,,เปราะบาง,, (เวอร์ชั่น บางกว่าใยแมงมุมซะอีก) ฟิ่วววว

เปราะบาง - Bodyslam บอดี้สแลม

คลับ music-is-life : เปราะบาง - Bodyslam บอดี้สแลม









ลูก  :  โอย !


พ่อ :  หายยาง ๆ...  (สำเนียงล้อเลียนชนิดหาตัวจับได้ยาก ประหนึ่งไม่มีไรเกิดขึ้น...เหมือนทุกที)


ลูก :  ทรุดนั่งบนเก้าอี้ (เจ้ากรรม)  ก้มหน้าซบหัวเห่าชนิดสุดตัว  มือบีบกดหัวเข่าสุดแรงหวังบรรเทาความเจ็บปวด


ให้เบาบางลง


พ่อ  :  เห็นท่าไม่ดีค่อยๆ เดินมาถาม  "ตรงหนาย...ตรงหนาย ?"


ลูก :  สะอื้นไห้สลับกับบีบเค้นหัวเข่าซ้ำไปซ้ำมา  แต่ทว่าความเจ็บปวดก็ยังคงอยู่เป็นเพื่อนเล่นกับหัวเข่าหล่อนอย่าง


สนุกสนาน


พ่อ :  ตรงไหน ๆ  ? 


ลูก  :  ไม่เป็นไรแล้ว  ไม่เจ็บมาก  (ตอบพลางสะอื้น  ทำนองอยากให้รู้ว่ากำลังร้องไห้พอๆ กับไม่อยากให้รู้ -'-)


พ่อ :  ม่าย  ที่โดนอ่ะ  ตรงไหน ?


ลูก :  ????????  (ปวดปน งง )  ก้มหน้าก้มตาทำมือตบๆ ตรงมุมเก้าอี้ (เจ้ากรรม) ตัวนั้น  "ไม่เป็นไรแล้ว 


ไม่เจ็บมาก"  ตอบแข่งเสียงสะอื้นที่เริ่มยาวขึ้นจนผู้ฟังน่าจะได้ยินถนัดหูขึ้น


พ่อ :  นี่ !!!  ส่งเสียงพร้อมกับใช้ฝ่่ามือตบลงบนมุมเก้าอี้(เจ้ากรรม) ตัวนั้น  "มาทำลูกพ่อทำไม ???


นี่แน...  หายแล้วๆ  เพี่ยง !!!  หายๆ"  (ช่างเป็นเสียงที่ถ้าใครได้ฟังก็รู้ว่าแกล้งว่าไปอย่างนั้น  แต่ทำไม ณ


วินาทีนั้น ลูกกลับรู้สึกว่าเสียงของผู้เป็นพ่อ  "มีค่า"  ไม่แพ้ครั้งไหนๆ  เป็นเหตุให้ลูกยิ่งสะอื้นหนักและ


ยาวกว่าเดิม)


ลูก  :  เงยหน้าขึ้นมองฝ่าความมืดสลัว พร้อมกับมือที่ลูบๆ คลำๆ หัวเข่าที่เคยเจ็บปวดเมื่อสักครู่  แล้วสั่งตัวเองใน


ใจให้หยุดคร่ำครวญ


พ่อ :  เดินจากคน (บ้า) ไปนานแล้ว  (กลับไปเดินลากเท้าออกกำลังกายเหมือนก่อนมา  ประหนึ่งเหมือนไม่มีอะไร


เคยเกิดขึ้น...เหมือนทุกที)


ลูก :  เดินกดโทรศัพท์หาเพื่อนหวังหาที่นั่งคุย (แก้เก้อ) และยังคงหันรีหันขวางอย่างหาทางไปไม่ได้  เลยเดินอ้อม


ไปถึงครัวหลังบ้าน  มือถือโทรศัพท์แนบหู  รอสัญญาณตอบรับจากปลายสาย  น้ำตายังคงไหลริน  แต่เมื่อสิ้นเสียง


สัญญาณสุดท้าย ผู้เป็น "ลูก"  ก็เหมือนจะเริ่ม "เข้าใจ"





 SmileySmileySmiley


 


 


 


 


 


ใครว่าน้ำตาไม่ช่วยอะไร...  ช่วยสิ  ช่วยมากด้วย...


