,,อมยิ้ม,, (ที่นานมาแล้วไม่ได้กิน)









วันนี้สอนเรื่องภาษาถิ่นอีสาน ป. ๒


มีอาวุธคู่กายเป็น


,,ลำโพง,,  (ยืมของเอิร์ธ)


,,MP3,,  (ของตัวเอง)


และ 


,,เพลงคุณชายตำระเบิด,,  (ของ 4shared)


เหล่านี้นับเป็นสื่อที่อลังการงานสร้างที่สุดในชีวิตเท่าที่เคยทำมา  -''-


โรงเรียนขึ้นแล้ว


เด็กๆ  ฝากออมทรัพย์แล้ว


เด็กๆ วุ่นวายเสร็จแล้ว


เด็กๆ นั่งที่เรียบร้อยแล้ว


เด็กๆ พร้อมเรียนแล้ว


ลุย !!!!!!!!!!


ว่าแล้วก็บรรยายความตามไซร้ (ศัพท์ความหมายเดียวกันกับคำว่า "พล่าม")


ใช้เวลาพล่ามประมาณ ๓ - ๕  นาที  พอให้พื้นกระดานหน้าห้องได้รับมอยเจอไรส์เซอร์เพื่อเพิ่มความชุ่มชื้ัน


,,เข้าสู่บทเรียน,,


เพลงคุณชายตำระเบิด


ถือเป็นไฮไลท์ทั้งเปิดและปิดของการสอนวันนี้


การสอนเริ่มต้นขึ้นและทุกอย่างคงจะเรียบร้อยดี


ถ้าไม่ติดว่า


"ถ่านหมด"


ง่าาาาาาาาา  MP3 น้องรักของพี่


ถ่านเมิงมาหมดไรตอนนี้  ฮ่วยยยยยยยยยยยยยย


ค่อยๆ เงยหน้าทำตาปริบๆ


ก่อนเอ่ยประโยคสิ้นคิดออกไปแบบชิวๆ


"ถ่านหมดอ่ะ ทำไงดีอ่า...ทำไงดี..."


พูดทวนซ้ำซากไปมาพอเป็นกษัย


กวาดสายตามองไปรอบห้อง


ส่งเสียงร้องโอดครวญ


"เอาไงดีอ่า...?"


ผู้ร่วมชะตากรรมหลายคนส่งเสียงให้ทำอย่างนั้นอย่างนี้


บางคนทำตาลอยๆ เหมือนกำลังคอยครูเฉลยข้อสอบ onet


บางคนก็อุทานซ้ำไปซ้ำมา


บรรยากาศภายในห้องเริ่มเงียบสงบ


และเหมือนตูจะคิดอะไรออก





ครูเอม :  "อะตอม  ร้านแม่อะตอมมีถ่านขายมั้ยอ่ะ...?"


อะตอม : ทำหน้ามึนๆ ก่อนตอบ "น่าจะมีนะ..."





สับขาซ้ายสลับขาขวาด้วยความเร็วประมาณ 70 กม./ชม.


ถ้าขามันพูดได้


มันก็คงจะถามกันเองว่า


"ทำไมเจ้าของมันชอบวิ่ง?"


นั่นดิ


"กูจะวิ่งทำไม...?"


วิ่งๆ เดินๆ


จนถึงหน้าประตูโรงเรียน


มองซ้ายมองขวาตั้งท่าจะข้ามถนนไปซื้อถ่าน


พลันก็มีรถกระบะกลางเก่ากลางใหม่แล่นมาจากถนนฝั่งขวาก่อนวิ่งเลยผ่านหน้าไปเล็กน้อย


เสียงเบาๆ ลอยออกมาจากหน้าต่างฝั่งคนนั่ง


เบาจนฟังไม่ถนัดว่าผู้พูดพูดว่าอะไร...


รถกระบะจอดนิ่งอยู่กับที่


ฉันซึ่งกำลังจะก้าวขาเพื่อข้ามไปอีกยังฝั่งถนน


ถูกสัญชาตญาณสั่งให้ดึงขาถอยกลับมายังขอบถนน


รู้ตัวอีกทีร่างฉันก็ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ตรงประตูฝั่งคนนั่ง


เจ้าของเสียงที่ว่าโผล่หน้าออกมาจากฝั่งคนนั่งแบบง่ายๆ  เดาว่าเหตุเพราะในรถทำการเปิดแอร์ธรรมชาติกันมาอยู่


ก่อนแล้ว





เขา :  น้องครับ...รู้จักวัดน้ำดำมั้ยครับ...?


