"ทุกสิ่งทุกอย่างในโลก มันถูกต้องอยู่แล้ว มีแต่ความเห็นของเราเท่านั้นที่ผิด (หลวงพ่อชา สุภัทโท)"
Group Blog
 
<<
กรกฏาคม 2556
 
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
 
4 กรกฏาคม 2556
 
All Blogs
 

คนธรรมดาผู้ปั่นจักรยานไปทั่วโลก4

ปีเตอร์ปั่นจักรยานผ่านเทือกเขา Flinders Ranges ทางตอนใต้ของทวีปออสเตรเลีย

ขณะปั่นผ่านอุทยานแห่งชาติ Torres del Paine ทางตอนใต้ของชิลี เกือบสิ้นสุดระยะทาง ๑๐,๐๐๐ กิโลเมตรของการปั่นจักรยานในทวีปอเมริกาใต้จากเหนือจรดใต้

คุณเคยถูกปล้นจี้ระหว่างทางหรือไม่

มันไม่ได้เกิดขึ้นในการเดินทางครั้งนี้ แต่ครั้งแรกที่ผมเดินทางเมื่อปี ๑๙๘๔ (ยังไม่ได้ปั่นจักรยาน) ผมถูกปล้น ๕ ครั้ง ในเปรู กัวเตมาลา และเอกวาดอร์ บางครั้งผมต่อสู้ชกต่อยกับพวกหัวขโมยจนบาดเจ็บ แต่ครั้งนี้ผมประหลาดใจมากที่ไม่โดนขโมยเลย อาจจะเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ดีในอเมริกาใต้เมื่อเทียบกับทริปก่อนหน้านี้ ช่วงเวลานั้นโดยเฉพาะราวยุค ๘๐ เป็นช่วงที่ไม่ปลอดภัยจริงๆ ครั้งนี้ผมก็กลัวเหมือนกัน แต่ผมระวังตัวมากขึ้น เมื่อคุณปั่นจักรยานคุณต้องระวัง พยายามพักค้างคืนในสถานที่ห่างไกลชุมชน ไม่ค้างในโรงแรม เมื่อหยุดพักก็ต้องซ่อนเต็นท์ให้ดี ในเปรูมีอาชญากรรมมาก ขณะที่ในโคลอมเบียมีข่าวการจี้ปล้นนักท่องเที่ยวกันมาก แต่ผมพบว่ามันเป็นสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุดในบรรดาประเทศต่างๆ ของอเมริกาใต้ ผู้คนที่ผมพบล้วนมีมนุษยสัมพันธ์ดี ผมคิดว่าคนที่นี่น่ารัก ให้ความเป็นมิตร และยินดีต้อนรับชาวต่างชาติ ผมรักโคลอมเบีย นักปั่นจักรยานและนักท่องเที่ยวอื่นๆ ที่ผมพบในโคลอมเบียต่างก็พูดในทำนองเดียวกับผม

คุณวางแผนเลือกเส้นทางในการขี่จักรยานอย่างไร

ความคิดของผมคือใช้เส้นทางบริเวณเทือกเขาแอนดีสเป็นหลัก ซึ่งจะพบกับท้องฟ้ากว้าง แผ่นดินกว้างสุดๆ เมืองแต่ละเมืองห่างกันเป็นร้อยๆ กิโลเมตร มองไปเห็นภูเขาไกลๆ สุดตา ผมไม่ค่อยอยากขี่จักรยานตามเส้นทางไฮเวย์นักปั่นจักรยานหลายคนเลือกใช้เส้นทางนั้น แต่มันค่อนข้างน่าเบื่อสำหรับผม ระหว่างทางไม่มีอะไรน่าสนใจ ผมพยายามเลือกเส้นทางที่ไม่ใช่ถนนหลัก โดยใช้ถนนสายรองหรือถนนตามชนบทให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ระหว่างทางผมไม่ค่อยเจอนักปั่นจักรยาน ในเปรูเจอ ๖ คน ในชิลีและอาร์เจนตินาได้เจอนักปั่นจักรยานจากยุโรปจำนวนมาก อาจเป็นเพราะเข้าสู่ดินแดนที่เรียกว่าพาทาโกเนียทางตอนใต้ของทวีปซึ่งมีชื่อเสียงและเป็นแหล่งอุดมด้วยความหลากหลายทางธรรมชาติ เราได้พบนักปั่นจากยุโรปที่ใช้เวลาเดินทางประมาณ ๓ เดือนจากชิลีไปอาร์เจนตินา

