A Simple Life on Earth

Misswaterlily
Location :
Kanagawa Japan

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]





Free CursorsMyspace LayoutsMyspace Comments
OH! M I C K Y..You're so fine..You Blow My Mind..Hey Micky!
Group Blog
 
<<
กรกฏาคม 2552
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
8 กรกฏาคม 2552
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add Misswaterlily's blog to your web]
Links
 

 
ตอนที่ 53 คลี่คลาย

When The Destiny Comes Along

Ep.53 คลี่คลาย

ยุนโฮยังคงตั้งใจรอฟังคำตอบจากอิมจีซอบ

แม้ในใจจะคิดว่ามันคงไม่ใช่เรื่องไม่ดี แต่เขาก็อยากรู้ว่าทำไม

ท่าทีต่อต้านศิลปินในสังกัดไม่ให้มีสัมพันธ์ฉันท์ชู้สาว

ของชายกลางคนตรงหน้าถึงดูเปลี่ยนไป

“ผมมาเพราะผมอยากเห็นยูชอนมีความสุข”

สี่หนุ่มร้อง ฮึ? แบบไม่ได้นัดหมายอีกเป็นครั้งที่สอง

“ความสุขของเขาตอนนี้คือผู้หญิงคนไทย ทุกคนก็รู้นิ่”

ทุกคนที่ว่าเว้นยูชอนยิ่งพากัน งง หนักเป็นไก่ตาแตก

คำถามผุดขึ้นมาเต็มหัวแต่เหมือนน้ำท่วมปาก พูดอะไรไม่ได้..

ก็มันนอกเหนือจากที่พวกเขาเคยตกลงกันนี่นา

ผู้ช่วยอิม ไม่ใช่สมาชิกทงบังชินกีเพราะฉะนั้นแผนการต่างๆนานา

ที่พวกเขาเคยคิดและร่วมมือกันนั้น ผู้ช่วยอิมหรือใครก็ตาม

จะไม่มีทางได้รู้ ทั้งสี่คนสบตากันไปมา ไม่รู้จะตอบว่าอย่างไร

จนยูชอนพูดขึ้นเอง “ไม่ต้องกังวลกันแล้วล่ะ ผู้ช่วยอิมรู้เรื่องหมดแล้ว

และเขาก็เข้าใจ” สิ้นเสียง สายตางงงันทุกคู่หันไปมองอิมจีซอบ

เเละก็เว้นของยูชอนอีกนั่นแหละ ที่หันไปมองด้วยสายตาที่โล่งใจ

และมีความสุข อิมจีซอบหย่อนกายนั่งลงข้างๆน้องเล็กของกลุ่ม

ทำให้คนที่นั่งอยู่ก่อน ค่อยๆกระเถิบตัวออกห่าง

ไม่ใช่เพราะรังเกียจ หากแต่เพราะความเกร็ง

เพราะอันที่จริงแล้วพวกเขาไม่ได้มีความคุ้นเคยกับอิมจีซอบมากนัก

อาจจะเป็นเพราะตลอดเวลาที่ร่วมทำงานกันมา

บุคลิกของเขาเป็นคนที่น่าเกรงขามและดูจะให้ความเป็นกันเอง

กับศิลปินค่อนข้างน้อย มีครั้งนี้แหละที่เปลี่ยนจนหนุ่มๆแปลกใจ

“ผมล่ะ นับถือยูชอนจริงๆ เขาทำงานให้ออกมาดีได้ยังไง

ทั้งที่ตัวเองบอบช้ำขนาดนั้น เป็นผม ผมยังไม่แน่ใจว่า

ตัวเองจะทำได้ครึ่งนึงของเขารึเปล่า” อิมจีซอบกล่าวด้วยสายตาชื่นชม

“ผมจะไม่เอาไปเปรียบกับตัวศิลปินด้วยกันหรอกนะ

ซึ่งหมายความว่าผมไม่ได้จะชื่นชมแค่ยูชอน”

