เเววตากลอกกลับไปมาเพราะเธอรู้สึกว่าสมองตีบตัน

"ผมอยู่ข้างล่างนะ คุณลงมาหน่อยได้มั้ย?"

ฝ้ายยังคงเงียบ ตลอดเวลาหลายวันมานี้

เธอพยายามไม่รับโทรศัพท์จากเขา

เเต่วันนี้เขากลับมาถึงที่นี่เเล้วเธอควรจะออกไปพบดีไหมนะ?

"ไอ.." ยูชอนเรียกทำให้ฝ้ายตื่นจากภวังค์

"คุณมีอะไรรึเปล่า?" คำถามของฝ้าย

ดูเหมือนเธอไม่ต้องการจะพบหน้าเขาซักนิด

ยิ่งเธอเป็นแบบนี้ คำพูดของเเจจุงก็ยิ่งมีน้ำหนักมากขึ้น

หากไม่ใช่เเล้ว มันจะเป็นเพราะเหตุผลข้อไหนล่ะ?

ที่ทำให้เธอพยายามผลักไสเเละหลบหน้าเขา

"มีครับ" ยูชอนตอบด้วยเสียงหนักแน่น นั่นทำให้ฝ้ายรู้สึกใจคอไม่ดี

"ผมยืนอยู่ตรงนี้นานไม่ได้ ผมรอคุณที่สวนสาธารณะได้มั้ย?"

เขาต่อรองอย่างรู้สึกเกรงใจ เพราะตอนนี้

เริ่มมีกลุ่มวัยรุ่นและนักศึกษาต่างชาติ

ทยอยกลับเข้ามาที่พักเเละยืนมองเขาอยู่อย่างสงสัย

ว่าเขาจะใช่มิคกี้ ยูชอน ทงบังชินกีหรือไม่

ยูชอนพยายามก้มหน้าให้มากที่สุดระหว่างรอคำตอบจากฝ้าย

"มิคกี้ยูชอนชี?" เด็กสาวชาวเกาหลีคนหนึ่งเดินเข้ามาประชิดตัวเขา

เเน่นอนว่าฝ้ายได้ยินเสียงนั้น ยูชอนกดปิดปุ่มเสียงของอินเตอร์คอม

เเล้วปฏิเสธด้วยภาษาอังกฤษก่อนจะเดินออกมาอย่างเร่งรีบ


ฝ้ายรู้สึกเป็นห่วงเขา เขาอุตส่าห์มาถึงที่นี่เพื่ออยากจะคุยกับเธอ

ฝ้ายจึงค่อยๆเดินออกไปยืนตรงเง็งคังทางหน้าประตู..

เขาบอกจะรออยู่ที่สวนสาธารณะ..

แต่ฝ้ายกลับเปลี่ยนใจเดินเข้ามาในตัวห้อง

เพราะเธอตั้งใจว่าจะไม่เจอเขาอีกแล้ว

เเต่อีกใจหนึ่ง...เมื่อเดินเข้ามาได้เพียงไม่กี่ก้าว

ฝ้ายก็ตัดสินใจเดินออกไป



เวลาในตอนนี้ ค่อนข้างดึกแล้ว

ในสวนสาธารณะมีเพียงแสงสีส้มจากเสาไฟตามจุดต่างๆในบริเวณนั้น

ให้ความสว่าง ถึงจะไม่มากนักแต่ก็ทำให้ฝ้ายมองเห็นยูชอน

ที่นั่งรอเธออยู่ตรงจุดที่เคยนัดพบกันครั้งเเรก

เขานั่งก้มหน้านิ่งเเต่กระนั้นฝ้ายก็เหมือนจะมองเห็นถึงสายตาเขาเลยด้วยซ้ำ

เธอรู้ดีว่าสายตาของเขาในตอนนี้เป็นอย่างไร

ฝ้ายชะลอฝีเท้า จะว่าไปเธอกำลังชั่งใจอยู่นั่นเอง ..

ไม่อยากเข้าไปใกล้กว่านี้เพราะกลัวว่าเขาจะรู้ความจริง..