น้ำตาช่วย...เอาความเจ็บช้ำน้ำใจออกมาจากหัวใจได้อย่างน่าอัศจรรย์


น้ำตาช่วย...ให้เราได้คิดทบทวนในสิ่งที่เกิดขึ้นได้อย่างน่าฉงน...ความรู้สึกที่ได้คิดทบทวนชีวิตไปพร้อมๆ กับน้ำ


อุ่นๆ ที่รินอาบแก้มมันวิเศษแค่ไหน...?  มีเพียงคนอ่อนแอเท่านั้นที่สัมผัสความรู้สึกที่วิเศษนั้นได้...อย่างที่คนเข้มแข็ง


จะไม่มีวันได้สัมผัส


,,และ,,


น้ำตานี้เองที่ช่วย..ให้เรารู้ว่า  "แท้จริงเราอ่อนแอแค่ไหน ?...และกำลังจะเข้มแข็งอยู่ในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้แล้ว"


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


Smileyps.


+ ,,ขอบคุณน้ำตาและความอ่อนแอที่มีอยู่ในใจ,,  เรียนรู้และก้าวไป...  อีกครั้งและอีกครั้ง


+ ,,รักพ่อกับแม่เด๊อ,,


+ แม่แก่ดื้อเกินไป  หรือเอมไม่มีความอดทนพอกันนี่... >,<


+ เมื่อซักพัก  พ่อมาถามหา "จดหมายน้อย"  ว่าหายไปไหน ?  สรุปแม่เป็นคนเก็บไว้...  เอมก็ได้แต่แอบดีใจ 


+ เข่าซ้ายบวมปูด  ขนาดลูกมะดันย่อมๆ  -*-  (พรุ่งนี้คงเขียวได้ที่  จับแช่อิ่มทั้งแก่ๆ ซะเลยดีมั้ยเนี่ย โหะๆ)










(((แปะไว้กันลืม)))


 "เพื่อน"   คำนี้มีความหมายลึกซึ้ง 


แต่ทำไมกลับเป็น "เรา" ที่ชอบทำกับคำๆ นี้ เพียงผ่านๆ


และก็เป็น "เรา" เสียเองที่มักจะลืมความหมายอันลึกซึ้งที่ว่านั้นอยู่บ่อยครั้ง


จนมารู้สึกตัวอีกทีความหมายของคำว่า "เพื่อน"



ก็เลือนหายไปเสียจากความทรงจำจนเกือบสิ้นแล้ว 



แด่...มิตรภาพทุกมิตรภาพบนโลกใบนี้


จาก.. "เรา" เอง








Create Date : 12 ธันวาคม 2553
Last Update : 12 ธันวาคม 2553 20:49:42 น.
Counter : 258 Pageviews.

1 comments
  
โดย: เชิญจุติ วันที่: 13 ธันวาคม 2553 เวลา:1:04:02 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

oramoreaim
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



魔女音符

หากมีใครถามฉันว่า ฉันเขียนตัวหนังสือพวกนี้ไปทำไม...?

ฉันก็จะขอตอบอย่างจริงใจว่า

ฉันเขียนมันไว้เพื่อให้ "คนที่ฉันรัก" ได้อ่าน...

ในวันที่ฉันไม่มีชีวิตอยู่เป็นที่รักของ "พวกเขา" แล้ว

นั่นแหละ

ที่ฉันต้องการ...

(ซึ้งอ่ะเดะ \(-0-)/ 5555+)

ธันวาคม 2553

 
 
 
1
2
3
4
6
7
8
10
11
13
14
16
17
18
19
20
21
23
24
25
26
27
28
29
30
31
 
 
All Blog