The chair remembers warm hands and silence,
The pitcher holds what the garden gave.
Blue flowers lean toward the light,
As if love were simply staying awhile.

Nothing more is needed...

เก้าอี้ยังจำความอ่อนโยนของแสงแดดยามบ่าย
แจกันยังเก็บดอกไม้จากสวนอย่างทะนุถนอม
ดอกไม้สีฟ้าเอนกายรับแสง
ราวกับความรักคือการอยู่ตรงนี้...ไม่ต้องรีบไปไหน

เพียงเท่านี้…ก็พอแล้ว