(ด้วยเกียรติของครูผู้ช่วยโรงเรียงร้องข้าวสกูลบะเฮ่ย  ที่ไม่รู้จักวัดน้ำดำ -'-  แต่มีมืดก็ต้องมีสว่าง  ในความโง่ก็ต้องมีความฉลาดเล็กน้อย  นึกในใจ  ไม่รู้จักวัดแต่ว่าตูรู้จักโรงเรียนนะ  ทันใดนั้นต่อมเอาตัวรอดเป็นยอดดีสะกิดเบาๆ ก่อนกระซิบมาว่า  โรงเรียนกะวัดต้องอยู่ใกล้สิ  เชิ้บๆ)


ฉัน  :  ชี้นิ้วมือไปทางซ้ายก่อนอธิบายแบบสั้นๆ หวังให้ได้ใจความ  "ตรงไปอ่ะค่ะ..."  (โถ...ตอบได้ยาวจริงอะไรจริงโนะกู)


เขา  :  ส่งสีหน้าเหมือนบ่งบอกว่า  "สั้นไปมั้ย ?"


ฉัน  :  ตั้งสติก่อนตอบออกไปอีกครั้ง  "ตรงไปอ่ะค่ะ...ซักประมาณ ๕  นาที"


เขา  :  พยักหน้ารับเล็กๆ ประหนึ่งว่าเข้าใจก่อนจะส่งยิ้มมาให้  "ขอบคุณครับ"




ฉัน...


ยืนอยู่อีกฟากถนนเพื่อจะข้ามถนนกลับเข้าโรงเรียน


มองซ้ายมองขวา


มีแต่ความว่างเปล่า


ถนนดูโล่งสะอาดตา


ฉันเดินกลับเข้าโรงเรียน


โดยมีถ่าน AAA อยู่ในมือ


และถ้าถ่านมันพูดได้เหมือนขามันก็คงจะเอาแต่ร้องว่า "โอ๊ยยยยยยย เจ็บ...จะบีบกูทำม้ายยยยยยย...?  ๕๕๕+


ส่วนฉัน


ก็ได้แต่มานั่งถามตัวเองว่า


ตั้งใจไปซื้อถ่าน


แต่ทำไมถึงได้อมยิ้มหวานๆ ติดปากกลับมาด้วย










แด่...ความรู้สึกที่นานมาแล้วไม่ได้สัมผัส


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


ps.


+  ภาษาไทยวันละคำวันนี้ขอเสนอคำว่า "บังเอิญ"


+  วันนี้วันศุกร์


+  พรุ่งนี้วันเสาร์


+  มะรืนวันอาทิตย์


+  จะวันไหนๆ ชีวิตก็ยังคงดำเนินต่อไป  อย่างที่มันควรจะเป็น


 


 


 


 


 


 


 




Create Date : 22 มกราคม 2554
Last Update : 22 มกราคม 2554 1:04:50 น.
Counter : 701 Pageviews.

3 comments
  
เคยอ่านเจอในหนังสือพิมพ์...เค้าบอกว่า..คนที่เดินไวๆจะอายุยืนค่ะ..(เพราะอะไรซักอย่าง..จำไม่ได้แล้วค่ะ..แห่ะๆ.)

นานแล้วเหมือนกัน..ที่ไม่ได้กินอมยิ้ม..
อมยิ้มเดี๋ยวนี้..อันใหญ่มาก...

ชอบประโยคนี้ "จะวันไหนๆ ชีวิตก็ยังคงดำเนินต่อไป อย่างที่มันควรจะเป็น"

"Life go On"

นอนหลับฝันดีนะคะ...

โดย: MinD (ผู้หญิงเล่นตัว ) วันที่: 22 มกราคม 2554 เวลา:2:45:39 น.
  
โดย: หน่อยอิง วันที่: 22 มกราคม 2554 เวลา:17:32:19 น.
  

โดย: deeplove วันที่: 22 มกราคม 2554 เวลา:23:02:40 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

oramoreaim
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



魔女音符

หากมีใครถามฉันว่า ฉันเขียนตัวหนังสือพวกนี้ไปทำไม...?

ฉันก็จะขอตอบอย่างจริงใจว่า

ฉันเขียนมันไว้เพื่อให้ "คนที่ฉันรัก" ได้อ่าน...

ในวันที่ฉันไม่มีชีวิตอยู่เป็นที่รักของ "พวกเขา" แล้ว

นั่นแหละ

ที่ฉันต้องการ...

(ซึ้งอ่ะเดะ \(-0-)/ 5555+)

มกราคม 2554

 
 
 
 
 
 
1
3
4
5
6
8
10
11
12
13
14
15
16
17
19
20
21
25
26
27
28
29
31
 
 
All Blog