Photobucket
Welcome to Pam's blog
Group Blog
 
<<
สิงหาคม 2555
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
27 สิงหาคม 2555
 
All Blogs
 
~ 3 ขวบ 1 เดือน : ช่างจด ช่างจำ จริงๆ นะเนี่ย ~

กรี๊ดดด อ๊าย อาย อัพบล็อคคราวนี้เลทกระจุยกระจายเลย ช่วงนี้ชีวิตของเจ้าของบล็อค กำลังอยู่ในช่วง "เริ่มต้น และก้าวเดิน"


Photobucket


เริ่มต้นที่จะทำอะไรใหม่ ที่ตัวเองชอบ เหมือนเด็กกำลังหัดเดิน ชีวิตในแต่ละวันหมดไปอย่างรวดเร็ว กับการทำโน่น ทำนี่หลากหลายมาก อันนี้เป็นหน้าที่รอง และอาชีพเสริม 555


ส่วนหน้าที่หลัก คือ "แม่บ้าน" ทำงานบ้านสารพัด ทำกับข้าว และ สำคัญที่สุด คือ "ดูแลลูกพีช" รับ-ส่ง สอนการบ้าน ดูลูกพีชมีความสุขมากกกก โรงเรียนที่มีแม่คอยไปรับไปส่ง มีแม่คอยสอนการบ้าน มีแม่คอยดูแล และอยู่ใกล้ๆ ตลอดเวลา ติดกันหนึบเป็นตังเมเลย ><"


ทุกวันลูกจะพูดบ่อยๆ ว่า "ลูกพีชชอบไป โรงเรียน ที่มีแม่คอยไปรับไปส่ง ลูกพีชชอบมากเลยค่ะแม่ ลูกพีชรักแม่จัง"


เล่นเอาแม่ "หายเหนื่อย" เป็นปลิดทิ้ง ไม่นึกเสียดายเลยที่ออกมาดูแลหนู จอมยุ่งของแม่

พูดถึงช่วง 3 ขวบ 1 เดือนของลูกพีชกันบ้าง

ตั้งแต่ไปโรงเรียนน้ำหนักลงมาเป็นกิโลเลย สงสัยเล่นมาก ไปฉีดวัคซีน น้ำหนัก 14.3-14.4 kg สูง 95 cm

เด็กวัยนี้เป็นช่วงวัยช่างจด ช่างจำเป็นที่สุด ช่างซัก ช่างถาม ช่างสังเกตุ โดยที่บางครั้งเราเองอาจจะไม่ทันสังเกตุเลยด้วยซ้ำ


Photobucket


~ โฆษณากับลูกพีช ~

ขนาดตัวเองเป็นคนที่เวลาอยู่กับลูกไม่เคยให้ลูกดูละครทีวีเลย จะดูแต่เกมส์โชว์น่ารักๆ หรือให้ลูกดูวีซีดีการ์ตูนพวกบาร์นี่ Phonic เน้นเรื่องที่เด็กดูได้ไม่ใช้ความรุนแรง (1 ชั่วโมงต่อวันแค่นั้นเอง) ยกเว้น วันหยุด เสาร์ - อาทิตย์ ลูกพีชจะตื่นตั้งแต่ 7 โมง เพื่อมารอดูการ์ตูน มีโดเรม่อน อาราเร่ ดอร่า ประมาณนี้เลย


วันดีคืนดี เวลาไปเดินห้างลูกจะวิ่งปรู๊ดไปตรงที่ขายขนม แล้วพูด Slogan ขนมชิ้นนั้นได้เลยอ่ะ งง มาก ทั้งๆ ที่ไม่เคยให้ลูกกินเลย แต่ลูกจำได้ ขนาดเพิ่งเห็นของจริงนะเนี่ย


ทำท่าคุยโทรศัพท์ "เออ...ว่าไงแก เหมือนเดิมโอโจ้ด้วย" โอว....แม่เจ้า เด็กๆ นี่ไวกับสื่อดีจริงๆ