อิมจีซอบเปลี่ยนอิริยาบถเล็กน้อย ทำให้ชางมินนั่งตัวหดลงไปอีก

อิมจีซอบรู้สึกขันในท่าทีแบบนั้นแต่เขาก็พูดต่อไป

เมื่อเห็นว่าทุกคนกำลังตั้งใจฟัง “อาชีพนี้มันเหมือนเป็นอาชีพพิเศษ

จะป่วยก็ต้องอดทน เจ็บก็ต้องอดกลั้น ซึ่งมันแตกต่างจากงานของผม

รู้ว่าความรับผิดชอบมันต้องมีทุกอาชีพแหละ

แต่ ณ ตำแหน่งของผม ถ้าผมไม่ถูกใจอะไร ไม่พอใจใคร

ผมสามารถแสดงออกได้แทบจะทุกครั้ง ก่อนหน้านี้ผมก็แค่รับรู้ว่า

ศิลปินต้องอดทนๆแต่ผมไม่เคยเอาใจพวกเขามาใส่ตัวผมเลยแม้แต่ครั้งเดียว

อดทน ใช่สิ ต้องอดทน แล้วยังไงล่ะ? ก่อนหน้านี้ผมเคยคิดแบบนี้

แต่ระยะหลังตั้งแต่ที่ผมตามยูชอนไปที่แมนชั่นของผู้หญิงไทยวันนั้น

ทำให้ผมได้เฝ้าติดตามดูเขามาโดยตลอด ยูชอนทำให้ผมได้เห็นอะไร

มากกว่าการที่รู้ว่า คนๆนึงต้องแบกรับอะไรหลายอย่าง

ที่ล้วนแต่เป็นเรื่องที่จะทำให้ทำนบน้ำตาแตกได้ง่ายๆ

แต่ท้ายที่สุดพวกคุณก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากยิ้ม

และทำให้คนที่ชื่นชอบคุณเขามีความสุข โดยที่ตัวเอง

ยอมรับความขมขื่นนั้นเอาไว้เอง มันเป็นการเสียสละที่น่าชื่นชม

ผมรู้ว่า พวกคุณได้มาด้วยชื่อเสียงเงินทองแลกกับสิ่งที่ทำร้ายจิตใจที่ผมกล่าวมาทั้งหมด

แต่ว่าพวกคุณจะเถียงมั้ยล่ะ ว่าเงินทอง ชื่อเสียง

ซื้อตัวคุณให้คุณยิ้มได้จากใจจริงในขณะที่คุณกำลังรู้สึกอ่อนแอถึงขีดสุด?”

..นั่นเป็นคำถามเหรอ...จุนซูเลิ่กลั่กมองเพื่อนๆเพียงครู่เดียว

ก็ไปสะดุดเอากับสายตาซาบซึ้งของเพื่อนๆที่กำลังพยักหน้าเห็นด้วย

เขาจึงพยักหน้าตาม “เพราะฉะนั้น ผมอยากจะคืนบางอย่าง

ให้กับคนที่เขามีความทุกข์ คนที่เขาอยู่ใกล้ๆตัวผม”

อิมจีซอบปรายตามองไปทางยูชอน “ก็อย่างที่ผมบอกตอนต้น

ว่าผมมาเพราะผมอยากเห็นยูชอนมีความสุข ผมอยากมารู้จักคนที่เขารัก”

เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำลายความเงียบ หนุ่มๆมองตาอย่างรู้กัน ..

“ผู้หญิงของยูชอนคงมาถึงแล้ว” อิมจีซอบพูดขึ้นก่อนจะลุกไปบาร์น้ำกลางห้อง

เพื่อเตรียมเครื่องดื่มให้กับแขกผู้มาเยือน แต่ก็มีใครบางคน

คิดว่าอาจจะเป็นรูมเซอร์วิส ที่เขาถือโอกาสสั่งในช่วงที่รอคนอื่นๆตามมาสมทบ

“อาจจะไม่ใช่นะ เห็นชางมินบ่นว่ารออาหารตั้งนานแล้ว”

จุนซูพูดขึ้นแล้วก็ลุกเบาๆเหมือนจะงึมงำอยู่ในลำคอ

ก่อนจะลุกขึ้นไปเปิดประตู ยูชอนหน้าเสียเล็กน้อย

แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรมีแต่แจจุงที่กำลังถลึงตาใส่ตัวการต้นเรื่อง