เเต่อะไรบางอย่างกลับผลักดันให้เธออยากจะเดินเข้าไปหาเขา


เสียงฝีเท้าดังเข้าหาตัวมากขึ้นเรื่อยๆ

ทำให้ยูชอนเงยหน้าขึ้นมามองหาเจ้าของเสียงนั้น

ภาพที่เห็นทำให้เขาค่อยๆลุกขึ้นเเม้ใจจะอยากลุกให้เร็วขึ้นกว่านี้ก็ตาม

..หลายวันที่เขาไม่ได้เจอหน้าตั้งเเต่วันที่เธอฉุนเฉียวออกจากบ้านไป

หลายวันเเล้วที่เขาไม่ได้ยินเสียง เเม้ว่าเขาจะพยายามกี่สิบกี่ร้อยหน

เพื่ออยากจะได้พูดคุยกับเธอ

เเต่ ณ วันนี้เธอยอมออกมาพบเขา ทำให้แววตาเศร้าสร้อยเมื่อครู่

เกิดความหวัง เเต่เมื่อนึกถึงเรื่องที่เขาได้ยินจากแจจุง

กลับทำให้รู้สึกว่าท้องไส้บิดตัวเป็นเกลียวขึ้นมา

ฝ้ายเดินเข้ามาใกล้ด้วยสีหน้าและเเววตาที่ดูนิ่งเหมือนเดิม

ยูชอนดูเธอไม่ออกจริงๆ ว่าเธอคิดยังไงกับเขากันเเน่

ก่อนหน้าตอนที่เขาอยู่เกาหลี เธอดูเหมือนจะมีใจ

เเต่พอเขากลับมา เเล้วยิ่งเกิดเรื่องบางอย่างที่เขาไม่รู้อีก

ท่าทางเธอก็กลับหน้ามือเป็นหลังมือ

เเต่ตอนนี้เขารู้สึกแค่ว่า เขาแคร์เธอจริงๆ

ตอนนี้ฝ้ายเดินมายืนอยู่ตรงหน้าแล้ว

ยูชอนฝืนยิ้มน้อยๆเพราะเรื่องที่กำลังกังวลอยู่ตอนนี้

รวมทั้งเขาไม่เเน่ใจว่าเธอยินดียินร้ายที่จะออกมาเจอเขาแค่ไหน

ฝ้ายพยายามไม่สบตายูชอน เธอไม่อยากเห็นสายตาแบบนั้น

ถ้าฝ้ายจ้องเขาตอนนี้เธอจะรู้สึกเจ็บปวด

เจ็บปวดเพราะเธอเป็นฝ่ายกระทำเขาก่อน

ทั้งที่เขาอาจจะคิดว่าความทุกข์ใจครั้งนี้

ไม่ได้มาจากเธอแม้เพียงเศษเสี้ยว เเต่ผิด..

จริงๆแล้วเธอทำร้ายเขามาตั้งเเต่ต้นเเละกำลังทำร้ายเขาเรื่อยๆ

แม้อยากจะหยุดซักแค่ไหน ก็ดูเหมือนจะทำไม่ได้เลย

การทีฝ้ายไม่มองหน้าเขา เพราะเลือกที่จะไม่อยากให้ตัวเองเจ็บปวด

แต่ฝ่ายที่เจ็บปวดมากกว่าก็ยังคงหนีไม่พ้นยูชอน


ความเงียบปกคลุมคนสองคนอยู่ครู่ใหญ่

และเเล้วยูชอนก็เป็นฝ่ายที่ต้องเอ่ยปากขึ้นมาก่อน

"คุณ..สบายดีเหรอ?" ..ทำไมต้องถามคำนี้ด้วยนะ..

ยูชอนนึกคำอื่นไม่ออกแล้ว ดูหน้าฝ้ายสิ

ทำเหมือนจะอยากวิ่งหนีเขาไปตลอดเวลา

"รีบๆพูดธุระคุณมาเถอะค่ะ ฉันมีงานจะต้องทำ"

ฝ้ายทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งยาวที่ยูชอนนั่งเมื่อครู่

เธอยังคงไม่มองหน้าเขาตามเดิม

ยูชอนถอนใจเบาๆ "คุณไม่พอใจอะไรผมรึเปล่า?"