เวลาโฆษณาขนมเด็ก ในช่วงเวลาที่ลูกดูการ์ตูนก็ต้องคอยบอก คอยสอนกันไป แต่ดีอย่างนึงที่ลูกพีชจะเชื่อหมอฟัน กับคุณครูที่โรงเรียนมาก

เด็กพูดตลอดว่า "ไม่ทานช็อคโกแล็ต ลูกอม เพราะเดี๋ยวฟันผุ"

"คุณครูไม่ให้ดื่มน้ำอัดลม เพราะมันไม่มีประโยชน์"

ดีไป โล่งอก ^^


Photobucket


~ เรื่องเล่าจากที่โรงเรียน ~

ทุกวันลูกพีชจะเล่าโ่น่น เล่านี้จากที่โรงเรียนให้แม่ฟังตลอด แม่เองก็ถามลูกทุกวัน ^^ จนติดเป็นนิสัย

เรื่องที่เล่าประจำก็จะ เพื่อนคนนี้มา คนนี้ไม่มา คุณครูทำอะไรบ้าง คุณครูคนไหนไม่มา วันนี้เรียนอะไร ประมาณนี้เลย ดูรูปเพื่อนๆ จะจำได้หมดว่าใครชื่ออะไร แต่ชื่อเล่นนะ บางครั้งเธอจะถามกลับว่า "อ๊าว เพื่อนคนนี้ชื่อ...คุณแม่ไม่รู้จักหรอ เพื่อนลูกพีชไง"

บางทีถามถึงเด็กคนอื่น ลูกพีชก็จะตอบว่าอยู่ห้องไหนได้ด้วยนะ

มีวันนึงแม่เห็นเด็กผู้หญิงคนนึง น่าจะประมาณ อนุบาล 3 เข้ามาในห้องของลูก

ลูกพีชเดินเข้าไปถามเด็กนั้นเลยว่า "วู๊ดดี้เป็นอะไรคะ วันนี้มาโรงเรียนไหม"

พูดจบก็เดินมาบอกกับแม่ว่า "คุณแม่ขา เมื่อกี้ลูกพีชถามพี่สาววู๊ดดี้ว่าวู๊ดดี้มาโรงเรียนไหม" อ่อ..ที่แ้ท้ก็พี่สาวของเพื่อนนั่นเอง


วันดีคืนดีก็มีเรื่องมาฟ้อง "คุณแม่ขา พรุ่งนี้คุณแม่ช่วยไปตีชรัณให้หน่อยซิคะ เค้าว่าลูกพีชระบายสีไม่สวย"


เวลากลับบ้านพร้อมเพื่อนๆ ลูกพีชจะเล่าโน่น เล่านี่ ถามโน่น ถามนี่จน พ่อของเพื่อนไม่ต้องถามเลย ลูกพีชเล่าให้ฟังเสร็จสรรพ


แถมกันเอ๊งกันเอง ถามหาขนมอีก เง้อ "คุณลุงขาวันนี้มีปาท่องโก๋ กับเต้าหู้ทอดมาด้วยไหมคะ" มารยาทงามจริงๆ หุ หุ


Photobucket


~ หนูเป็นเด็กผู้หญิง ก็ต้องใส่กระโปรงซิคะ คุณแม่ ~

ตับ ตับ ตับ ตับ ปวดตับจริ๊ง คุณลูก เสื้อผ้า หน้าผม พร็อพเพียบ จัดเต็มตลอดๆ

วันไหนไปโรงเรียน แม่ขี้เกียจทะเลาะ ไหนจะเลือกกางเกงในไม่โดนใจ เสื้อกล้ามไม่ชอบ ผ้าเช็ดหน้าไม่ได้ ถุงเท้าไม่เอา มากมายๆ ดีหน่อยที่เป็นชุดนักเรียนนะ !!!