แทนการตำหนิ แต่ทว่ามีคนตำหนิแทนเสียแล้ว

“ทำไมนายถึงโทรเรียกรูมเซอร์วิส ฮึ? นายก็รู้นี่อีกไม่ถึงชั่วโมงไอซังจะมา

ถ้าเกิดพนักงานมาบังเอิญเจอ งานได้เข้ายูชอนรอบที่ล้านแปด”

ชางมินเสียงอ่อยสารภาพผิดกับยุนโฮ “ผมคิดว่ารูมเซอร์วิสจะมาก่อนนี่”

หัวหน้าวงได้แต่ส่ายหน้าให้กับท่าทีนั้น ไม่เชิงเอือมระอา

แต่ก็อย่าเพิ่งโวยไปก่อนดีกว่า บางทีอาจจะไม่ได้แย่อย่างนั้นก็ได้

เขาคิดพลางมองตามจุนซูตรงออกไปที่ประตูไม้บานใหญ่

ที่เชื่อมต่อทางเดินโถงกลางของชั้นที่รวมห้องพักสุดหรูไว้มากที่สุด

และด้านหลังประตูไม้บานใหญ่ของห้องนั้น ปรากฎเป็นร่าง

ของหญิงสาวสองคนซึ่งเป็นไปตามคาดของหลายๆคนก่อนหน้านี้

ยูชอนลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆเมื่อเห็นว่าเป็นฝ้าย “สวัสดีค่ะ”

เสียงของฝ้ายเอ่ยทักทายขึ้นก่อนในขณะที่เขาเห็นว่าฮยอนอาแค่ยกมือขึ้นเป็นเชิงทัก

แจจุงกระตุกชายเสื้อของยูชอนให้นั่งลงตามเดิม

แล้วเขาก็ทำตามอย่างว่าง่าย บรรยากาศแค่แว้บเดียว

สร้างความอึดอัดให้กับฮยอนอาได้มากทีเดียว

ถ้าไม่นับที่ติดต่อกันทางโทรศัพท์ ฮยอนอากับจุนซูถือว่า

ค่อนข้างห่างเหินกันพอสมควร เขาเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน

แต่ก็ยังพยายามจะส่งยิ้มให้สาวร่างเล็กที่อยู่ข้างๆสาวสวยร่างโปร่งบาง

เจ้าหล่อนรีบหลบตาจุนซูทันทีทำให้เขารู้สึกเก้อเล็กน้อย

แต่ก็เฉไฉไปที่ฝ้ายได้ทันเวลา

“รีบเข้ามาก่อนเถอะครับ เดี๋ยวมีคนมาเจอซะก่อน”

