ยอมรับ และเลือกทำในสิ่งที่ดีที่สุด ได้แค่ไหนก็แค่นั้นถือว่าทำอย่างดีที่สุดแล้ว ^^
เอาไว้อ่าน...เมื่อทะเลาะกับแฟน

ชีวิตคนเรามีอะไรมากมายที่ผ่านเข้ามาให้ซึมซับรับรู้
ในชีวิตคนเรามีผู้คนมากมายที่ผ่านเข้ามาให้รู้จักมักคุ้น

แต่ในผู้คนมากมายเหล่านั้น
อย่างน้อยคงต้องมีใครบางคนที่ทำให้เรารู้สึก “ไม่ธรรมดา”
ที่จะนึกถึง เรียกว่าเป็น “ความพิเศษ”
ที่เราจะยกเว้นเอาไว้จากความปกติทั่วไปของจิตใจ
ก็ในเมื่อคำว่า “พิเศษ” หมายถึงความจำเพาะ ความแปลกแยก ความดีงาม ความอบอุ่นในหัวใจ
กระนั้นทำไมเราไม่ปฏิบัติต่อเขาให้ตรงกับที่ใจคิด



ให้ “ความรู้สึกดีดี” จากจิตใจที่ดีดี
ให้ “ความอาทรถึง” จากจิตใจที่นึกถึง
ให้ “ความห่วง” จากจิตใจที่เป็นห่วง
ให้ไปเถอะ ให้ไปอย่างดีดี แต่มี “สติ”
ให้ไปเถอะ ให้ไปอย่างอบอุ่น แต่ไม่ “คุกรุ่น”
ให้ไปเลย ให้ไปเท่าไหร่ก็ได้ แต่เมื่อให้ไปแล้วต้อง “ไม่ร้อนรุ่มกลัดกลุ้ม”
และหากเมื่อใดจิตใจอาจระส่ำระสาย สะดุดกับอะไรขึ้นมาบ้าง
ก็จงหยุดพักตรึกตรอง อย่าปล่อยให้พายุอารมณ์โถมพัด
“สิ่งดีดี” จนกระจัดกระจาย
เพราะ “การให้ความหมาย” ไม่ใช่ “การตั้งความหวัง”
คนสองคนให้ความหมายซึ่งกันและกัน แต่คนสองคน

“จะไม่ตั้งความหวังในกันและกัน”

เพราะการตั้งความหวังมักนำพาซึ่ง “การเรียกร้อง”
“ความอยากเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ” โดยที่ไม่รู้ตัว
มันร้อนนัก หนาวนัก และไม่เป็นสุข
เราต้องไม่ลืมปรับอุณหภูมิจิตใจเอาไว้ที่องศาอุ่นๆ
หากเริ่มรู้สึกตัวว่า ความร้อนเริ่มทวีขึ้น เราต้องค่อยๆ
เดินออกมาสูดอากาศเย็น
หากตรงกันข้ามเราก็ต้องหลบเร้นจากความหนาวมาหาไอแดดเช่นกัน
และอย่าลืมว่า “ความพิเศษ”
ไม่ได้จำกัดว่าจะต้องเป็นพิเศษมากหรือพิเศษสุด
หรือพิเศษอย่างยิ่งในคนคนเดียว
ทั้งเราและเขาอาจจะมีคนพิเศษในวิถีชีวิตได้หลายลักษณะ
พิเศษในเรื่องนั้น พิเศษในเรื่องนี้
ในเมื่อหัวใจเป็นของเรา
เราก็ย่อมเลือกให้ความพิเศษกับใครก็ได้ที่เราจะไม่ต้องแลกกับความทุกข์อย่างพิเศษกลับมา



จงให้ “ความพิเศษ” เป็นชีวิตชีวา
เป็นแววตาที่แจ่มใส
เป็นความห่วงใยที่เมื่อนึกถึงทีไรก็ยิ้มได้
ไม่วิ่งหนี แต่ไม่วิ่งตาม
ไม่หักห้าม แต่ไม่กระโจนใส่
ไม่เป็นน้ำตาลที่หวานอ่อนไหว
แต่เป็นความอบอุ่นในหัวใจและเอื้ออาทร
จงเป็นความแจ่มใสในอารมณ์ของตัวเอง เป็นความชุ่มชื่น สดใส เช่นสายน้ำ
เป็นสีสันงดงามเช่นมวลผกา เป็นสีเขียวของใบไม้
ที่เย็นที่ตาและที่ใจ

และที่ตรงนี้ จะอีกนานเท่าใด ไม่ว่า “คนพิเศษ” คนนั้นจะอยู่ใกล้หรือต้องจากกันไกล
“ความพิเศษ” นั้นก็จะคงอยู่อย่างมีคุณค่า ณ ที่เดิม ที่ซึ่งใจข้างซ้ายตรงกัน^^







Create Date : 08 ธันวาคม 2553
Last Update : 8 ธันวาคม 2553 4:17:08 น. 8 comments
Counter : 700 Pageviews.

 
อ่านแล้วรู้สึกดีนะ


โดย: bravemom วันที่: 8 ธันวาคม 2553 เวลา:11:18:16 น.  

 
แก้แค้นเลยค่ะ หุหุ (มีแอบยุ)


โดย: spiyaart วันที่: 8 ธันวาคม 2553 เวลา:14:09:17 น.  

 


โดย: ลูกสาวเมืองโอ่ง (fuzz_zi3 ) วันที่: 8 ธันวาคม 2553 เวลา:15:37:29 น.  

 


โดย: Gunpung วันที่: 8 ธันวาคม 2553 เวลา:16:47:11 น.  

 


โดย: Junenaka1 วันที่: 8 ธันวาคม 2553 เวลา:21:05:52 น.  

 


โดย: tong-crochet วันที่: 9 ธันวาคม 2553 เวลา:0:19:30 น.  

 
อ่านแล้วชอบจังเลยค่ะ พี่วรรณ


โดย: แหวว (waewjde ) วันที่: 15 ธันวาคม 2553 เวลา:14:25:42 น.  

 
อิอิ ชอบจังเลยค่ะ
ขอเอาไปให้คนนอกจออ่านด้วยละกันนะคะ
ขอบคุณล่วงหน้าเลยค่า อิอิ


โดย: pu7028 วันที่: 24 มีนาคม 2554 เวลา:1:38:02 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

มีแต่ลูกสาว
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 4 คน [?]




จะทุกข์หรือสุขอยู่ที่เราเป็นผู้กำหนด
ท้อแท้ได้แต่ไม่ท้อถอย...ไม่มีเรื่องใดที่แก้ไขไม่ได้...ขอเพียงให้กำลังใจกับดัวเอง
การแบ่งปันและความเอื้ออาทร...ทำให้โลกใบนี้น่าอยู่ขึ้นเยอะนะคะ...
Group Blog
 
 
ธันวาคม 2553
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
8 ธันวาคม 2553
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add มีแต่ลูกสาว's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.