แม่เลยมีมาตรการ --> กลับมาจากโรงเรียนอาบน้ำแล้ว เชิญเลยจ้า เตรียมสิ่งของของตัวเอง จัดเลย เสื้อกล้าม กางเกงใน ผ้าเช็ดหน้า ถุงเท้า เตรียมให้พร้อม วันรุ่งขึ้นจะได้ไม่ตีกัน ^^ ทำจนเป็นนิสัยไปแล้ว


แต่เรื่องกระโปรงนี่ ยังไงก็ต้องใส่ให้ได้ วันไหนใส่กางเกงหน้าเป็นมะเหงกมาก ผิดกันลิบลับกับใส่กระโปรงที่ตัวเองเลือก ขนาดอยู่บ้านไมไ่ด้ออกไปไหนก็ยังใส่กระโปรงจัดเต็ม!!!


ขนาดแม่เคยออกคำสั่งว่า "ถ้าใส่กระโปรงบานขนาดนี้ ไม่ต้องเล่นสไลเดอร์นะ มันโป๊" เอาไปฝากให้น้าป้องช่วยเลี้ยง


ปรากฏว่าน้าป้องมารายงานว่า "วันนี้เด็กเรียบร้อยผิดปกติ ชวนไปเล่นสไลเดอร์เด็กไม่ไป บอกว่าจะลงมาเดินเล่นเฉยๆ แถมชวนไปไหนก็ไม่อยากจะไป บอกจะอยู่ห้อง !!!" ดู ดู๊ ดู เสียสละขนาดไหน เพื่อกระโปรงตัวสวย


จนมีเหตุต้องยอมใส่กางเกง เพราะกระโปรงมันโป๊ นั่งเห็นกางเกงลิง ตลอดๆ และอยากจะเล่นห้อยโหน ปีนป่าย แบบที่ชอบ ก็เลยต้องใส่กางเกงบ้างกระโปรงบ้างแต่โดยดี คริ คริ


Photobucket


~ ใครว่าหนูไม่เืรื่องมาก ~

ตัวดีเลยหละ โดยเฉพาะเรื่องแต่งตัว เอาแ่ค่ทรงผม บัญชาการแ่ม่ตลอด

"หนูจะมัด 2 ข้างแบบเซเลอร์มูน" (มันแบบไหนกันละ แม่ งง)

"หนูจะปล่อยผม ติดกิ๊บ เข้ากับกระโปรง จะได้สวยๆ"

"ไม่มัดข้างเดียวนะคะแม่ ไม่เอา หนูจะมัดผมสองข้าง หนูเตรียมที่มัดผมมาแล้ว"

"คุณแม่ขา วันนี้ติดกิ๊บด้วยนะคะ ลูกพีชเลือกมาแล้ว ติดตรงนี้นะ (พร้อมทั้งทำไม้ทำมือตรงที่จะให้ติด)"


อาร์ทตัวลูกเลยด้วย ><"

 วันดีคืนดีหยิบเสื้อยืดมาใส่ พอแม่จะมัดผมให้

"วันนี้หนูใส่เสื้อเหมือนเด็กผู้ชายไม่ต้องมัดผมดีกว่า มันไม่เข้ากัน ต้องใส่หมวก" (ใส่หมวกอยู่บ้านนี่นะหรอ?)


Photobucket


เวลาเลือกของให้ จะแสดงความคิดเห็นเต็มที่

"คุณแม่ขา ที่คุณแม่เลือกก็สวยดีนะแต่ลูกพีชไม่ชอบ ลูกพีชชอบอันนี้มากกว่า" (จบป่ะ จบ)

ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้า รองเท้า รีเควทส์เองตลอด ถึงกับบอกแม่ว่า

"คุณแม่ อย่าลืมซื้อรองเท้าให้ลูกพีชด้วยนะคะ"

แม่ "จะซื้อที่ไหนละคะลูก"

ลูกพีช "ก็ถ้าคุณแม่ไปร้านป้านุชที่โบ๊เบ๊ คุณแม่เดินไปบอกป้านุชเลยค่ะ ว่า มีรองเท้าเด็กผู้หญิงน่ารักๆ ไหม ง่ายนิดเดียวเอง แล้วก็ซื้อมาให้ลูกพีชเลยนะคะ อ่อ อย่าลืมซื้อเข็มขัดให้ป๊ะป๊าด้วยนะคะ"

แสบไหมล่ะ !!!