จุนซูคว้าข้อมือฝ้ายเข้ามา แต่ปล่อยให้ฮยอนอาเดินตามเข้ามาเอง

สร้างความน้อยเนื้อต่ำใจให้สะกิดความรู้สึกของหญิงสาวขึ้นมานิดๆ

แต่เมื่อไม่กี่วินาทีก่อนหน้านี้ เธอก็ทำให้เขาเก้อเหมือนกันแหละ

หายกันก็แล้วกัน.. ฮยอนอาคิดปลอบใจตัวเองให้สบายใจ

เมื่อเดินเข้ามากลางห้องสองสาวได้เจอเข้ากับหนุ่มๆทั้งสี่คน

นั่งเรียงหน้ากันสลอนอยู่ตรงโซฟา ทุกคนยิ้มกว้างก่อนเอ่ยทักทาย

เว้นแต่ยูชอนที่ดูเหมือนเขาจะกลายเป็นใบ้เสียแล้ว

“อ้าว ยูชอน เฉยอยู่ทำไมล่ะ ลุกมาซี” เสียงผู้จัดการอิมจีซอบดังโพล่งขึ้นด้านหลัง

ทำให้ทั้งฮยอนอาและฝ้ายตกใจ ฝ้ายเองรู้อยู่แล้วว่ามีบุคคลที่หก

แต่ฮยอนอาไม่รู้มาก่อน เธอเลยทั้งตกใจและแปลกใจว่า

ผู้ชายที่เพิ่งโผล่มาจากบาร์น้ำในอีกมุมหนึ่งของห้องนั้นเป็นใคร

แต่ก็ไม่ลืมที่จะหันไปโค้งและกล่าวทักทายตามมารยาท

ฝ้ายเองก็ทำแบบเดียวกัน ครั้งนี้เป็นครั้งที่สองที่เธอเห็นเขา

แต่ครั้งนี้ดูแตกต่างออกไปจากครั้งแรกที่เจออย่างมาก

ท่าทีเข้มงวดและดุดันแบบในครั้งแรกไม่มีให้เห็นอีกแล้วในครั้งที่สอง

และฝ้ายก็ต้องสะดุ้งอีกครั้งเมื่อฝ่ามือนุ่มของใครบางคนมากุมมือของเธอเอาไว้

และมันก็จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก ยูชอนนั่นเอง

ยูชอนยิ้มให้เธออีกครั้งก่อนจะยกมือขึ้นโคลงศีรษะเธอเบาๆ

เป็นเชิงปลอบให้รู้สึกอุ่นใจขึ้น เพราะในคืนนี้จะมีแต่เรื่องดีๆเกิดขึ้น

“งงกันล่ะสิ” อิมจีซอบพูดกับสองสาวเป็นครั้งแรก

เมื่อยังเห็นท่าทางเหลอหลาที่ไม่มีทีท่าจะหายไปง่ายๆ

ถ้าเขาไม่เริ่มต้นพูดอะไรก่อน “ผมอิมจีซอบนะ

ทำงานกับพวกเขาห้าคนนี่แหละ แล้วคุณสองคนล่ะ

ผมรู้ละว่าคนหนึ่งเป็นแฟนยูชอน” ท่าทางหยอกเล่นอย่างนั้น

ทำให้ทุกคนหลุดยิ้มออกมาได้ แต่ฝ้ายก็ยังงุนงงอยู่ดีว่า

ที่เธอมาที่นี่มันเป็นเพราะเรื่องอะไรแน่ “ฉันชื่อฮยอนอาค่ะ

เป็นเพื่อนของไอ..แฟนยูชอนชี” ฮยอนอาพูดยิ้มๆ

แม้จะเป็นยิ้มที่ดูเจือๆความเศร้าอยู่เล็กน้อยแต่ก็ไม่มีใครสังเกตเห็น

ฝ้ายได้ยินอย่างนั้นก็กระตุกมือฮยอนอา จะว่าเขินก็ไม่ใช่ซะทีเดียว

ความรู้สึกมันปนๆกันบอกไม่ถูก “ฉันเป็นคนไทยค่ะ ชื่อฝ้าย”

อิมจีซอบเลิกคิ้วขึ้นด้วยความไม่คุ้นเคยกับชื่อแบบนั้น

ท่าทางมันจะออกเสียงยากอยู่มากทีเดียว “อะไรนะ ขออีกทีครับ”

ฝ้ายจะเอ่ยปากบอกอีกครั้ง แต่ถูกยูชอนพูตัดหน้าเสียก่อน

“ผมเรียกเธอว่า ไอ ครับ ไอภาษาญี่ปุ่นที่แปลว่า ความรัก”

ยูชอนหันมาส่งสายตาให้ฝ้าย แม้จะไม่ปรากฎรอยยิ้มอยู่บนใบหน้าของเขา

แต่ความหวานเยิ้มในสายตานั้นก็ทำให้ฝ้ายอยากจะหายตัวไปจากตรงนี้

หนุ่มๆที่ทั้งนั่งทั้งยืนอยู่ด้านหลังก็คงรู้สึกได้เหมือนกัน

เพราะพวกเขาพากันส่งเสียงโห่ร้องเสียงดังทีเดียว

อิมจีซอบหัวเราะเบาๆ แล้วเดินเข้ามายื่นแก้วน้ำหวานสองแก้วในมือ

ให้ฝ้ายและฮยอนอา “ไปนั่งกันก่อนเถอะ นั่งรถมานานๆเหนื่อยแย่”