คำถามนี้ทำให้ฝ้ายเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างฉุนเฉียว

จริงๆเป็นความฉุนเฉียวที่เธอสร้างขึ้นมาปกปิดความเจ็บปวดข้างในต่างหาก

เเต่ทว่ามันก็ดูเนียนซะจนยูชอนเชื่อสนิทใจ

"ทำไมต้องคิดอย่างนั้นคะ? ในเมื่อคุณไม่ได้ทำอะไรผิด"

..ฉันต่างหากที่ผิด...

"แล้วทำไมคุณอยากจะหนีหน้าผมนัก?" ยูชอนขึ้นเสียงเล็กๆ

แต่เมื่อเห็นเเววตาสั่นไหวของเธอก็ทำให้เขาได้สติ

"มันเกิดอะไรขึ้นครับ..ไอ?"

เมื่อฝ้ายรู้สึกว่าตัวเองไม่ควรปล่อยให้ยูชอนจับผิดจากสายตาได้

เธอจึงหลบตาเขาโดยการก้มหน้า

แขนทั้งสองข้างยังคงยืดเพื่อให้มือได้เกาะขอบม้านั่งไว้

แต่กระนั้นก็ยังคงดูเกร็งอยู่ดี ใบหน้าสวยก้มต่ำลงเรื่อยๆ

เเล้วยูชอนก็ย่อตัวลงมา "ไอ.." เสียงเรียกเบาๆของเขา

พร้อมกับภาพที่เธอเห็น ยูชอนนั่งยองๆอยู่ตรงหน้า

ใบหน้าเนียนใสที่คุ้นเคยกำลังพยายามก้มมองอีกใบหน้าหนึ่งที่กำลังก้มต่ำ

ฝ้ายช้อนตาขึ้นมอง ทำให้ใจที่สั่นอยู่แล้วกระตุกวูบ

จนต้องรีบเงยหน้าขึ้นทันที ยูชอนจึงลุกขึ้นยืนพลางสูดลมหายใจเข้า

สายตายังคงเหลือบมองคนที่นั่งอยู่อย่างไม่เข้าใจ

เขาเเสร้งมองไปอีกทางราวกับมันจะมีคำตอบให้

เเต่เมื่อยังไม่มีเสียงใดๆเกิดขึ้นเลย เขาก็ต้องเป็นฝ่ายเริ่มก่อนอีกอยู่ดี

"การที่คุณหลบหน้าผมเป็นเพราะคุณมีบางอย่าง

เกี่ยวข้องกับเรื่องจดหมายเหรอ?" คำพูดของยูชอนทำให้ใจร่วงไปแล้ว

"คุณรู้เรื่องจดหมายเเละข้อความนั่นเหรอ?"

เขาถามซ้ำเเต่เสียงหนักแน่นกว่าเดิม

ฝ้ายใช้ความนิ่งสะกดทุกอย่างเเม้ว่าจะทำได้อย่างยากลำบาก..

เขาเข้ามาเพราะอย่างนี้นี่เอง เขาเข้ามาเพราะแค่สงสัยจริงๆด้วย..

ความคิดนี้ทำให้ฝ้ายรู้สึกเจ็บปวดมากกว่าเดิม

เธอไม่ได้มีความหมายใดๆกับเขาตั้งเเต่เเรก ..ไม่ใช่เลยซักนิด

"ไอครับ อย่าทำแบบนี้เลยนะ ผมขอร้อง" เสียงยูชอนแผ่วเบาลงอีกครั้ง

เหมือนคนหมดแรง ตอนนี้ฝ้ายหันมามองเขาเเล้ว

"ทำไมคะ? ฉันทำแบบนี้เเล้วมันทำให้คุณรู้สึกยังไงเหรอ?"