โดยปรกติผมจะใช้แผนที่และจีพีเอสในการกำหนดทิศทางและเวลาในการปั่นจักรยานแต่ละวัน บางครั้งผมจะสอบถามเส้นทางจากคนท้องถิ่นเพื่อความแน่ใจอีกครั้งก่อนออกเดินทาง ด้วยคำถามซ้ำๆว่า “จากเมืองนี้ไปเมืองข้างหน้าระยะทางกี่กิโลเมตร” “เส้นทางขึ้นเขาข้างหน้าชันเพียงใด” ซึ่งมักได้รับคำตอบมึนงงทุกที ครั้งหนึ่งในเอกวาดอร์ ผมถามชาวบ้านถึงหุบเขาข้างหน้าว่าลึกมากไหม คำตอบที่ได้คือนิดหน่อย ทางขึ้นๆ ลงๆ เล็กน้อย แต่เอาเข้าจริงมันกลายเป็นเส้นทางชันที่สุด ผมใช้เวลา ๒ วันปั่นจักรยานขึ้นเขาเกือบ ๔,๐๐๐ เมตร อีกครั้งหนึ่งผมถามเจ้าของร้านชำในหมู่บ้านแห่งหนึ่งว่าหมู่บ้านข้างหน้าไปไกลไหม เขาบอกว่าปั่นจักรยานไปอย่างมากไม่เกินชั่วโมง แต่วันนั้นผมใช้เวลาถึง ๖ ชั่วโมงปั่นจักรยานไปตามถนนที่เป็นเลนโคลนระยะทาง ๔๐ กิโลเมตร บางทีป้ายชื่อเมืองที่ปักตามทางก็บอกระยะทางผิดไปนับร้อยกิโลเมตร รวมถึงบรรดาไกด์บุ๊กทั้งหลายก็ไม่เคยลงระยะทางได้ถูกต้องจริงๆ

ตลอดทางคุณต้องบรรทุกอะไรไปพร้อมกับจักรยานบ้าง

แน่นอนว่ามีเต็นท์ เสบียงอาหาร น้ำ ตลอดทางหากมีโอกาสผมอาจจะพักในโรงแรม อย่างเช่นในโคลอมเบียส่วนใหญ่ผมพักในโรงแรม ในเอกวาดอร์พักทั้งในโรงแรมและแคมปิง ในโบลิเวียถ้าทำได้ผมเลือกพักในโรงแรมเพราะราคาแค่ ๓ เหรียญต่อคืน แต่ในเปรู ชิลี และอาร์เจนตินา ส่วนใหญ่ผมนอนในเต็นท์เพราะค่าโรงแรมแพง และทำอาหารกินเอง บางครั้งผมต้องแบกน้ำและเตรียมเสบียงให้เพียงพอสำหรับการปั่นจักรยาน ๕-๖ วันโดยไม่เจอใครเลย บางทีผมซื้อไก่ตัวเป็นๆ เป็นอาหารระหว่างทางด้วย เราขนน้ำประมาณ ๓๐ ลิตร หากรวมเสบียงอาหาร เสื้อผ้า เต็นท์ เตา อุปกรณ์แคมปิง โน้ตบุ๊ก กล้อง หนังสือ รวมน้ำหนักหนักที่สุดประมาณ ๕๐-๖๐ กิโลกรัม ส่วนที่มีน้ำหนักมากที่สุดน่าจะเป็นอุปกรณ์สำรองสำหรับจักรยาน ผมมีล้อยาง ๒ เส้นและยางในสำรองอีก ๒ เส้น มีอุปกรณ์ซ่อมจักรยานจำนวนมาก จึงเป็นส่วนที่หนักมากกว่า