Photobucket


~ D I Y by mom ~

บ่นตลอดกับเสื้อกล้าม ใส่ไปโรงเรียนเนี่ย

"คุณแม่ คราวหลังซื้อเสื้อกล้ามลายการ์ตูนมาให้หนูบ้างนะคะ มันน่ารักกว่า"

แม่ก็เลย ไปถอย "ตัวรีดติดเสื้อ" มาติดซะเลย ซื้อมาหลายแบบ ให้เธอเลือก มาติดที่เสื้อกล้าม กางเกงใน ผ้าเช็ดหน้า เรียบๆ ของเธอ พร้อมให้เหตุผลว่า

"เห็นไหมๆ สวยมากก (ทำเสียงให้รู้สึกว่าสวยสุดๆ ด้วยนะ) มีตัวเดียวนะลูกของลูกพีช ไม่ซ้ำใคร เพื่อนไม่มีด้วย ของหนูสวยสุดเลย"

ได้ผลแฮะ ลูกพีชชอบบ ไม่บ่นอีกเลย หุ หุ พอดีประจวบกับเธอมาเล่าให้ฟังว่า

ลูกพีช "คุณแม่ขา วันนี้เพื่อนๆ ชมใหญ่เลยว่าเสื้อกล้ามลูกพีชสวยมากกกก (ลากเสียงด้วยนะ) มีไอติมด้วย เข้ากันกับกางเกงในเลย ลูกพีชเลยบอกว่า มีตัวเดียวนะเนี่ยของลูกพีชน่ะ" (พูดพร้อมทำจมูกยื่นๆ แบบภูมิใจสุด)

ตั้งแต่นั้นมา ไม่บ่นอีกเลย เข้าทางแม่ อิ อิ


Photobucket


~ ช่างสังเกตุ ช่างซัก ช่างถาม ~

ช่างสังเกตุมาก อะไรหายไป ตรงไหน จำได้หมด อย่าเผลอเอาไปซ่อนเชียวนะ โวยวายเลยหละ

เดินออกมาจากโรงเรียน "คุณแม่ วันนี้รถไอติมทำไมสีฟ้าละคะ ปกติสีแดง"

เออ... จริงด้วย แม่เองก็เพิ่งสังเกตุเหมือนกันนะเนี่ย


วันดีคืนดี แอบถามลูก "ลูกพีชจ๋า วันนี้ป๊ะป๊าใส่เืสื้อสีอะไรไปทำงานนะ" (แม่เองยังไม่รู้เลย เพราะไม่ได้สังเกตุ แกล้งถามลูกเฉยๆ เพราะเมมเธอเยอะมาก)

ลูกพีช "วันนี้ป๊ะป๊าใส่เสื้อสีส้มค่ะ"

ตกเย็น ป๊ะป๊ากลับมาพร้อมกับเสื้อสีส้ม จริงๆ ด้วยแฮะ


ยิ่งนั่งรถไปโน่นไปนี่จะถามเลย "วันนี้ทำไมเราไม่กลับทางเดิมคะ ทำไมเรามาทางนี้ เรามาผิดทางหรอคะ อันนี้ทางใหม่หรอคะแม่"


จำได้แม่นมากก โดยเฉพาะ "ทางไปห้าง"


ยังไม่ทันจะเลี้ยว เธอกรี๊ดด ทันทีเลย แถมพูดกวนๆ ด้วยนะ "แหมๆ ไม่เคยมา มาก่อนเลยนะเนี่ย คุณแม่ใจดีจังพาลูกพีชมา"