"เพราะผมแคร์คุณมากนะ" เขาพูดโพล่งออกไป

แทบจะสวนกับคำสุดท้ายที่ฝ้ายพูดเมื่อครู่

คำตอบของเขาทำเอาอีกฝ่ายนิ่งอึ้งลงไปอีกครั้ง

"ผมอยากให้คุณเป็นเหมือนเดิมเหมือนตอนที่เราคุยกันเเรกๆได้มั้ย?

หรือไม่ก็บอกผมเถอะว่าเป็นเพราะอะไร ถ้าไม่ใช่จดหมายนั่น

ทำไมคุณถึงต้องคอยหลบหน้าผม ไม่อยากคุยกับผม"

ฝ้ายลุกขึ้นยืนเพื่ออยากจะพูดกับเขาอย่างที่สมองบังคับเธอให้พูด

ทั้งที่ใจอยากจะพูดอีกอย่าง ซึ่งมันทำให้ฝ้ายรู้สึกเจ็บในใจ ก้อนเเข็งๆ

จุกอยู่ที่ลำคอ เธอจึงยืนนิ่งสักพักเเต่เเล้วก็ต้องฝืนพูดออกไป

"คุณคิดว่าฉันเป็นเจ้าของจดหมายเหรอ?

คุณคิดว่าฉันเขียนข้อความหาคุณใช่มั้ย?

คุณถึงพยายามเข้าใกล้ฉันขนาดนี้"

ตอนนี้ฝ้ายเหมือนจะบังคับน้ำตาตัวเองไว้ไม่อยู่เเล้ว

ความรู้สึกดีๆจากที่เคยมีตอนเเรกในฐานะไอดอล

ได้เปลี่ยนไปเป็นอีกสถานะหนึ่งเมื่อวันที่เขาก้าวเข้ามา

เเละให้ความสนิทสนมกับเธอ ได้พังทลายลง

เมื่อเขาเอ่ยปากถามเกี่ยวกับจดหมายเเละข้อความนั้น

"ฉันเคยบอกว่าฉันไม่รู้จักคุณ ฉันไม่ใช่เจ้าของจดหมาย

หรือข้อความที่เขียนถึงใครทั้งนั้น คุณกลับไปเถอะ"

"แต่ที่ผมมาหาคุณวันนี้ผมตั้งใจมาพบและมาคุยกับคุณนะไอ"

"มีอะไรต้องพูดกันเหรอคะ ระหว่างเรา?

คุณตั้งใจจะมาทำให้ตัวเองมั่นใจว่าฉันเป็นเจ้าของจดหมาย

และข้อความนั่นไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้คุณได้คำตอบเเล้วนี่

ว่าฉัน..ไม่ใช่.. กลับไปเถอะ" ฝ้ายเบือนหน้าหนี

พร้อมที่จะเดินจากเขาไปเต็มที่

"ทำไมไม่ฟังผมบ้างล่ะครับ?" เขาเอ่ยเสียงนิ่มจนฝ้ายหวั่นไหว

เธอจึงเงียบเมื่อได้ยินคำขอจากเขาเเบบนั้น

"คุณไม่รู้เลยเหรอ ว่าผม..ชอบคุณนะ" ฝ้ายก็ยังเงียบ

แต่ไม่ใช่เพราะเธออยากจะเงียบหรอก

จริงๆแล้วเป็นเพราะเธอไม่สามารถพูดคำใดๆออกไปได้ต่างหาก

เธอจึงได้แต่พยายามทำให้ก้อนเเข็งๆที่ติดอยู่กลับคืนลงไป

เเต่สำหรับยูชอนเเล้ว เมื่อเขาไม่ได้ยินเสียงตอบรับใดๆจากฝ้าย

เขารู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบอัดอย่างบอกไม่ถูก

"ผม..ขอร้อง.." เงียบ..ทุกอย่างยังเงียบ

ฝ้ายยังคงใจแข็งตามเดิม ตอนนี้มีเพียงเสียงลมหายใจจากคนทั้งคู่

ช่างเป็นวินาทีที่รู้สึกทรมานอย่างบอกไม่ถูก

ฝ้ายรู้สึกสงสารยูชอนเพราะเหมือนเธอกำลังทำร้ายหัวใจตัวเอง

เเต่สุดท้ายแล้ว เเม้จะเจ็บเเค่ไหน เธอก็ยังเลือกที่จะทำอีกอยู่ดี

"ฉันไม่รู้ค่ะ..และก็ไม่เคยรู้ เพราะคุณไม่เคยบอก

แต่ถึงตอนนี้คุณจะบอกมาแล้ว คุณคิดว่าฉันจะเชื่อเหรอ?

