Mel 4# เมื่อพี่เคนเด็กไทย เริ่มเรียนวันแรกในโรงเรียนฝรั่ง จะยอมไปเรียนวันที่ 2 มั๊ยเนี่ย ??? 16 July 2007 วันนี้เป็นวันแรกที่พี่เคนเปิดเรียน เข้า Year 1 ,3rd term ตอนเช้าพี่เคนกินอาหารเช้า แต่งตัวไปโรงเรียนตามปกติเหมือนอยู่เมืองไทย คุณแม่เตรียม snack เป็น ขนมปังแยม + นม + ส้ม + แยมโรล ชิ้นเล็ก ให้กินตอน snack break 10.30 เพราะ lunch อีกทีตอน 13.30 ก็เลยให้เยอะหน่อย ส่วน lunch ก็เตรียมข้าวไข่เจียว + ไก่นักเก็ต ทุกอย่างเรียบร้อยก็ไปส่งพร้อมหน้าพร้อมตา เมื่อถึงโรงเรียน ช่วงเช้าหนาวมากๆ ตอนเช้า principal เป็นคนออกมาต้อนรับและพาไปถึงห้องด้วยตัวเอง แนะนำไปให้รู้จักครูประจำชั้น แล้วปล่อยให้เราคุยกับครู หลังทำความรู้จัก ครูก็พยายามคุยกับเคนช้าๆและใช้ภาษามือไปด้วย ว่าต้องทำอะไรบ้าง วันนี้เปิดวันแรกครูเลยต้องดูแลคนอื่นๆด้วย ช่วงที่หันไปคุยกับแม่คนอื่นๆ เราพ่อแม่ก็อยู่กับพี่เคน เพราะพี่เคนจูงมือเราไว้ไม่ปล่อย เริ่มออกอาการอยากปล่อยโฮ พี่เคน : หม่าม๊าครับ เรียนนานมั๊ยอะ ? แม่ : เรียนช่วงเช้าแค่ 3 ชั่วโมง ตอนบ่ายก็เล่นอย่างเดียว (ปลอบใจ แบบบอกไม่หมด ว่าที่เล่นน่ะหมายถึงเป็น class music & sport ไม่ใช่ปล่อยเล่นตามชอบ) พี่เคน : แต่ไม่เห็นคุ้นที่เลยอะ (เริ่มตาแดงๆ) แม่ : ไม่เป็นไร สนุกดีออก (แม่เริ่มแอบตาแดงตาม ) พอดีต้องเข้าแถวรวมกันที่ hall ทุกๆวันจันทร์ จะเป็นวัน Assembly Day คือให้เด็กๆทุกห้องมารวมตัว ผู้ปกครองก็เข้าอยู่ได้จนจบ ตอนตั้งแถวคุณครูจูงมือพี่เคนไว้ แล้วมอบหมายให้เพื่อนร่วมห้องอีก 2 คนคอยดูแลเป็น buddy ให้พี่เคน ซึ่งเค้าน่ารักกันมาก คอยจูงมือเคนไปนั่ง และพอต้องกลับห้องก็จูงมือพากลับ (เพิ่งเห็นจากรูปที่แอบถ่าย) ตอนเลิกประชุม พี่เคนก็สอดส่ายสายตาหาพวกเรา ซึ่งก็ไม่ยากเพราะมีผมดำอยู่ไม่กี่คน เราก็ส่งยิ้มหวานให้เต็มที่ พร้อมส่งสายตาว่า "สู้ๆนะลูกรัก" มองไปเห็นแต่เด็กๆผมทองทั้งนั้น ก็เลยหาพี่เคนไม่ยากเลย เท่าที่ดูจากตา มีเด็ก Asia ไม่น่าถึง 5% หลังจากเดินแถวเข้าห้องกันแล้ว พ่อแม่ก็กลับ เหลือบางแม่ที่ไม่ทำงานก็จับกลุ่มเมาท์กันต่อ (เหมือนแม่ๆที่เมืองไทยเปี๊ยบ ) ส่วนเรา 2 คนแอบเขย่งดูผ่านกระจกบานสูงว่าพี่เคนจะเป็นไงบ้าง ก็เลยรู้ว่าทุกเช้านักเรียนทุกคนจะรวมกันมานั่งหน้าชั้น แลกเปลี่ยนกันคุย เราเห็นว่าพี่เคนพยายามนั่งกับเพื่อนที่เป็น buddy ก็หายห่วงว่าน่าจะเอาตัวรอดได้ เราไปทำธูระกันต่อ น้องเคเหงาเงียบไปเลย หลังจากส่งพี่เคนเข้าโรงเรียนแล้ว หลับไปตลอดทางผิดกับตอนที่ไปไหนด้วยกันก่อนโรงเรียนเปิด 2 คนจะทะเลาะกันไปตลอดทาง สงสารหนูเคเหมือนกัน พอทำธุระเสร็จ แว่บกับที่พัก คุณพ่อเริ่มวิตกจริตเกี่ยวกับพี่เคนว่าจะเป็นยังไงบ้าง