Photobucket


ฟังตลอดเวลาใครคุยอะไร ยิ่งพูดถึงเธอ จะถามขึ้นมาทันที

เวลาแม่สอนต้องมีเหตุมีผลนะ

อย่างทำไมแม่ให้หนูกินนมจืด แม่ก็จะบอกว่า "กินนมหวานเดี๋ยวฟันผุ และอ้วน"

ลูกพีชจะถามเลยว่า "สมัยเด็กๆ คุณยายให้คุณแม่กินนมอะไรคะ"

แม่ "คุณยายให้แม่กินนมจืดลูก แต่แม่ไม่ค่อยชอบกินนม แม่เลยตัวเล็ก ลูกพีชต้องกินนมเยอะๆ นะลูกจะได้ตัวสูงๆ"

ลูกพีช "แสดงว่าป๊ะป๊าต้องกินนมหวานแน่ๆ เลย เพราะป๊ะป๊าอ้วน"

แม่  " . . . . "


Photobucket


~ Quality time ~

ลูกพีชไปโรงเรียนแนววิชาการมากๆ กลับมามีการบ้านทุกวัน ไหนจะคัด ไหนจะจับคู่มากมาย แต่หลังจากทำการบ้าน ก็จะต้องต่อด้วยแบบฝึกหัด ให้ทำเล่นๆ เพื่อให้เกิดความเคยชิน ลูกพีชชอบอ่านหนังสือ ชอบทำแบบฝึกหัดมากๆ นั่งทำทีนึงได้นานเลยหละ

เวลาทำการบ้าน บางทีลูกพีชจะทำเอง แล้วค่อยให้แม่ตรวจอีกที แถมแอบถามว่า

"ตอนเด็กๆ คุณยายสอนการบ้านแม่ไหมคะ"

แม่ "คุณยายสอนการบ้านแม่จ้ะ"

ลูกพีช "งั้นลูกพีชก็เก่งซิคะ คุณแม่ไม่ต้องสอนเลย ลูกพีชทำเองได้"


บางที ก็เปลี่ยนบรรยากาศ พาไปขี่จักรยาน ว่ายน้ำ

ต่อด้วยอ่านนิทานก่อนนอนเป็นประจำ

แต่ทุกกิจกรรมที่ทำ แม่ และป๊ะป๊า ต้องคอยแนะนำ และทำไปพร้อมๆ กับลูก ตลอด


วันดีคืนดีนั่งรอรถแม่ก็จะเล่นเกมส์ถามลูกว่า "ลูกพีชจ๊ะ ทะเบียนรถคันนั้นเลขอะไรน๊า" ตอบได้บ้างไม่ได้บ้าง แต่ก็ "ผ่านตา" และเกิดการ "จดจำ" โดยไม่รู้ตัว


ตอนนี้ลูกพีชเขียนหนังสือได้ดีขึ้น ระบายสีได้สวยขึ้น จำตัวอักษร ตัวเลข ภาษาอังกฤษ ได้มากขึ้นกว่าเดิมมากๆ


Photobucket


แม่ก็พยายามหาของเล่นใหม่ๆ มาเล่นกับลูก อย่างล่าสุด เราปลูกต้นถั่วกัน เพราะลูกพีชอยากปลูกต้นไม้ ลูกพีชตื่นเต้นมากๆ แต่อะนะ สัก 5-6 วันก็เบื่อแล้ว ตอนนี้รบเร้าอยากเลี้ยง "ลูกอ๊อด" แต่แม่ยังไม่อนุมัติ

เคยพาลูกไปลองเรียนที่คุมอง ลูกไปทดสอบแล้วบอกว่า

"ลูกพีชไม่อยากเรียนค่ะแม่ ที่โรงเรียนก็เรียนแล้ว หนูชอบเรียนที่โรงเรียนมากกว่า สนุกกว่า"

แม่ฟังแค่นั้นเอง พาลูกกลับบ้านละ ไม่เรียนแล้วเนอะ เรียนอย่างที่ลูกพีชชอบดีกว่า ^^