ทำไมคุณต้องแบกน้ำถึง ๓๐ ลิตรในเมื่อมีตัวกรองน้ำพกติดตัว หรือคุณไม่แน่ใจว่าจะพบแหล่งน้ำหรือไม่

ใช่ครับ จากประสบการณ์ในออสเตรเลีย น้ำสำคัญที่สุดกับชีวิต ผมแบกน้ำ ๒๕ ลิตรสำหรับการขี่จักรยาน ๑๐ วัน เพราะในออสเตรเลียเราไม่สามารถพบแหล่งน้ำได้ และแม้ว่าเราจะพบแหล่งน้ำก็ตาม เราใช้ตัวกรองน้ำเพื่อใช้น้ำในการซักล้างหรือทำอาหารเท่านั้น ไม่จำเป็นจริงๆ จะไม่ดื่มน้ำที่ผ่านตัวกรองน้ำเพราะหากเกิดเจ็บป่วยขึ้นมามันอันตรายมาก ดังนั้นน้ำที่แบกไปใช้ดื่มอย่างเดียว ส่วนวิธีการไปห้องน้ำ ส่วนใหญ่ผมก็ขุดหลุม ผมต้องมีจอบเล็กๆ ไว้ขุดหลุม เราระมัดระวังการใช้น้ำ ในอาร์เจนตินากับโบลิเวียการขุดหลุมทำได้สบายมากเพราะสภาพเป็นทราย ไม่ต้องมีอุปกรณ์ใช้มือขุดก็ได้ แต่ยากที่สุดคือตรงทะเลสาบเกลือ เราไม่สามารถขุดหลุมได้ ขณะเดียวกันก็ไม่สามารถปักเสาเต็นท์ลงได้เพราะผลึกของเกลือแข็งมากๆ

การปั่นจักรยานแตกต่างจากการเดินทางโดยรถบัสหรือการเดินเท้าอย่างไร

ผมเคยเป็นนักเดินทาง และการเดินทางโดยรถประจำทางมันจำกัดการเดินทาง จากจุดหนึ่งไปยังจุดหนึ่งตามเส้นทาง นักเดินทางอาจมองออกไปนอกหน้าต่าง แต่ก็ทำได้เพียงมองผ่านทิวทัศน์ มองผ่านไปยังผู้คน แต่เมื่อคุณปั่นจักรยาน คุณสามารถมีปฏิสัมพันธ์กับผู้คนรายทาง เห็นวิวทิวทัศน์กระจ่างใส มองได้ไกลไม่มีขอบเขตอะไรขวางกั้น แสงจากธรรมชาติและภูเขาที่มองเห็น แล้วคุณจะหยุดเมื่อไรก็ได้ คุณมีอิสระ ไม่ต้องรอคนขับจอดแวะเข้าเมืองถึงจะลงจากรถได้ เมื่อคุณนั่งเครื่องบิน คุณข้ามผ่านสิ่งต่างๆ มากมาย เมื่อคุณอยู่ในรถบัส คุณมองไม่เห็นรายละเอียดข้างทาง คุณได้แต่มองผ่านกระจกบานเล็ก แต่เมื่อคุณอยู่บนจักรยานคุณจะมองเห็นภาพกว้างมากๆ โดยไม่ต้องผ่านกระจก และสามารถจอดได้ทุกเมื่อที่ต้องการถ่ายภาพ จดบันทึกได้ตลอดทาง ส่วนการเดินเท้า ผมคิดว่ามันอาจจะช้าเกินไป จากโคลอมเบียถึงอาร์เจนตินา คุณอาจจะใช้เวลาเดิน ๓-๔ ปี และที่สำคัญผมชอบการปั่นจักรยาน ปั่นแล้วมีความสุข หรืออาจจะเป็นเพราะร่างกายของผมในวัย ๕๑ ปี ข้อเท้าเคยหัก หลังเคยหัก การปั่นจักรยานจึงน่าจะเหมาะสมกับร่างกายของผมมากกว่า

