ฉันบรรจงใช้ชีวิต เพราะสิ่งใดหากได้ผ่านกาลเวลาแล้ว ไม่เคยหวนคืน
Group Blog
 
 
มีนาคม 2551
 
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 
 
9 มีนาคม 2551
 
All Blogs
 

ผญ.เสรี ศิลา และ ร้าน น่าวัด จ. ราชบุรี



ผญ. เสรี ศิลา



เกี่ยวกับร้านน่าวัดนั้น คุณ หมึกแดง เคยเขียนชวนชิมเอาไว้ที่นี่ค่ะ
////www.mcdang.com/DailyNews/dw96.asp

นายดุ่ยตะลุยร้านเด็ด เขียนชวนชิมไว้ที่นี่ค่ะ
////www.pop.co.th/food/pv_d.phtml?status=mrdui,1774,TH&page=2

วันนี้ เป็นวันที่อ้อคิดถึงลุงมากกกก เนื่องจากมี blog นึง เขียนเกี่ยวกับอาหารที่ร้านของลุง ที่ ต.คูบัว จังหวัด ราชบุรี บ้านเกิดของอ้อเอง

blog นี้ คือ ความระลึกถึง ลุง ผู้ที่อ้อ รัก และ เคารพ เหมือน พ่อคนหนึ่ง

ประวัติของลุงตั้งแต่เกิดมาปี๒๔๙๒ จนกระทั่ง เสียชีวิต ปี ๒๕๔๘

- ชื่อ เสรี ศิลา เป็นลูกชายคนโต และเป็นลูกคนที่สอง ในบรรดาลูกหกคน ของ
ตา-ยาย

- ประถม เรียนโรงเรียน วัดคูบัว มัธยม ดรุณาราชบุรี ปวช.รร.การช่างชาย จ.
ราชบุรี คือ วท. ราชบุรี ในปัจจุบัน (ในเวลาต่อมา อ้อเองก็เข้าไปเรียน
ช่างเทคนิคสถาปัตย์ ที่ วท. ราชบุรี และหลานสาว อีกคน ของลุง คือ น้ำตาล
ก็ เจริญรอยตามลุงโดยเข้าเรียนช่างเทคนิคสถาปัตย์ ด้วยเช่นกัน

บ้านเรา คือ ตา-ยาย ประกอบอาชีพ รับเหมาก่อสร้าง ป้าของอ้อก็จบช่างโยธาฯ
และทำงาน ที่กองช่างฯ เทศบาลเมืองราชบุรี ปู่ และ พ่อ ของอ้อก็เป็น
ทหารช่าง ที่ค่ายภาณุ ๑ คือว่าจะเป็นช่างก่อสร้างกันทั้งบ้านเลย)


- การทำงานของลุง เริ่มจากไปคุมงานก่อสร้าง ตาม site งานในจังหวัดต่างๆตาม
ที่ตาไปรับเหมา เช่น ที่ค่ายธนรัชต์ จังหวัดประจวบ แล้วก็เปิดโรงสีข้าวเล็กๆ
มีรถเมลล์เล็กวิ่งไปตัวจังหวัด เป็นเจ้าแรกของตำบลเลยเชียว ซึ่งลุงก็ทำงานให้
ที่บ้านหลายอย่าง ตามแต่ตายายจะทำ เช่น สวนกล้วยหอม เลี้ยงหมู เลี้ยงเป็ด
ไปจนกระทั่ง ออกไปทำงานที่ บรูไน ซาอุดิอารเบีย ไปเป็นโฟร์แมน ทำงาน
ก่อสร้าง จนกลับมาเมืองไทย มีครอบครัว แม่ของอ้อได้แบ่งที่ๆเราปลูกบ้าน
ให้ลุง และ ป้าอร ภรรยาของลุง ที่มีฝีมือในการทำอาหาร ได้มีโอกาสตั้งร้าน
อาหารเล็กๆ ชื่อว่า ร้าน น่าวัด วันแรกที่เปิดร้าน เราขายของได้ ๙๐๐ กว่าบาท
แต่อีกหลายปีต่อมา เมื่อร้านเป็นที่รู้จัก และยอมรับจากนักชิม วันหนึ่ง เราเคย
เอาเงินที่ขายได้ เทกองลงไปในกาละมังซักผ้า นับได้แสนกว่าบาท