เดี๋ยวนี้ก่อนนอน แม่เพิ่มกิจกรรมให้ลูกอีกอย่างนึงนอกเหนือจากการไหว้พระ คือการ "สวดมนต์" สอนไม่กี่ครั้ง จำได้ สวดเองได้แล้ว ถึงจะผิดๆ ถูกๆ บ้างแต่ก็ฝึกเป็นนิสัย ^^


Photobucket


~ รักกัน ทะเลาะกัน เป็นกิจวัตร กับแม่ ~

;) ก็ผู้หญิงนี่เนอะ ยิ่งโต รู้มาก โต้ตอบสารพัด มีบ้างเป็นปกติ ที่วันดีคืนดีก็ทะเลาะกัน แต่สักพักก็รักกันหวานชื่น ตลอดๆ จนป๊ะป๊าที่น่าสงสารบอกว่า "ไม่มีที่จะยืน" 555 เพราะเป็นผู้ชายท่ามกลางผู้หญิง 2 คนในบ้าน หุ หุ


~ คุณลุงขับรถตู้ กับคุณลุงลายเสือ ~

พูดถึงคุณพี่ขับรถตู้ก่อน เป็นรถตู้ที่นั่งเข้าคอนโดเป็นประจำ เธอเปิดคอนเสิร์ต ให้คุณพี่ดูทุกวัน ขึ้นรถปุ๊บ ทั้งร้อง ทั้งเต้น ทั้งให้แม่สัมภาษณ์ ตลอดๆ จนพี่ๆ เค้าทั้งฮา ทั้งขำเธอกัน เจอเค้าไม่ได้วิ่งปร๊าดไปทักประหนึ่งเป็นเพื่อนกัน "คุณลุงขาๆ ลูกพีชเองค่า" โบกไม้โบกมือ


ไปรับที่โรงเรียนวันไหนมัวแต่เล่น แม่จะเมื่อยมาก เพราะต้องแบกลูกขึ้น BTS วิ่งลงมาให้ทันรอบรถตู้ พร้อมเสียงของเธอเป็นระยะๆ "คุณแม่ขา วันนี้เราทันรถตู้ไหมคะ ทันไหมๆ" ไม่งั้นรอนาน ก็ใครกันล่ะ ที่มัวแต่เล่นจนไม่ยอมกลับบ้านน่ะ


ถ้าต้องรอนานหน่อยเธอก็จะเปิดคอนเสิร์ตแถวๆ ป้ายรถเมล์น่ะแหละ ร้อง เต้น พูดโน่น พูดนี่ จนคนเดินผ่านไปผ่านมายิ้มกันเป็นแถว แม่ละเขินเป็นกับเค้าเหมือนกันนะตัวเอง


Photobucket


คุณลุงลายเสือนี่เป็นคุณลุงวินมอเตอร์ไซค์ที่เค้ามีมอเตอร์ไซส์ลายเสือดาวสีชมพู เธอชอบมากๆ พอดีมีคดีกับเค้า มีวันนึงเค้าขี่มอเตอร์ไซค์ไปส่งที่หน้าปากซอย แล้วลืมคิดตังค์ ขี่ไปเลย ลูกพีชก็โวยวายใหญ่ แม่เลยฝากเงินไว้กับพี่วินที่อยู่ตรงนั้นให้คุณลุงแกด้วย (5 บาทแน่ะ)

อีก 2 วันต่อมา ก็ขึ้นวินมาแบบไม่ตั้งใจ นั่งมาลูกพีชรีบทักเลย "คุณลุงขา ได้เงินค่ารถไหมคะ ลูกพีชฝากไว้กับพี่วินหน้าปากซอย"

คุณลุงคนขับหัวเราะใหญ่เลย แล้วตอบว่า "ได้แล้วจ้า ได้แล้ว"

ลูกพีช "คราวหลังคุณลุงรอก่อนให้ลูกพีชจ่ายตังค์ก่อนนะคะ ห้ามลืมอีกนะคะ"