อิมจีซอบเดินนำไปยังโซฟาที่มีแจจุง ยุนโฮและชางมินนั่งอยู่

ยูชอนจึงค่อยๆดึงมือฝ้ายออกเดินตามหลัง ปล่อยให้สองหนุ่มสาวที่เหลือ

ยืนเก้ๆกังๆกันอยู่ตรงนั้น จุนซูยังคงลังเลอยู่ เขาค่อยๆเหลือบมองฮยอนอา

ว่าเธอจะเดินไปพร้อมกับเขาหรือว่าจะเดินหนีนำหน้าเขาไป

แต่ทว่ากลับไม่ทั้งสองอย่างเพราะฮยอนอาเองก็มีท่าทีแบบเดียวกัน

“อ้าว เฮ้ยๆๆ สองคนนั้นน่ะ เป็นอะไร” แจจุงร้องทักพลางกวักมือเรียก

ฮยอนอารีบเดินหนีจุนซูไปเลยโดยไม่มองหน้า

แต่เขาก็ยังแอบเห็นว่าเธอแอบมองมาทางเขาแว่บหนึ่ง

จุนซูทำหน้าฉงนเล็กน้อย เขาเฝ้าถามตัวเองว่าเกิดอะไรขึ้นกับฮยอนอา?

ทำไมเธอถึงได้ทำท่าทางแปลกๆอย่างนั้น แล้วตัวเขาล่ะเป็นอะไร?

ทำไมถึงมีท่าทีแปลกๆแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน


การสนทนาล่วงเลยมาเกือบค่อนคืน
ทุกคนมีท่าทีอ่อนเพลีย

โดยเฉพาะห้าหนุ่มที่เพิ่งเสร็จสิ้นจากคอนเสิร์ตเปิดอัลบั้มครั้งแรก

อิมจีซอบจึงรู้สึกได้ว่าถึงเวลาที่เขาจะต้องกลับไปพักผ่อนด้วยเช่นกัน

“เอาล่ะทุกคน เหนื่อยกันมามากละวันนี้ ผมกลับก่อนล่ะ”

ทุกคนพากันลุกพรึ่บพรั่บ แทบจะพร้อมๆกันจนอิมจีซอบเหลือบมามองยิ้มๆ..

รีบไล่กันเลยทีเดียว.. “กลับดีๆนะครับ ผู้ช่วยอิม” แจจุงกึ่งพูดกึ่งหาว

แต่เสียงอู้อี้ๆนั้นก็รู้ได้ว่าเขากำลังกลั้นหาวไม่ให้คู่สนทนารู้

แต่ทว่าผิดถนัด “เอาเถอะๆ คุณนั่นแหละไปเลย นอนคนแรก”

อิมจีซอบชี้ไปที่ประตูห้องนอนด้านที่อยู่ใกล้ตัวเขาที่สุด

เมื่อได้ยินอย่างนั้นแจจุงก็เหมือนถูกสะกด เขาเดินดุ่มตรงเข้าห้องไปทันที

ตามด้วยชางมิน ที่รายหลังไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรเลย

นอกจากโค้งให้หนึ่งทีแล้วก้าวยาวๆตามแจจุงเข้าไป

“ชางมินน่ะผมไม่แปลกใจหรอก แต่แจจุงนี่เขาโตที่สุดในกลุ่มจริงๆน่ะเหรอ”

คำพูดถูกใจเรียกเสียงหัวเราะจากสามหนุ่มและสองสาวได้บ้าง

สุดท้ายอิมจีซอบก็ขอตัวลากลับจริงๆซะที


ทันทีที่ประตูห้องบานใหญ่ปิดลง
เสียงถอนใจเล็กๆจากฝ้ายก็ดังขึ้น

แต่เสียงนั้นฟ้องใครไม่ได้นอกจากท่าทาง

ที่ทำให้เห็นว่าผ่อนคลายลงไปเยอะจนยุนโฮเอ่ยปากแซว

“ผู้ช่วยอิมนี่เกือบทำให้ไอซังหยุดหายใจ ตอนนี้หายใจสะดวกแล้วใช่มั้ยครับ”