ถือว่า ลุง ทำร้าน น่าวัด ได้ประสบความสำเร็จ ด้วยความอดทน

แต่ลุงยังไม่หยุด update ปี ๒๕๔๖ ลุงไปอบรมโครงการintensive thai cookery
ที่สถาบันราชภัฏสวนดุสิต และจบหลักสูตร ครัวไทยไปครัวโลก เค้าเห่อมากๆ
ไปหาทีไรก็คุยให้ฟัง ด้วยความภูมิใจ

-เรื่องการเมืองท้องถิ่น ฟังดูหรู แต่ก็ไม่รู้จะเรียกยังไง คือบ้านเราเป็นแค่หมู่บ้าน
เล็กๆ ตาเป็น ผญ.บ้าน ตาร่วมสร้างถนนจากตัวเมืองมาถึงหมู่บ้าน ที่รถวิ่งกันทุก
วันนี้ล่ะ แต่ก่อนต้องนั่งรถไฟเข้าตัวเมือง แล้ว ลุงก็เป็น ผญ.บ้านต่อจากตา พอลุง
ไปเมืองนอก น้าชายก็เป็นต่อจากลุง พอลุงกลับมาก็มาเป็นผญ.บ้านอีกรอบ แล้ว
น้าชาย ไปเป็น สมาชิก อบต.แทน
ลุงทำหน้าที่ ผญ.บ้านได้ดี เป็นที่รักของทุกคน และเป็นที่พึ่งของคนหลายคน
เป็นธุระ และแนะนำสิทธิประโยชน์จากทางราชการ ให้เข้าถึงคนในหมู่บ้าน รื้อฟื้น
ความสัมพันธ์ของลูกบ้านให้กลมเกลียว มีกิจกรรมชักชวนกันบำเพ็ญสาธารณะ
ประโยชน์มากมาย

จนแม้ วันสุดท้าย ของชีวิต ตอนเช้า ก็ยังไปประกาศเสียงตามสาย บอกกล่าว
ให้ลูกบ้าน รู้กำหนดงานศพ ของคนหนึ่ง ที่ไปทำงานที่อื่น
ลุงพูดว่า " แม้ว่า ผู้ตาย จะไปทำงานอยู่ที่ไหนก็ตาม สุดท้ายแล้ว เมื่อเจ็บป่วย ก็
ต้องกลับมาตายที่บ้าน ให้ญาติพี่น้องได้ทำศพให้ นี่คือความผูกพันของพี่น้องคน
บ้านเรา "

วันที่ลุงเสียชีวิต อ้อจำได้แม่น อ้อกำลังทำงานอยู่ที่นิวยอร์คนี้แหละ แล้วแฟนก็โทรมา เป็นปกติ เราโทรคุยกัน วันละหลายๆครั้ง พออ้อรับโทรศัพท์ แฟนก็ไม่กล้าบอก และบอกให้อ้อโทรไปหาเขาอีกรอบ พอโทรไป แล้วเขาบอก อ้อรู้สึกว่ามันชาไปทั้งตัว แทบจะยืนไม่อยู่ ยิ่งเมื่อโทรไปที่ร้านน่าวัด ร่างของลุงยังคงอยู่ตรงนั้น...
เสียงใครต่อใคร ร้องไห้ ดังก้องลั่นอยู่ในโทรศัพท์ มันย้ำว่า นั่นคือเรื่องจริง อ้อแทบไม่มีแรงทำงานต่อ น้ำตาก็ไหลออกมาเองตลอดเวลา ไม่เข้าใจ ว่าใคร ทำไมต้องมาทำร้ายลุง ซึ่งตลอดมา ทำแต่ความดี ช่วยเหลือครอบครัว และผู้ที่เดือดร้อนอยู่ตลอด อ้อมืนหัวมากๆ และอาเจียนออกมา และไม่อยากกินข้าวเลย วันนั้น