ป๊า : ไม่รู้พี่เคนเป็นไงบ้าง ม๊า : นั่นดิ แต่น่าจะเอาตัวรอดได้นะ แต่ในสภาวะแวดล้อมที่ไม่พูดภาษาไทย ก็น่าห่วงเหมือนกันเนอะ ป๊า : เฮ้อ ! ไม่รู้ตัดสินใจผิดเอาลูกมาลำบากรึเปล่า ม๊า : ป๊า เราไม่ถอยกลับนะ มาถึงนี่แล้ว และลำบากแค่ไหนแต่ละเรื่อง เราก็ต้องสู้ ม๊าว่าถ้าเคนเข้ากับเพื่อนได้ดี เค้าก็จะสนุก และที่สำคัญถ้าครูไม่สามารถทำให้ พี่เคนสนุกับการไปโรงเรียนได้ก็ถือว่าครู fail ฮิ ฮิ (โน่น! โทษครูไปโน่นซะเลย ฮี่ ฮี ) ตอนใกล้ๆบ่าย 3 โมง เริ่มเดินทางไปรับพี่เคนกัน คราวนี้แม่เป็นฝ่ายวิตกจริตแทน ม๊า : ถ้าเคนไม่ชอบโรงเรียน แล้วพรุ่งนี้ไม่ยอมไปโรงเรียน เราจะทำไงดีล่ะเนี่ย ? ป๊า : นั่นสิ ไม่ได้คิดไว้เลยนะ ม๊า : ป๊าๆ ทำไมมีเด็กนักเรียนมารอรถที่ป้ายรถเมล์แล้วล่ะ โรงเรียนเลิกบ่าย 3 เหรอ ? (ทั้งๆที่รู้ว่าเป็น 3.30 pm) ป๊า : ไม่ใช่ 3.30 (เสียงชักไม่มั่นใจ) ม๊า : อืมมม Jeannie บอกเราว่า Three Thirty เนอะ ไม่ใช่ Two Thirty (ต่ออีก ไม่เลิก) ม๊า : ป๊า อย่าไปรับสายวันแรกนะ เดี๋ยวเคนหาว่าทิ้งเค้านะ ป๊า : ม๊า : หวังว่าพี่เคนคงชอบเนอะๆ (วิตกจริตไม่เลิก ) ป๊า : (สีหน้า แอบแปลองได้ว่า พอซะที ก่อนพ่อจะบ้าตามแม่ไปอีคน หุ หุ ) และแล้วก็ถึงโรงเรียนก่อน 3.30 พี่เคนเห็นหน้าเราแล้วดีใจมาก จากที่เราเตี๊ยมกันไว้ว่าจะไม่ถามว่าวันนี้สนุกมั๊ย ก็ไม่มีใครเอ่ยปาก เราคุยกับคุณครูว่าวันแรกเป็นไงบ้าง คุณครูบอกว่าวันแรกเคนยังดูงงๆกับทุกอย่าง แต่ก็เป็นไปด้วยดี จะมีบ้างตอนก่อน class เลิกที่ครูจะมีอ่านหนังสือให้ทุกคน พอเคนฟังไม่รู้เรื่องก็จะยุกยิกไปมา ครูว่าเป็นธรรมชาติของเด็ก ก็ดีที่ครูที่นี่ค่อนข้างเข้าใจธรรมชาติเด็กว่าเป็นอย่างไร ครูบอกว่าหวังว่าพรุ่งนี้เคนคงมาโรงเรียนด้วยความสุขเช่นเดิม เราก็ตอบกับไปว่า We hope so เราเล่นอยู่ที่โรงเรียนสักพัก คุณพ่อมาเฉลยทีหลังว่าได้ถามเคนไปแล้วว่าเป็นไงวันนี้สนุกมั๊ย อ้าวว ก็ได้คำตอบแบบที่แม่บอกไว้เปี๊ยบเลย แหมก็ลูกเรานี่ จะไม่รู้ได้ไงว่าเจ้าเคนจะตอบยังไง สนุกจะตายเคนก็จะฟอร์มว่าไม่สนุก แม่ก็เลยมีคำถามต่างๆลองดึงความรูสึกเค้าว่าทำอะไรบ้าง โดยรวมคือ happy กับโรงเรียนใหม่มาก แค่นี้ก็โอเค แล้วสำหรับเรา เฮ้อ หมดไปหนึ่งห่วงใหญ่ เหลือแต่เรื่องบ้านใหม่ ที่ยังเป็นปัญหาใหญ่อันดับ 2 ที่เรายังไม่ได้รับคำตอบกลับเลยซักที่ Service Apartment ที่เราอยู่ ก็จะบอกเลิกเค้าศุกร์นี้แล้ว เพราะถ้าต่อ ก็วันละ 90 AUS ซึ่งจะกินเงินเราไปเรื่อยๆ แถมรถเช่าก็จะคืนวันเดียวกันอีก เฮ้อ เหนื่อยใจ จริงๆ แต่สู้โว๊ย   Create Date : 16 กรกฎาคม 2550 10 comments Last Update : 29 สิงหาคม 2550 18:37:16 น. Counter : 1115 Pageviews. Share Tweet

