Group Blog
 
<<
พฤศจิกายน 2550
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930 
 
11 พฤศจิกายน 2550
 
All Blogs
 
วันธรรมดา

มันเป็นวันธรรมดาวันหนึ่ง

หลังจากตื่นนอนเมื่อบ่ายคล้อย แสงแดดค่อยๆ ล่วงล้ำเข้ามาในห้องนอน ผ่านช่องผ้าม่านที่เผลอตัวไหวระริกไปตามจังหวะของสายลม

หน้าหนาวแล้วสินะ

ผมขยับตัวออกจากเตียงนอนอย่างเชื่องช้าและเกียจคร้าน เปิดประตูเข้าไปยังห้องทำงาน เงยหน้ามองชั้นวางซีดีจำนวนมหาศาลที่นอนก่ายกอดกันอยู่อย่างไร้ระเบียบ ประหนึ่งศพในสนามรบอันดุเดือด บางแผ่นเหลือเพียงตัวซีดีสีมันวาว ไม่อาจบอกซึ่ง ที่มา หรือแม้แต่ตัวศิลปินได้เลย ชิ้นส่วนของมันขาดหายไปกับระเบิดอารมณ์ของผมที่มักเกิดขึ้นเป็นครั้งคราว

ผมหยิบแผ่น The Observatory วงอิเล็กทรอนิก้าร็อคสัญชาติสิงคโปร์ ที่ทำงานเพลงได้ละเมียดละไมประหนึ่งแจ๊ซ ด้วยเสียงกรีดร้องของไวโอลิน ระเริงรื่นกับเปียโนและวงบิ๊กแบนด์ที่โหมประโคมด้วยเครื่องดนตรีกว่าสิบชิ้น เสียงเพลง ‘How’s Life?’ ค่อยคลืบคลานอย่างเชื่องช้ากระซิบที่ข้างหูด้วยคำถามว่า ‘ชีวิตตอนนี้ยังอยู่ดีหรือ’

ผมยิ้ม เดินออกไปที่ระเบียง จุดบุหรี่ที่ถูกทิ้งให้นอนหนาวใต้ละอองน้ำค้างตั้งแต่เมื่อคืนขึ้นสูบ ควันสีเทาของมันพุ่งพวย ม้วนตัวเป็นเส้นสายกลางอากาศ ก่อนจะค่อยๆ เจือจางไปกับสีส้มซีดเซียวของแสงแดดยามบ่ายของหน้าหนาว แล้วหายไปพร้อมกับสายลมเย็นที่พัดผ่านทักทาย

แสงแดดสีซีดเซียวในยามบ่ายของช่วงวัน ดูเหมือนมันกำลังเก็บงำพลังงานอย่างเงียบงัน เมื่อถึงยามเย็นที่ต้องลาลับไปจากขอบฟ้า สีอันซีดเซียวของมันกลับเข้มข้นอย่างแข็งขัน ขับเปล่งเส้นแสงสุดท้าย อวดเบ่งความสวยงามที่เพียรเก็บงำมาทั้งวัน เพื่อวินาทีสุดท้ายในช่วงวัน

มันเป็นความสวยงามที่เศร้าสร้อย บางทีนี่อาจเป็นเหตุว่าทำไมแดดยามเย็นถึงสวยเศร้า เพราะมันเป็นแสงแดดแห่งการลาจาก เป็นแสงแดดที่เพียรหมั่นเก็บความสวยงามที่ยาวนานหนึ่งช่วงวันเพื่อที่จะรอให้ใครสักคนได้ชื่นชมเพียงไม่กี่นาที

ขณะเดียวกัน มันก็เป็นความมหัศจรรย์อันแสนธรรมดา

--

ณ ร้านกาแฟร้านเดิม ผมนั่งลงที่เก้าอี้ตัวเดิม เก้าอี้อีกตัวคู่กันยังคงว่างเปล่า เพื่อรอให้ใครสักคนมานั่ง แต่นั่นเท่ากับว่าหากมีใครสักคนมานั่ง เขาก็พร้อมที่จะลุกจากไปได้ทุกเมื่อ

และเก้าอี้ก็จะว่างเปล่าอีกครั้ง

สายลมพัดเอื่อย ชักชวนให้ใบไม้ไหวระริก เต้นไปตามจังหวะของมัน ผิวน้ำเบื้องหน้าสะท้อนท้องฟ้าที่ฉาบเคลือบไปด้วยสีส้มทองของแสงแดดยามเย็น กระเพื่อมไหวเป็นคลื่นระลอกแล้วระลอกเล่า เป็นจังหวะเดียวกันกับการเต้นของใบไม้ ที่ถูกชักชวนจากสายลมอีกที

เขานั่งอยู่ตรงนั้น

ที่มุมหนึ่งของสายตาของผม ที่โต๊ะตัวเดิม เก้าอี้ตัวเดิม การที่มีเขานั่งอยู่ตรงนั้นเหมือนกับองค์ประกอบอันสมบูรณ์ในภาพวาดยามเย็นอันแสนธรรมดาวันหนึ่งของผม แค่นั่งอยู่ตรงนั้น แค่มีเขาอยู่

กลิ่นกาแฟลอยกรุ่นปะปนกับกลิ่นสายลม เสียงเพลงดังก้องอยู่ในหัวประหนึ่งวงออเครสตร้าขนาดย่อมที่บรรเลงเพลงรอบแล้วรอบเล่า เก้าอี้ข้างหน้ายังว่าเปล่า แต่ในความว่างของมันคือจินตนาการอันแสนหวานของผม เขายังคงนั่งอยู่ที่เดิม เราไม่รู้จักกัน แต่เขาถูกหยิบยืมเข้ามาเป็นตัวประกอบในจินตนาการของผม ในยามเย็นอันแสนธรรมดาวันหนึ่ง