มีคนถามผมเหมือนกันว่า ทำไมไม่ขับมอเตอร์ไซค์ท่องเที่ยว

ผมบอกว่า ประการแรกการขับมอเตอร์ไซค์ต้องใช้น้ำมันเป็นเชื้อเพลิง ทำให้เกิดมลภาวะ ประการต่อมา ผมไม่แน่ใจว่าคุณจะพบอะไรข้างทาง ตอนที่ผมขี่จักรยานตามเส้นทางหนึ่งในชิลีที่มีสภาพแย่มาก ขรุขระ แล้วเราก็ได้ยินเสียงดังกระหึ่มของมอเตอร์ไซค์ซึ่งเป็นที่นิยมกันมากในเส้น ทางนี้ มอเตอร์ไซค์ทั้งกลุ่มขับผ่านไปเสียงดัง ผ่านบ่อหลุม กลุ่มควันฟุ้งตลบ บางคนสวมหมวกกันน็อก แว่นกันแดด ไอพอดเสียบหู ฯลฯ แต่พวกเขาไม่เห็นอะไรเลย ไม่ต่างกับการนั่งอยู่ในรถ หลังจากกลุ่มนั้นผ่านไป เรานั่งพักกินอาหารกลางวันอยู่ข้างลำธารเล็กๆ เราเจอนกหัวขวานขนาดใหญ่ถึง ๕ ตัวซึ่งอาจจะเป็นนกหัวขวานชนิดพันธุ์ใหญ่ที่สุดในโลก ขณะที่พวกเขาไม่เห็นอะไรเลย คุณจะไม่ได้ยินเสียงอะไรและไม่เห็นอะไรในขณะขับรถมอเตอร์ไซค์

ระหว่างทางมีคนถามไหมว่าทำไมมาปั่นจักรยานคนเดีย

หลายคนถามผมว่าทำไมใช้จักรยาน คนจนเท่านั้นที่ใช้จักรยาน ที่แย่ที่สุดตอนผมปั่นในทิเบตคนเดียว ผมมักเจอคำถามจากคนท้องถิ่นประมาณว่า ทำไมคุณปั่นจักรยาน ทำไมคุณมาเที่ยวคนเดียว เพื่อนคุณไปไหน นั่นเป็นเรื่องใหญ่สำหรับพวกเขา แม้กระทั่งคนทิเบตที่รับเอาพุทธศาสนาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตก็ไม่เข้าใจว่า ทำไมผมปั่นจักรยานมาคนเดียว ผมคิดว่าผมมีความสุขในการปั่นจักรยานจากจุดเอไปจุดบี เมื่อปั่นจักรยานทั้งวันในทุกๆ วัน มันเป็นความรู้สึกสุดยอดที่เหลือเชื่อ ความรู้สึกที่ต้องปั่นผ่านสถานที่แห่งหนึ่งไปสู่อีกแห่งหนึ่งผมไม่รู้จะอธิบายยังไง มันไม่เหมือนเวลาที่คุณเดินป่า คุณได้พักตลอดเส้นทางหรือได้พูดคุยกับเพื่อนร่วมทาง แต่หากคุณปั่นจักรยาน คุณไม่สามารถพูดคุยกับใคร ผมใช้ความเร็วในการปั่นจักรยานต่างกันกับเพื่อนร่วมทาง ปรกติเราปั่นจักรยานห่างกันประมาณ ๑ กิโลเมตร ณ จุดนั้นผมอยู่ในโลกของผมเพียงลำพัง ผมมีเวลาให้คิดถึงในหลายๆ สิ่งที่ผ่านมา บางครั้งผมคิดอะไรได้ ผมจอดแล้วจดบันทึกลงสมุดแล้วปั่นต่อไป มันเป็นความสุขสงบที่ไม่สามารถบอกใครได้ แม้จะเป็นการเดินทางที่ช้าแต่ผมเชื่อว่าการใช้ชีวิตช้าๆ เริ่มเข้ามามีบทบาทในชีวิตคนทุกวันนี้ เพื่อนๆ ของผมในวัยใกล้เคียงมีตำแหน่งใหญ่ลาออกจากงาน เลิกอาชีพ และเริ่มต้นปั่นจักรยาน โดยเฉพาะรอบๆ ออสเตรเลียมีคนเริ่มใช้ชีวิตอย่างง่ายๆ และใช้ชีวิตสีเขียวอย่างเต็มที่