เอาใจช่วยพี่เคน ในการไปโรงเรียนช่วงแรกนะคร้าบ... อ่านไปก็ลุ้นไปเน้อ คิดถึงก๊าบ.....   โดย: Vee - - - Knoi @^_^@ IP: 124.120.149.103 24 กรกฎาคม 2550 9:20:21 น.

Glad to hear that. Most likely you are all happy with your new environment. Any helps please let me know na ka. I asked you support me the performance review because I didn't want you feel lonely and you are the good one who can give their point better than me. If you have time more please use webcam to interview them as well in order to completing performance appriasal ka. Lastly don't give up na ka. Miss you.   โดย: Kuk IP: 124.120.149.103 24 กรกฎาคม 2550 9:40:18 น.

คิดถึงพี่ติ๊กจังเลยคะ ได้ยินข่าวคราว และก็เรื่องราวพลังภายในพลังใจของพี่ก็รู้สึกลุ้นไปด้วย พร้อมทั้งรู้สึกเป็นห่วง แต่ก็เชื่อมั่นว่าพี่ทำได้อยู่แล้ว เป็นกำลังใจให้เสมอ ถ้ามีอะไรที่พอจะทำอะไรให้ได้บ้าง บอกทันทีเลยนะค่ะ เอาใจช่วยพี่เคนให้ไปโรงเรียนได้ด้วยดี และน้องเคสู้ สู้ ค่ะ   โดย: Daow IP: 124.120.149.103 24 กรกฎาคม 2550 10:02:40 น.

ดาวเคน้อยอ่ะ ของวีน้า............... เอาใจช่วยด้วยคนค่า...แบบว่าขอแจม-นกคนไม่มีเนต   โดย: Vee - - - Knoi @^_^@ IP: 124.120.149.103 24 กรกฎาคม 2550 11:50:16 น.