เหมือนก้อนน้ำตาลที่เรารู้ว่าหวาน เพียงแค่มันวางอยู่ตรงนั้น

ผมหยิบเครื่องเล่นเพลงออกจากกระเป๋า และหนังสือเล่มที่ยังอ่านค้างอยู่

เสียงเพลง ‘Extraordinary’ ของ Mandy Moore ดังขึ้น

“I was a day dream Quiet and unseen
I lived in stories but inside I kept a mystery”


ผมมองไปยังเก้าอี้ที่ว่างเปล่าตัวข้างหน้า ยังคงยิ้มให้กับมันและจินตนาการที่แสนหวานของตัวเอง

“I was a starling Nobody's darling
Flying in perfect circles Just for company”


เสียงเพลงหวานละมุนยังคงดังต่อไป เช่นกัน ใบไม้ยังคงไหวระริก เริงรื่นเต้นรำกับสายลมเย็น ผิวน้ำยังคงไหวกระเพื่อมดูเหมือนมันคงอยากมีส่วนร่วมในท่วงทำนองที่พลิ้วไหวและหวานละมุนนี้ แสงแดดเปล่งแสงสุดท้ายด้วยพลังทั้งวันที่มันเพียรเก็บงอม

”I know I am another sparkle in the sky
I shine uncovered Still undiscovered
But you must see me in the corner of your eye”


เขายังคงนั่งอยู่ตรงนั้น ที่มุมหนึ่งของสายตาผม
ผมยังคงนั่งอยู่ตรงนี้ ที่เดิม ในวันธรรมดาวันหนึ่ง ที่ทุกอย่างคือความมหัศจรรย์อันแสนธรรมดา






Create Date : 11 พฤศจิกายน 2550
Last Update : 11 พฤศจิกายน 2550 5:35:31 น. 11 comments
Counter : 281 Pageviews.

 
เขียนได้น่าอ่านสุดยอด ชอบมากค่ะ

แล้วก็โดนเข้าไปเต็มๆกับประโยคนี้...การที่มีเขานั่งอยู่ตรงนั้นเหมือนกับองค์ประกอบอันสมบูรณ์ในภาพวาดยามเย็นอันแสนธรรมดา...

มัน่...ใช่เลยค่ะ


โดย: gluhp วันที่: 11 พฤศจิกายน 2550 เวลา:7:09:01 น.  

 
มานั่งอ่าน Diary ของชายหนุ่ม..

hi5 comments
Get FREE HI5 Comments

เอ้า!!..กุหลาบ 1 ดอก..สำหรับใตรคนนั้น...


โดย: เริงฤดีนะ วันที่: 11 พฤศจิกายน 2550 เวลา:8:01:45 น.  

 
มาเยี่ยมบล็อกค่ะ


โดย: Anny (ga_tan_u ) วันที่: 11 พฤศจิกายน 2550 เวลา:8:08:34 น.  

 
อะนะ มันก็เป็นความรู้สึกดี ๆ ที่มีให้คิดถึง ในเวลาที่เรามองย้อนไป ก็ยังมีความรู้สึกดี ๆ


โดย: kan IP: 124.121.55.18 วันที่: 11 พฤศจิกายน 2550 เวลา:8:11:33 น.  

 
น้ำตาลมันหวาน แต่มันเป็นพิษต่อร่างกายในระยะยาว หุหุ


โดย: แพนด้ามหาภัย วันที่: 11 พฤศจิกายน 2550 เวลา:10:43:02 น.  

 
เขียนได้ละมุนละไมจังเลย

เยี่ยมๆ


โดย: This road is mine วันที่: 11 พฤศจิกายน 2550 เวลา:17:43:35 น.  

 
บลอกวันนี้ ดูเหมือน..ธรรมดา...ที่ไม่ธรรมดา..

เพราะว่ามันแฝงฟามสดใสไว้ด้วยนะ..




โดย: ซซ วันที่: 12 พฤศจิกายน 2550 เวลา:18:16:29 น.  

 
จะอยากฟังก็จากรีวิวนี่แหละ


โดย: แ ม ง ป อ วันที่: 13 พฤศจิกายน 2550 เวลา:2:04:28 น.  

 
โดนมากมากก็ตรงสองท่อนนี้ล่ะ

“I was a starling Nobody's darling
Flying in perfect circles Just for company”



และ


เหมือนก้อนน้ำตาลที่เรารู้ว่าหวาน เพียงแค่มันวางอยู่ตรงนั้น




โดย: Unravel วันที่: 14 พฤศจิกายน 2550 เวลา:22:44:46 น.  

 
อู้วววว์
อารมณ์ของฤดูกาล!
อ่านแล้วเคลิ้ม อยากรักใครซักคน


อากาศเริ่มเย็น รักษาสุขภาพด้วยนะคะ
เดี๋ยวปิดเล่มไม่ไหว 5 5 5



โดย: มะแต้มมะตูม วันที่: 21 พฤศจิกายน 2550 เวลา:15:13:42 น.  

 
ช่วยไม่ได้จริงๆ สินะ

ตกหลุมรักตัวหนังสือที่กลั่นกรองออกมาได้อย่างละเมียดละไมเข้าเต็มเปา



โดย: MaRiMeKKo วันที่: 17 มกราคม 2551 เวลา:4:33:20 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

แอบชอบ คห. ข้างล่าง
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ผู้ชายที่ใช้ชีวิตอยู่กับปัจจัย 5 อย่าง หนัง เพลง หนังสือ กาแฟ และบุหรี่
Friends' blogs
[Add แอบชอบ คห. ข้างล่าง's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.