อยากบอกอะไรกับคนไทยเกี่ยวกับการขี่จักรยาน

ผมอยากจะบอกให้คนกรุงเทพฯ หันมาใช้จักรยาน คุณจะมีอิสรภาพมากกว่าการโดยสารรถเมล์ คุณไม่ต้องเสียเวลารอรถเมล์นานเพื่อจะได้เดินทาง คุณมีพาหนะเดินทางด้วยตัวเอง คุณมีความหวังที่จะทำให้มลพิษลดลง แน่นอนคุณมีส่วนช่วยลดภาวะโลกร้อน แต่อย่างไรก็ตามผมพบว่ามันยากมากในกรุงเทพฯ ในสภาพการจราจรแบบนี้ สำหรับคนไทยผมพบว่าคนไทยปั่นจักรยานเหมือนกีฬาอย่างหนึ่ง พวกเขาใช้อุปกรณ์ตกแต่งค่อนข้างมาก ผมไม่เคยใส่ชุดสำหรับนักปั่นจักรยาน ผมเพียงแค่ใช้จักรยานอย่างมีความสุข สนุกกับการปั่น ในออสเตรเลียมีการรณรงค์ว่าทุกๆ คนสามารถปั่นจักรยานได้ ไม่จำเป็นต้องมีอุปกรณ์ประกอบจำนวนมาก มันคือทางเลือกในการเดินทาง ปั่นไปทำงาน ปั่นไปโรงเรียน หรือปั่นไปเที่ยว ซึ่งเป็นแนวทางที่คนไทยหรือไม่เฉพาะคนไทย คนทั่วโลกควรหันมาใช้จักรยานโดยที่ไม่จำเป็นต้องมีอุปกรณ์มากมาย คนที่มุ่งมั่นจะทำมักจะทำได้ในสิ่งที่ต้องการ

อะไรคือสิ่งที่ทำให้คุณมีความสุขในการปั่นจักรยาน

เมื่อผมปั่นจักรยาน สิ่งที่ผมได้อย่างเต็มเปี่ยมก็คือ ผมมีอิสรภาพ มีเสรีภาพ มองโลกอย่างมีความหวังในการใช้ชีวิต มีความสุขสุดยอดขณะอยู่บนอานจักรยาน และสามารถไปถึงสถานที่ที่อยากไปได้ไม่ว่าจะอยู่ตรงไหนของโลก เท่านี้ก็เพียงพอแล้วครับสำหรับการใช้ชีวิตอยู่บนอานจักรยาน

หมายเหตุ :
สนใจอ่านเรื่องราวของนักปั่นจักรยานผู้นี้เพิ่มเติมได้ที่
//andesbybike.blogspot.com/

วันชัย ตันติวิทยาพิทักษ์, นิตยา วงษ์สวัสดิ์
ภาพ : ปีเตอร์ เบเรกครี
ตีพิมพ์ในนิตยสาร สารคดี ฉบับที่ ๓๐๙

คนไทยเราก็มีคู่สามีภรรยาขี่จักรยานเดินทางรอบโลกของวรรณกับหมู
สนใจเชิญที่//www.thaibikeworld.com/th/journal.htm ได้ครับ




 

Create Date : 04 กรกฎาคม 2556
7 comments
Last Update : 5 กรกฎาคม 2556 6:03:41 น.
Counter : 2545 Pageviews.

 

บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้
haiku Art Blog ดู Blog
ลุงกล้วย Topical Blog

อรุณสวัสดีค่ะคุณลุงกล้วย
เป็นตัวอย่างของนักปั่นรอบโลกได้ดีทีเดียวค่ะ
"การใช้ชีวิตช้าๆ" ค่อยๆไปก็ดีนะค่ะ
มีความสุขในทุกๆวันค่ะคุณลุงกล้วย

 

โดย: tui/Laksi 4 กรกฎาคม 2556 6:30:08 น.  