อ่านไปก็ลุ้นไปด้วยว่าน้องเคน จะเป็นยังไงกับโรงเรียนใหม่ แต่คิดว่าเขาปรับตัวได้อยู่แล้ว อ่านแล้วรู้สึกว่าคุณครูก็เอาใจใส่ดีน่าจะวางใจได้ ที่น่าห่วงคงจะเป็นคุณพ่อกับคุณแม่มากกว่าที่จะเป็นโรควิตกกังวลมากไปหรือปล่าว อะไรแปลกใหม่คงจะเป็นสิ่งดึงดูดใจได้ดี จะเอาใจช่วยทั้งคุณแม่คุณลูกนะจ๊ะ คิดถึงเสมอ ถ้าได้ที่อยู่ที่แน่นอนแล้วบอกกันด้วยนะ ..P'June......   โดย: พี่จูน IP: 203.151.53.135 25 กรกฎาคม 2550 13:53:29 น.

สู้ๆนะคะ พี่ติ๊ก พี่โชค เอาใจช่วย ขอให้ทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดีค่า   โดย: airely 25 กรกฎาคม 2550 14:55:46 น.

It's been such a long time, I haven't come to you guys's webblog. I wish your family all the best with a newly adventurous life in Melbourne, Australia. Cheers!!!! JumboNanaimo   โดย: JumboNanaimo IP: 205.250.105.6 26 กรกฎาคม 2550 6:20:11 น.

ขอแจมด้วยคนครับ ขอเป็นกำลังใจนะครับ ตอนนี้ลูกสาวก็กำลังต่อสู้ฟันฝ่าอยู่ที่ Shellharbour Sydney ,Year 4 ชั้นประถม เทอม 3 เพิ่งเริ่มเรียนเมื่อ เมษา 2550 เหมือนกัน อยู่กับคุณแม่ 2 คน ผมตั้งใจจะตามไปในเร็ววัน จากเด็กดอยแม่ฮ่องสอน ข้ามภูเขาและทะเลกว้างใหญ่ ไปอยู่ที่นั่น นึกภาพออกเลยครับ ถึงความกังวลของพ่อแม่ สถานการณ์คล้ายกันแต่ผมได้บ้านเรียบร้อยแล้ว ใกล้โรงเรียน คงไม่รังเกียจเพื่อนใหม่นะครับ   โดย: คนแม่ฮ่องสอน IP: 125.25.173.186 28 กรกฎาคม 2550 19:32:01 น.

ถึงทุกคนที่ิคิดถึง ถึงคุณ Airley, JumboNanaimo และคุณคนแม่ฮ่องสอน ขอบคุณที่แวะเข้ามาให้กำลังใจและคอยแวะมาแอบดูเด็กๆและแก่ๆ อย่างเรา จะสู้ต่อไปแน่นอน คุณคนแม่ฮ่องสอนคะ ก็ขอส่งกำลังใจกลับนะคะ ยินดีต้อนรับเพื่อนใหม่ทุกคนอยู่แล้วค่ะ ตอนนี้ก็ได้บ้านใกล้โรงเรียนแล้วค่ะแต่จะเขียนในบทต่อไปน่ะค่ะ หวังว่าลูกสาวจะปรับตัวได้ดีนะคะ ตอนนี้พี่เคนเรียนไปแค่ 2 week ก็ปรับตัวได้เร็วค่ะ ยกเว้นภาษาที่ยังฟังไม่รู้เรื่อง แต่ก็พอไหว เราก็คิดว่าลูกสาวคุณคนแม่ฮ่องสอนคงไปได้สวยแน่นอนค่ะ   โดย: ครอบครัว BlackPSP (BlackPSP ) 29 กรกฎาคม 2550 8:23:52 น.

Miss you. Happy Mom's Day ka.   โดย: kuk IP: 124.120.145.71 10 สิงหาคม 2550 10:32:02 น.