มันจะเป็นไปได้เหรอ? คุณพยายามทำความรู้จักกับฉัน

ก็เพียงเพราะอยากจะรู้ตัวเจ้าของ

หรือไม่ก็อยากให้ฉันช่วยหาเจ้าของมันเท่านั้นเอง

ฉันจะขอร้องคุณเหมือนกัน อย่าหลอกฉันอีกเลย.. "

ยูชอนอึ้งกับคำพูดของฝ้าย นี่เธอเข้าใจผิดอย่างมหันต์

ความจริงใจที่เขาพยายามสื่อ มันไปไม่ถึงเธอเลยเเม้เเต่นิด

"ฉันไม่รู้จักคุณมาตั้งเเต่เเรก ไม่รู้จักทงบังชินกี

ไม่มีความจำเป็นที่ต้องทำอะไรแบบนั้น..

เพราะฉันไม่รู้จักพวกคุณเลย..จริงๆ "

คำสุดท้ายฝ้ายฝืนพูดอย่างยากเย็น เธอเม้มริมฝีปากเเน่น

เพราะมันช่วยให้เธอสะกัดน้ำตาเอาไว้ได้

เธอจ้องหน้าเขาด้วยสายตาเย็นชา ยูชอนรู้สึกเสียใจ

ที่ได้ยินคำพูดนี้จากฝ้าย เขาก้มหน้านิ่งก่อนจะบอกฝ้ายเสียงแผ่ว

"ผมไปนะ.." จากนั้นจึงหันหลังกลับไปช้าๆ คล้ายกับเรี่ยวเเรงที่มี

ถูกฝ้ายทำลายออกจากจากตัวเขาหมดสิ้น

เมื่อร่างของยูชอนห่างไกลออกไปเรื่อยๆ

ฝ้ายจึงหันไปมองเขาด้วยสายตาที่เจ็บปวด

น้ำตาที่ทนอดกลั้นมาตั้งเเต่แรกก็ทะลัก

เธอค่อยๆทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งตัวเดิมอย่างอ่อนเเรง

ปล่อยน้ำตาไหลลงเรื่อยๆ..สมแล้วที่เธอต้องเสียน้ำตามากขนาดนี้

ฝ้ายคิดว่าดีแล้วอย่างน้อย ขอให้เป็นเธอคนเดียวก็พอ ที่เจ็บปวด

เเต่..มันจะดีกว่านี้ถ้าเกิดคนที่เพิ่งหันหลังเดินจากไป

ไม่เสียน้ำตาไปกับเธอด้วย....




อ่านตอน21 จบละ ก็มีคำแปลของเพลงประกอบตอนนี้มาฝากค่ะ
เฉพาะท่อนฮุคนะ ที่เนื้อหาตรงและชัดเจนกับตอน "ทำร้าย"


사랑했단 말없이 그리웠단 말없이
고마웠단 말없이 그대를 바라봤죠...
사랑했단 말없이 그리웠단 말없이
이제서야 말해요..미안해요..

ที่ผ่านมาไม่ได้บอกว่ารัก
ไม่ได้บอกว่าคิดถึง
ไม่ได้บอกอะไรเลยแม้เเต่คำว่า"ขอบคุณ"
ตอนนี้ทำได้เเต่มองคุณอยู่อย่างนั้น..
มองทั้งที่ไม่ได้เคยบอกรัก
มองทั้งที่คิดถึงเเต่ก็ไม่เคยได้บอก
สุดท้ายแล้วมีคำที่จะพูดได้ก็คือ..ผมขอโทษนะ..





เนื้อหาเหมือนยูชอนโทษตัวเองเลยเนาะ

((นี่คนแต่งใจดำไปรึป่าวคะ? เขียนให้ยูชอนเสียใจขนาดนี้

รักจิงมั้ยนี่?))