 

เมื่อเช้าเข้ามาอ่านแต่เช้า นึกว่าเป็นคนแรก เจอคุณตุ้ยตัดหน้าก็เลยงอนตุ๊ปป่องออกไป ตอนนี้หายงอนแล้วค่ะ

ลุงกล้วย Topical Blog ดู Blog

 

โดย: tuk-tuk@korat 4 กรกฎาคม 2556 13:11:59 น.  

 

วัสดีค่ะคุลุงกล้วย
ไม่ค่อยได้แวะมาเยี่ยม
เรื่องนีคงเปนแรงบันดาลใจได้อย่างดีนะคะ
โหวตและไลท์คนแรกให้ค่ะ

บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
Sweet_pills Food Blog ดู Blog
ลุงกล้วย Topical Blog ดู Blog

ระบบจะบันทึกคะแนนโหวต เฉพาะการโหวต 3 ครั้งล่าสุดในแต่ละวันเท่านั้น

 

โดย: pantawan 4 กรกฎาคม 2556 13:46:16 น.  

 

-ขอบคุณนะคร้าคุณลุงกล้วย
สร่างเมา เอ๊ย...มึน ก็แอบมากดคอมฯอ่านบล๊อกเพื่อนๆค่ะ

 

โดย: tui/Laksi 4 กรกฎาคม 2556 14:52:44 น.  

 

การปั่นจักรยานของเค้า
เป็นความสุขเล็กๆแต่ดูยิ่งใหญ่มากๆเลยค่ะ

 

โดย: VELEZ 4 กรกฎาคม 2556 21:41:44 น.  

 

ขอบคุณมากค่ะ ลุงกล้วย ^^
ขี่จักรยานคนเดียวผ่านหลายๆประเทศ
บางประเทศคงมีสุขภาพชีวิตไม่ค่อยดีนะคะ

โดนปล้นตั้ง 5 ครั้ง แถมมีต่อสู้ด้วย
เก่งมากๆเลยที่ผ่านมาได้
ถ้ามาเมืองไทยต้องระวังเยอะๆหน่อยแล้วค่ะ
เพราะอาชญากรรมและอุบัติเหตุบ้านเราไม่ธรรมดาเลย

 

โดย: lovereason 4 กรกฎาคม 2556 23:42:49 น.  

 

LIKE

 

โดย: deco_mom 29 กรกฎาคม 2556 14:51:44 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 


ลุงกล้วย
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 17 คน [?]




เมื่อเด็กกำลังเติบโตเป็นวัยรุ่น มีความต้องการเป็นตัวของตัวเองสูง ผู้ใหญ่ที่ไม่เข้าใจและใจแคบมักจะมองว่าเด็กดื้อ คนเราจิตตกได้เป็นครั้งคราว อาจทำอะไรที่ไม่เหมาะสมได้ การรู้ตัวเองและให้อภัยตัวเอง จึงเป็นสิ่งสำคัญ ให้เคารพแนวคิดของผู้อื่นบ้าง เสมือนหนึ่งเป็นอีกแนวคิดหนึ่งที่ต่างไปจากเราเท่านั้นเอง ตนเองเสียเมื่อไหร่ที่คิดดี คิดชอบเป็นอยู่คนเดียว ทำไปเพราะไม่รู้ ให้อภัยกันได้ รู้แล้วยังทำ คือ ความดื้อ ความทุกข์ของมนุษย์ 100% เกิดจากการพยายามฝืนความจริงของธรรมชาติ หากอยากได้อะไร ก็ควรเสียอะไรบ้าง ทำอะไรก็แล้วแต่ ควรมีหลักการบ้าง แต่ต้องระวังอย่ายึดเป็นกฎเกินไป อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิดเป็นคำพื้นๆ ที่ใช้มาเตือนสติเราได้ดีตลอดกาล อะไรก็ตามแต่ แม้ว่ามันจะจริง จะถูกต้อง แต่ถ้าการพูดออกไปนั้นมันไม่มีประโยชน์มีแต่ผลเสีย อย่าพูดดีกว่า
Friends' blogs
[Add ลุงกล้วย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.