ทาโคมาแนโร

อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับผลงานทางวิศวกรรมนั้นหากมีการสืบสอบด้วยวิธีการทางวิศวกรรม แล้วก็จะทำให้เกิดการเรียนรู้พัฒนา และสามารถป้องกันเหตุที่อาจเกิดขึ้นอีกในอนาคตได้

สะพานข้านช่องแคบทาโคมาเป็นหนึ่งในอุบัติเหตุที่มีชื่อเสียงมากในงานวิศวรรม เนื่องจากความรุนแรงของเหตุการณ์และการที่สามารถจับภาพเคลื่อนไหวไว้ได้อย่างชัดเจน

ก่อนหน้าการเกิดเหตุการณ์นี้การคำณวณออกแบบสร้างสะพานและสิ่งก่อสร้างจะคำนวณเฉพาะภาระเแบบสถิตหรือแรงที่มีขนาดคงที่เพียงอย่างเดียว แต่เหตุการณ์นี้ทำให้วิศวกรต้องใช้การคำนวณภาระที่เกิดจากแรงลมที่มีขนาดไม่คงที่ร่วมกับความถี่ธรรมชาติของตัวสะพานด้วย

จากความต้องการที่จะลดค่าใช้จ่ายในการสร้างสะพาน แบบของสะพานจึงถูกเปลี่ยนจากสะพานแบบเสาตอม่อธรรมดาเป็นสะพานแขวนที่มีความกว้างเพียง 12 เมตรขณะที่มีความยาวถึง 850 เมตรและนับเป็นสะพานที่มีความยาวเป็นอันดับสามของโลกในสมัยนั้น สะพานที่ยาวแต่แคบนี้ทำให้ความสามารถในการรับแรงบิดลดลงมาก

เนื่องจากรูปร่างของสะพานทำให้แรงกระทำของลมไปพ้องกับความถี่ธรรมชาติของตัวสะพาน สะพานจึงเกิดอาการที่เรียกว่าการกระพือลม ที่มีความแรงมากขึ้นเรื่อยๆจนกระทั่งสะพานพังในที่สุด

สะพานเปิดให้ใช้งานในวันที่ 1 เดือน กรกฏาคม ปี 1940 และเริ่มกระพือลมหนักขึ้นเรื่อยๆจนพังลงในวันที่ 7 พฤศจิกายนในปีเดียวกัน

มีเพียงหมาชื่อทับบี้เพียงตัวเดียวที่เสียชีวิตจากเหตุการณ์ครั้งนี้