แม่ละแปลกใจมากที่ลูกพีชจำคุณลุงแกได้ แม่ยังจำไม่ได้เลยว่าคันไหนเป็นคันไหน

ตั้งแต่วันนั้นมา เจอรถคุณลุงทีไร ชี้ทุกที แล้วบอกว่า "นี่ไงคะ รถคุณลุงลายเสือที่เราลืมจ่ายเงินวันก่อนไงคุณแม่" ก็เลยเป็นประเด็นของเธอไป


Photobucket


ตั้งแต่ไปโรงเรียน แม่รู้สึกว่าพัฒนาการต่างๆ ของลูกพีชเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดมากๆ พูดเก่ง ช่างถาม มีเหตุ มีผล กระตือรือร้นที่จะตื่นเช้าไปโรงเรียนโดยไ่ม่มีอิดออดเลย มีความสุขที่ได้ไปโรงเรียนมากๆ ป๊ะป๊ากับแม่ดีใจจ้ะที่หนูชอบ หนูมีอะไรมาเล่าให้แม่กับป๊ะป๊าฟังทุกวัน เราสนุกมากที่ได้เห็นหนูร้อง หนูเต้น ชีวิตในบ้านมีสีสันมากๆ


จนคุณยายพูดกับแม่บ่อยๆ ว่า "อย่างนี้ก็ไม่เหงาเลยเนอะ" แบตเต็มตลอดเลย ไม่รู้ว่าเอาพลังจากไหนมามากมาย อารมณ์ดี ยิ้มหวาน พูดเก่ง จนใครๆ ที่เห็นอดยิ้มไปกับหนูไม่ได้


ตั้งแต่เปลี่ยนชื่อใหม่ มีแม่ออกมาดูแลหนู หนูไม่เคยป่วยเลย แข็งแรงมากๆ ขนาดไปโรงเรียน เพื่อนป่วยกันเกือบครึ่งห้อง ลูกแม่ยังไม่เคยขาดเรียนเลยสักครั้ง ขอให้หนูสดใส ร่าเริง แข็งแรงแบบนี้ทุกวันนะจ๊ะลูกสาว


Photobucket


แม่กับป๊ะป๊ารักหนูมากที่สุดเลยลูก






Create Date : 27 สิงหาคม 2555
Last Update : 30 สิงหาคม 2555 0:25:51 น. 1 comments
Counter : 1562 Pageviews.

 
ช่วงวัยนี้แหละค่ะที่จะป้อนสิ่งดีๆให้ลูก

เปรี้ยวจี๊ดจ๊าดได้ใจน้ามากเลย หนูพีช
น่ารักม๊ากอ่ะ


โดย: KHUNAOBBY วันที่: 6 กันยายน 2555 เวลา:16:00:52 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

Aksarapak
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]




ผู้หญิงตัวเล็ก แก่นเซี้ยว เปรี้ยวซ่า แม่ของหมาพูเดิ้ลทอย-ยักษ์ นาม "โมโม่" ที่ตอนนี้มีลูกสาวเล็กๆ จอมแก่น มาสร้างสีสันเพิ่มขึ้น ตั้งชื่อว่า "น้องลูกพีช" (มาจากพี่ชายที่ชื่อโมโม่ค่ะ) เรื่องราวในบล็อคตั้งใจเขียน "เพื่อลูก" (ทั้งโมโม่และลูกพีชค่ะ) เล่าถึงการเลี้ยงลูกของเราสองคน ความเป็นแม่และพ่อที่เลี้ยงลูกกันเองสองคน ขอต้อนรับเข้าสู่ครอบครัวที่อบอุ่นของเราค่ะ


۩۞۩ หลังไมค์ถึงนู๋แป๋มค่ะ۩۞۩




เข้ามาแล้วก็มาทักทายกันหน่อยนะคะ








Google


Friends' blogs
[Add Aksarapak's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.