แล้วก็ลางาน จะกลับมาหาลุง ให้เร็วที่สุด เจ้าของร้านก็ดีแสนดี บอกว่า จะรีบกลับไปทำไม คนก็ตายไปแล้ว...................................................................
เขาคงไม่เข้าใจหรอก หรือไม่ก็เพราะ โคตรพ่อโคตรแม่ เขาคงยังไม่มีใครตาย
อ้อก็ลางาน แต่แม่ได้ล่วงหน้าไปก่อนอ้อสามวัน ในวันที่ไปถึงร้าน มันเศร้า และเจ็บปวดที่หัวใจ อ้อไปไหว้ศพลุง และจัดแจกันดอกไม้หน้าศพ ให้ลุง
วันที่เผา เอาดอกไม้จันท์ไปวางในโลงศพ มันเจ็บใจ และ แค้นใจ จน ตอนนี้กลายเป็นโรคจิต นอนไม่หลับ ซึ่งคงจะเป็นตลอดไป จนกว่าตำรวจจะจับตัวคนร้ายได้ ซึ่งไม่น่าเป็นไปได้ เพราะหลังจากลุงเสีย ก็มีคนมีชื่อเสียงอีกหลายคน โดนลอบยิงจนตาย ก็ยังจับคนร้ายไม่ได้เหมือนกัน

วันที่เกิดเหตุ ฝนตก ร้านก็ปิด ทุกคนกลับบ้านกันหมด ป้าก็ไปนอนอีกร้านหนึ่ง ด้วยความที่ ลุงไม่เคยรู้ตัว ไม่เคยระแวงแคลงใจว่าตัวจะมีศัตรูอยู่ที่ไหน เพราะว่าไม่เคยไปทำผิดคิดร้ายไว้กับใคร ลุงนั่งเล่นคอมพ์ แล้วก็คงจะมีคนมาเรียก ปกติก็มีคนมาเรียกซื้อ เหล้า เบียร์ บุหรี่ เป็นประจำ พอลุงลุกจากโต๊ะคอมพ์ ก็โดนยิงเข้ามาในร้านเลย มันลอบกัดเหมือนหมาตัวเมีย ด้วยใจสัตว์ที่ไม่น่าเกิดมาเป็นคนได้
มีคนได้ยินเสียงปืน แต่ไม่มีใครสงสัย เพราะบางทีกินเหล้าก็ยิงปืนกันได้

................

ถ้าหากลุงเป็นคนที่ไม่ดี คดโกง หรือสร้างปัญหา อ้อจะไม่ติดใจในการเสียชีวิตของลุงเลยสักนิด

แต่ในหัว มีแต่คำว่า ทำไม ทำไม

มันคิดไม่ออกเลยจริงๆ






 

Create Date : 09 มีนาคม 2551
2 comments
Last Update : 9 มีนาคม 2551 10:58:22 น.
Counter : 574 Pageviews.

 

เสียใจด้วยค่ะ

 

โดย: NuHring 9 มีนาคม 2551 13:55:49 น.  

 

เคยไปทานอาหารที่ร้านน่าวัดหลายต่อหลายครั้ง
ยังติดใจในรสชาดอาหาร...โดยเฉพาะไก่ต้มน้ำปลาและปลาช่อนเกยตื้นอนร่อยมากๆคะ
เสียใจด้วยนะคะ....กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

 

โดย: ไส้ตะเกียง 9 มีนาคม 2551 15:22:04 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 


เจ้าอ้อ
Location :
กรุงเทพฯ United States

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add เจ้าอ้อ's blog to your web]
Links
 

MY VIP Friend

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.