“สบายใจด้วยแหละค่ะ ที่เรื่องทุกอย่างดูเหมือนจะคลี่คลายลงแล้ว”

ฮยอนอาตอบแทน “ก็ขอให้เป็นอย่างนั้นเถอะครับ” ยูชอนพูดขึ้น

แล้วหันมายิ้มกับฝ้าย “เฮ้อ ดีจังเนอะ เรียนจบแล้วความรักก็ยังลงเอยไปด้วย”

“พูดอะไรแปลกๆ จะประชดใครฮึ?” ฝ้ายหยอกคนพูด

ซึ่งมันก็จริง ฮยอนอาเองยังรู้สึกอึดอัดใจอยู่ตั้งแต่เข้ามาในห้องนี้

จนได้มานั่งคุยกันกับทุกคนตั้งนานแล้วก็ยังไม่ได้คุยกับจุนซูเลยแม้แต่นิด

ฮยอนอาแสร้งทำเป็นง่วง เธอถามหาห้องที่จะให้เธอนอนพักคืนนี้

แต่แล้วเสียงกวนประสาทที่ชโลมจิตใจก็ดังขึ้น

“ห้องไหน ใครพูดเจ๊ มีคนบอกเหรอจะให้ห้องเจ๊นอนน่ะ”

ฮยอนอาหันขวับ อยากจะค้อนหรืออยากจะเขิน

ไม่แน่ใจตัวเองแต่ก็เผลอตัวยิ้มออกมา “นี่ ไม่ต้องรอให้ใครบอกหรอกย่ะ

เหลือห้องเดียวก็ห้องนั้นแหละ” ฮยอนอาเดินตรงแหน่วเข้าไป

เพราะรู้ทันเกมว่าจุนซูจะต้องโวยวายแน่ “เฮ้ยๆๆเจ๊ อะไรน่ะๆๆ

ห้องนั้นของผมนะ” จุนซูวิ่งตามฮยอนอาเข้าไปในห้อง

พร้อมกับเสียงโหวกเหวกโวยวายที่ยังดังอยู่

สองหนุ่มหล่อกับหนึ่งสาวหวานที่ยืนอยู่ด้านนอกต่างพากันส่ายหน้าเล็กๆ

กับท่าทางเด็กๆของทั้งคู่ ซักพักยุนโฮก็เริ่มรู้ตัวว่าเขาควรจะไปอยู่ที่ไหน

“เออ..” เขาอุทานขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำให้ฝ้ายและยูชอน

หันมามองอย่างแปลกใจเล็กน้อย “เออ..ผมว่าผมไปนอนดีกว่า”

ยุนโฮยิ้มเคอะเขิน พูดไปอย่างนั้นก็จริง แต่ว่าห้องไหนดีละ

เขายืนเกาหัวแกรกๆ เลือกไม่ถูกว่าเขาควรจะไปห้องไหนดี

ก็ห้องที่แจจุงกับชางมินเข้าไปก่อนหน้านี้มันเล็กมากน่ะซี

ส่วนอีกห้องก็ไม่รู้น่ะ เสียงมันเงียบไปแล้ว

สุดท้ายยุนโฮก็ต้องตัดสินใจตรงดิ่งเข้าห้องที่มีสมาชิกสองคน

ของทงบังชินกีนอนอยู่แล้วและเขาก็ไม่ลืม

ที่จะหันมากล่าวราตรีสวัสดิ์กับสองหนุ่มสาวที่ยืนจับมือกันอยู่ตรงหน้า..

**********************************************


มาแล้วววว ยาวมั้ยๆๆๆ ตัดของตอนที่ 54 มาค่ะ อิอิ

แล้วเห็นน้าๆ มีคนมาทวงเรา แหะๆ ปล่อยให้รอกันอีกแล้ว

แต่ก็เต็มใจรอกันใช่ม้า น่ารักที่ซู้ดดดด

อ่านแล้วเมนท์กันไวๆนะ ครบองค์ประชุมเมื่อไหร่ อัพตอนที่ 54 เลยเอ๊า

ไม่ต้องบอกเนอะ องค์ประชุมเรามีใครกันบ้าง

วันนี้รีบมาแล้วรีบไปอย่างรวดเร็ว เจอกันตอนหน้าค่ะ บ๊ะบาย







Create Date : 08 กรกฎาคม 2552
Last Update : 8 กรกฎาคม 2552 23:08:45 น. 8 comments
Counter : 232 Pageviews.