เขียนไปก็เศร้าไป สงสารง่ะ

แต่ก็ต้องตามนั้นแหละค่ะ มิตรรักนักอ่านทุกท่าน

ถ้าเห็นใจยูชอนก็ต้องตามเป็นกำลังใจจนถึงตอนสุดท้ายน้า

ปล.1 น้องขนม ตอนนี้เศร้าเท่าตอนที่เเล้วรึป่าวง่ะ? มีผ้าเช็ดหน้ามามั้ย อิอิ

ปล.2 คุณหยก คิดเหมือนพี่เลยค่ะ พี่ก็อยากทำทรงฝ้าย

เผื่อจะเจอผู้ชายเเบบยูชอนไม่ก็เจอยูชอนไปเลยก็ดีนะ กร๊ากก

((ได้ข่าวว่าเคยเจอแล้วนะ))

คืนนี้ต้องรีบปั่น ตอนหน้าต่อ อ้อ ช่วง2อาทิตย์สุดท้ายของเดือนนี้

เพื่อนจะมาเยี่ยมค่ะ ถ้าเอาครบแก๊งค์จริงๆก็เป็นอาทิตย์สุดท้าย

เพราะมันอาจจะติดขัดจริงๆหากอัพช้ายังไงต้องขออภัยล่วงหน้า

เเต่ตอนนี้คิดว่าไม่ค่ะจะพยายามอัพให้ตรงเวลาน้า



11 months and 1 day - Epik High



Create Date : 02 กันยายน 2551
Last Update : 3 กันยายน 2551 0:06:35 น. 3 comments
Counter : 219 Pageviews.

 
โอ๊ะ โอ๊ะ โอ๊ย เจ็บ เจ็บจี๊ดๆตรงหัวใจ บีบคั้นมาก ช่างบีบคั้นหัวใจคนอ่านซะเหลือเกิน T____T

จุกอก ไม่มีน้ำตาให้ไหล ผ้าเช็คหน้าไม่มีความหมาย (ซะงั้นอ่ะ) เศร้ามากกกกกกกกก

เฮ้ออออออ สุดท้ายพระ-นาง จะสมหวังมั่ยเนี๊ยะ ไม่อยากเดาเลย (เพราะเดาไม่ถูก ฮ่าๆๆๆ)

...................................................................
อิอิ ทรงผมหยิกๆฟูๆ ได้ใจพี่แอนกะหยกกันเลยทีเดียว




โดย: น้องขนมน่ากิน วันที่: 3 กันยายน 2551 เวลา:17:15:46 น.  

 
เศร้ามากเลยตอนนี้ ฝ้ายใจร้ายมากกกกก

โฮฮฮฮฮฮฮอออฮ แต่น้ำตาไม่ไหลแฮะ

มันเศร้าในอกอ่ะ

อ่านคำแปลเนื้อเพลง ยื่งเศร้าหนักเลยนะเนี่ย

ฝ้ายทำยังงั้นได้ยังไงเนี่ย

เดาตอนจบไม่ได้เลยแฮะ
ถึงจะคิดว่าอาจจะจบแบบแฮปปี้ แต่ท่าจะยากซะแล้ว

พี่แอนเคยเจอทงบังด้วยหรอคะ

อ๊ากกกกกก อิจฉาค่อดๆ อ่า เล่าให้ฟังได้มั้ย
หยกไม่เคยเจอเลยอ่า คอนSMปลายปีก็อยากไป

วันนี้เปิดเทอมวันแรกอ่า ไม่สนุกเลย ฝนตกอีกต่างหาก (จะบอกเพื่อ??) -_-"


โดย: หยก IP: 217.171.129.71 วันที่: 4 กันยายน 2551 เวลา:0:18:26 น.  

 
ใจร้าย จังเลย ทำงี้กะมิคได้ไง


โดย: ยิ้มๆๆ IP: 202.176.82.193 วันที่: 4 กันยายน 2551 เวลา:17:10:02 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ
 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.