 
กรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆ (โลกแตกกันเลยทีเดียว) พี่แอนอัพแล้วๆ

มาให้ครบองค์ปรชุมเร็วๆนะคะ เช็คชื่อกันเลยดีกว่า555+

เอาเหอะ เค้าก็ปลงเรื่องโลมาแล้วแหละ แต่ไม่คิดว่าพี่แอนจะใจร้ายแบบนี้ นอนห้องเดียวกันเลยนิ O_o T_T


โดย: หยกค่ะ IP: 78.151.88.146 วันที่: 9 กรกฎาคม 2552 เวลา:2:53:49 น.  

 
ว้าว....
ยาวดีจังเลย
อ่านแบบผ่าน ๆ ไม่เก็บรายละเอียด
ค่อยมาอ่านใหม่อีกหลาย ๆ รอบ
แล้วน้องฟิ้นเนี่ยไม่ต้องลุ้นอะไรเลยเหรอ...เฮ้อ
รักษาสุขภาพด้วยนะจ๊ะ


โดย: ju IP: 61.7.231.117 วันที่: 9 กรกฎาคม 2552 เวลา:14:58:19 น.  

 
มาแล้วค่า กลัวไม่ครบองค์ประชุม อดอ่านตอนต่อไป 555+
พี่จุส่งข่าวด่วนจี๋มาเมื่อเช้า แต่เพิ่งได้มาอ่านตอนนี้เอง
ตกลงคลี่คลายจริงหรอเนี่ย ลุ้นแทบแย่
กำลังนึกภาพคุณปาร์คส่งสายตาหยาดเยิ้ม เคลิ้มค่ะ....
ส่วนอีกคู่ ชิชะ ทำเป็นเขิน จุนซูเอ๊ยยยย

ต้องทำงานต่อแล้วค่ะ เอาใจช่วยกับตอนต่อไปนะจ๊ะ น้องแอน


โดย: Blue_Butterfly IP: 58.11.71.205 วันที่: 9 กรกฎาคม 2552 เวลา:19:41:46 น.  

 
วันนี้ฟ้าพลาดคนแรก
กรี๊ดดดดดดดดดดดด 555

ในที่สุดก็ได้อ่านซักที ดีใจแทบแย่ 55


โดย: Fah~* IP: 58.11.73.68 วันที่: 10 กรกฎาคม 2552 เวลา:1:00:13 น.  

 
ติดต่อองค์ประชุมมาอ่านกันให้ครบ
เราจะได้อ่านตอนที่ 54ต่อเลย อิอิ

สมมุติถ้าองค์ประชุมมาครบคืนนี้จะอัพเลยมั้ยคะ 555


โดย: Fah~* IP: 58.11.73.68 วันที่: 10 กรกฎาคม 2552 เวลา:1:01:40 น.  

 
ยุน โฮ ห้องเจร้ ว่าง รออยู่เน้อ เฮ้อ... เพ้อเจ้ออีกแระเจร้ เอิ้กเอิ้ก


โดย: เจร้ นาด IP: 202.176.82.193 วันที่: 10 กรกฎาคม 2552 เวลา:12:02:54 น.  

 
TOT งืดๆๆๆ


โดย: Fah~* IP: 192.168.50.248, 58.8.116.221 วันที่: 16 กรกฎาคม 2552 เวลา:15:40:00 น.  

 


ฉฮ่...มาลงชื่อง่ะ (เค้ารู้สึกผิดง่ะที่ไม่ได้เม้ท์ )


ปล.เรื่องหน้า ฮยอนอ่ากะจุนซู ช่ายป่ะค่าพี่แอน


โดย: น้องขนมน่ากิน วันที่: 26 กรกฎาคม 2552 เวลา:11:41:21 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ
 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.